Chinese rock and roll

Foto’s

We flirten met de 40°C in de schaduw als we gezakt en gepakt klaar staan om Xi’an met de nachttrein in te wisselen voor het koelere ( 29°C) Chengdu. We besluiten de 2 kilometer niet te voet te overbruggen, maar maken gebruik van een Punbung of zoiets… (Chinese naam voor tuktuk).

Als we zo wat lezen over beide steden krijgen we het gevoel dat we naar een iets landelijker dorpje gaan. Beijing met zijn 23 miljoen,  Xi’an met zijn 9 miljoen inwoners zijn inderdaad al de moeite. Ons zogenaamd provinciestadje Chengdu…14 miljoen inwoners, het wordt dus weer koppenlopen. In oppervlakte niet zo groot, maar er wordt gewoon in de hoogte gebouwd. Trouwens volgens onze nieuwe gastheer staan hier nog veel appartementen leeg, want € 350 euro huur kan hier geen kat betalen en toch wemelt het hier van de bouwprojecten. Als 60 procent van alle kranen ter wereld in Abu Dhabi en Dubai staan, laat ik je raden waar de rest zijn onderkomen heeft gevonden ;-)

Bon, maar wij dus naar het treinstation waar ik onze Punbung driver gelukkig maak met onze stadskaart van Xi’an die wij toch niet meer nodig hebben. De 200 meter die ons nog resten om de afstand naar het station te overbruggen en de relatief kleine file om de security check te nemen, zorgen ervoor dat ik zowat drijfnat van het zweet ben.

Weerom een kleine zoektocht naar onze trein, maar een jonge man in keurig uniform toont ons in welke zaal we moeten wachten. Hij roept iets toe naar een al even opgedirkte dame die ons begeleidt en ons vriendelijk verzoekt om plaats te nemen vlak voor de gate naar de trein die we moeten nemen. Wij hebben alvast geen klagen van de Chinese behulpzaamheid. Meestal als je de mensen op straat aanspreekt en ze spreken geen Engels, dan durven ze je afwimpelen. Maar dit heeft dan meer te maken met het feit dat ze je niet kunnen helpen omdat ze je niet verstaan.

De wachtzaal loopt stilaan vol en een klein half uur voor vertrek worden we verzocht naar de trein te gaan. Op spoor 2 staat een vrij nieuwe trein ‘naar Chinese normen’ te wachten. We zijn er niet gerust in, omdat we in wagon 9 in bed 1 en 2 liggen.  Dit zijn dus de eerste bedden naast de WC.

Trein K879 Xi'an - Chengdu

In ons coupé wachten al twee vriendelijke Hongaren die onze reisgezellen zullen zijn voor de komende 16 uur. Ik sta nog altijd nat in ’t zweet en zodra we op de trein stappen blijkt de airco niet op te staan. Die wordt na navraag bij onze wagonbediende pas opgezet als de trein vertrekt. Ik kan het niet harden en ik wacht buiten de trein. Als ze het sein geeft dat we vertrekken, kan ik dus niet anders dan op mijn plaats gaan zitten en hopen dat die verdomde airco zo snel mogelijk opgezet wordt. Als de trein vertrekt blijkt er dus iets aan die airco te mankeren. Ik laat jullie raden als het buiten 40°C in de schaduw is, wat de temperatuur in een coupé is van een trein die al een hele tijd in volle zon staat te wachten.

Ik zet een raam open in de gang, omdat we zo wat wind binnenkrijgen. Dit wordt echter onmiddellijk door een boze treinbediende toegesmeten met een hele uitleg in het Chinees. Ik trek mijn schouder op en doe dat ik hem niet versta (wat in werkelijkheid wel een beetje  zo is). Als ik de venster terug wil opendoen is er een klein Chinees meisje dat mij uitlegt waarom ik dat venster niet mag opendoen. De warme lucht verstoord de correcte werking van de airco. OK, that makes sense.

We zijn bijna twee uur verder als ze eindelijk het mankement aan de airco ontdekken. Ik ben ondertussen een 5-tal liter vocht verloren. Onze Hongaarse compagnons die een figuur hebben in dezelfde orde van grootte als ikzelf, druppelen alsof ze in een sauna hun kilo’s kwijt willen, gelukkig houden ze hun kleren aan.

Enfin dit kleine euvel…niet te na gesproken, en de trein die onderweg een paar keer de remmen dichtslaat alsof er een frontale botsing ging plaatsvinden, hebben we een voorspoedige reis. We hebben een toffe babbel met onze Hongaarse vrienden. Alleen zorgen ze voor wat geluidspolutie bij het verorberen van een 10-tal grote pakken chips. Maar dit weegt niet op tegen de miserie op de vorige trein. Ik ben vorige keer nog trouwens vergeten vertellen dat ik ’s nachts eentje zijn oortjes uit zijn oren getrokken heb, omdat hij mee Chinese rock and roll zat mee te zingen. Die gaat dat ook niet vlug meer doen ;-)

Een flink stuk na de middag worden we door een taxi (€ 3,-) afgezet aan het Chengdu Panda appartement. Het blijkt een fonkelnieuw appartement te zijn. Ik denk zelfs dat wij de eerste klanten zijn. Onze kamer ligt op de achtste verdieping van een grote building op een gang waar het gemeentebestuur nog enkele appartementen heeft. Enfin onze kamer mag er zijn en we beschikken zelfs over een wasmachine.

Zicht vanuit Chengdu Panda Appartement

Als we zijn ingeschreven neemt hij ons mee om ons een beetje wegwijs te maken in de wirwar van straten en trakteert ons bovendien op de lunch. Ons hoor je niet klagen en wij maken van de gelegenheid gebruik om van alles te vragen over China. Het één-kind-policy is nog altijd van kracht.  Als je er een tweede kindje bij wil, moet je al vlug 30.000 Yuan ophoesten. Gelukkig kwamen onze ouders met respectievelijk 10 en 7 kinderen er goedkoper van af ;-)

Menukaart zonder foto's, gelukkig gokten we goed.

Ook het Facebook verhaal wordt nog eens bovengehaald. Hij vertelt ons trouwens dat sinds gisteren ook Gmail werd geblokkeerd. Ik hoop niet dat ze meelezen, want anders worden volgende week vermoedelijk alle liekenspeeters-linken ook uit de lucht gehaald.

Morgen staat er ook weer één van de hoogtepunten van onze reis op het programma en hopen we jullie morgenavond te kunnen vertellen waarom de Walen twee panda’s konden bietsen.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *