Categoriearchief: Ecuador

Veel te lang alleen weg

Personificatie

In Rio de Janeiro neem ik een onverwachte vlucht naar Santiago de Chili, waar ik een vlucht naar Lima neem met een vliegtuig dat New-York als eindbestemming heeft. In Lima was een transfer voorzien naar Santa Cruz in Bolivia, doch door onvoorziene omstandigheden blijf ik daar een hele poos plakken. Uiteindelijk kan ik dan toch nog een vlucht nemen tot in Santa Cruz, Daar wacht ik geduldig tot ik word opgehaald. Ik word daar echter veel te lang in een donkere ruimte opgesloten. Ik berust in mijn lot, tot er uiteindelijk iemand tot het besef komt dat ik daar eigenlijk niet thuishoor.

Hoe ik daar geraakt ben en via welke luchthavens ik uiteindelijk weg geraak, kan niemand meer achterhalen. Het is zaterdag 29 december, bijna tien weken na mijn verdwijning dat ik uiteindelijk in Zaventem terecht kom. Ontdaan van mijn beschermhoes zit ik opnieuw te wachten. Ook een jas, fleece en elektronica zak die veilig in mij waren opgeborgen zijn ergens onderweg verdwenen. Op zondag 30 december is het dan zover: ik word door mijn drager in Zaventem opgehaald en terug naar Sint-Katelijne-Waver gebracht.

Facebook

Ik nam jullie natuurlijk gisterenavond in de maling met mijn facebookbericht: ‘2 maand solo in Zuid-Amerika’’. Ik doelde hier natuurlijk op mijn rugzak die twee maanden alleen door Zuid-Amerika is getrokken. Inchecken op facebook deed ik vanmorgen ook in de luchthaven en die foto was natuurlijk om te laten zien dat mijn rugzak terecht was. Alsof ik Hilde en de nieuwjaarsfeestjes zou kunnen missen ;-).

Rugzaktoerist
Rugzaktoerist

Einde van de kroniek van mijn rugzak

Hierboven laat ik mijn rugzak zijn verhaal doen, een verhaal dat door Swissport, aan de balie voor verloren valiezen, min of meer kon achterhaald worden. Gisterenavond laat kregen we een mailtje van de bagageafhandeling dat mijn rugzak in Brussels Airport was toegekomen. Een berichtje dat voor euforische toestanden zorgde.

Het was niet de eerste nacht dat mijn rugzak ons de voorbije twee maanden heeft wakker gehouden, en zo was het ook de voorbije nacht. Zo vervuld van ongeloof dat mijn rugzak uiteindelijk nog is teruggevonden. Dat de beschermhoes, mijn jas, fleece en elektronica zak er niet inzaten, kon de pret niet drukken. Ik moet alvast geen nieuwe rugzak kopen en ook mijn wandelgerief stak er nog in. Alhoewel ik het meeste al vervangen had. Vorige week kochten we nog nieuwe bottinnen, het paar in de rugzak was eigenlijk toch aan vervanging toe.

De € 1370,- die we na veel moeite van Latam kregen, dekt de onkosten die we gemaakt hebben, maar al je spullen moeten missen op reis blijft toch een nare belevenis.

Wij wensen jullie verder nog een prettig eindejaar en een vreugdevol reislustig 2019 mét bagage.

Tot op onze weg.

Tripophobia

Krappe bedoening

Foto’s Zuid-Amerika

Het eindverslag laat altijd wat op zich wachten. De overgang naar Belgisch uur laat zich voelen, temeer daar we een nachtje hebben overgeslagen tijdens onze nachtvlucht met de Airbus 319/300. Het mag dan wel een van de nieuwste vliegtuigen zijn, het blijft toch een krappe bedoening.

Montaña Colorado
Montaña Colorado

Panama

Dan moeten we ook nog iets rechtzetten van Panama City. We zijn dus inderdaad via Panama City gevlogen, in Panama, niet de stad nabij Florida in de VS. De wifi liet te wensen over en we zagen zelf de kaart niet verschijnen op ons Facebookbericht. Panama City is een grote internationale luchthaven waar veel internationale vluchten vertrekken en toekomen.

Dure reis… absoluut niet

Zodra we voet aan grond zetten in Zaventem worden we opgepikt door onze schoonbroer Dirk, en natuurlijk kunnen we zodra we thuis aankomen, niet snel genoeg richting Goorboslei gaan, om onze nieuwst telg in de familie te knuffelen. Erin liet het zich allemaal welgevallen, maar bonneke en bompa waren maar al te blij.

En wat over onze reis in Zuid-Amerika? We hadden vooraf een beetje angst dat het een zeer dure reis zou worden. In Peru en Bolivia is het in elk geval spotgoedkoop. In Brazilië en Ecuador was het gevoelig duurder.

Eten

Voor het eten, de ceviche niet te na gesproken, moet je er zeker niet zijn. De papas (aardappel), wordt te pas en te onpas als groente geserveerd, in de vorm van fritas, zelfs in de soep. Het meest exotische dat we daar aten was cuy (cavia), alpaca en lama. Niet slecht, maar ook niet meteen wauw.
De landen Brazilië en Ecuador kunnen we moeilijk beoordelen omdat we daar ten slotte alleen de grote steden Rio de Janeiro en Quito bezochten, die niet echt een reflectie zijn van de samenleving in dat land.

Montaña Colorado
Montaña Colorado – alpaca

Heksenketel

Rio de Janeiro in Brazilië was een heksenketel, waar de verhalen en voorvalletjes over diefstallen niet echt comfortabel aanvoelen. In Quito hebben we het gevoel gehad dat we niet echt voet aan grond kregen. Hier is de traditionele kledij ook zo goed als volledig uit het straatbeeld verdwenen. Ook de vele stakingen en protestmarsen in de stad met het bijhorende lawaai deed de stad een beetje in een grijze muis veranderen. Het slechte weer op het moment van ons bezoek zal er voor iets tussen zitten en waardoor we niet willen quoteren.

Machocultuur

Peru en Bolivia echter zijn twee geweldige landen waar het goed toeven is. De natuurpracht is niet te beschrijven, hier is het wel continu wauw! We trokken van de bergen naar de zee en naar het Amazonewoud en de plaatsen overbluften elkaar in schoonheid. Hopelijk kunnen de foto’s wat weergeven welke pracht we daar te zien kregen.
De machocultuur van de chauffeurs maakte dat we ons vaak in het vervoer niet op ons gemak voelden. Daarom dat we vele tussenvluchten hadden. Die zijn niet alleen goedkoop maar een heel stuk veiliger, bovendien verlies je veel minder tijd, ok, wel je rugzak… Hoeveel vluchten het waren kan ik niet precies meer zeggen, we zijn de tel wat kwijtgeraakt, maar we komen in totaal een stuk boven de 15.

Piranha aan de haak
Piranha aan de haak

Nieuwe manier van pakken

De mensen zijn enorm vriendelijk en behulpzaam en we hadden er op geen enkel ogenblik een onveilig gevoel. De verkopers op straat spreken je aan, maar zijn niet opdringerig. Heel anders dan in Azië.
Mijn rugzakstory kan ook afgesloten worden, we kregen een voorstel van Latam waar we mee kunnen leven. Het blijft toch wel onbegrijpelijk hoe zoiets heeft kunnen gebeuren. We hebben daar natuurlijk een heleboel tijd mee verloren op zoek naar kleding en medicijnen en bovendien in de onderhandeling met Latam, dat was vooral nachtwerk. Het heeft ons ook wel een nieuwe manier van pakken bijgebracht. Zorg er altijd voor dat medicijnen (als het gaat natuurlijk) altijd in je dagrugzak zitten. Probeer ook wat reservegerief in de dagrugzak te steken. Ook zullen we in de toekomst toch wat meer verdelen over de rugzakken.

Luchthaven in Rurrenabaque
Luchthaven in Rurrenabaque

Grappige topbijstand

De joke van de reisbijstandsverzekering die ons aanraadde om een reserve rugzak met materiaal ter beschikking te stellen vóór vertrek, zodat ze deze kunnen opsturen in geval van verlies, zullen we maar niet vernoemen, want dit slaat alles.

Vieze ziektes

Ook mijn toerista die veertien dagen aansleepte en mijn energiepijl onder nul bracht, was een dieptepunt in onze vakantie. Het voordeel hiervan was dat we veel hebben uitgespaard op eten en drinken ;-).
De grote hoogte heeft ons ook af en toe wat parten gespeeld, de hoogtepillen staken gelukkig wel in onze dagrugzak, want uiteindelijk hebben we daar toch een heel deel van moeten opsouperen. Ook onze malariapillen in het Amazonegebied hebben we braaf genomen. We zijn in ieder geval beiden kerngezond teruggekomen, dus je moet niet bang zijn om binnen te springen, we hebben voor zover we weten geen ziektes meegebracht van ginder. Misschien dat die later nog de kop opsteken ;-).

Rufescent tiger heron (of de rosse tijgerroerdomp)
Rufescent tiger heron (of de rosse tijgerroerdomp)

We zijn beiden gecharmeerd door Zuid-Amerika en zijn bevolking. Of het ons Azië kan doen vergeten is een andere zaak, maar het zal in ieder geval ook voor altijd een speciaal plaatske in ons reishart krijgen.

Tripophobia

Wat zijn onze volgende plannen, want we lijden aan Tripophobia: de angst om geen reisvooruitzicht te hebben. Wel, we hebben die al hier en daar verklapt. We denken er aan om met de Trans Siberische Express tot in Vladivostok te rijden, uiteraard met wat tussenstops. Van daar met de boot naar Zuid-Korea en zo verder naar Japan. Of wordt het toch met de Royal Enfield door India? Wanneer wordt steeds moeilijker, want in onze favoriete maand november is er een verjaardag bijgekomen die we natuurlijk niet willen missen. Je komt het allemaal te weten via hilderikopweg.eu. Trouwens nog eventjes meegeven dat we ondertussen meer dan 1200 volgers hebben.
Iedereen bedankt voor de leuke mailtjes en reacties die we kregen. Op moeilijke dagen waren ze vaak een opsteker.

Roadbook

Foto’s Zuid-Amerika

Salar de Uyuni
Salar de Uyuni

Tot op onze weg…

De achterbuurt van Quito

De nieuwe stad in

Foto’s Quito dag 3

Na het ontbijt nemen we een taxi naar de nieuwe stad: ‘La Mariscal en La Floresta’ twee wijken die vlakbij elkaar liggen. Het is voor negen uur en de nieuwe stad is nog verlaten, de meeste zaken zijn nog gesloten. Het doet een beetje bevreemdend aan. We doorkruisen de twee wijken in alle richtingen toch er valt niet veel te beleven.

La Floresta’
La Floresta’

In mist en wolken

Na een uurtje houden we het voor bekeken en nemen een taxi terug naar de Basilica, hoog gelegen waardoor je een prachtig zicht hebt op de stad. De Basiliek heeft dan misschien wel de hoogste torens maar hij heeft niet de grandeur van de met goud beslagen interieurs van de kerken in de stad. De bergen rondom zijn nog gehuld in mist en wolken maar het zicht op de oude stad heeft dan weer een streepje voor.

Basilica
Basilica del Voto Nacional

Vieze buurt

Als we de buurt naar het kerkhof willen bezoeken, worden we tegengehouden door de bereden politie.

“Naar waar gaan jullie?”

“Euh, naar het kerkhof”

“Is dat uw vrouw” hij knikt naar Hilde.

“Ja”

“Is dat haar fototoestel?”

Ik wil een grapje maken en neen zeggen maar ik zie dat deze jonge heer in uniform niet in the mood is voor een grapje, dus ik antwoord braaf: ”ja”

“Als ik jullie was zou ik uit die buurt wegblijven, het zit er vol met drugsverslaafden en gasten met drankproblemen. Met dat fotoapparaat zoek je problemen. Als jullie persé naar het kerkhof willen nemen jullie best een taxi.”

Ik bedank hem voor de waarschuwing.

“Dit is de enige buurt in Quito waar het niet veilig is,” zegt hij, “hoewel, ze gebruiken hier nooit een mes.”

Ik denk bij mezelf: “Ik kan er hier anders nog enkele aanduiden”

Enfin, hij geeft nog enkele instructies mee waar we moeten mee oppassen en dwingt ons bijna op onze schreden terug te keren. De stad is groot genoeg, we laten het kerkhof dus maar voor wat het is en geven ons over aan de tal van kerken en kleine musea die de stad rijk is.

Quito
Quito

Mayonaise slaat niet echt aan

We eten een kleinigheidje in het cultureel centrum, en kuieren de rest van de dag door de stad. De mayonaise slaat niet echt aan met Quito, maar druppelsgewijs leren we haar toch te respecteren.

Belastingen

Als we ons hotel willen betalen klaagt onze madame dat het leven hier zo duur is en dat ze op alles 12,5% taks moet betalen. Als we haar over de Belgische BTW-voet en belastingen spreken, slikt ze haar tong bijna in. “Maar jullie krijgen daar wel veel voor in de plaats.” Het is waar, we krijgen er meer voor in de plaats, maar ik onthoud mij van verdere commentaar als ik bedenk hoeveel ministers en andere pottenlikkers hiervan moeten betaald worden.

Vanavond houden we kampvuuravond in Ecuador en stomen morgen verder op naar Panama.

Mitad del Mundo

Zoveel volgers

Foto’s Mitad del Mundo

We hadden gedacht om rond de achthonderd volgers te draaien, maar volgens onze laatste statistieken in Google Analytics zitten we aan 1111 volgers, ik denk dat dit zowat ons record is. Ook de vele reacties en de tijd dat er op de pagina wordt gebleven is boven alle verwachting. Bedankt iedereen om dit zo massaal te volgen en voor de zoveel positieve reacties.

Zachtjes tikt de regen tegen ’t vensterraam

Het heeft de hele nacht geregend, wat zeg ik, gegoten. Tussen de buien door hadden we beiden een goede nachtrust, dus wat mij betreft mag het hier ’s nachts nog regenen, vermoedelijk het hypnotisch tikken van de regen tegen het venster. Ook overdag krijgen we nog een en ander te verwerken.

Wierook en Palo Santo

Tijdens ons ontbijt, dat we nuttigen in een zaal die vlak naast een zagerij is gelegen worden er hele grote zakken met boomstronken geleverd. De sympathieke gastvrouw legt uit dat dit hout vanaf 26 november, vandaag dus, tot kerstmis in alle kerken verbrand wordt. Smeulen eigenlijk. De geur doet sterk denken aan wierook maar dan geparfumeerder, dragelijker in ieder geval. Wij kregen alvast enkele stukken mee naar huis. Hopelijk bezorgt dit ons geen problemen aan de grens. Het dode hout komt trouwens van de Palo Santo.

Boomtomaat
Boomtomaat

Onze gastvrouw laat ons ook nog kennismaken met de vrucht van de tomatenboom, wiens smaak ons doet denken aan een kruising tussen een tomaat en een perzik.

Militaire parade

Vanmorgen proberen we, voor ze ons om 11 uur oppikken aan het informatiecentrum, de kathedraal te bezoeken. Het is echter maandag en iedere maandag is er tussen 9 en 10 een militaire parade voor het presidentiële paleis. De volledige Plaza Grande en de toegangswegen zijn iedere maandag hermetisch afgesloten.

Betogers

De hele voormiddag lopen er verschillende betogers en stakers door de stad met toeters. Mijn oren tuiten van al dat toetergeweld. Nu goed, die mensen zullen natuurlijk hun reden hebben, wat die ook mag zijn. We merken dat hier in Ecuador de standaard misschien iets hoger ligt, maar dat brengt ook met zich mee dat het contrast met de sukkelaar groter is en dat er veel meer bedelaars te zien zijn. Geen kwaad woord over Ecuador, maar de klik zoals er die was met Bolivia en Peru hebben we geen van beide.

De prijzen liggen hier trouwens ook een stuk hoger, $ 5,- voor een museum of kerkbezoek, misschien niet veel maar in vergelijking met de vorige landen: duur.

Mitad del mundo
Mitad del mundo

Mitad del Mundo

Om elf uur stipt wandelen we met de dame van het informatiecentrum naar de bushalte waar we voorlopig door een tourbus worden opgepikt, die ons een half uur later afzet aan een kruispunt waar we onze definitieve bus nemen naar Mitad del Mundo.

Actieve vulkanen

Maar eerste passeren we nog een krater van een uitgedoofde vulkaan waar er 40 families hun kost verdienen op de resten van de lava. Van de krater merken we niks omdat de hele berg met bijbehorende krater in de mist ligt. Trouwens in heel Ecuador schijnen er nog zo’n 84 actieve vulkanen te bestaan waarvan er 24 in de hoofdstad gelegen zijn. Een van de gevaarlijkste is de Cotopaxi. Dat hier rond dit slapend gevaarte 3 miljoen mensen wonen, vind ik persoonlijk precies niet echt verantwoord. Hier gaan we nog over lezen vrees ik.

Mitad del mundo
Mitad del mundo

240 meter verschil?

Quito is de stad die beroemd is om de evenaar die door zijn stad loopt, overigens de tweede hoogst gelegen hoofdstad ter wereld, 2850 meter. Natuurlijk is Quito niet alleen, op nog zowat 40.000 kilometer die de twee halfronden scheiden liggen nog een aantal plaatsen op de evenaar. Het monument en zijn lijn die het noordelijk halfrond en het zuidelijk halfrond scheiden maakt voor de hoofdstad Quito wel een verschil. Naar het schijnt hebben moderne berekeningen echter bepaald dat de lijn zo’n 240 meter noordelijk ligt.

Wetenschappelijke proeven

Wij doen enkele proeven, waaronder het bekende waterproefje waarbij het water in het noordelijk halfrond duidelijk op een ander manier door de gootsteen loopt dan in het zuidelijk halfrond. Wat moet dat niet zijn 240 meter noordelijk. Ook het ei op een nagel plaatsen, of de proef om blindelings op de evenaar te lopen strekken ons toch tot de overtuiging dat de equator of evenaar hier loopt 😉.

Mitad del mundo
Mitad del mundo

De hele opzet, met musea en winkels maken de plaats natuurlijk the place to be voor toeristen die nog wat sollen uit hun zakken willen geschud zien.

De regen blijft ons teisteren maar kan de pret niet bederven, ook maken we kennis met de oogst en verwerking van de cacaoboon.

Tot ziens Peru

Terug naar Cuzco

Foto’s Quito – Ecuador

We genieten nog na van ons Machu Picchu avontuur, als de trein ons terug naar Ollantaytambo brengt waar een collectivo ons staat op te wachten. We hebben een zeer zenuwachtige chauffeur (ik heb er hier eigenlijk nog niet veel andere gezien) maar het voordeel is dat we een half uur sneller terug in Cuzco staan.

Dit geloof je echt niet meer!

We hebben onze grote bagage in ons hotel in Cuzco achtergelaten en voor we naar de kamer gaan halen we die op… het is te zeggen die van Hilde! Je gaat dit niet geloven, mensen zullen denken dat ik dit verzin om mijn blogs wat spannender te maken. Ze vinden mijn nieuwe zak niet terug. De gast achter het onthaal zoekt nog op drie andere plaatsten maar niets te vinden.

Ik vraag of dit een of andere grap is. Mijn potje begint over te koken… dit kan nu toch echt niet. Ik maan hem aan om nog eens te gaan zoeken en ik blijf in het deurgat staan om te zien dat hij niet met mijn chocodeizen aan het spelen is. Niks. Hilde gaat ondertussen met haar gerief al naar de kamer. Ik kom eventjes op de kamer afkoelen… Wat nu? Het is alsof de duivel ermee gemoeid is. We staan allebei te trillen op onze benen en echt niet van al het moois dat we zien deze keer.

Ik ga terug naar de balie en die gast ziet ondertussen zo wit als een lijk. Ik vraag hem nogal onbehouwen: ”En nu?” de een miserie is nog niet opgelost of mijn net aangekochte zak met allemaal nieuwe kleren en een hoop aandenken is ook zoek… ik mag er niet aan denken, moeten we weer heel die procedure doorlopen?

Ik wist niet dat ik zo’n grote zak had

Ik vraag of hij onmiddellijk de manager van het hotel wil bellen want hier wil ik wel een boompje over opzetten. Mevrouw de manager staat binnen de tien minuten aan het onthaal. Ik vertel haar de hele Latam-historie en ze zegt: “We zullen eerst nog eens samen gaan kijken.” Ze trekt dus terug de deur open waar al de bagage gestockeerd staat van reizigers die ondertussen naar Montaña Colorado of Machu Picchu zijn. De eerste zak die ze tegenkomt, een grote zwarte, neemt ze op en ik vertel haar dat het ook zo een is maar een beetje kleiner. “Welke naam moet er opstaan”, vraagt ze? Ik zeg: “Hilde of Erik.” “Wel”, zegt ze, “hier plakt Hilde Peeters op.” Ik ga bijna door de grond. Op de rugzak van Hilde stond mijn naam en op die van mij stond Hilde haar naam. Ze kan er gelukkig om lachen.

Hilde vraagt mij schamper of ik mijn eigen zak niet herken. Ik zeg haar dat ik niet wist dat ik zo’n grote zak had 😉.

Kampvuuravond in Peru

We proberen ons nog op te laden om nog een en ander in Cuzco te bezoeken maar verder dan de overdekte markt komen we niet. ’s Avonds laten we ons lekker gaan, want het is kampvuuravond in Peru. Morgen trekken we via Lima naar Quito. We worden onderweg nog maar eens een keer of twintig tegengehouden voor een massage, maar laten die kelk met plezier aan ons voorbijgaan. We kruipen vandaag vroeg onder de wol want morgen staat de taxi al voor zessen voor de deur.

Kuisman

Quito
Quito

Twee vluchten van Air Avianca brengen ons met een Airbus 319 naar de hoofdstad van Ecuador, het vierde land in Zuid-Amerika tijdens onze reis. Het is bijna twee uur in de namiddag als we in ons nieuw onderkomen toekomen. Het is wat zoeken welke kamer we uiteindelijk nemen, we twijfelen zelfs nog eventjes of we nog van hotel veranderen, maar uiteindelijk is het wel een gezellig hotelletje, alleen had de kuisman iets beter zijn best mogen doen.

Iglesia San Fransisco
Iglesia San Francisco

We verkennen de rest van de middag de stad, neuzen al tussen de bezienswaardigheden en leggen in het bureau van toerisme een trip voor morgen vast. To the middle of the earth!

¡Hola! Het zesde continent

Zesde continent

Zuid-Amerika, het zesde continent dat we aandoen. Het zevende, met name Antarctica, zal er vermoedelijk nooit van komen. Blijkbaar wordt er door wetenschappers nog een achtste continent bijgevoegd: Zeelandia, echter deze theorie zullen we maar laten voor wat hij is.

Aftellen

Reisgids en landkaarten Zuid-Amerika
Voorbereiding Zuid-Amerika

Ons tellertje staat vanmorgen op 16. Tijd om een update te geven van onze volgende reis. Donderdag 18 oktober wisselen we onze Belgische platte pannenkoek voor de Andes in Zuid-Amerika met zijn duizelingwekkende hoogtes.

Reisroute

Ons roadbook heeft al serieuze proporties aangenomen. We landen vrijdag de 19de in Brazilië waar we São Paulo en Rio de Janeiro enkele dagen onveilig maken en op zoek gaan naar schaars geklede dames in volle voorbereiding voor het volgende carnaval.

Na Brazilië maken we de oversteek naar Bolivia, waar we zullen rondspringen van Santa Cruz naar de wijnvelden van Tarija. Daarna verplaatsen we ons in ware cowboy-stijl naar Tupiza, daar waar Butch Cassidy and the Sundance Kid aan hun einde kwamen. Via de Salar de Uyuni reizen we door naar de hoogstgelegen stad ter wereld: Potosí. In Sucre nemen we de nachtbus naar Oruro, van waar we het Amazonewoud zullen penetreren per boot tot in Rurrenabaque.

Zuid-Amerika
Zuid-Amerika

Op naar de 4000

Daarna zullen we Bolivia inruilen voor Peru via het bijna op 4000 meter hoog gelegen Titicacameer. In Peru zullen we hopelijk de condors kunnen bewonderen in Colca Canyon, de buitenaardse figuren in Nazca vanuit een Cesna kunnen zien en nabij Cusco Machu Picchu en de Montaña Colorada bewonderen. Tegen dan zal het tijd zijn om door te vliegen naar Quito in Ecuador, want van daaruit vliegen we terug naar Brussel.

Dit is in grote lijnen ons plan… of dit daadwerkelijk zo zal gevolgd worden kom je alleen maar te weten als je onze avonturen in Zuid-Amerika volgt.

Wegwee

De wondjes van onze spuiten voor de gele koorts zijn ondertussen genezen. De pilletjes voor de hoogteziekte (Diamox) liggen klaar. De koorts stijgt, en dan bedoelen we onze reiskoorts en niet de malariakoorts. De positieve rapporten in verband met malaria in die regio doen ons twijfelen of we ons reisbudget hiermee moeten belasten. We gaan natuurlijk de jungle in en daar zitten geheid muggen.

De logeerkamer ligt inmiddels bezaaid met materiaal voor onze expeditie. Onze fysiek is wat bijgevijld, bottinnen ingevet, we zijn er eigenlijk klaar voor. We krijgen last van wegwee, de zestien dagen die ons resten zullen ons geduld danig op de proef stellen en tergend traag voortkruipen

¡Hasta la próxima en Brazil!