Categoriearchief: Bolivia

Expeditie Uyuni dag 3 en 4

Dag 3

Foto’s Uyuni dag 3

Foto’s Uyuni dag 4

Vanmorgen mogen we een uurtje langer slapen, toch zeg dat maar eens tegen ons intern klokje, Hilde is vanmorgen om zes uur al aan haar foto’s bezig. Op drie dagen moet ze meer dan 500 foto’s door haar kritische oog trekken om er nog een vijftigtal per dag over te houden.

Copa del mundo

Om gisteren te evenaren zullen er wel straffe dingen moeten gebeuren. Het zal een iets kortere dag worden en we starten onze dag aan de ‘Copa del mundo’, iets wat ons in België dit jaar onrechtmatig is ontnomen. Deze is echter van een ander allooi, een rotsformatie in de vorm van de beker, maar dan veel groter, en van een puurheid waar het onze sjotterkes of toch sommige bestuursleden vaak aan ontbreekt.

Mystieke meer
Mystieke meer met ons leuke gezelschap Enrico en Valter

Fantasie

Er staan natuurlijk nog een aantal geweldige bezienswaardigheden op het programma, maar geen enkele haalt het niveau van gisteren. Een wandeling in ‘Italia Perdido’ een rotsformatie die zijn naam ontleent aan twee Italianen die hier spoorloos verdwenen zijn, alhoewel het ons een raadsel is hoe je hier kunt verdwijnen, tenzij… ze onder een van de rotsen liggen die hier zijn afgebroken. Enfin, er bestaan meerdere verhalen. We kunnen allerlei figuren ontdekken in de rotsen… met een beetje fantasie. Je kan het zo gek niet bedenken of we vinden wel iets of iemand waar de grillige rotsen op gelijken.

Slang

Ook Laguna Negro is meer dan de moeite waard voor een korte wandeling. Als we aan de Anaconda komen denk ik eerst dat we ergens een kwekerij van die diertjes gaan zien, maar om dit fenomeen te zien moet je eerst een kleine hindernis nemen… nu ja een kleine hindernis, voor iemand met lichte hoogtevrees is dit geen kleine hindernis. Je moet echt over een smal padje over rechtopstaande rotsen waar je vaak steun moet zoeken op minder dan 10 centimeter van de afgrond, waar je zicht hebt op 300 meter onder jou. Ik weiger om toe te geven en op te geven, en stapje voor stapje bereik ik toch het bovenste van de rots waar je zicht hebt op een rivier die zich onder deze rots zigzaggend een weg zoekt door het landschap alsof het een slang is. Hilde loopt over die rotsen alsof het een wandeling in het park is.

Zodra ik de slang met eerbiedwaardige afstand van de rand van de afgrond heb gefilmd, hou ik het voor bekeken en vang ik op mijn eentje de terugweg aan, met al mijn zintuigen en ledematen op scherp. Vandaag bevorder ik mijn kont zelfs tot een eerbiedwaardig ledemaat dat mij helpt om terug beneden te komen. Als ik terug aan onze auto ben, trillen mijn benen alsof ik een halve kilo cocabladeren binnen heb 😉.

Cocabladeren

Van cocabladeren gesproken, eergisteren had onze kok een zakje van deze bladeren bij en we zouden Hilde en Erik niet zijn moesten we dit niet onderwerpen aan een grondig onderzoek. We kauwen alle twee op enkele blaadjes. Ik weet niet of dit als ambtenaar gepermitteerd is, maar je moet toch weten wat er in de wereld te koop is om het daarna te kunnen afkeuren😉.

Slechte reputatie

Ik moet zeggen, we werden er niet echt vrolijk van, het is alsof je een zakje thee in je bek steekt en er op kauwt tot je bek herschapen is in een zandbak die je zo snel mogelijk wil ledigen, omdat er een kat zijn gevoeg in heeft gedaan. Tot zover dus onze ervaring met deze blaadjes die hier door vele Bolivianen wordt gekauwd om de hoogte tot een zeer laag niveau te brengen. Wij beginnen stilaan een slechte reputatie te krijgen, vorig jaar opium in Salawas, India en nu cocabladeren in Bolivia… we zullen er ver mee komen😉.

Seksorgie

Ondertussen zien we vandaag nog enkele andere dieren in het wild (en dit heeft niets te maken met het voorgaande). We zien een Biscacha (het Nederlandse woord hiervoor hebben we nog niet gevonden, als er al een voor is), dit is een konijn dat een seksorgie had bij eekhoorns of een eekhoorn die een konijn heeft verkracht. We zien nog wat ezels in het wild, maar ik twijfelde of ik dit wel zou publiceren want ongetwijfeld zijn er die gelijkenissen zullen zien met ondergetekende.

Quechua

Hoewel de pampas vooral terug te vinden zijn in Argentinië, zijn hier toch ook enkele subtropische graslanden, aan het gras dat er groeit kunnen volgens mij alleen lama’s en aanverwanten zich te goed doen, zo stijf.  Pampa betekent zoveel als vlakte in het Quechua, een nog actieve oude taal die onze chauffeur machtig is.

Ieder keer we stoppen om iets te bekijken moet ik achter het stuur kruipen om de auto te starten terwijl de chauffeur onder de auto hangt om een of andere verbinding te maken met de batterij.

Bierproeven

Tegen de late middag stoppen we in Julaca waar er een etablissement is waar je verschillende soorten bier kan proeven, wij wagen ons aan eentje met koffie en eentje met honing. Als je al een paar dagen droog staat smaakt het, maar prijzen zullen ze er nooit mee halen.

Puppy

Een kleine pup die speels met de linten van onze rugzak komt spelen verovert ieders hart. Als we vertrekken volgt het diertje ons en springt hij voor de wielen van onze jeep. Ik hoor hem janken, maar onze chauffeur ziet in zijn spiegel dat alles in orde is met hem. Iedereen in de auto is toch wat verschoten. We zijn in shock.

Zouthotel

Tegen vijf uur komen we aan in ons zouthotel, een hotel gebouwd met zoutstenen, ook op de grond ligt er gewoon zout in plaats van vloer, leuk maar niet handig als je van schoeisel wil veranderen. We installeren ons en tegen zes uur staat Wilfredo daar om naar de zonsondergang te gaan kijken in de Salar. De Salar de Uyuni is de hoogstgelegen zoutvlakte ter wereld en bovendien de grootste. Ze beslaat een oppervlakte van 12.000 km², en meet van oost naar west 180 km en van zuid naar noord 75 kilometer. Een indrukwekkende vlakte van witte zoutkristallen, waar je het gevoel hebt op een ijsvlakte te zitten.

Traktatie

Optisch bedrog op de Salar de Uyuni
Optisch bedrog in de Salar de Uyuni

We kunnen met de hulp van Wilfredo enkele leuke foto’s maken met wat optisch bedrog. De zonsondergang is er eentje uit de duizend, we staan ergens op de vlakte waar geen ander levend wezen te bekennen is en worden getrakteerd door onze chauffeur op een glaasje wijn en een knabbeltje. Dit zijn van die momenten die voor eeuwig en drie dagen op uw pupillen vastliggen.

We worden in ons zouthotel (zout ja, hotel is er misschien wat over) weerom op een glas wijn getrakteerd en het moet gezegd een van de beter dinertjes.

Dag 4

Vanmorgen staat onze wekker op kwart na vier ‘s morgens want de zonsondergang is dan misschien spectaculair, de zonsopgang is dit nog des te meer. Hiervoor rijden we naar een rotsformatie, een eilandje midden in de Salar waar cactussen staan van meer dan 7 meter hoog. Het is nog donker als we de Salar oprijden, het heeft iets bevreemdend zo over een zoutvlakte rijden. Hier en daar zien we natuurlijk in de verte nog een jeep rijden want we zijn hier natuurlijk niet alleen. Af en toe legt Wilfredo de lichten af en rijden in het pikkedonker over de zoutvlakte… een beetje buitenaards.

Zonsopgangen

Als we aan het eiland ‘Incahuasi’ komen moeten we nog een hele klim naar boven doen, op deze hoogte op je nuchtere maag… geen sinecure. Mijn longen branden als we boven komen. De lucht  kleurt rood-oranje, het moment voor de zon opkomt is zowaar nog kleurrijker. De rotatie van de aarde zorgt er voor dat we met mondjesmaat het zonnetje te zien krijgen. Hoe vaak we al van zonsopgangen hebben kunnen genieten op alle continenten, het blijft toch wel spectaculair.

Dood

Als de zon haar gezicht bijna helemaal laat zien, komen we terug Balder en Heleen tegen, twee Belgen die we op de wijntoer in Tarija leerden kennen. Ze kijken wat bedrukt en vertellen ons dat de puppy die door onze jeep is geraakt het niet heeft overleeft. Dit is natuurlijk wel een serieuze domper op de feestvreugde. De trekkers die gisteren ook op het terras zaten en die het zagen gebeuren waren allemaal behoorlijk zwaar aangeslagen. Daar schijnt nogal een traantje gevloeid te zijn. Wij voelen ons natuurlijk schuldig dat we niet teruggekeerd zijn, maar aangezien onze chauffeur ons vertelde dat het beestje wegliep, gingen wij uit van de veronderstelling dat alles in orde was. Misschien was het zelfs beter zo, want de eigenaar was behoorlijk boos en van wat we nog van andere reizigers hoorden, zou dit wel eens uit de hand kunnen gelopen zijn.

Ontbijt op zouten tafels

Ook Wilfredo is aangeslagen als Enrico hem het nieuws vertelt tijdens het ontbijt dat ons wordt aangeboden op zouten tafels midden van de Salar. Na het ontbijt is de sfeer te snijden, we rijden stilzwijgend verder de Salar in tot we ergens halt houden waar we volledig omringd zijn door de zoutvlakte. Trouwens, in januari tijdens het regenseizoen wordt deze vlakte herschapen in de grootste spiegel ter wereld, want dan vormt er zich een klein laagje water bovenop het zout.

Toyosa

Onze chauffeur probeert de sfeer er terug wat in te krijgen door wat gekke foto’s en filmpjes in regie te zetten. Vergeten doe je dit voorvalletje niet, maar niemand treft hier natuurlijk echt schuld. De enige les is dat je een pup niet vrij moet laten loslopen waar jeeps af en aan rijden. Hilde zit vandaag vooraan in de jeep en ze bevestigt dat je met het hoge kofferdeksel van onze Toyosa (neen, dit is geen schrijffout) moeilijk kan zien wat er vlak voor je wielen gebeurt.

We stoppen nog bij een voormalig hotel dat wegens te vervuilend alleen nog gebruikt wordt voor de toiletten en aan een monument voor de rally Potosí, een beetje de Parijs-Dakar van Zuid-Amerika. We stoppen nog bij een artisanaal marktje, hoe kan het ook anders, waar ze de toeristen loslaten voor souvenirs uit de Salar.

Salar de Uyuni
Salar de Uyuni

Treinkerkhof

Als we in het stadje Uyuni komen, bezoeken we nog een treinkerkhof waar alle oude locomotieven sinds 1906 staan verzameld, zeg maar opgestapeld.

We genieten nog van een laatste lunch met lamavlees en quinoa in dit gezelschap. We zijn tijdens onze vierdaagse trouwens verschillende quinoa velden gepasseerd, dit is zowat het enige dat op deze hoogte en droogte behoorlijk kan geteeld worden.

Daarna zet onze chauffeur ons af aan de halte waar de bussen vertrekken naar onze volgende bestemming. We nemen uitgebreid afscheid met weerom de belofte dat we elkaar nog zullen terugzien. Valter en Enrico reizen door naar Chili.

We zijn terug op onszelf aangewezen. Gisteren konden we gelukkig dankzij de telefoonkaart van Enrico ons volgend hotelletje vastleggen.

Bus versus Trufi

We twijfelen of we een trufi dan wel een bus zullen nemen. Het is half een en de bus vertrekt om 13 uur, een trufi vertrekt maar pas als hij vol zit. Als we een chauffeur van een trufi vragen of hij naar Potosí rijdt, verwijst hij ons naar vier andere trufi’s maar zegt er wel bij dat het veiliger is om de bus te nemen want die vier gasten zijn zo zat als een snep vanwege een feestje.

We kiezen dus wijselijk voor de optie bus. De voorbije vier dagen reden we met de jeep op pistes (onverharde wegen). Ook hier weer moet de bus slingerend zijn weg vinden tussen de bergen, maar met vaste grond onder de wielen voelt dit toch comfortabeler aan en bovendien moet ik niet meer achter het stuur kruipen om het spul te starten.

Buswalm

Na een dikke vier uur komen we in Potosí aan, waar ik niet kwaad voor ben want de geuren van eten en drank walmt door de hele bus. Aan de bushalte nemen we nog een taxi om de laatste vier kilometers te overbruggen en die kost ons bijna zoveel als de hele busrit. Toch mogen we niet klagen, want voor dertien euro (bus en taxi inbegrepen) voor ons beiden, worden we voor de deur van het hotel afgezet.

Bubbelbad

Het is een iets duurdere kamer dan we gewoon zijn, maar we moeten wat wasjes doen (ik heb niet veel reserve weet je nog wel) en we willen bovendien wat verwend worden. Het gebouw is net zoals in Tarija verouderd, alsook de kamer, maar ik moet eigenlijk zeggen appartement, want naast een slaapkamer, een badkamer met bubbelbad (dat we niet gebruiken), hebben we een volledig ingerichte keuken (die we evenmin zullen gebruiken), een zitkamer, een salon en een volledig ingericht bureau. Enig nadeel is: we moeten er vier verdiepingen voor omhoog, zonder lift. Ik heb de rugzak van Hilde vast en als ik boven kom heb ik het gevoel dat mijnen tikker er langs mijn bek wil uitspringen. Duur? Absoluut niet, we betalen € 55,- voor de overnachting voor ons beiden, wat hier misschien wel veel is, maar naar Europese normen zeker niet.

Wasdag

We houden vanavond wasdag, schrijven wat, werken wat aan de foto’s. Het publiceren gaat zodanig moeizaam dat ik in mijn mail, die ik gisteren verstuurde melding maakte dat er geen foto’s konden gepubliceerd worden. Veel later op de avond na tien uur, begon het wel te lukken. Gelukkig kon ik nog in het bericht zelf de links van de foto’s zetten.

Expeditie Uyuni

Day 1 Uyuni

Foto’s expeditie  Uyuni dag 1

Foto’s expeditie Uyuni dag 2

Vandaag D-day, de dag dat onze expeditie naar de Salar de Uyuni vertrekt. Vóór zeven uur zitten we aan de ontbijttafel, tegen half acht staat de jeep klaar die ons huis zal zijn voor de komende vier dagen. Onze kok kruipt op de achterbank die eigenlijk net iets te krap is voor ons, maar voor één persoon lukt dit. Valter, de Italiaanse padre laten we vooraan zitten en zijn zoon Enrico, Hilde en ik kruipen op de middelste bank waar we zeer comfortabel zitten.

Smaller

Ik neem om te beginnen plaats in het midden zodat Hilde aan het venster zit om wat foto’s te nemen. Ik heb dus volle zicht op de weg… amaai heb ik daar rap spijt van. Reizen is altijd een beetje je angsten overwinnen maar dit tart alles. Een paar dagen geleden kwamen we met de bus van Tarija naar Tupiza over zandwegen en vandaag is het nog een stuk steiler, hoger en vooral… smaller. Als ze de weg nog 10 centimeter smaller maken hangt de jeep met zijn wiel boven de afgrond. Ik heb zicht op de baan en de jeep moet volle snelheid naar boven rijden om niet terug achteruit te bollen. De haarspeldbochten volgen elkaar in sneltempo op. 350 km staat er vandaag op het menu, boven de 4000 meter, constant flirtend met de afgrond.

Knikkebollen

Het eerste uur is waarlijk een beproeving. Als dit zo de hele dag doorgaat, zal ik een helikopter charteren om mij te komen oppikken. Gelukkig betert het na een tijdje, toch de grindweg blijft en ook de bochten en de afgronden, maar minder hoog. Zoals bij alles went ook dit. Als onderweg  de versnellingen even dienst weigeren, stijgt de spanning opnieuw. Wat later begint de chauffeur, Wilfredo, te knikkebollen en we onderwerpen hem aan een spervuur van vragen om hem wakker te houden.

Ciudad del Encanto

Wat er ook van zij, de tocht is dit meer dan waard, we stoppen onderweg een paar keer om foto’s te nemen, en krijgen zelfs een bezienswaardigheid te zien die slechts vijf jaar bekend is: ‘Ciudad del Encanto’. Een natuurverschijnsel dat de komende jaren wellicht zal overlopen worden.

Ook zien we sneeuw op enkele hoge toppen en krijgen we een vulkaan (Uturuncu) voorgeschoteld met in de voorgrond een laguna met roze flamingo’s. Ne mens zou er zijn water van laten lopen… Voor zover ik dat al niet laten lopen heb van de schrik tijdens het eerste uur 😉.

Hoogtemetertje

Ons hoogste punt volgens mijn hoogtemetertje is vandaag 5200 meter, da’s een stuk hoger dan het hoogste punt in Europa. We hebben voor alle zekerheid vanmorgen toch maar een ‘diamox’ genomen om te voorkomen dat we last zouden krijgen van hoogteziekte. Braakneigingen, niet meer kunnen praten zonder kortademig te worden, tintelende handen en voeten en hoofdpijn zijn zowat de symptomen. De hoogte houdt het vocht vast in je hoofd waardoor je hoofdpijn krijgt, diamox zorgt ervoor dat vocht wordt afgevoerd. Wat natuurlijk resulteert in veelvuldig toiletbezoek. We hebben geen last van de hoogte de hele dag maar ik neem rond vier uur toch een tweede want we slapen vannacht op ongeveer 4200 meter.

Het is al bijna vijf uur als we het nationaal park ‘Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Avaroa’ binnenrijden, we moeten nog wat formaliteiten invullen en B$ 150,- per persoon ophoesten.

Expeditie Uyuni
Expeditie Uyuni, verlaten Incadorp met zilvermijn

Verscheidenheid

De panorama’s blijven zich de hele dag afwisselen tegen een tempo dat alleen kan vastgelegd worden met een fototoestel, want geen enkele geest kan zoveel schoonheid en verscheidenheid verwerken. Ook moet Hilde regelmatig achter haar toestel kruipen om lama’s, vicuñas en nandoes (struisvogels) te fotograferen.

Ik ben bang dat ik vandaag een paar keer teveel zonder mijn hoed aan de zon ben blootgesteld, mijnen teppe ziet zo rood als een biet en ik voel mijn hart onder mijn vleesklak kloppen.

Accommodatie

Onze accommodatie is er eentje zoals je hier weg van alle drukte in het midden van de natuur kan verwachten. Maar dit laten we zeker niet aan ons hart komen. We hebben nog een leuke avond en krijgen van onze kok Hector een prima diner voorgeschoteld. We delen niet alleen de jeep en de tafel, we delen ook dezelfde kamer met Padre Victor en Enrico.

Overnachten in de bergen
Overnachten in de bergen

Dag 2

Het toilet weet ik na het derde bezoek blindelings te vinden. ‘Leve de diamox’, van mijn verbrande vleesklak heb ik gelukkig geen last meer gehad. Waar we wel last van hebben, is dat het bergvolk begint te werken nog voor het kraaien van de haan… om vier uur dus. Nu goed, da’s maar een half uur vroeger dan dat ik normaal wakker ben, dus lezen we tot het voor iedereen dag is 😉.

Dulce de leche

Als ontbijt maakt onze kok eieren en krijgen we broodjes (waar je iemand de kop mee kan inslaan) met ‘dulce de leche’ een soort van gecondenseerde melk, dat je op je boterham kan smeren. Hilde geeft ondertussen het recept tegen diarree aan onze Italiaanse vrienden dat ze heeft gekregen in het tropisch instituut. 1 koffielepel zout + 8 koffielepels suiker op 1 liter water, dat je zo snel mogelijk moet opdrinken.  Padre slikt al een hele week pillen zonder resultaat. Tegen de middag is hij van zijn buikloop verlost.

Flamingo’s

We vertrekken vandaag al om kwart na zeven en zien de hele dag een pak wildlife. Drie soorten flamingo’s: Andino (de meest zeldzame), Chileno en James, lama’s, vicuñas en nandoes (struisvogels) zoals gisteren en ook nog Andeaanse ganzen, kiwi’s waarvan we dachten dat die alleen in Nieuw-Zeeland voorkwamen en zowaar een vos die wel héél dichtbij komt.

Lama scheren

We zijn nog niet goed weg als we een lamaboerderij passeren. We gaan een kijkje van dichtbij nemen en ik mag zelf een lama scheren met een schaar. Zijn kop is afgebonden met een doek en da’s misschien maar goed, stel dat hij mij moest zien prullen aan zijne wol, ’t beest zou nogal verschieten. Een leuke ervaring.

Lagunas

We rijden ook vandaag weer 300 kilometer. Ditmaal echter op de Altiplano waar we de hele dag tussen de 4200 en de 5100 meter blijven. Dus heel veel klimmen en dalen is er niet bij vandaag. We rijden via de Colpa Laguna, waar soda  gewonnen wordt, de Salar de Chalviri, de Laguna Blanca waar natuurlijk arsenicum inzit… dus geen vijvertje waar je kopje onder moet.

MensDOM

Na een tijdje komen we in de Atacama woestijn van Bolivia, of wat er nog van over is. Chili heeft zich zowel een groot stuk van de woestijn toegeëigend als hun grens met de zee afgesneden. Maar ja, dit is des mensen (mensDOM) zeker… grond afnemen als oorlogsbuit of als vergoeding van geleden oorlogsschade… Enfin, zie Brussel en daar is dan nog geen oorlog geweest 😉.

Problemen

Onze jeep is dringend aan vernieuwing toe, de voorruit is volledig gebarsten en iedere keer er een jeep uit de andere richting komt, houdt de chauffeur angstvallig zijn ruit vast waar de barst zit (ongeveer ter grootte van de hele ruit). Het windscherm aan de passagierskant is er onderweg afgevlogen en als kers op de taart moet hij een achterband vervangen. Op zich niet zo’n ramp, maar het reserve wiel heeft een snee over de ganse breedte en is zo kaal als mijn eigen knikker. Als ik hem daar op wijs zegt hij dat dit een fabrieksfout is en dat dit niet zo erg is. Om niet teveel tijd te verliezen help ik hem met het losdraaien van de vijzen en terwijl hij dan achteraf het kapotte wiel terug onder de wagen hangt, vijs ik zijn bazaar vast. Ge kunt niet geloven hoe je buiten adem bent van zo’n eenvoudige inspanning op deze hoogte (4635 meter). Als hij de wagen wil starten, lukt ook dat niet meer en moeten we dat beest in gang duwen. Ik voel dat mijn longen en mijn hart van deze inspanning bijna uit mijn lijf springen.

5100 meter

Uiteindelijk lukt het toch en kunnen we ons programma zoals voorzien verder afwerken. We rijden via actieve geisers op meer dan 5100 meter, waar de zwavel die ze uitstoten op je longen pakt. Ook mijn gelaat prikkelt de rest van de dag. Maar schoon, de kleurenpracht van groen, geel en grijs en alle variaties hierop zijn wonderbaarlijk. Als we naar onze volgende bestemming willen rijden zien we een vos afkomen op onze auto. Wilfredo, onze chauffeur, stopt om wat foto’s te kunnen nemen. Ik stap uit om het diertje te filmen, maar hij is als bij toverslag verdwenen. Als ik echter achter de auto kijk staan we bijna neus aan neus, natuurlijk verschiet ik mij een bult… en dat beestje nog meer, tot groot jolijt van mijn madame 😉.

Woestijnzand

We rijden nog via de Laguna Verde dat in de schaduw ligt van Licancabur, een vulkaan van 6000 meter hoog, gelegen op Chileens grondgebied. Als laatste stop hebben we Laguna Colorada dat van zo’n schoonheid is dat ik er zowaar emotioneel van word… maar dat heb ik ’s morgens ook als ik in de spiegel kijk 😉.  De wind komt harder en harder opzetten, het woestijnzand striemt tegen mijn blote kuiten en het is alsof er nagels worden ingeslagen. Hoewel we een grote snelheid halen met de jeep, haalt het zand ons vaak in wat de zichtbaarheid zo goed als tot nul herleid.

Beddengoed

We stoppen in een onnoemelijk klein dorpje ‘Villa Mar’ waar we onze tweede nacht doorbrengen. We hebben zowaar een privékamer doch vrij eenvoudig, met zowaar voldoende stopcontacten om al onze toestellen bij te laden én… een warme douche op de gang. Het beddengoed is misschien niet zo spic en span als thuis, maar alles wordt hier dan ook nog met de hand gewassen.

Madame de la Marquise

Altiplano

Foto’s Tarija dag 2

Foto’s Tupiza dag 1

Foto’s Tupiza dag 2

We zijn weer rond de zessen uit onze nest. De zon schijnt en er is geen regen 😉. We maken alvast de laatste afspraken voor onze vierdaagse in de Salar de Uyuni, waar we zoals in vorig bericht al gezegd, zullen vergezeld zijn van een Italiaanse vader met zijn zoon, een gids en een kok. Ondertussen hebben we een manier gevonden om de foto’s toch te uploaden, of we dat in de Altiplano zullen kunnen is een andere vraag. Hierboven krijg je dan ook drie fotoreeksen van de voorbije dagen.

Puerta del Diablo
Puerta del Diablo

Diamanten

De gastheer van ons hostel rijdt vanmorgen met ons naar een bankautomaat en zet ons daarna af aan de ingang van een reservaat: de Cañon del Duende. We stoppen onderweg nog even om onze rugzak vol met flessen water te laden. We moeten spijtig genoeg met de wagen door het stedelijk stort vooraleer we aan de ingang komen van het natuurreservaat. Het is wel vaker zo dat ne mens door heel wat stront moet alvorens aan de diamanten te kunnen. Aan de ingang worden we begroet door iemand van de toeristische dienst van Tupiza, die als uit de grond komt gekropen. We moeten onze gegevens achterlaten en krijgen daarvoor in ruil een plannetje.

Meutes honden

De tocht zal ongeveer een kleine tien kilometer lang zijn en in deze verzengende hitte én hoogte telt dit natuurlijk door. We krijgen ook nog de raad mee om meutes honden gewoon te negeren. Indien je zelf met stokken of stenen begint te smijten, waarschuwt de man ons, zullen ze zelf agressief uit de hoek komen. Honden… bij Samson en Gert zouden ze zeggen: “da’s toevallig een van mijn specialiteiten” 😉. Hilde is er toch niet volledig gerust in. We komen er welgeteld één tegen en die heeft het duidelijk te warm.

Vijfsterrentochtje

De wandeling is weer een vijfsterrentochtje. Op een jong koppel na dat in ’t begin van de wandeling elkaar ligt op te peuzelen, zien we de rest van de wandeling niemand. Via de ‘Puerto del Diabolo’ en de ‘Valle de Los Machos’ trekken we naar de ‘Cañon del Inca’. De fotografe van dienst klopt overuren, ik hoop dat de batterij van haar toestel volledig is opgeladen, want aan dit tempo zal het rap geklonken zijn.

Cañon del Duende
Cañon del Duende

Halve lama

Tegen de middag zijn we terug in het centrum waar we met een kleinigheid de innerlijke mens versterken. Nu ja kleinigheid… alles wordt hier met frietjes geserveerd: soep, rijst, spaghetti, hamburgers, kip, lama… Ik ben al blij dat ze hier papas zeggen tegen de frietjes en dat Hilde, die volgens mij de beschermdame is van de Belgische friet, niet overal moet uitleggen dat het geen French fries zijn maar Belgian fries. Ik vind dat VLAM voor zoveel overgave en betrokkenheid onze reis zou mogen sponsoren 😉. Hilde gaat niet alleen voor de papas maar krijgt ook een halve lama op haar bord.

Droog aan de haak

Na de middag trekken we nog naar ‘La Cruz’ en ‘Cerro Elefante’ dat maar tien minuten van ons hostel zou liggen. Onderweg komen we echter een Boliviaanse schone in een rolstoel tegen. Haar banden staan zo goed als plat en ik zie ze kreuchen en stoempen om haar stoel voort te duwen. Ik kan zoveel schoonheid niet zien sukkelen en ik stel haar voor dat ik ze zal voortduwen. Ze is eerst verrast dat twee gringo’s haar willen verder helpen. Ze weegt droog aan de haak rond de 150 kilo, denk ik en met al haar boodschappen aan haren wielenwinkel, moet ik alles uit de kast halen om dat ding in beweging te krijgen. Na een tijdje doet ze teken dat we rechts af moeten, zowaar de favela van Tupiza in. De baan wordt er niet beter op en de grindweg remt het hele zootje behoorlijk af. Ik steek een tandje bij en stap een beetje sneller. Ze joelt het uit van de pret en zegt dat ze precies met mij aan het dansen is. We komen voorbij een klein winkeltje waar ze іpara! roept, ze geeft Hilde wat geld en vraagt of zij nog een fles olie wil kopen.

Madame de la Marquise
Madame de la Marquise

Enfin, ze woont helemaal achterin en de buren hebben natuurlijk pret als ze zien dat ‘Madam de la Marquise’ door twee gringo’s wordt thuisgebracht.

Zeepkistrace

Als we teruglopen vragen we de weg aan de buurman naar de ‘olifantrots’, waarnaar we eigenlijk op weg waren vooraleer we madame tegenkwamen. Hij doet een hele uitleg en we zijn nog niet goed vertrokken of hij staat met zijn auto achter ons en zegt dat hij ons voor  B$ 10,- wil brengen. Wij maken twee mensen gelukkig en zelf zijn we maar al te blij want die zeepkistrace met madame haar rolstoel heeft ons uitgeput.

Tupiziaanse blazoen

Ook de ‘Cerro Elefante’ een rots die op een olifant gelijkt is een van de vele hoogtepunten van Tupiza. Het vuil en de krakkemikkige woningen op weg hiernaartoe zijn een beetje een smet op het Tupiziaanse blazoen.

Ook hier moeten we weer door een meute honden die meer interesse hebben in het vuil langs de kant dan het vers vlees van twee gringo’s.

Budget

Onze overnachting kost vandaag € 20,- eten en vervoer €  15,- ( daar hebben ze wel ne lama moeten voor slachten) daarmee blijven we ruimschoots onder ons voorziene budget en kunnen in ’t vervolg als we naar hier komen nog wat langer blijven…

Butch Cassidy and the Sundance Kid achterna

Avondprogramma

Aangezien we gisteren een avondprogramma hadden, wringen we twee dagen in één blogje. Gisteren verkennen we Tarija terwijl we hier en daar een stop houden om wat kleren te kopen. We zitten ondertussen op 1950 meter en voorlopig geen last van de hoogte.

Zangmicro

We spelen de hele dag met de micro’s (deze keer niet mijn zangmicro’s maar de gelijknamige bussen). We trekken naar Mercado Campesino waarvan ik denk dat dit een soort van mall is waar ik wat kledij kan vinden. Het is echter een markt zoals de zondagsmarkt in Anderlecht. Ze verkopen daar echt alles behalve wandelkledij voor bibi.

Cementerio General

We zetten snel de terugtocht in en stoppen bij het ‘Cementerio General’. Altijd een bijzondere ervaring een kerkhof in het buitenland verkennen. Ook dit maal is het weer zo. Zeker vlak voor 1 november. Alle graven moeten er op hun best uitzien, ze worden gepoetst, krijgen hier en daar een likje verf en worden versierd met de mooiste bloemen.

Streetfood

Na de middag bezoeken we een kleine tentoonstelling in het ‘gouden huis’, we gaan op zoek naar de ‘fountain of wishes‘ en het ‘blauwe paleis’. We rollen er wat kerken tussen en genieten de rest van de namiddag van het leuke Tarija. Tijdens de middag doen we ons tegoed aan de typische Boliviaanse keuken die in de Mercado Central wordt opgediend. Noem het modern streetfood.

Planetarium

Omstreeks 18u30 komen ze ons oppikken voor een bezoek aan het observatorium en het planetarium van Tarija dat zich net buiten het dorp bevindt. We zijn de enige twee die hiervoor intekenen. Hiervoor vorderen ze een chauffeur op, een gids in opleiding en Natalie waarmee we gisteren tijdens de wijntoer al kennis maakten.

De gids in opleiding spreekt een mondje Engels, zowat vergelijkbaar met mijn Spaans 😉. We zijn natuurlijk superblij dat dit een privétoer is… Als we aan het observatorium toekomen staat er al een bende schoolkinderen aan wie de uitleg eentalig in het Spaans wordt gegeven. We mogen de groep vervoegen.

We zien Jupiter, Mercurius, Saturnus en Mars met het blote oog. Zodra we in het observatorium komen waar de vijf ton zware telescoop ons staat te wachten, moeten we onze beurt afwachten om een blik te kunnen werpen op Saturnus. Tegen de tijd dat de kinderen allemaal op het laddertje geklommen zijn gooien de wolken roet in het eten. De verantwoordelijke stelt scherp op een ster, omdat die nog zowat door de waas van de wolken komt. Enfin, met mijn zelfgemaakte telescoop kunnen we thuis andere dingen zien. Ik ben eigenlijk een beetje pist.

Chinese astronauten

Onze gids voelt dat ik een beetje geïrriteerd ben en vertelt dat het planetarium het enige in zijn soort is en dat zelfs Chinese astronauten hier vol bewondering naar komen kijken. De projector is van Japanse makelij en kost miljoenen… Bolivianos. Altijd leuk om zien, toch hetgeen we ooit in Kopenhagen te zien kregen is van een andere orde.

Onze avond wordt nog ruimschoots goedgemaakt als ze ons een paar plekken laten zien die in het donker nog een dimensie extra krijgen. Het blauwe paleis, het park van Simon Bolivar (de oprichter van Bolivia) en de Mirador Corazón de Jesús.

Als we terug in ons hotel zijn is het bijna elf uur en bloggen of foto’s publiceren zit er niet meer in. Morgen is het weer reisdag, we kunnen de rust gebruiken.

Busje komt zo

We zijn weer voor de kippen wakker en tegen de tijd dat we gaan ontbijten staat alles al gepakt en gezakt. We nemen opnieuw een micro naar de busterminal. Gelukkig hebben we ons ticket twee dagen geleden gekocht, want het busje zit afgeladen vol.

Roest

Als ik de bus de terminal zie oprijden, zie ik de roest er al afbladeren. De zeteltjes zijn gemaakt op Boliviaanse grootte, maar ik moet zeggen dat ze wel breed genoeg zijn, toch de kopsteun zit tegen mijn schouderbladeren. Ik bestudeer de buitenkant en zie dat het een dubbelasser is. Ik vraag mij af waarom dat nodig is, een oude bus waar slechts 30 mensen in kunnen. We rijden toch maar naar Tupiza, gaat die een omweg maken via de woestijn, ofwa?

Ik zorg ervoor dat Hilde haar rugzak veilig in de buik van de bus terecht komt terwijl Hilde zich installeert. Airco was in de periode dat deze bussen werden gemaakt nog niet uitgevonden. Ik krijg met veel moeite het vastgeroeste raam open. Het is buiten dertig graden en veel helpen doet het niet, maar mijn zweet droogt er toch van op.

Sundance Kid

Het eerste uur hebben we nodig om uit de periferie van Tarija weg te komen. De bus begint stilaan aan zijn klim naar Tupiza, daar waar Butch Cassidy en the Sundance Kid aan hun einde kwamen nadat ze Amerika waren ontvlucht.

3645

Bocht na bocht kreunt de bus, de versnellingen kraken en de chauffeur flirt iedere haarspeldbocht met de afgrond. Als we na drie uur klimmen op een hoogte komen van 3645 meter, stoppen we voor een kleine maaltijd. Voor ons is dit toch wel een ijkpunt, want ons vorige record was 3600 meter rond in China. We krijgen twintig minuten en de motoren draaien al als Hilde nog een toiletbezoek versiert.

Gereanimeerd

We vertrekken uiteindelijk op tijd en na tien minuten rijdt de chauffeur een zandweg op. Ik denk eerst dat er iets mis is, toch niets is minder waar. De overige 95 kilometer rijden we over een zandweggetje waar ik met mijn busje nog niet op durf. De bochten worden nog scherper, de hellingen steiler, de motor brult de hele tijd bergop. Ik houd de laatste honderd kilometer mijn adem in. Spectaculair. Dit is met vlag en wimpel de meest indrukwekkende, spectaculaire tocht ooit. Als ik dit met mijn zusjes moest ondernemen, moeten ze geheid gereanimeerd worden.

Onderweg van Tarija naar Tupiza
Onderweg van Tarija naar Tupiza

Kreunend

Op zeker moment stopt de chauffeur bergop, er is blijkbaar een probleem en met twee zoeken ze wat er aan de hand is. De zekeringkasten worden open gesmeten en na wat getik en geklop zetten we onze reis verder. Kreunend trekt de bus zich weer op gang, terwijl de bijzitter met zijn neus onder het dashbord hangt.

4500 meter

Gelukkig houdt dit roestige gevaarte het uit en klimt zelfs tot boven de 4500 meter, voor ons weer een record dat de komende dagen, als de hoogteziekte ons geen parten speelt, nog zal verbroken worden. Adembenemend, en volledig gerust ben ik er zelf ook niet in, ik ben al content dat we deze weg niet terug moeten, maar ik zou het voor geen geld van de wereld willen missen. Het stof vliegt de hele rit de bus binnen en alles zit onder het zand.

Hoogtemeter
Hoogtemeter

Bandiet

Na een beklijvende rit van zeven uur, komen we aan in Tupiza dat op een hoogte ligt van 3100 meter volgens mijn hoogtemeter. Natrillend op mijn benen zoeken we ons hostel met de naam van de gelijknamige bandiet die hier aan zijn einde kwam: Butch Cassidy.

Uit de ether

Na al dat hotel gedoe is het toch weer leuk thuiskomen in de ons zo vertrouwde hostels waar het contact zoveel leuker is dan in hotels. We kunnen onmiddellijk afspraken maken voor een vierdaagse in de bergen met een Italiaanse vader en zijn zoon. Een vierdaagse die ons vermoedelijk uit de ether zal halen. Maar tegenwoordig weet je nooit, wij hebben ooit signaal gehad ergens in de Cambodjaanse jungle…

Emborracharse

Incasite

Foto’s Tarija, dag 1

Gisteren, zondag, was het een reisdag. Normaal niet veel over te vertellen. Toch…

We starten de zondagmorgen met een stevig ontbijt en hebben nog voldoende tijd om naar het archeologisch museum te gaan… nu ja, op minder dan een kwartier zijn we er rond. Gelukkig heeft het ons niets gekost omdat dit een combiticket was met de Incasite ‘El Fuerte’.

Iets voor elven trekken we richting grote plaats waar de ‘trufi’s’ staan te wachten. Probleem is dat wij eigenlijk niet echt veel tijd op overschot hebben. We moeten nog ongeveer drie uur dertig rekenen tot op de luchthaven en dan hebben we nog wat tijd nodig om klacht neer te leggen bij Latam.

We staan een tijdje te wachten op volk om de trufi te bemannen als we op het idee komen om de chauffeur te overhalen om ons op de luchthaven af te zetten. Normaal rijden de trufi’s tot in de stad Santa Cruz en moet je van daar verder met een taxi.

Hemmekikdaarspijtvangat

Na wat over-en-weer bieden gaat hij akkoord voor 280 Boliviano voor een privérit naar de luchthaven, zonder dat we moeten overstappen en waardoor we genoeg plaats hebben in de auto. Deze karrekes zijn niet op onze maat gemaakt. Als we net het centrum uit zijn, ziet hij zijn kozze staan die ook naar Santa Cruz moet. We laten ons goed hart zien en stemmen in dat hij zijn familie meeneemt… hemmekikdaarspijtvangat. Die gast was zo zat als honderdduizend man, en heeft de hele weg een uitleg gedaan tegen decibelvolume waarvoor je bij ons een gasboete krijgt. Ik heb die oorstopjes nog nooit zo diep in mijn flappers gestoken, toch niets hielp.

Enfin, na twee uur rijden viel hij als bij donderslag in ’t slaap, mijn oren tuiten er nog van.

Koude douche

Op de luchthaven krijgen we een andere koude douche, er is niemand van Latam aanwezig omdat er vandaag voor hen geen vluchten op het programma staan. De infobalie kon, of wilde ons niet verder helpen. Een vrouwelijke flik, waar ik het niet mee aan de stok zou willen hebben, heeft ons dan via de Boliviaanse luchtvaartmaatschappij verder geholpen. Daar hebben ze in het systeem niets teruggevonden. Ze beloven wel dat ze het verlies van onze rugzak ter harte nemen en mee Latam onder druk zullen zetten.

Privétolk

Gelukkig heb ik een privétolk mee die dit alles in goede banen leidt, want Spaans is hier de enige taal die ze verstaan. Inglès? Nog niet van gehoord. Enfin, ik leer alle dagen ook wat woordjes bij, maar die van Tom Waas’ liedje liggen mij het best in de mond.

Op minder dan drie kwartier staan we een paar honderd kilometer verder. Voor ons is het meest angstaanjagende moment van ’t vliegen, de bagageafhandeling. Geloof het of niet, wiens rugzak komt er het laatste van de band… juist, die van Hilde 😉.

Palace

Een taxi brengt ons voor minder dan vier euro naar ons ‘Luz Palace hotel’… Ik hoor jullie al denken… wauw… palace… Een vergane glorie, waar de kuisvrouwen stuk voor stuk moesten ontslagen worden.

Ons bed heeft bovendien de grootte van een kinderbedje en onze badkamer geeft uit op een publieke trap met een venster die niet kan afgesloten noch verduisterd worden. Ik wil hier niet opgepakt worden voor zedenschennis zulle.

Ik stuif naar beneden naar de balie maar ’t spel is uitverkocht en we zullen deze zuren appel tot de laatste pit moeten doorbijten.

Blaffeturen

Enfin, de vermoeidheid zalft en voor we het weten vullen we ons kinderbedje met twee oververmoeide reizigers. Ik heb het voordeel dat ik mijn rugzak niet moet leegmaken en voor je ‘boe’ kan zeggen, zie ik de binnenkant van mijn blaffeturen.

Mijn uurwerk, waar een soort van slaaprecorder opstaat, geeft aan dat ik vannacht drie keer één uur geslapen heb.

Ochtendritueel

Als de zon via de wc-deur de kamer lichtjes verlicht, ben ik gelukkig dat ik Hilde naast mij zie ademen en dat ik ze niet verstikt heb in het veel te kleine bed. Ik begin bedreven te worden in het ochtendritueel op het toilet waar je het wc-papier niet in het toilet mag gooien, maar in een emmertje naast het toilet. Je lacht… ik nodig je uit om je gebruikt papier in een emmertje te mikken zonder dat je de hele badkamer achteraf moet herschilderen.

We hebben gelukkig een goed ontbijt en krijgen achteraf een iets betere kamer, die echter door diezelfde kuisvrouwen is schoongemaakt. Het ochtendritueel bij diegene die deze kamer heeft gebruikt is blijkbaar niet zo goed gelukt en we moeten er toch nog even de verantwoordelijke bij roepen om de wc te komen kuisen.

Micro

Straatbeeld Tarija
Straatbeeld Tarija

De rest van de voormiddag doen we wat inkopen om verloren materiaal te vervangen. Ook rijden we met een ‘micro’ – een kleine bus – waar je in de smalle straten van Tarija kan opstappen en stoppen waar je maar wil. We rijden tot de busterminal waar we ons ticket voor onze volgende bestemming zeker stellen.

Pequeño

Na de middag gaan we samen met een koppel uit Gent, een Braziliaanse en een Fransman de hele middag wijn proeven, Chuflay en Singani, de sterke drank van de streek. Het is een leuke namiddag waar enkel de twee eerste wijnhuizen eigenlijk een bezoek waard zijn. De pequeño artisanale huizen zorgen wel voor sfeer in de groep, maar een limonadebrouwerij had een ster meer gekregen.

Wijngaarden in Tarija
Wijngaarden in Tarija

De manier waarop we moeten proeven in die laatste huizen is echter wel leuk… tenminste het eerste huis. Vooraleer je proeft, zeg je aan de volgende proever “te invito”, waarop deze antwoordt met “salud”, dan proef je en geeft je glas door. Vergeet je dit te zeggen vooraleer te proeven, dan moet je nog eens proeven. Soms is dat wenselijk, maar meestal niet 😊. De laatste in de rij moet de rest van het glas uitdrinken om het geheim te bewaren. Ik spreek met de Fransman af dat we om beurten als laatste gaan staan.  Best leuk met deze groep van zes. We wisselen leuke weetjes uit tijdens onze trip en genieten van de ongelofelijk fantastische panorama’s, wat deze trip meer dan vergoelijkt.

Lippenstift

In het volgende wijnhuis, staan er een stuk of acht Boliviaanse schonen die vrij hard geschminkt zijn als eerste in de rij… tegen dat het glas mij bereikt, smaakt het meer naar lippenstift dan naar wijn.

Er zijn behoorlijk wat goede Boliviaanse wijnen, toch de noemer waar de meeste onder vallen is niet voor publicatie vatbaar.

Wie gaat dat betalen, wie heeft zoveel geld…

Teenentander

Foto’s Samaipata, dag 3

Samaipata is gelegen op 1650 meter. Gisteren in El Fuerte bevonden we ons op 2000 meter en ik voelde toch teenentander. Nochtans zaten we in China al tot op 3600 meter zonder iets gewaar te worden. Gelukkig zitten de pilletjes voor de hoogte in de rugzak van Hilde, want ik vrees dat ik ze zal nodig hebben.

Amboró

Vandaag hebben we terug afspraak met Alfredo die ons niet alleen zal voeren maar ook vier uur zal gidsen in het Nationaal Park Amboró. De weergoden beslissen er echte anders over en Alfredo laat weten aan onze Canadese gastvrouw dat het nationaal park met zijn reuzenvarens onbereikbaar is.

Marktkramer

We maken van de nood een deugd en we gaan dan maar op zoek naar kledij. Gisteren vond ik al een polo bij een marktkramer die ons vandaag uitnodigt in zijn winkel om mijn kledingarsenaal aan te vullen.

In zijn winkel vindt een kat haar jongen niet terug, toch hij slaagt er met behulp van zijn dochter in om mij wat kousen, nog een extra polo, een broek en een vest te vinden. We zijn voor minder dan vijftig euro gesteld, maar dit vervangt natuurlijk onze wandelkledij bijlange na niet. Enfin, ik heb terug een broek aan mijn gat en wie weet wordt mijn rugzak alsnog bezorgd, alhoewel ik mij daar geen illusies meer over maak.

Vergoeding

Ik begin mij als een echte Boliviaan te voelen en met mijn nieuw ensemble begin ik er ook als eentje uit te zien 😉. De omvang van mijn verloren rugzak begint ondertussen door te dringen. Al mijn kledij, de rugzak en de beschermzak, pillen, elektronicazak, reserve batterijen, slaapzak, voorbehoedsmiddelen 😉… we hebben een lijstje gemaakt voor de luchtvaartmaatschappij en we hebben er vandaag voor de lol eens de prijs naast geplakt… Ik denk dat ze bij Latam een vliegtuig zullen moeten verkopen om mijn spullen te vergoeden… en anders Rudy V. zal ik een andere bron moeten aanboren.

Pillendoosjes

Ook na de middag blijft het regenen en onze geplande trip naar de vulkanen en hun bijhorende meren vallen letterlijk in het water. Met behulp van onze zoon Janko, die onze pillendoosjes fotografeert, gaan we dan maar vol goede moed naar de plaatselijke apotheek en vinden zowaar een alternatief voor onze noodzakelijke dagelijkse pillen. Als dat maar goed komt. We kuieren wat rond op de lokale markt en luieren vandaag dat het een lieve lust is, dit moet zowat vakantie heten, een heel verschil met reizen, maar we raken wel bij gerust, en genieten van al het heerlijke dat de Samaipataanse keuken en bars te bieden hebben. Gelukkig hebben we bovendien een leuk hostel waar we wat kunnen lezen en schrijven. Onze deur kan niet op slot, maar het zijn alleen Hilde haar spullen die ze nog kunnen pikken.

Zikavirus

Zikavirus
Zika en andere virussen

We zijn nog een eind van het Amazonewoud verwijderd en we denken dat we geen voorzorgen moeten nemen wat betreft muggen en malaria, maar we vinden in het dorp toch een affiche dat we ons moeten behoeden voor muggen want die brengen niet alleen Dengue over maar ook het Zikavirus is hier nogal actief. Door al die voorbije commotie gaan we voorbij aan wat misschien het belangrijkste probleem is hier in Zuid-Amerika en vergeten ons te beschermen tegen die vuile kleine muggen. Enfin, zot zijn doet geen zeer het zijn alleen de kuren die steken… en spijtig genoeg ook de muggen.

Kampvuuravond

Het is alweer onze kampvuuravond, morgen wacht ons een verplaatsing langs een onberijdbare bergweg en een vliegtuig naar onze volgende bestemming.

El condor pasa

Bang

Foto’s Samaipata, dag 2: Cuevas en El Fuerte

We zijn ondertussen een week neergestreken in Zuid-Amerika en het moet gezegd… het bevalt ons zeer. We zijn beide zo verknocht aan Azië dat we een beetje bang waren dat Zuid-Amerika wat zou tegenvallen, toch tot nu toe is het een geweldige ervaring.
Samaipata, een slaperig westernachtig dorp aan de voet van de ‘Cordillera Oriental’, is alvast een must see voor al wie overweegt naar Bolivia te trekken.

Hostels

De hostels vallen mee, alhoewel ik eerlijkheidshalve moet zeggen dat je het hotel in Rio en São Paulo bezwaarlijk een hostel kan noemen 😉. De mensen zijn ongelofelijk behulpzaam en vriendelijk, het eten is outstanding. Gisterenavond bestelden wij ‘Pique Macho’ voor twee personen (vlees, worst, ajuin, frietjes, kaas en eieren, allemaal onder elkaar gehusseld).  Als ze met de schotel afkomen dachten we eerst dat de familie mee zou aanschuiven. Trouwens het is niet alleen veel, het is ook nog eens bijzonder lekker. Mijn dieetproducten zullen in december van pas komen.

Slaap

Gisteren vielen we beiden om van de slaap en hebben tot halfzes kunnen doorslapen. Bijna acht uur aan een stuk, dit moet zowat een persoonlijk record zijn.
Vanmorgen nog wat bij gelezen en voor je het goed en wel beseft is het acht uur en verorberen we een heerlijk ontbijt in een van de vele kroegen/restaurants die er als de kippen bij zijn om van de toeristen een graantje mee te pikken.

Cuevas

Cuevas
Cuevas

Na het ochtendritueel claimen we een taxi naar de watervallen (Cuevas), aan de voet van de Andes. Ik maan de chauffeur onmiddellijk aan om het rustig aan te doen in de bergen, want die gasten zijn behoorlijk loco met hun vier maal vier onder hun gat en coca in hun bek.
Drie natuurlijke watervallen met leuke strandjes en ongelofelijke uitzichtpunten. Op een koppeltje na dat we betrappen op een zwempartij in een van de poeltjes, zien we hier voor de rest niemand. Tegen de middag hebben we heel wat klimmeters in de benen en bovendien worden onze ogen behoorlijk verwend met vijfsterren uitzichten.

Cuevas
Cuevas

Alfredo

De chauffeur, Alfredo, is in zijn nopjes als we hem ook voor de namiddag vragen om met ons naar de Incasite El Fuerte te rijden. Ook hier betalen we slechts 12 euro voor de hele namiddag. We spreken af dat hij ons na de middag oppikt bij ons hostel.
El Fuerte is een Incasite die vooral in het weekend heel wat bezoekers lokt. Ook hier lopen we quasi alleen. Met het ticket dat we hier kopen kunnen we trouwens eveneens het archeologisch museum bezoeken in Samaipata.

Condor

Net voor we terug aan de auto zijn, zien we in de verte een condor voorbij vliegen. Majestueus. We zijn zo verrast dat we vergeten een foto te nemen.

Na El Fuerte stopt Alfredo aan een bodega de vino, waar we het heerlijke vocht kopen voor de komende twee dagen.

El Fuerte
El Fuerte

Rally

Op het marktplein wordt alles in gereedheid gebracht voor een rally door de omgeving terwijl wij genieten tijdens happy hour van overheerlijke cocktails.

Rugzak

Oh ja, vanmorgen kreeg ik een mail waarin de luchtvaartmaatschappij ons meedeelt dat de zoektocht naar mijn rugzak verder gaat, een goed verstaander heeft niet veel nodig om te beseffen dat dit een lange zoektocht zal worden. Ondertussen hebben we hier op een markt een polo gevonden, zodat ik af en toe toch eens van kledij kan wisselen. Het ergste is natuurlijk onze karrenvracht pillen voor onze rikketikker, als ze mijn rugzak niet terugvinden, zal er vanuit den Belgique een pakketje moeten opgestuurd worden, de vraag is natuurlijk naar waar, want we hebben geen zittend gat.

Een vluggertje in Chili

Reservatienummer

Foto’s Samaipata   

Om vier uur begint mijn moleke te draaien. Hilde ligt ook wakker en we beginnen maar meteen te pakken. Voor de zessen overtuigen we onze vrienden in de ontbijtzaal voor een extra vroeg ontbijt.

Het wordt een snelle hap want ik ben te opgewonden voor wat komen gaat. Een fles wijn en een blikje bier laten we achter met een boodschap voor de kuisploeg, want drank meenemen in onze bagage vinden we geen goed idee.

Plotseling blijkt dat wanneer we online willen inchecken, ons reservatienummer aan een andere vluchtroute hangt. We nemen het zekere voor het onzekere en vertrekken ’s morgens vroeg naar de luchthaven.

Santiago de Chile

We besluiten toch maar een taxi te nemen in plaats van een Uber en gelukkig maar want Uberchauffeurs moeten ver buiten de luchthaven parkeren. In de luchthaven trekken we onmiddellijk naar de balie van Latam. Ons ticket wordt met drie bedienden bestudeerd en uiteindelijk sturen ze ons naar een andere verantwoordelijke door. Enfin, om een heel lang verhaal kort te maken. De originele route via São Paulo naar Lima en verder door naar Santa Cruz is omgezet in een vliegroute naar Santiago de Chile, verder naar Lima, waar we een nacht zouden moeten verblijven en zo naar Santa Cruz. We kunnen gelukkig bekomen dat we toch de 25ste in Santa Cruz aankomen in plaats van de 26ste, waardoor we het nachtje Lima kunnen skippen.

Compensatie

Twee collega’s redetwisten nog over de grootte van onze compensatie, waar we zelf niet naar gevraagd hebben. Het wordt een kaartje voor een lunch in Santiago de Chile. Gelukkig is een kinderhand gauw gevuld, want hier had ik meer kunnen uit sleuren, maar we zijn allang tevreden dat we onze reis kunnen verderzetten in een min of meer aanvaardbare tijdspanne. Het is nogal een onmogelijke constructie, maar voet op Chileense bodem is toch ook lekker meegenomen. Vanuit de vertrekhal in Rio de Janeiro zien we vlakbij enkele zwarte gieren zitten die onze dag meer dan goed maken.

Onze reisroute:

  • Vlucht van Rio de Janeiro naar Santiago de Chile: vier uur twintig minuten

Wachttijd in Santiago: vijf uur dertig

  • Vlucht Santiago naar Lima: vier uur

Wachttijd in Lima: bijna een uur

  • Vlucht Lima naar Santa Cruz: drie uur vijfenveertig

Verloren tijd in Santa Cruz: één uur

  • Taxi naar centrum Santa Cruz: dertig minuten
  • Trufi naar Samaipata: drie uur…

Zeg nu nog dat reizen niet leuk is.

Niemandsland

We zetten dan wel voet op Chileense bodem maar de eerlijkheid gebiedt ons om dit niet in onze lijst van bezochte landen op te nemen. We dwalen wel vijf uur dertig op de luchthaven rond maar dit is eigenlijk niemandsland zeker? Enfin, de vluchten verlopen vlekkeloos.

De tweede vlucht van Santiago naar Lima is eigenlijk een vlucht naar New York die een tussenlanding maakt in Lima. De vlucht is met een fonkelnieuwe Boeing 787 – 8. Indrukwekkend vliegtuig met panoramische vensters waar we eigenlijk niet veel aan hebben aangezien het donker is als we vertrekken én aankomen.

Voor de vlucht naar Lima zijn we een beetje verward. Onze vlucht duurt ongeveer vier uur, vertrekt om 20u30 en onze volgende vlucht is om 0u15 naar Santa Cruz. We hadden hier geen rekening gehouden met twee uur tijdsverschil.

Enfin, moe en uitgeput geraken we om vier uur ’s morgens op de luchthaven van Santa Cruz. We zitten helemaal vooraan en zijn snel uit het vliegtuig en een van de eerste voorbij de douane.

Rio-spook

De lopende band begint te lopen op het moment dat we er aankomen en Hilde haar bagage komt er al vrij snel aan. Het Rio-spook doemt weer op als de overige bagage van de band is verdwenen. Ik zet me klaar om weer als allerlaatste mijn rugzak van de band te nemen, als de verantwoordelijke roept dat alle bagage gelost is…

Madam van de verloren bagage

Uitgeput roepen we er de madam van de verloren bagage bij. Enfin, we vullen zoveel formulieren in alsof de bagage van het hele vliegtuig in rook was opgegaan. Ze verzekert ons dat ze straks de bagage wel zal nasturen. Als we vertellen dat we wel onmiddellijk doortrekken naar Samaipata, zo’n drie uur verder de bergen in, zie ik haar bedenkelijk kijken. We vermoeden dat mijn rugzak dus ergens in New York op een of andere bagageband doelloos ligt rond te draaien.

Waar hij ook ligt rond te dansen… Ik zit dus zonder rugzak. Ik ben eigenlijk te moe om mij hier zorgen om te maken. We zullen wel zien of ze hem morgen achter ons gat brengen.

Trufi

Voordeel is wel, we moeten maar aan ene grote rugzak sleuren. We houden een taxi tegen die ons naar de verzamelplaats van de trufi’s brengt. Een trufi is een busje dat wacht totdat hij vol zit om naar een bepaalde bestemming te vertrekken. Zo sparen we wel wat centen uit. Onze taxichauffeur is zeer behulpzaam en zet ons na wat zoekwerk af aan een trufi die richting Samaipata rijdt. Er zitten al twee mensen te wachten maar algauw komt er nog een moeder met kind bij en de chauffeur beslist om te vertrekken.

Plankgas

De wagen kraakt vervaarlijk, nogal zorgwekkend. Nog voor de deur goed en wel dicht is duwt hij plankgas en laat die omzeggens volledig ingedrukt tot op onze bestemming. Tot op zeker ogenblik als we aan de klim beginnen en de baan er volledig onberijdbaar bij ligt. Als bovendien van de andere kant een zware vrachtwagen met uitgerekend twee zware bulldozers die de weg moeten heraanleggen, de weg blokkeert, zitten we gevangen.

Hindernissenklimm naar Samaipata
Hindernissenklim naar Samaipata

Het regent en de weg is volledig herschapen in een modderpoel. Enfin, binnen een paar minuten staan er enkele Bolivianen, die alsof ze uit de grond komen gekropen, met schup en houweel de vrachtwagen los te graven. Gelukkig duurt de operatie niet te lang zodat onze chauffeur zijn weg op duizelingwekkende manier door de bergen kan verder zetten. We zijn zo moe dat we het stoïcijns aan ons laten voorbij gaan.

Gieren

Onderweg worden we weerom geconfronteerd met een pak zwarte gieren langsheen de baan. Na de helse rit komen we volledig leeg aan bij onze gastvrouw voor de komende drie dagen: Casa Lynda, een leuk hostel in een godverlaten gezellig bergdorp. We worden hartelijk onthaald en na een eerste kleine verkenning verzachten we de zeden met een middagdutje en counteren zo de eerste vermoeidheid.

Straatbeeld Ssamaipata
Straatbeeld Samaipata

 

 

¡Hola! Het zesde continent

Zesde continent

Zuid-Amerika, het zesde continent dat we aandoen. Het zevende, met name Antarctica, zal er vermoedelijk nooit van komen. Blijkbaar wordt er door wetenschappers nog een achtste continent bijgevoegd: Zeelandia, echter deze theorie zullen we maar laten voor wat hij is.

Aftellen

Reisgids en landkaarten Zuid-Amerika
Voorbereiding Zuid-Amerika

Ons tellertje staat vanmorgen op 16. Tijd om een update te geven van onze volgende reis. Donderdag 18 oktober wisselen we onze Belgische platte pannenkoek voor de Andes in Zuid-Amerika met zijn duizelingwekkende hoogtes.

Reisroute

Ons roadbook heeft al serieuze proporties aangenomen. We landen vrijdag de 19de in Brazilië waar we São Paulo en Rio de Janeiro enkele dagen onveilig maken en op zoek gaan naar schaars geklede dames in volle voorbereiding voor het volgende carnaval.

Na Brazilië maken we de oversteek naar Bolivia, waar we zullen rondspringen van Santa Cruz naar de wijnvelden van Tarija. Daarna verplaatsen we ons in ware cowboy-stijl naar Tupiza, daar waar Butch Cassidy and the Sundance Kid aan hun einde kwamen. Via de Salar de Uyuni reizen we door naar de hoogstgelegen stad ter wereld: Potosí. In Sucre nemen we de nachtbus naar Oruro, van waar we het Amazonewoud zullen penetreren per boot tot in Rurrenabaque.

Zuid-Amerika
Zuid-Amerika

Op naar de 4000

Daarna zullen we Bolivia inruilen voor Peru via het bijna op 4000 meter hoog gelegen Titicacameer. In Peru zullen we hopelijk de condors kunnen bewonderen in Colca Canyon, de buitenaardse figuren in Nazca vanuit een Cesna kunnen zien en nabij Cusco Machu Picchu en de Montaña Colorada bewonderen. Tegen dan zal het tijd zijn om door te vliegen naar Quito in Ecuador, want van daaruit vliegen we terug naar Brussel.

Dit is in grote lijnen ons plan… of dit daadwerkelijk zo zal gevolgd worden kom je alleen maar te weten als je onze avonturen in Zuid-Amerika volgt.

Wegwee

De wondjes van onze spuiten voor de gele koorts zijn ondertussen genezen. De pilletjes voor de hoogteziekte (Diamox) liggen klaar. De koorts stijgt, en dan bedoelen we onze reiskoorts en niet de malariakoorts. De positieve rapporten in verband met malaria in die regio doen ons twijfelen of we ons reisbudget hiermee moeten belasten. We gaan natuurlijk de jungle in en daar zitten geheid muggen.

De logeerkamer ligt inmiddels bezaaid met materiaal voor onze expeditie. Onze fysiek is wat bijgevijld, bottinnen ingevet, we zijn er eigenlijk klaar voor. We krijgen last van wegwee, de zestien dagen die ons resten zullen ons geduld danig op de proef stellen en tergend traag voortkruipen

¡Hasta la próxima en Brazil!