De geur van eten, urine en ander lichaamsvocht

Foto’s

Gisterenavond laten we ons naar het station van Pingyao brengen met een elektrisch karretje zoals er op de golfterreinen gebruikt worden, maar waarvan het oude centrum van Pingyao bezaaid is.  Niet alleen deze karretjes, ook de elektrische fietsen rijden hier bij de vleet.  Uitkijken geblazen dus, want je hoort ze niet afkomen, maar op het laatste moment blazen ze je met hun claxonneke van de weg. Verschieten geblazen.

De aankondiging van de nachtmerrietrein

Enfin wij dus naar het station, waar ik een spiegel van een brommertje loop. Maar aangezien ze hier meer spiegeltjes dan geld hebben, word ik er niet op nagekeken.

Na een klein uurtje in de wachtzaal is het onze toer en mogen we naar het perron.  Om de zoveel meter staat er een mannetje van het station alles in goede banen te leiden.  Hij maant ons aan om op een rij te gaan staan. Ik blijf ostentatief naast Hilde staan. (met mij kunt ge lachen zulle, zo ne Capouchoneur (Brussels voor deugeniet)).

De brigadier of ik weet niet hoe je zo iemand moet noemen, geeft het op. Het is van in de tweede kleuterklas geleden dat ze me in een rijtje konden duwen.

Enfin, mijn schelmerij zal straks op de trein afgestraft worden. ..

Zodra de trein komt aangesloft en we door de venstertjes naar binnen kunnen zien, beseffen we al dat er iets niet in de haak is. Het is wel degelijk de juiste trein, maar van soft sleeper is er geen sprake. Het hele treinstel is een grote slaapzaal, zonder afgesloten ruimtes. Iedereen loopt tussen alle bedden door, drie bedden boven mekaar. De moed zakt ons in de schoenen. Enfin dit moet je ook maar eens meegemaakt hebben, denken we dan.  Als we aan de bedden toekomen, waar wij moeten zitten, blijkt ons bed al ingepalmd.

De twee lieverds proberen ons nog een bed hoger te katapulteren, maar dit is zonder de waard gerekend. Enfin, ze beseffen dat ze met geen doetjes te maken hebben en ruimen plaats. We zetten onze rugzakken tussen ons in en Hilde doet de moeite om haar lakenzak boven te halen. Ik laat mij uitgeput op mijn bed zakken.

De geur van eten, urine en ander lichaamsvocht mengt zich met de geur van sigaretten die hier zonder veel problemen worden opgestoken. Kinderen die wenen,  Chinese jeugd die het uitstapje van hun leven maken. Bovendien blijkt de trein nog zeven keer onderweg te stoppen met passagiers die uitstappen en nieuwe reizigers die klaar wakker eerst nog een potje willen koken.  Als ik ’s morgen van het toilet wil gebruik maken en tussen de uitwerpselen mijn ding moet doen… enfin diegene die me goed kennen kunnen al vermoeden met welk een b….geluidjes ik de trein heb getrakteerd ;-)

Het is een lange nacht en we zijn beiden redelijk kapot als we in Xi’an aankomen. Daar wacht ons dan een nieuwe verrassing als blijkt dat de taxichauffeurs ons niet willen meenemen, omdat de afstand niet ver genoeg blijkt te zijn. Natuurlijk heb je dan van die absjaars die van de situatie willen gebruik maken. Na veel geduld is er toch een brave ziel die ons voor het correcte bedrag naar ons hostelletje wil brengen.

We komen al voor zeven uur aan op onze nieuwe plek en eerst wil de bediende ons nog niet op de kamer laten.  Maar als hij ons volledig leeg in een zeteltje ziet neerzakken, krijgt hij blijkbaar toch wat medelijden en geeft ons te sleutel van onze kamer. We nemen nog een klein schoonheidsslaapje en om acht uur zitten we allebei fris en monter ;-) aan de ontbijttafel.

Daarna verkennen we de stad en genieten van wat ooit het startpunt van de oude zijderoute was.  Zowel in de Belltower als de Drumtower (net zoals in Beijing) wonen we een demo bij van trommels en klokken.

Trommelgeweld in de Drumtower

Na dit trommelgeweld, zakken we nog af naar de Islamitische wijk waar de Hui-Chinezen de dans uitmaken. Dit is een minderheid van Islamitische Chinezen met een neus voor zaken en die over gans China te vinden zijn. In deze wijk nemen we ook nog de grote Moskee (Huajue Xiang) onder de loep, trouwens de oudste van het land en een voorbeeld van culturele verdraagzaamheid en verscheidenheid  Ik voel dat mijn bobijntje volledig leeg is, ik krijg nog nauwelijks de ene voet voor de andere. Het gulzige culturele leven van de laatste dagen laat zich gevoelen.

We nemen de metro terug naar ons Hostel en na een verkwikkende rust kunnen we er weer tegen aan.

’s Avonds als onze batterijen weer zijn opgeladen nemen we nog een bus richting Grote Pagode van de wilde gans, waar we een leuke muzikale fonteinshow meepikken.

Fontein show aan de Grote Ganspagode

Het kost mij vandaag extra moeite om dit neer te pennen, maar ne keer dat ik bezig ben en met het nodige edele vocht ben ik weer niet te houden.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *