Categoriearchief: Chili

Veel te lang alleen weg

Personificatie

In Rio de Janeiro neem ik een onverwachte vlucht naar Santiago de Chili, waar ik een vlucht naar Lima neem met een vliegtuig dat New-York als eindbestemming heeft. In Lima was een transfer voorzien naar Santa Cruz in Bolivia, doch door onvoorziene omstandigheden blijf ik daar een hele poos plakken. Uiteindelijk kan ik dan toch nog een vlucht nemen tot in Santa Cruz, Daar wacht ik geduldig tot ik word opgehaald. Ik word daar echter veel te lang in een donkere ruimte opgesloten. Ik berust in mijn lot, tot er uiteindelijk iemand tot het besef komt dat ik daar eigenlijk niet thuishoor.

Hoe ik daar geraakt ben en via welke luchthavens ik uiteindelijk weg geraak, kan niemand meer achterhalen. Het is zaterdag 29 december, bijna tien weken na mijn verdwijning dat ik uiteindelijk in Zaventem terecht kom. Ontdaan van mijn beschermhoes zit ik opnieuw te wachten. Ook een jas, fleece en elektronica zak die veilig in mij waren opgeborgen zijn ergens onderweg verdwenen. Op zondag 30 december is het dan zover: ik word door mijn drager in Zaventem opgehaald en terug naar Sint-Katelijne-Waver gebracht.

Facebook

Ik nam jullie natuurlijk gisterenavond in de maling met mijn facebookbericht: ‘2 maand solo in Zuid-Amerika’’. Ik doelde hier natuurlijk op mijn rugzak die twee maanden alleen door Zuid-Amerika is getrokken. Inchecken op facebook deed ik vanmorgen ook in de luchthaven en die foto was natuurlijk om te laten zien dat mijn rugzak terecht was. Alsof ik Hilde en de nieuwjaarsfeestjes zou kunnen missen ;-).

Rugzaktoerist
Rugzaktoerist

Einde van de kroniek van mijn rugzak

Hierboven laat ik mijn rugzak zijn verhaal doen, een verhaal dat door Swissport, aan de balie voor verloren valiezen, min of meer kon achterhaald worden. Gisterenavond laat kregen we een mailtje van de bagageafhandeling dat mijn rugzak in Brussels Airport was toegekomen. Een berichtje dat voor euforische toestanden zorgde.

Het was niet de eerste nacht dat mijn rugzak ons de voorbije twee maanden heeft wakker gehouden, en zo was het ook de voorbije nacht. Zo vervuld van ongeloof dat mijn rugzak uiteindelijk nog is teruggevonden. Dat de beschermhoes, mijn jas, fleece en elektronica zak er niet inzaten, kon de pret niet drukken. Ik moet alvast geen nieuwe rugzak kopen en ook mijn wandelgerief stak er nog in. Alhoewel ik het meeste al vervangen had. Vorige week kochten we nog nieuwe bottinnen, het paar in de rugzak was eigenlijk toch aan vervanging toe.

De € 1370,- die we na veel moeite van Latam kregen, dekt de onkosten die we gemaakt hebben, maar al je spullen moeten missen op reis blijft toch een nare belevenis.

Wij wensen jullie verder nog een prettig eindejaar en een vreugdevol reislustig 2019 mét bagage.

Tot op onze weg.

Een vluggertje in Chili

Reservatienummer

Foto’s Samaipata   

Om vier uur begint mijn moleke te draaien. Hilde ligt ook wakker en we beginnen maar meteen te pakken. Voor de zessen overtuigen we onze vrienden in de ontbijtzaal voor een extra vroeg ontbijt.

Het wordt een snelle hap want ik ben te opgewonden voor wat komen gaat. Een fles wijn en een blikje bier laten we achter met een boodschap voor de kuisploeg, want drank meenemen in onze bagage vinden we geen goed idee.

Plotseling blijkt dat wanneer we online willen inchecken, ons reservatienummer aan een andere vluchtroute hangt. We nemen het zekere voor het onzekere en vertrekken ’s morgens vroeg naar de luchthaven.

Santiago de Chile

We besluiten toch maar een taxi te nemen in plaats van een Uber en gelukkig maar want Uberchauffeurs moeten ver buiten de luchthaven parkeren. In de luchthaven trekken we onmiddellijk naar de balie van Latam. Ons ticket wordt met drie bedienden bestudeerd en uiteindelijk sturen ze ons naar een andere verantwoordelijke door. Enfin, om een heel lang verhaal kort te maken. De originele route via São Paulo naar Lima en verder door naar Santa Cruz is omgezet in een vliegroute naar Santiago de Chile, verder naar Lima, waar we een nacht zouden moeten verblijven en zo naar Santa Cruz. We kunnen gelukkig bekomen dat we toch de 25ste in Santa Cruz aankomen in plaats van de 26ste, waardoor we het nachtje Lima kunnen skippen.

Compensatie

Twee collega’s redetwisten nog over de grootte van onze compensatie, waar we zelf niet naar gevraagd hebben. Het wordt een kaartje voor een lunch in Santiago de Chile. Gelukkig is een kinderhand gauw gevuld, want hier had ik meer kunnen uit sleuren, maar we zijn allang tevreden dat we onze reis kunnen verderzetten in een min of meer aanvaardbare tijdspanne. Het is nogal een onmogelijke constructie, maar voet op Chileense bodem is toch ook lekker meegenomen. Vanuit de vertrekhal in Rio de Janeiro zien we vlakbij enkele zwarte gieren zitten die onze dag meer dan goed maken.

Onze reisroute:

  • Vlucht van Rio de Janeiro naar Santiago de Chile: vier uur twintig minuten

Wachttijd in Santiago: vijf uur dertig

  • Vlucht Santiago naar Lima: vier uur

Wachttijd in Lima: bijna een uur

  • Vlucht Lima naar Santa Cruz: drie uur vijfenveertig

Verloren tijd in Santa Cruz: één uur

  • Taxi naar centrum Santa Cruz: dertig minuten
  • Trufi naar Samaipata: drie uur…

Zeg nu nog dat reizen niet leuk is.

Niemandsland

We zetten dan wel voet op Chileense bodem maar de eerlijkheid gebiedt ons om dit niet in onze lijst van bezochte landen op te nemen. We dwalen wel vijf uur dertig op de luchthaven rond maar dit is eigenlijk niemandsland zeker? Enfin, de vluchten verlopen vlekkeloos.

De tweede vlucht van Santiago naar Lima is eigenlijk een vlucht naar New York die een tussenlanding maakt in Lima. De vlucht is met een fonkelnieuwe Boeing 787 – 8. Indrukwekkend vliegtuig met panoramische vensters waar we eigenlijk niet veel aan hebben aangezien het donker is als we vertrekken én aankomen.

Voor de vlucht naar Lima zijn we een beetje verward. Onze vlucht duurt ongeveer vier uur, vertrekt om 20u30 en onze volgende vlucht is om 0u15 naar Santa Cruz. We hadden hier geen rekening gehouden met twee uur tijdsverschil.

Enfin, moe en uitgeput geraken we om vier uur ’s morgens op de luchthaven van Santa Cruz. We zitten helemaal vooraan en zijn snel uit het vliegtuig en een van de eerste voorbij de douane.

Rio-spook

De lopende band begint te lopen op het moment dat we er aankomen en Hilde haar bagage komt er al vrij snel aan. Het Rio-spook doemt weer op als de overige bagage van de band is verdwenen. Ik zet me klaar om weer als allerlaatste mijn rugzak van de band te nemen, als de verantwoordelijke roept dat alle bagage gelost is…

Madam van de verloren bagage

Uitgeput roepen we er de madam van de verloren bagage bij. Enfin, we vullen zoveel formulieren in alsof de bagage van het hele vliegtuig in rook was opgegaan. Ze verzekert ons dat ze straks de bagage wel zal nasturen. Als we vertellen dat we wel onmiddellijk doortrekken naar Samaipata, zo’n drie uur verder de bergen in, zie ik haar bedenkelijk kijken. We vermoeden dat mijn rugzak dus ergens in New York op een of andere bagageband doelloos ligt rond te draaien.

Waar hij ook ligt rond te dansen… Ik zit dus zonder rugzak. Ik ben eigenlijk te moe om mij hier zorgen om te maken. We zullen wel zien of ze hem morgen achter ons gat brengen.

Trufi

Voordeel is wel, we moeten maar aan ene grote rugzak sleuren. We houden een taxi tegen die ons naar de verzamelplaats van de trufi’s brengt. Een trufi is een busje dat wacht totdat hij vol zit om naar een bepaalde bestemming te vertrekken. Zo sparen we wel wat centen uit. Onze taxichauffeur is zeer behulpzaam en zet ons na wat zoekwerk af aan een trufi die richting Samaipata rijdt. Er zitten al twee mensen te wachten maar algauw komt er nog een moeder met kind bij en de chauffeur beslist om te vertrekken.

Plankgas

De wagen kraakt vervaarlijk, nogal zorgwekkend. Nog voor de deur goed en wel dicht is duwt hij plankgas en laat die omzeggens volledig ingedrukt tot op onze bestemming. Tot op zeker ogenblik als we aan de klim beginnen en de baan er volledig onberijdbaar bij ligt. Als bovendien van de andere kant een zware vrachtwagen met uitgerekend twee zware bulldozers die de weg moeten heraanleggen, de weg blokkeert, zitten we gevangen.

Hindernissenklimm naar Samaipata
Hindernissenklim naar Samaipata

Het regent en de weg is volledig herschapen in een modderpoel. Enfin, binnen een paar minuten staan er enkele Bolivianen, die alsof ze uit de grond komen gekropen, met schup en houweel de vrachtwagen los te graven. Gelukkig duurt de operatie niet te lang zodat onze chauffeur zijn weg op duizelingwekkende manier door de bergen kan verder zetten. We zijn zo moe dat we het stoïcijns aan ons laten voorbij gaan.

Gieren

Onderweg worden we weerom geconfronteerd met een pak zwarte gieren langsheen de baan. Na de helse rit komen we volledig leeg aan bij onze gastvrouw voor de komende drie dagen: Casa Lynda, een leuk hostel in een godverlaten gezellig bergdorp. We worden hartelijk onthaald en na een eerste kleine verkenning verzachten we de zeden met een middagdutje en counteren zo de eerste vermoeidheid.

Straatbeeld Ssamaipata
Straatbeeld Samaipata