Categoriearchief: Brazilië

Veel te lang alleen weg

Personificatie

In Rio de Janeiro neem ik een onverwachte vlucht naar Santiago de Chili, waar ik een vlucht naar Lima neem met een vliegtuig dat New-York als eindbestemming heeft. In Lima was een transfer voorzien naar Santa Cruz in Bolivia, doch door onvoorziene omstandigheden blijf ik daar een hele poos plakken. Uiteindelijk kan ik dan toch nog een vlucht nemen tot in Santa Cruz, Daar wacht ik geduldig tot ik word opgehaald. Ik word daar echter veel te lang in een donkere ruimte opgesloten. Ik berust in mijn lot, tot er uiteindelijk iemand tot het besef komt dat ik daar eigenlijk niet thuishoor.

Hoe ik daar geraakt ben en via welke luchthavens ik uiteindelijk weg geraak, kan niemand meer achterhalen. Het is zaterdag 29 december, bijna tien weken na mijn verdwijning dat ik uiteindelijk in Zaventem terecht kom. Ontdaan van mijn beschermhoes zit ik opnieuw te wachten. Ook een jas, fleece en elektronica zak die veilig in mij waren opgeborgen zijn ergens onderweg verdwenen. Op zondag 30 december is het dan zover: ik word door mijn drager in Zaventem opgehaald en terug naar Sint-Katelijne-Waver gebracht.

Facebook

Ik nam jullie natuurlijk gisterenavond in de maling met mijn facebookbericht: ‘2 maand solo in Zuid-Amerika’’. Ik doelde hier natuurlijk op mijn rugzak die twee maanden alleen door Zuid-Amerika is getrokken. Inchecken op facebook deed ik vanmorgen ook in de luchthaven en die foto was natuurlijk om te laten zien dat mijn rugzak terecht was. Alsof ik Hilde en de nieuwjaarsfeestjes zou kunnen missen ;-).

Rugzaktoerist
Rugzaktoerist

Einde van de kroniek van mijn rugzak

Hierboven laat ik mijn rugzak zijn verhaal doen, een verhaal dat door Swissport, aan de balie voor verloren valiezen, min of meer kon achterhaald worden. Gisterenavond laat kregen we een mailtje van de bagageafhandeling dat mijn rugzak in Brussels Airport was toegekomen. Een berichtje dat voor euforische toestanden zorgde.

Het was niet de eerste nacht dat mijn rugzak ons de voorbije twee maanden heeft wakker gehouden, en zo was het ook de voorbije nacht. Zo vervuld van ongeloof dat mijn rugzak uiteindelijk nog is teruggevonden. Dat de beschermhoes, mijn jas, fleece en elektronica zak er niet inzaten, kon de pret niet drukken. Ik moet alvast geen nieuwe rugzak kopen en ook mijn wandelgerief stak er nog in. Alhoewel ik het meeste al vervangen had. Vorige week kochten we nog nieuwe bottinnen, het paar in de rugzak was eigenlijk toch aan vervanging toe.

De € 1370,- die we na veel moeite van Latam kregen, dekt de onkosten die we gemaakt hebben, maar al je spullen moeten missen op reis blijft toch een nare belevenis.

Wij wensen jullie verder nog een prettig eindejaar en een vreugdevol reislustig 2019 mét bagage.

Tot op onze weg.

Tripophobia

Krappe bedoening

Foto’s Zuid-Amerika

Het eindverslag laat altijd wat op zich wachten. De overgang naar Belgisch uur laat zich voelen, temeer daar we een nachtje hebben overgeslagen tijdens onze nachtvlucht met de Airbus 319/300. Het mag dan wel een van de nieuwste vliegtuigen zijn, het blijft toch een krappe bedoening.

Montaña Colorado
Montaña Colorado

Panama

Dan moeten we ook nog iets rechtzetten van Panama City. We zijn dus inderdaad via Panama City gevlogen, in Panama, niet de stad nabij Florida in de VS. De wifi liet te wensen over en we zagen zelf de kaart niet verschijnen op ons Facebookbericht. Panama City is een grote internationale luchthaven waar veel internationale vluchten vertrekken en toekomen.

Dure reis… absoluut niet

Zodra we voet aan grond zetten in Zaventem worden we opgepikt door onze schoonbroer Dirk, en natuurlijk kunnen we zodra we thuis aankomen, niet snel genoeg richting Goorboslei gaan, om onze nieuwst telg in de familie te knuffelen. Erin liet het zich allemaal welgevallen, maar bonneke en bompa waren maar al te blij.

En wat over onze reis in Zuid-Amerika? We hadden vooraf een beetje angst dat het een zeer dure reis zou worden. In Peru en Bolivia is het in elk geval spotgoedkoop. In Brazilië en Ecuador was het gevoelig duurder.

Eten

Voor het eten, de ceviche niet te na gesproken, moet je er zeker niet zijn. De papas (aardappel), wordt te pas en te onpas als groente geserveerd, in de vorm van fritas, zelfs in de soep. Het meest exotische dat we daar aten was cuy (cavia), alpaca en lama. Niet slecht, maar ook niet meteen wauw.
De landen Brazilië en Ecuador kunnen we moeilijk beoordelen omdat we daar ten slotte alleen de grote steden Rio de Janeiro en Quito bezochten, die niet echt een reflectie zijn van de samenleving in dat land.

Montaña Colorado
Montaña Colorado – alpaca

Heksenketel

Rio de Janeiro in Brazilië was een heksenketel, waar de verhalen en voorvalletjes over diefstallen niet echt comfortabel aanvoelen. In Quito hebben we het gevoel gehad dat we niet echt voet aan grond kregen. Hier is de traditionele kledij ook zo goed als volledig uit het straatbeeld verdwenen. Ook de vele stakingen en protestmarsen in de stad met het bijhorende lawaai deed de stad een beetje in een grijze muis veranderen. Het slechte weer op het moment van ons bezoek zal er voor iets tussen zitten en waardoor we niet willen quoteren.

Machocultuur

Peru en Bolivia echter zijn twee geweldige landen waar het goed toeven is. De natuurpracht is niet te beschrijven, hier is het wel continu wauw! We trokken van de bergen naar de zee en naar het Amazonewoud en de plaatsen overbluften elkaar in schoonheid. Hopelijk kunnen de foto’s wat weergeven welke pracht we daar te zien kregen.
De machocultuur van de chauffeurs maakte dat we ons vaak in het vervoer niet op ons gemak voelden. Daarom dat we vele tussenvluchten hadden. Die zijn niet alleen goedkoop maar een heel stuk veiliger, bovendien verlies je veel minder tijd, ok, wel je rugzak… Hoeveel vluchten het waren kan ik niet precies meer zeggen, we zijn de tel wat kwijtgeraakt, maar we komen in totaal een stuk boven de 15.

Piranha aan de haak
Piranha aan de haak

Nieuwe manier van pakken

De mensen zijn enorm vriendelijk en behulpzaam en we hadden er op geen enkel ogenblik een onveilig gevoel. De verkopers op straat spreken je aan, maar zijn niet opdringerig. Heel anders dan in Azië.
Mijn rugzakstory kan ook afgesloten worden, we kregen een voorstel van Latam waar we mee kunnen leven. Het blijft toch wel onbegrijpelijk hoe zoiets heeft kunnen gebeuren. We hebben daar natuurlijk een heleboel tijd mee verloren op zoek naar kleding en medicijnen en bovendien in de onderhandeling met Latam, dat was vooral nachtwerk. Het heeft ons ook wel een nieuwe manier van pakken bijgebracht. Zorg er altijd voor dat medicijnen (als het gaat natuurlijk) altijd in je dagrugzak zitten. Probeer ook wat reservegerief in de dagrugzak te steken. Ook zullen we in de toekomst toch wat meer verdelen over de rugzakken.

Luchthaven in Rurrenabaque
Luchthaven in Rurrenabaque

Grappige topbijstand

De joke van de reisbijstandsverzekering die ons aanraadde om een reserve rugzak met materiaal ter beschikking te stellen vóór vertrek, zodat ze deze kunnen opsturen in geval van verlies, zullen we maar niet vernoemen, want dit slaat alles.

Vieze ziektes

Ook mijn toerista die veertien dagen aansleepte en mijn energiepijl onder nul bracht, was een dieptepunt in onze vakantie. Het voordeel hiervan was dat we veel hebben uitgespaard op eten en drinken ;-).
De grote hoogte heeft ons ook af en toe wat parten gespeeld, de hoogtepillen staken gelukkig wel in onze dagrugzak, want uiteindelijk hebben we daar toch een heel deel van moeten opsouperen. Ook onze malariapillen in het Amazonegebied hebben we braaf genomen. We zijn in ieder geval beiden kerngezond teruggekomen, dus je moet niet bang zijn om binnen te springen, we hebben voor zover we weten geen ziektes meegebracht van ginder. Misschien dat die later nog de kop opsteken ;-).

Rufescent tiger heron (of de rosse tijgerroerdomp)
Rufescent tiger heron (of de rosse tijgerroerdomp)

We zijn beiden gecharmeerd door Zuid-Amerika en zijn bevolking. Of het ons Azië kan doen vergeten is een andere zaak, maar het zal in ieder geval ook voor altijd een speciaal plaatske in ons reishart krijgen.

Tripophobia

Wat zijn onze volgende plannen, want we lijden aan Tripophobia: de angst om geen reisvooruitzicht te hebben. Wel, we hebben die al hier en daar verklapt. We denken er aan om met de Trans Siberische Express tot in Vladivostok te rijden, uiteraard met wat tussenstops. Van daar met de boot naar Zuid-Korea en zo verder naar Japan. Of wordt het toch met de Royal Enfield door India? Wanneer wordt steeds moeilijker, want in onze favoriete maand november is er een verjaardag bijgekomen die we natuurlijk niet willen missen. Je komt het allemaal te weten via hilderikopweg.eu. Trouwens nog eventjes meegeven dat we ondertussen meer dan 1200 volgers hebben.
Iedereen bedankt voor de leuke mailtjes en reacties die we kregen. Op moeilijke dagen waren ze vaak een opsteker.

Roadbook

Foto’s Zuid-Amerika

Salar de Uyuni
Salar de Uyuni

Tot op onze weg…

Een vluggertje in Chili

Reservatienummer

Foto’s Samaipata   

Om vier uur begint mijn moleke te draaien. Hilde ligt ook wakker en we beginnen maar meteen te pakken. Voor de zessen overtuigen we onze vrienden in de ontbijtzaal voor een extra vroeg ontbijt.

Het wordt een snelle hap want ik ben te opgewonden voor wat komen gaat. Een fles wijn en een blikje bier laten we achter met een boodschap voor de kuisploeg, want drank meenemen in onze bagage vinden we geen goed idee.

Plotseling blijkt dat wanneer we online willen inchecken, ons reservatienummer aan een andere vluchtroute hangt. We nemen het zekere voor het onzekere en vertrekken ’s morgens vroeg naar de luchthaven.

Santiago de Chile

We besluiten toch maar een taxi te nemen in plaats van een Uber en gelukkig maar want Uberchauffeurs moeten ver buiten de luchthaven parkeren. In de luchthaven trekken we onmiddellijk naar de balie van Latam. Ons ticket wordt met drie bedienden bestudeerd en uiteindelijk sturen ze ons naar een andere verantwoordelijke door. Enfin, om een heel lang verhaal kort te maken. De originele route via São Paulo naar Lima en verder door naar Santa Cruz is omgezet in een vliegroute naar Santiago de Chile, verder naar Lima, waar we een nacht zouden moeten verblijven en zo naar Santa Cruz. We kunnen gelukkig bekomen dat we toch de 25ste in Santa Cruz aankomen in plaats van de 26ste, waardoor we het nachtje Lima kunnen skippen.

Compensatie

Twee collega’s redetwisten nog over de grootte van onze compensatie, waar we zelf niet naar gevraagd hebben. Het wordt een kaartje voor een lunch in Santiago de Chile. Gelukkig is een kinderhand gauw gevuld, want hier had ik meer kunnen uit sleuren, maar we zijn allang tevreden dat we onze reis kunnen verderzetten in een min of meer aanvaardbare tijdspanne. Het is nogal een onmogelijke constructie, maar voet op Chileense bodem is toch ook lekker meegenomen. Vanuit de vertrekhal in Rio de Janeiro zien we vlakbij enkele zwarte gieren zitten die onze dag meer dan goed maken.

Onze reisroute:

  • Vlucht van Rio de Janeiro naar Santiago de Chile: vier uur twintig minuten

Wachttijd in Santiago: vijf uur dertig

  • Vlucht Santiago naar Lima: vier uur

Wachttijd in Lima: bijna een uur

  • Vlucht Lima naar Santa Cruz: drie uur vijfenveertig

Verloren tijd in Santa Cruz: één uur

  • Taxi naar centrum Santa Cruz: dertig minuten
  • Trufi naar Samaipata: drie uur…

Zeg nu nog dat reizen niet leuk is.

Niemandsland

We zetten dan wel voet op Chileense bodem maar de eerlijkheid gebiedt ons om dit niet in onze lijst van bezochte landen op te nemen. We dwalen wel vijf uur dertig op de luchthaven rond maar dit is eigenlijk niemandsland zeker? Enfin, de vluchten verlopen vlekkeloos.

De tweede vlucht van Santiago naar Lima is eigenlijk een vlucht naar New York die een tussenlanding maakt in Lima. De vlucht is met een fonkelnieuwe Boeing 787 – 8. Indrukwekkend vliegtuig met panoramische vensters waar we eigenlijk niet veel aan hebben aangezien het donker is als we vertrekken én aankomen.

Voor de vlucht naar Lima zijn we een beetje verward. Onze vlucht duurt ongeveer vier uur, vertrekt om 20u30 en onze volgende vlucht is om 0u15 naar Santa Cruz. We hadden hier geen rekening gehouden met twee uur tijdsverschil.

Enfin, moe en uitgeput geraken we om vier uur ’s morgens op de luchthaven van Santa Cruz. We zitten helemaal vooraan en zijn snel uit het vliegtuig en een van de eerste voorbij de douane.

Rio-spook

De lopende band begint te lopen op het moment dat we er aankomen en Hilde haar bagage komt er al vrij snel aan. Het Rio-spook doemt weer op als de overige bagage van de band is verdwenen. Ik zet me klaar om weer als allerlaatste mijn rugzak van de band te nemen, als de verantwoordelijke roept dat alle bagage gelost is…

Madam van de verloren bagage

Uitgeput roepen we er de madam van de verloren bagage bij. Enfin, we vullen zoveel formulieren in alsof de bagage van het hele vliegtuig in rook was opgegaan. Ze verzekert ons dat ze straks de bagage wel zal nasturen. Als we vertellen dat we wel onmiddellijk doortrekken naar Samaipata, zo’n drie uur verder de bergen in, zie ik haar bedenkelijk kijken. We vermoeden dat mijn rugzak dus ergens in New York op een of andere bagageband doelloos ligt rond te draaien.

Waar hij ook ligt rond te dansen… Ik zit dus zonder rugzak. Ik ben eigenlijk te moe om mij hier zorgen om te maken. We zullen wel zien of ze hem morgen achter ons gat brengen.

Trufi

Voordeel is wel, we moeten maar aan ene grote rugzak sleuren. We houden een taxi tegen die ons naar de verzamelplaats van de trufi’s brengt. Een trufi is een busje dat wacht totdat hij vol zit om naar een bepaalde bestemming te vertrekken. Zo sparen we wel wat centen uit. Onze taxichauffeur is zeer behulpzaam en zet ons na wat zoekwerk af aan een trufi die richting Samaipata rijdt. Er zitten al twee mensen te wachten maar algauw komt er nog een moeder met kind bij en de chauffeur beslist om te vertrekken.

Plankgas

De wagen kraakt vervaarlijk, nogal zorgwekkend. Nog voor de deur goed en wel dicht is duwt hij plankgas en laat die omzeggens volledig ingedrukt tot op onze bestemming. Tot op zeker ogenblik als we aan de klim beginnen en de baan er volledig onberijdbaar bij ligt. Als bovendien van de andere kant een zware vrachtwagen met uitgerekend twee zware bulldozers die de weg moeten heraanleggen, de weg blokkeert, zitten we gevangen.

Hindernissenklimm naar Samaipata
Hindernissenklim naar Samaipata

Het regent en de weg is volledig herschapen in een modderpoel. Enfin, binnen een paar minuten staan er enkele Bolivianen, die alsof ze uit de grond komen gekropen, met schup en houweel de vrachtwagen los te graven. Gelukkig duurt de operatie niet te lang zodat onze chauffeur zijn weg op duizelingwekkende manier door de bergen kan verder zetten. We zijn zo moe dat we het stoïcijns aan ons laten voorbij gaan.

Gieren

Onderweg worden we weerom geconfronteerd met een pak zwarte gieren langsheen de baan. Na de helse rit komen we volledig leeg aan bij onze gastvrouw voor de komende drie dagen: Casa Lynda, een leuk hostel in een godverlaten gezellig bergdorp. We worden hartelijk onthaald en na een eerste kleine verkenning verzachten we de zeden met een middagdutje en counteren zo de eerste vermoeidheid.

Straatbeeld Ssamaipata
Straatbeeld Samaipata

 

 

In hogere sferen

Cristo Redentor

Foto’s Rio de Janeiro

Is het nu: ‘Hij werpt zijn schaduw over de stad’ of: ‘Hij laat zijn licht schijnen over de stad’?

Cristo Redentor, het negenendertig meter hoog standbeeld op een heuvel van bijna 700 meter, werpt wat mij betreft zijn schaduw over heel de stad. Waar je je ook bevindt in Rio de Janeiro, het imposante beeld is permanent aanwezig. Wij reserveerden thuis al het tandrad treintje dat zich helemaal bergop sleurt tot vlak onder het beeld. Bepaalde periodes moet je maanden van tevoren reserveren of je komt tweede.

Cristo Redentor
Cristo Redentor

Thermometer

Gelukkig moeten we de helling vandaag niet te voet op want de zon doet er vandaag meer dan een schepje bij en draait zijn thermometer net iets boven de 35°C. De vochtigheidsgraad blijft binnen de perken maar klimmen met zo’n temperatuur is not done.

Treintje

We zijn te vroeg… zoals altijd 😉 en we kunnen nog mee inschepen op een treintje van veertig minuten vroeger. Als het bakje vol zit draaien de tandraden op volle toeren om het treintje de hoogte in te trekken. De laatste 50 meter moeten we zelf via trappen naar boven klimmen. Ons geloof hebben we al een tijdje achter ons gelaten, maar het monument op zich heeft toch altijd op onze lijst must see gestaan. Het moet gezegd, het is echt wel indrukwekkend en het zicht op de stad is dit des te meer.

Copacabana

Na de middag keuvelen we wat langs Copacabana, waar het vlees van de zonnekloppers zich lusteloos overgeeft aan de brandende zon en vermoedelijk de eerste dagen pijnlijke rode plekken oplevert.

Ondertussen hebben we ook kennis gemaakt met Uber, een goed alternatief voor het openbaar transport. Concurrentie voor de taxi? Dit wil ik in het midden laten, normaal dweilen wij een stad rond met openbaar vervoer en zelden met duurdere taxi’s, maar hier wordt er blijkbaar geen punt van gemaakt.

Pauselijke luchtvaartmaatschappij

Als we ’s avonds willen inchecken, blijken onze vluchten naar Bolivia niet te kloppen. Ook aan de balie van het hotel kunnen ze ons niet verder helpen. Het kost mij een deel van mijn nachtrust en ook mede daardoor kon ik mijn verslag niet eerder publiceren. Enfin, we zijn onderweg en we zien wel wat Latam, de pauselijke luchtvaartmaatschappij voor ons in petto heeft. Je leest morgen… of overmorgen wel waar we uiteindelijk belanden.

Rocinha, a place to be

Een voetbaltempel

Foto’s Rio de Janeiro

Maracanã, een voetbaltempel waar 77.000 zitplaatsjes voetbal tot een feest kunnen maken. Roger Waters gooit deze week echter roet in het eten en laat zijn honderden medewerkers een tribune bouwen die deze voetbaltempel in een concertzaal omtoveren.

Maracanã
Maracanã

Twee jaar geleden bezochten we de tempel van Real Madrid en het moet gezegd, in Rio kan misschien meer volk binnen, het verouderde complex kan niet in de verste verte tippen aan de Spaanse tempel. De Belgische triomf in 2014 tegen de Russen staat hier als een van de matchen van de eeuw geannonceerd, alsook de voetafdrukken van alle Braziliaanse sterren waaronder de ster der sterren… juist Pelé. Deze maken het toegangsgeld van € 25,- (gelukkig voor 2 personen) overdreven voor dit voorhistorisch stadion.

Enfin, ik kan mij wel voorstellen dat als je hier tegen een balleke mag trappen in een vol stadion, je vooraf het sanitair aan meer dan een visueel bezoek wil onderwerpen.

Oude mens

Gelukkig word ik hier in Brazilië als een oude mens aanzien en mag ik gebruik maken van de fast lane. Toen ik 15 was, werd ik aanzien als iemand van 25, op mijn 25ste dachten ze dat ik 35 was. Nu op mijn (op een paar weken na) 59ste krijg ik een stempel van 60 opgeplakt. Als het zo voortgaat kan ik mij binnenkort jonger voordoen 😉.

Slums, townships versus favela

Tegen één uur worden we weer in het hotel verwacht waar ze ons komen oppikken voor een toer in de favela. De townships in Zuid-Afrika, de slums in India en de favela’s hier in Brazilië, ze hebben allemaal iets gemeenschappelijk. Mensen op de rand van de maatschappij die toch nog het beste uit het leven proberen te persen. Ook hier zorgt deze gemeenschap ervoor dat het vuil en het voor ons onbruikbare materiaal wordt gerecupereerd. Het doel van onze toer is niet om mensen zoals in een zoo te gaan begapen met een jeep, maar om daadwerkelijk een project te steunen waar de gemeenschap beter van wordt.

BeALocal

Rocinha is de favela die we bezoeken. De grootse in Rio. Het moet gezegd dat het wel vrij spannend is, we worden boven in het dorp gedropt en zullen helemaal te voet door de favela naar beneden wandelen. Alleen dit avontuur consumeren is niet aan de orde. Een organisatie van mensen uit de favela zelf met de naam ‘BeALocal’ verzorgen deze toer. Niettegenstaande deze humane bedoeling, is dit geen walk through a pony camp. Delen van de op de heuvel gebouwde woningen zijn in een aardverschuiving helemaal verwoest, waterleiding en elektriciteit zijn aanwezig maar ik zou hier niet graag loodgieter of elektricien zijn. De stank, het vuil en de constante aanwezigheid van hangjongeren, alcoholisten, hoertjes en drugverslaafden maken dat tijdens deze trip je zintuigen constant op scherp staan.

Molenbeek

Als de verhalen van onze begeleider over de bendes ‘C&V’ (lees niet CD&V) met hun vete met de ‘ATA’ worden aangedikt met wat moorden en gewelddadige overvallen in een decor dat zeer beangstigend aandoet, moet je op zijn minst Molenbeek als je speeltuin beschouwen om hier niet in je broek te doen 😉.

Daar tegenover staat dat we onderweg vergast worden op een muzikaal intermezzo, gebracht door jongeren waarbij de kleinsten ons onderdompelen in de geheimen van de Samba. De gringo’s, wij dus, worden uitgenodigd om mee op het ritme van hun percussie op potten en pannen onbeholpen mee te huppelen.

Favela Rocihna
Favela Rocinha

Gewapende patrouilles

Als je een paar keer de weg moet ruimen voor gewapende patrouilles en zwaarbewapende jongeren die hun oorlog hier in de straten uitvechten, kan je alleen maar zeer gelukkig zijn dat dit voor ons de ver-weg-van-mijn-bed-show is.

De nauwe straatjes zijn bezaaid met muurschilderingen, echte kunstwerken en ook een stop bij een kunstenaar maakt dat zelfs dit gewelddadig milieu iets menselijks krijgt.

Gangs

Beneden aan de voet van de favela is de zwaarbewapende politie, die vaak kop van jut is, pertinent aanwezig. De interne twisten tussen de ‘gangs’ worden vaak beslecht met doden als gevolg, maar de laatste jaren vallen de meeste doden te betreuren bij de politiemensen… ge moet hier maar goesting hebben om flik te zijn.

Naast dit gewelddadig milieu zijn de initiatieven van deze bewoners zachtaardiger van aard. Een opvangcentrum voor kinderen, die Engelse les krijgen, kunstateliers en vrouwen die van wegwerpmateriaal gadgets maken die ze kunnen verkopen…

Ongemakjes

We voelen ons schuldig dat we vanavond in ons hotel worden bediend door mensen die vanavond te voet de heuvel op moeten om hun kroost te troosten.

Reizen is niet alleen genieten van al het mooie maar soms ook bewust worden van onrechtvaardigheid waarbij onze probleempjes herleid worden naar ‘ongemakjes’.

Bloot, bloter, blootst

Studentenoptocht

Foto’s Rio de Janeiro

Gisterenavond nadat we ons vertelselke hadden afgesloten werden we getrakteerd op een uitbundige studentenoptocht. Vermoedelijk iets in de zin van de studentendoop bij ons. Veel zatte mensen, verkleedpartijen, blote onderdelen… enfin, een genot om naar te kijken.

Er reden enkele wagens mee die het decibeldebiet moeiteloos naar een andere dimensie brachten. De studenten die op die wagens zaten kunnen de komende dagen vermoedelijk alleen communiceren via handgebaren.

Pasta à volonté

Het hotel waar we gisteren zaten is niet alleen ontbijt inbegrepen maar ook geven ze iedere avond soep, sla en pasta à volonté. Gratis. Op die manier kunnen we ons budget met twee vingers in de neus in evenwicht houden.

De jetlag zegeviert nog altijd. Vijf uur verschil met België, vijf dagen om op uw effen te geraken, één dag per uur verschil.

Verkassen

Vanmorgen verkassen we richting Rio de Janeiro. We terroriseren eerst enkele metrolijnen om daarna met een luxebus Rio te enteren. De bus leidt ons via de Serra en enkele geweldige uitzichten naar het kloppende hart van het wereldse carnaval.

Eens in het centraal busstation van Rio moeten we nog een stadsbus nemen naar ons hotel. Hiervoor moeten we enkele straten in de achterbuurten van Rio op zoek naar de juiste halte. Nat in ’t zweet vinden we ons luxueus – naar onze normen – hotel waar we onze verplaatsing afspoelen en plannen maken voor de komende dagen.

Rio de Janeiro
Rio de Janeiro

Homeless people

De volgende ochtend worden we weerom onthaald op een ontbijt waar ne mens de dag mee doorkomt. We vragen aan het onthaal een kaartje van de omgeving en vertellen onze plannen om deze ochtend de wijk ‘Centro’ te verkennen, hetgeen ons ten stelligste wordt afgeraden. Het hele centrum is vergeven van de homeless en volgens de man achter het onthaal, op zondag veel te gevaarlijk omdat er op dat moment veel te weinig politie aanwezig is.

Metro

Een alternatief is met  de metro naar Ipanema en Copacabana beach. Daarvoor moeten we echter ook door een groot deel van de wijk ‘Centro’ stappen. Hij dringt er op aan dat we toch maar beter een taxi nemen. We zijn echter doorwinterde reizigers en we besluiten om het er toch maar op te wagen.

Het moet gezegd, de hele tocht naar de metro van de wijk ‘Lapa’ naar ‘Centro’ voelt niet echt comfortabel aan. Overal zitten er groepjes daklozen die ons als lekkere hapjes liggen te beloeren. Ik laat mijn borst wat zwellen zoals een pauw doet met zijn veren om indruk te maken en bovendien heb ik nog altijd Hilde bij waar ik mij kan achter verschuilen 😉. Ons fototoestel is dan misschien verzekerd, Hilde hangt het toch in haar rugzak die ze op haar buik draagt om die gasten niet teveel uit te dagen.

Presidentsverkiezingen

Onderweg worden we een paar keer lallend lastiggevallen maar ze zwalpen te veel om ons te kunnen volgen. Na een half uur zijn we aan de metrohalte… gesloten. Blijkt dat vandaag campagne wordt gevoerd voor de tweede ronde van de presidentsverkiezingen (gelukkig volgende week) en alle metroverkeer wordt vandaag uitzonderlijk stilgelegd. Terug naar af. We moeten opnieuw de verschillend bendes trotseren die zich deze maal niet meer roeren. Ik zie verderop een politiewagen met zijn zwaailichten op, die wel eens de reden kan zijn dat ze zich gedeisd houden.

Zonnebrilletje

We lopen dus terug naar het hotel waar we een afspraak kunnen maken met een vriend van een van de bediendes die met ons een halve dag wil rondrijden. Voor dertig euro hebben we een chauffeur en een privé bodyguard… maar hij zal het toch van zijn zonnebrilletje moeten hebben.

Escalaria Selarion
Escadaria Selaron

Hij voert ons van de ‘Escadaria Selaron’, befaamde trappen in Rio, naar de botanische tuin. Een oase in Rio waar we zicht hebben op ‘Cristo Redentor’ die overal zijn schaduw op de stad werpt.

Onze chauffeur André wacht braafjes tot we ons ding hebben gedaan in de tuin en voert ons dan naar het ‘Lagoa Rodrigo de Freitas’ waar we weerom in ’t oog worden gehouden door ‘Cristo’, zij het vanuit de wolken.

Vlees

Hierna slenteren we wat over Ipanema beach, brengen een bezoekje aan het Forte Copa met een prachtig zicht op Copacabana beach. Bloot krijgt hier een andere dimensie. In België wordt er veelal op stranden geshowd door mensen met een figuurtje, hier wordt niet het figuur maar het vlees in al zijn vormen getoond, iedere rechtgeaarde beenhouwer krijgt hier waarlijk een orgasme bij het zien van zoveel vlees.

Ipanema Beach
Ipanema Beach

Meer en meer straten worden afgesloten en we besluiten om toch maar terug naar ons hotel te gaan. Veel ruzie hebben we met onze chauffeur niet gehad… hij zou er toch geen jota van begrepen hebben.

We besluiten om het er toch maar op te wagen om terug richting centrum te trekken waar we in een lokale tent een geweldig lekkere risotto met bacalao verorberen die het midden houdt tussen een paella en een risotto.

Favela’s

Tegen de tijd dat we ons lichaam ondergedompeld hebben in onze privé poel, heeft de zon het opgegeven en rest er ons nog alleen onze plannen voor morgen te bekijken. En daarbij zal onze wandeling van deze ochtend in het niets verdwijnen. Hoe anders kunnen we jullie vertellen over de favela’s als we er zelf niet geweest zijn.

Met of zonder bagage in São Paulo

Stiptheidsacties

Foto’s São Paulo

De berichten op de radio en de kranten voorspellen niet veel goeds. De douaniers houden stiptheidsacties in Zaventem. ’s Morgens alleen voor toekomende vluchten, in de namiddag wordt die cinema ook uitgebreid naar vertrekkende vluchten. We nemen het zekere voor het onzekere en onze  zoon Jenthe, die ons naar de luchthaven brengt, is voor vier uur al op post. Onze vlucht is pas om 20 uur, maar ik neem hier liever geen risico.

Kiss and ride

We zijn rond vijf uur op de luchthaven, we worden afgezet op de nieuwe kiss and ride zone, vanwaar het een klein eindje stappen is naar de vertrekhal. We zijn als eerste aan de incheckbalie, waar we onze bagage zelf moeten inchecken. Bij Hilde loopt het van een leien dakje… mijn printertje doet het niet. Ik zie aan het gezicht van diegene die de controle heeft van “alé, zo moeilijk is dat toch niet!” Hij laat heel ostentatief zien hoe het wel moet… maar ook bij hem gebeurt er niets. Hij trekt het printertje open en wat blijkt…paperjam, er zitten een heleboel etiketten verfrommeld in het toestel. Hij sleurt er het eerste het beste af, hangt het rond mijn rugzak laat hem de lopende band op gaan en verfrommelt de overige stikkers… het zal toch wel het juiste ticket zijn?

Ik krijg een bewijs dat we onze rugzakken hebben afgegeven maar gerust ben ik toch niet. Onze bagage moet in Zurich overgeladen worden naar São Paulo in Brazilië… als dat maar goed komt.

Wachtrij

We zijn nog meer dan twee uur voor vertrek als we aan de bagagecontrole komen. De mensen staan aan te schuiven tot aan de taxfree. De douaniers hebben hun acties dus toch nog niet gestaakt. Ik zie de tijd wegtikken, maar gelukkig werd er rond die tijd toch nog een akkoord bereikt waardoor het plots een stuk sneller gaat en we uiteindelijk nog goed op tijd aan onze incheckbalie staan.

Onze eerste vlucht vertrekt met vijftien minuten vertraging richting Zurich waar we anderhalf uur hebben om over te stappen, zó veel ruimte is daar ook niet. Ne mens zou bijna vergeten dat we dit voor ons plezier doen. Enfin, de vlucht verloopt vlekkeloos en ook onze aansluiting in Zurich is verzekerd.

Airbus versus Boeing

We ruilen daar onze Airbus A320-100/200 in voor een Boeing 777/300 waar de zitplaatsen wel een stuk krapper zijn. Ik voel mij 11 uur lang een sardientje (ik zal die ‘tje’ er maar aflaten zeker) in een doosje, maar uiteindelijk kan ik al bij al nog een viertal uurtjes slapen. Hilde moet het met een stuk minder doen. Als we eten krijgen, moeten we om beurt ons vork naar onzen bek brengen… zo krap is het daar, maar ik heb er veel voor over om zo alle weken vervoerd te worden.

Lost luggage

We landen rond vijf uur ‘s ochtends in São Paulo waar we opnieuw het gevecht aangaan met de lange files aan de douane. Als we aan de band staan waar onze bagage toekomt, breekt het koud zweet mij uit. Hilde haar bagage is allang van de band gerold en van mijn rugzak is niets te bespeuren. Ik zie met lede ogen aan hoe iedereen zijn bagage oppikt en de hal verlaat. Ik sta nog helemaal alleen met Hilde aan de lopende band. Ik begin al uit te kijken naar het bordje ‘lost luggage’. Het voorval in Zaventem met de printer begint terug te dagen, als totaal onverwachts mijn rugzak als allerlaatste van de band rolt.

Zonder kleerscheuren

São Paulo
São Paulo

De bus en de metro brengt ons voor minder dan vijf euro naar ons hotel. Met de taxi zou ‘misschien’ sneller zijn maar openbaar vervoer ontleden in een vreemde stad geeft toch iets extra. De metro doet wel denken aan de overvolle treinen in India, maar uiteindelijk raken we zonder kleerscheuren in ons hotel.

Diefstallen met geweld

São Paulo bibliotheek
São Paulo bibliotheek

We doen wat inkopen voor onze transfer morgen met de bus naar Rio en verkennen de rest van de dag São Paulo. Is dit een stop waard? Ik zou het niet meteen aanraden, maar wij zagen het niet zitten om vandaag nog onmiddellijk door te reizen naar Rio.
Er lopen hier evenveel, zo niet meer, bedelaars rond dan in India en bovendien weet je waaraan ze hier hun aalmoezen besteden. Hun gezichten verraden overvloedig gebruik van drugs en alcohol. De literatuur waarschuwt ook voor overvallen en diefstallen met geweld, maar uiteindelijk loopt het allemaal niet zo’n vaart.

Wij zijn maar al te blij dat we weer ‘op weg’ zijn en we concentreren ons vooral op dit nieuwe avontuur, zonder naïef te zijn natuurlijk, en genieten weer met volle teugen.

¡Hola! Het zesde continent

Zesde continent

Zuid-Amerika, het zesde continent dat we aandoen. Het zevende, met name Antarctica, zal er vermoedelijk nooit van komen. Blijkbaar wordt er door wetenschappers nog een achtste continent bijgevoegd: Zeelandia, echter deze theorie zullen we maar laten voor wat hij is.

Aftellen

Reisgids en landkaarten Zuid-Amerika
Voorbereiding Zuid-Amerika

Ons tellertje staat vanmorgen op 16. Tijd om een update te geven van onze volgende reis. Donderdag 18 oktober wisselen we onze Belgische platte pannenkoek voor de Andes in Zuid-Amerika met zijn duizelingwekkende hoogtes.

Reisroute

Ons roadbook heeft al serieuze proporties aangenomen. We landen vrijdag de 19de in Brazilië waar we São Paulo en Rio de Janeiro enkele dagen onveilig maken en op zoek gaan naar schaars geklede dames in volle voorbereiding voor het volgende carnaval.

Na Brazilië maken we de oversteek naar Bolivia, waar we zullen rondspringen van Santa Cruz naar de wijnvelden van Tarija. Daarna verplaatsen we ons in ware cowboy-stijl naar Tupiza, daar waar Butch Cassidy and the Sundance Kid aan hun einde kwamen. Via de Salar de Uyuni reizen we door naar de hoogstgelegen stad ter wereld: Potosí. In Sucre nemen we de nachtbus naar Oruro, van waar we het Amazonewoud zullen penetreren per boot tot in Rurrenabaque.

Zuid-Amerika
Zuid-Amerika

Op naar de 4000

Daarna zullen we Bolivia inruilen voor Peru via het bijna op 4000 meter hoog gelegen Titicacameer. In Peru zullen we hopelijk de condors kunnen bewonderen in Colca Canyon, de buitenaardse figuren in Nazca vanuit een Cesna kunnen zien en nabij Cusco Machu Picchu en de Montaña Colorada bewonderen. Tegen dan zal het tijd zijn om door te vliegen naar Quito in Ecuador, want van daaruit vliegen we terug naar Brussel.

Dit is in grote lijnen ons plan… of dit daadwerkelijk zo zal gevolgd worden kom je alleen maar te weten als je onze avonturen in Zuid-Amerika volgt.

Wegwee

De wondjes van onze spuiten voor de gele koorts zijn ondertussen genezen. De pilletjes voor de hoogteziekte (Diamox) liggen klaar. De koorts stijgt, en dan bedoelen we onze reiskoorts en niet de malariakoorts. De positieve rapporten in verband met malaria in die regio doen ons twijfelen of we ons reisbudget hiermee moeten belasten. We gaan natuurlijk de jungle in en daar zitten geheid muggen.

De logeerkamer ligt inmiddels bezaaid met materiaal voor onze expeditie. Onze fysiek is wat bijgevijld, bottinnen ingevet, we zijn er eigenlijk klaar voor. We krijgen last van wegwee, de zestien dagen die ons resten zullen ons geduld danig op de proef stellen en tergend traag voortkruipen

¡Hasta la próxima en Brazil!