Een vluggertje in Chili

Reservatienummer

Foto’s Samaipata   

Om vier uur begint mijn moleke te draaien. Hilde ligt ook wakker en we beginnen maar meteen te pakken. Voor de zessen overtuigen we onze vrienden in de ontbijtzaal voor een extra vroeg ontbijt.

Het wordt een snelle hap want ik ben te opgewonden voor wat komen gaat. Een fles wijn en een blikje bier laten we achter met een boodschap voor de kuisploeg, want drank meenemen in onze bagage vinden we geen goed idee.

Plotseling blijkt dat wanneer we online willen inchecken, ons reservatienummer aan een andere vluchtroute hangt. We nemen het zekere voor het onzekere en vertrekken ’s morgens vroeg naar de luchthaven.

Santiago de Chile

We besluiten toch maar een taxi te nemen in plaats van een Uber en gelukkig maar want Uberchauffeurs moeten ver buiten de luchthaven parkeren. In de luchthaven trekken we onmiddellijk naar de balie van Latam. Ons ticket wordt met drie bedienden bestudeerd en uiteindelijk sturen ze ons naar een andere verantwoordelijke door. Enfin, om een heel lang verhaal kort te maken. De originele route via São Paulo naar Lima en verder door naar Santa Cruz is omgezet in een vliegroute naar Santiago de Chile, verder naar Lima, waar we een nacht zouden moeten verblijven en zo naar Santa Cruz. We kunnen gelukkig bekomen dat we toch de 25ste in Santa Cruz aankomen in plaats van de 26ste, waardoor we het nachtje Lima kunnen skippen.

Compensatie

Twee collega’s redetwisten nog over de grootte van onze compensatie, waar we zelf niet naar gevraagd hebben. Het wordt een kaartje voor een lunch in Santiago de Chile. Gelukkig is een kinderhand gauw gevuld, want hier had ik meer kunnen uit sleuren, maar we zijn allang tevreden dat we onze reis kunnen verderzetten in een min of meer aanvaardbare tijdspanne. Het is nogal een onmogelijke constructie, maar voet op Chileense bodem is toch ook lekker meegenomen. Vanuit de vertrekhal in Rio de Janeiro zien we vlakbij enkele zwarte gieren zitten die onze dag meer dan goed maken.

Onze reisroute:

  • Vlucht van Rio de Janeiro naar Santiago de Chile: vier uur twintig minuten

Wachttijd in Santiago: vijf uur dertig

  • Vlucht Santiago naar Lima: vier uur

Wachttijd in Lima: bijna een uur

  • Vlucht Lima naar Santa Cruz: drie uur vijfenveertig

Verloren tijd in Santa Cruz: één uur

  • Taxi naar centrum Santa Cruz: dertig minuten
  • Trufi naar Samaipata: drie uur…

Zeg nu nog dat reizen niet leuk is.

Niemandsland

We zetten dan wel voet op Chileense bodem maar de eerlijkheid gebiedt ons om dit niet in onze lijst van bezochte landen op te nemen. We dwalen wel vijf uur dertig op de luchthaven rond maar dit is eigenlijk niemandsland zeker? Enfin, de vluchten verlopen vlekkeloos.

De tweede vlucht van Santiago naar Lima is eigenlijk een vlucht naar New York die een tussenlanding maakt in Lima. De vlucht is met een fonkelnieuwe Boeing 787 – 8. Indrukwekkend vliegtuig met panoramische vensters waar we eigenlijk niet veel aan hebben aangezien het donker is als we vertrekken én aankomen.

Voor de vlucht naar Lima zijn we een beetje verward. Onze vlucht duurt ongeveer vier uur, vertrekt om 20u30 en onze volgende vlucht is om 0u15 naar Santa Cruz. We hadden hier geen rekening gehouden met twee uur tijdsverschil.

Enfin, moe en uitgeput geraken we om vier uur ’s morgens op de luchthaven van Santa Cruz. We zitten helemaal vooraan en zijn snel uit het vliegtuig en een van de eerste voorbij de douane.

Rio-spook

De lopende band begint te lopen op het moment dat we er aankomen en Hilde haar bagage komt er al vrij snel aan. Het Rio-spook doemt weer op als de overige bagage van de band is verdwenen. Ik zet me klaar om weer als allerlaatste mijn rugzak van de band te nemen, als de verantwoordelijke roept dat alle bagage gelost is…

Madam van de verloren bagage

Uitgeput roepen we er de madam van de verloren bagage bij. Enfin, we vullen zoveel formulieren in alsof de bagage van het hele vliegtuig in rook was opgegaan. Ze verzekert ons dat ze straks de bagage wel zal nasturen. Als we vertellen dat we wel onmiddellijk doortrekken naar Samaipata, zo’n drie uur verder de bergen in, zie ik haar bedenkelijk kijken. We vermoeden dat mijn rugzak dus ergens in New York op een of andere bagageband doelloos ligt rond te draaien.

Waar hij ook ligt rond te dansen… Ik zit dus zonder rugzak. Ik ben eigenlijk te moe om mij hier zorgen om te maken. We zullen wel zien of ze hem morgen achter ons gat brengen.

Trufi

Voordeel is wel, we moeten maar aan ene grote rugzak sleuren. We houden een taxi tegen die ons naar de verzamelplaats van de trufi’s brengt. Een trufi is een busje dat wacht totdat hij vol zit om naar een bepaalde bestemming te vertrekken. Zo sparen we wel wat centen uit. Onze taxichauffeur is zeer behulpzaam en zet ons na wat zoekwerk af aan een trufi die richting Samaipata rijdt. Er zitten al twee mensen te wachten maar algauw komt er nog een moeder met kind bij en de chauffeur beslist om te vertrekken.

Plankgas

De wagen kraakt vervaarlijk, nogal zorgwekkend. Nog voor de deur goed en wel dicht is duwt hij plankgas en laat die omzeggens volledig ingedrukt tot op onze bestemming. Tot op zeker ogenblik als we aan de klim beginnen en de baan er volledig onberijdbaar bij ligt. Als bovendien van de andere kant een zware vrachtwagen met uitgerekend twee zware bulldozers die de weg moeten heraanleggen, de weg blokkeert, zitten we gevangen.

Hindernissenklimm naar Samaipata
Hindernissenklim naar Samaipata

Het regent en de weg is volledig herschapen in een modderpoel. Enfin, binnen een paar minuten staan er enkele Bolivianen, die alsof ze uit de grond komen gekropen, met schup en houweel de vrachtwagen los te graven. Gelukkig duurt de operatie niet te lang zodat onze chauffeur zijn weg op duizelingwekkende manier door de bergen kan verder zetten. We zijn zo moe dat we het stoïcijns aan ons laten voorbij gaan.

Gieren

Onderweg worden we weerom geconfronteerd met een pak zwarte gieren langsheen de baan. Na de helse rit komen we volledig leeg aan bij onze gastvrouw voor de komende drie dagen: Casa Lynda, een leuk hostel in een godverlaten gezellig bergdorp. We worden hartelijk onthaald en na een eerste kleine verkenning verzachten we de zeden met een middagdutje en counteren zo de eerste vermoeidheid.

Straatbeeld Ssamaipata
Straatbeeld Samaipata

 

 

Deel onze weg

5 gedachten over “Een vluggertje in Chili”

  1. Leaving airport without the backpack must have felt terrible. How are you managing without it? I wish the airport staff could be more responsible. I hope you get it back soon.

  2. Hallo Hilde en Erik, wat een verhalen ?, reizen is idd leuk ??…via…via…dan toch op jullie bestemming geraakt…OEF ☺,en ik hoop dat je bagage er vlug geraakt ook, zie al uit naar vervolg?grts Myriam ??

  3. Als je rugzak in New York aankomt, dan moet je je maar het volgende voorstellen.

    Een rugzak lag nog op de bagage band in New York lang eenzaam rond te draaien.
    Een jonge uitgebluste werkman nam de rugzak van de band en voelde plots heel sterk de vele reizen die die rugzak al achter de rug. Een betoverend moment.
    Hij bleef stilstaan en begon toen te dromen en zag zichzelf als drager van een rugzak, niet deze natuurlijk, die was te magisch en zou zeker terug naar zijn eigenaar willen.
    Een eigen rugzak, gloednieuw en plaats voor zijn dromen die verder en verder begonnen te reiken dat wilde en voelde deze jongeman.
    Met een zwaai gooide hij de rugzak bij Lost and Found, verliet de luchthaven zonder iemand te verwittigen en riep toen uit.
    “Die rugzak van een onbekende man, zal nog veel volk leren reizen”

    Zo zullen ook wij vanaf nu zeggn.
    ….Erik, Hij leerde zijn volk reizen…..
    en Hilde zag dat het goed was en ging mee !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *