Dood in Napels, een stadsbezoek

Wij blijven nog even in Napels

Terwijl onze compagnons hun bagage inpakken om Napels te verlaten, staan wij buiten op straat klaar om ons kilometertellertje alle hoeken van de spreekwoordelijke kamer te laten zien.

Onze eerste dag lieten we de kloostergang van het Santa Chiara klooster links liggen en ook vandaag moeten we weerom passen. Het is zondag en de deuren gaan pas om tien uur open.

Foto’s dag 4

Muzikanten

Palazzo dello Spagnuolo
Palazzo dello Spagnuolo

We trekken terug naar La Sanità via de Piazza Bellini, de buurt waar muziek een hoofdrol opeist. Enkele muzikanten laten de stad op zondagochtend ontwaken en spoelen op de tonen van hun noten de limoncello- en grappakater van menig toerist weg.

In La Sanità waar we gisteren met het gezelschap toefden, ontdekken we nog het Palazzo van de Spanjaard, een architect die een pareltje in deze vroeger zo gevaarlijke buurt wist neer te poten.

Napoleon

Waarom je hier vroeger als toerist beter niet kwam is eigenlijk een beetje de schuld van de zuster van Napoleon, Koningin van Napels: Carolina Bonaparte en haar man Koning Joachim Murat. Zij lieten een brug aanleggen om sneller op hun jachtterrein te geraken en plaatsten zo La Sanità buitenspel, hetgeen de wijk economisch nekte en waardoor het een kweekvijver werd voor misdaad.

Catacombe di San Gaudioso
Catacombe di San Gaudioso

Na een opkuis vorig jaar door de vrouwelijke burgemeester, die 250 militairen naar hier stuurde en de Camorra het vuur aan de schenen legde en zo het geweld wat indijkte, is de buurt toegankelijker geworden.

La Paranza

Een aantal gewiekste jongeren die de buurt een nieuw elan wilden geven, schreven de paus of ze de catacomben mochten renoveren, bewaren voor het nageslacht en openstellen voor het grote publiek. En zo geschiedde, de paus gaf toelating. Bovendien wonnen ze een prijs met dit project en konden op een subsidie rekenen van € 400.000,-. Geld dat ze hebben belegd en alzo verdubbeld. Goed voor een eerste renovatie. Het grote publiek ontdekte deze schatkamer en het geld stroomde binnen. Met de winst werden nieuwe projecten opgestart die op hun beurt weer meer geld in de lade brachten. De economie kwam weer op gang en jonge mensen uit deze achtergestelde buurt kregen de kans zich te bewijzen. Jonge twintigers hebben een miljoenen organisatie op poten gezet waar de Camorra geen vat op heeft. De naam van deze organisatie is La Paranza.

Catacombes

In La Sanità vinden we de catacombe di San Gaudioso terug, het toegangsticket laat ons toe om ook de Catacombe di San Gennaro te bezoeken. Beide sites bieden een boeiende belevenis die we niet gauw zullen vergeten. De boeiende gids in Catacombe di San Gennaro maakt het nog aanschouwelijker.  We eindigen in een vroegere kerk die door de fascisten ontdaan werd van zijn barokke uiterlijk en later door het aangrenzende hospitaal als opslagruimte werd gebruikt. De jongeren van ‘La Paranza’ hebben ook dit historisch monument in ere hersteld.

Cimetro della Fontanelle, de pestdoden van Napels
Cimetero della Fontanelle

Tussen de doden

We wandelen verder de buurt van La Sanità in, ver boven het Piazza Cavour, waar tien jaar geleden geen toerist zich zou durven tonen hebben. Zondag is wasdag en dat zorgt er in deze buurt voor dat de appartementen tot een grote waslijn zijn herschapen. Ons doel: het Cimetero della Fontanelle dat de bewaarplaats is van de skeletten van de pestdoden van 1654. 250.000 van de 400.000 Napolitanen werden hierdoor getroffen. De Vesuvius, de pest, de Camorra… Ze hebben in Napels een en ander het hoofd moeten bieden. De grot diende in de oorlog ook als schuilplaats voor de bombardementen. Het gedimde licht maakt het luguber en de ontmoeting met de dood bijna tastbaar. Duizenden schedels en knoken liggen opgestapeld als was het een warenhuis van pietje de dood. Af en toe worden er zelfs nog schedels geadopteerd … We worden er stil van. De ontmoeting met de geschiedenis in deze gigantische grot haalt de bovenhand en brengt ons in hogere sferen.

Italiaanse macho’s

We verlaten La Sanità waar de mannelijke maagden in lang vervlogen tijden werden verheerlijkt, de Italiaanse macho’s denken daar tegenwoordig wel enigszins anders over. We zijn zodanig overdonderd door deze bezoeken dat we vergeten dat we vlakbij Capodimonte met zijn museum zijn en dit zomaar laten links liggen. Ach, een mens moet altijd een reden hebben om terug te willen komen.

Worsten

We kuieren verder door de stad, laden onze batterijen op met een overheerlijke vegetarische pizza en smijten ons de rest van de middag in het zeer boeiende Museo Archeologico Nazionale di Napoli, of kortweg MANN, met een grote collectie artefacten en mozaïeken uit Pompeï en Herculaneum.

Hercules
Hercules

Het leuke deel bevindt zich op de eerste verdieping waar in de secret room de nogal uitgesproken erotische afbeeldingen en stukken uit Pompeï werden samengebracht.

De preutsheid van de Bourbons die alle geslachtsdelen van de meeste beelden lieten afhakken en ergens bewaarden, werd door een zekere Giuseppe Garibaldi ongedaan gemaakt. Het zou voor Garibaldi worst wezen, en dit kan je bijna letterlijk nemen. Hij liet alle worsten groot en klein terug aan de beelden bevestigen en schaamde zich niet om al het blote geweld en de preutsheid van die Bourbons teniet te doen.

Ook de zeer grote maquette van Pompeï maakt dit museum meer dan het bezoeken waard.

’s Avonds trekken we naar Santa Lucia en kuieren over de Lungomare waar we mee flaneren met de Italianen en genieten van een zonsondergang. Ook onze kampvuur avond is aangebroken en we beleven die in een restaurant met zicht op het Castel Dell’Ovo.

Beer in ’t hotel

Onze laatste avond moet ik in het hotel nog eventjes uit mijn krammen schieten. Een bus gepensioneerde Scandinaviërs maken het nogal te bont in het aangrenzende salon. Ik zet mijn volumeknop op 100 en grom als een beer die uit zijn winterslaap komt. Tegen zoveel lawaai zijn ze natuurlijk niet opgewassen en ze vliegen allemaal met hun staart tussen hun benen naar hun bed ?. ’s Morgens aan de ontbijttafel durft geen Scandinaviër onze kant op te kijken.

Bij de Clarissen

We zijn vandaag extra vroeg gaan ontbijten zodat we nog een ruime voormiddag voor ons hebben. Derde keer goede keer, vandaag kunnen we eindelijk de Santa Chiara kloostergang in, sorry compagnons maar dit was wel degelijk de moeite waard. Als je ooit terug komt in Napels, zeker doen… Onderweg naar de kloostergang pikken we nog eerst de Basilica San Domenico Maggiore mee, een verborgen pareltje, waar je via de Spaccanapoli langs een onbeduidende toegang binnen kan.

Kloostergang Santa Chiara
Kloostergang Santa Chiara

Moordenaar

De kers van vandaag bewaren we voor het laatst, vlak achter de hoek van de Duomo. In de Pio Monte della Misericordia vinden we eindelijk Caravaggio’s Madonna. De meester schilder/moordenaar zorgt voor een orgelpunt aan ons bezoek aan Napels.

De Madonna van Garvaggio
De Madonna van Caravaggio

Alle verhalen ten spijt die de reputatie van Napels besmeurde, hebben we ons nooit onveilig gevoeld. Napels… we kunnen het alleen maar ten zeerste aanbevelen.

Foto’s dag 5

Praktische info over deze citytrip – Roadbook



Booking.com

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *