De schone en het beest in The Blue Lagoon

We besluiten vanmorgen om de fietstocht die we dachten te doen te laten voor wat ze is en we trekken onze wandelschoenen aan.  Een beetje als voorbereiding voor morgen, want dan gaan we op driedaagse in de jungle.  De bedoeling is dat we overnachten ergens in de bergen bij plaatselijke stammen, o.a. de Hmong en als het enigszins gaat, pikken we twee toppen mee en keren terug met de kayak naar Vang Vieng.

In Vang Vieng zijn niet veel tuktuks maar diegene die er zijn, hebben ons zien vertrekken en proberen hun diensten aan ons te slijten. We zijn vastberaden om onze tocht naar de Blue Lagoon en de Pou Na Cave te voet te doen.  8 km enkel. Om halfnegen steken we van wal en de brug over waar we 12.000 kip moeten betalen. Hopelijk kan ik zo snel mogelijk een foto hiervan publiceren, want het internet heeft hier de snelheid van onze telefoonlijnen 15 jaar geleden.

BlueLagoon

Wij wandelen door het prachtige Karstgebergte en de taferelen van de plaatselijke bevolking onderweg zijn precies  filmfragmenten van 80 jaar geleden bij ons ten tijde van de witte van Zichem.  Iedereen heeft een Saibai di (goedendag) te koop. Ik vraag mij soms toch wel een beetje met schaamrood af wat die mensen van ons denken. Vermoedelijk iets in de zin van ‘Westerse kapitalisten’ maar ze blijven vriendelijk en van jaloezie, zoals we in Oostbloklanden tot voor een paar jaar ondervonden, is hier geen sprake. We genieten bij een temperatuur van 32°C met een vochtigheidsgraad ver boven het normale. Wij toch content dat we onze bottinnen bij hebben. Ze wegen zwaar door in onze rugzak, maar zonder zouden we dit niet kunnen doen.

BlueLagoon2

Na een dikke twee uur komen we bij de voet van de grot (waar we eerst aan de eigenaar nog eens 12000 kip moeten betalen) waar beneden een liefelijk meertje is waar het helderblauwe water stof is voor vele foto’s. Veel backpackers komen hier een duik nemen en springen van overhangende takken in het diepe water.

Wij verkiezen een klim naar de grotten, zo’n 300 meter hoger.  Een steile klim voert ons langs een glibberig pad naar de ingang van de grot.  Ik heb gelukkig op het laatste moment nog een koplamp weggestoken. Onderaan de voet van de  beklimming staat andermaal een ondernemende Laotiaan die ze ook te koop aanbiedt. Naar boven in deze hitte is een heus huzarenstukje, mijn ogen zitten dicht van het zweet. Als we aan de ingang komen blijkt onze koplamp inderdaad geen overbodige luxe en dalen voetje voor voetje af in de glibberige grot waar vijftig meter dieper een grotere ruimte is die een boeddha huisvest. Ik vraag mij af wie die hier heeft gekregen.

Als we de terugweg aanvatten zitten er boven aan de ingang vier Chinese meisjes met basketsloefjes … hoe die terug gaan beneden geraken, daar wil ik geen getuige van zijn.  We dalen af en trakteren onszelf op een kokosnoot waarvan de kop wordt afgeslagen en opgediend met twee rietjes.  Wist echt niet dat daar zoveel drank inzat. Intussen is een Nederlandse schone bij ons komen zitten die al een jaar in Thailand woont/werkt tijdens haar studies in Nederland. Kan je nog volgen? Ze studeert Toerisme management en wil een scriptie maken over organisaties die op een goede manier met olifanten werken. Enfin, we trekken die jonge meiden die alleen reizen hier aan als vliegen op een s… Hilde denkt dat het te maken heeft met het feit dat wij het “vader/moeder type uitstralen”. Ik denk dat mijn hoog teddybeergehalte hier iets mee te maken heeft J. Wie zal het weten.

Na deze verfrissing met de kokosnoot, storten we ons terug in de hitte en tegen de tijd dat we terug in Vang Vieng zijn we half gesmolten… Zoals ik gisteren al vertelde, verdwijnen we vermoedelijk tot vrijdag van de radar. Zaterdag trekken we trouwens verder noordelijk naar Luang Prabang.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *