Categoriearchief: Oceanië

Bondi / La Perouse

Foto’s

We wisselen Manly in voor Bondi. Twee leuke stranden maar in Bondi zijn de golven toch wel hoger en straffer.

Er lopen ontzettend veel mooie mensen rond (wij misstaan hier natuurlijk niet) 😉 Dit zijn afgetrainde lichamen, mooi gebruind perfecte vormen. Ik zie veel van die afgetrainde lichamen met afgunst naar het mijne kijken. Zo veel moois zien ze hier natuurlijk niet alle dagen, te meer dat dit lichaam niets (voorlopig toch niet) moet ontberen. Al die inspanningen die zij moeten doen, alle ontberingen. Ik zie ze bijna smachtend kijken en jij mag alles eten en drinken ;-))))

De golven beuken hier op de rotsen en op het strand spelen ze met de surfers. Dit is dé place to be voor die gasten. Wij beperken ons tot onze voetjes in het water te steken. Ik moet eerlijk zeggen die verhalen van die haaien doen mijn zwembroekje naar adem snakken, het verstopt zich diep in mijn rugzak. 😉

Wij laten die wondermooie stranden voor de jonge mensen en rijden verder naar La Perouse. We nemen nog een kijkje in Botany Bay National Park. We maken hier nog een leuke wandeling en kunnen zonder het vele volk van Bondi afscheid nemen van onze geliefde bush die hier in de zee uitmondt en zijn woeste golven, lustig over zijn wortels laat beuken.

We laten het zonnetje nog eens lekker doorbranden op onze huid, mijn vleesklak brandt, maar ik laat het mij welgevallen. De sneeuwberichten die ons vanuit België bereiken zullen dat bolleke wel afkoelen. We zien trouwens op camerabeelden in onze tuin dat alles wit ziet en dat de honden het nog leuk vinden ook.

Het is zover, we moeten al deze pracht achterlaten. Afscheid nemen doen we op een bankje aan Henry’s Head. Ik probeer de krop in mijn keel meester te blijven. Dit is toch een moment waar we niet naar uitgekeken hebben.

Wat ons bijblijft is de levenswijze van de Australiërs. Relaxt, no worries, veel rustiger dan bij ons. Hun vriendelijkheid, de prachtige natuur en de bijzondere wildlife. Het schitterende klimaat (het was natuurlijk lente), de leuke verkeersborden en nog vele andere zaken…

Als deze vlucht die eraan komt, voorbij is zullen we in totaal bijna 60 uur in de lucht hebben gehangen.

We hadden vijf verschillende huurauto’s goed voor bijna 6000 kilometers.

We dronken water aan zeven dollar en 30 cent voor 1 liter.

We zagen krokodillen, kangoeroes, wallabies, pademelon, kookaburra, ibis, wigstaartarenden, platypus, echidna, diverse hagedissen, gekko’s, een pygmy copperhead (slang), emoes, helmcasuaris, melamies, varaan, dromedarissen, alpaca’s, wombats, koala’s, Tasmaanse duivels …

De gemiddelde temperatuur tijdens ons verblijf hier, lag ruim boven de 25°C

We hebben maar 2 maal een uurtje regen gehad (en dan zaten we nog in de auto).

We deden alle staten aan, behalve West-Australië, daar komen we nog eens voor terug.

We deden veel te veel geld op, de Euro zakte tijdens onze reis bijna alle dagen in waarde.

Enfin… al die statistieken, ik weet dat als onze gezondheid het toelaat we hier wel eens rapper zouden kunnen terugstaan dan we denken.

We willen iedereen nog eens bedanken voor de leuke berichten die ons uit het koude België bereikten, als dank zullen wij wat warmte van hier meebrengen.

Ons wacht nu nog een lange vlucht van 24 uur, maar dat weegt absoluut niet op tegen hetgeen we hier voor in de plaats hebben gekregen.

In het voorjaar planden we een fietstrip naar Skagen in Denemarken. Maar we vrezen dat dat budget al door Aussie is opgepeuzeld.

Eind volgend jaar dromen we Zuid-Oost Azië: Thailand, Laos, Cambodja, Vietnam… te mogen bezoeken en ik geloof dat we niet alleen zullen rondtoeren 😉

Vanuit de luchthaven van Sydney waar we om 21u50 plaatselijke tijd opstijgen (in België is het dan tien voor twaalf middag).

Tot volgende blog

Manly

Foto’s

Rond de middag komen we in Manly toe, we hebben hier niets gereserveerd. Het Novotel laten we wegens te duur met plezier links liggen. Een kleiner hotel met zicht op zee, past net in ons budget.

We installeren ons en gaan op zoek naar onze middaglunch. Een Japanner heeft de revue nog niet gepasseerd, en we doen ons voor maar AUD 15 te goed aan sushi. Voor het eten zullen we Japan alvast niet laten links liggen.

We staan allebei te popelen om de boot naar Sydney te nemen. Dit is een klassieke boottrip van 40 minuten naar Circular Quai.

We kunnen onderweg weer massa’s foto’s van het Opera House en de Habour Bridge schieten.

We snuisteren wat rond in winkeltjes met prullaria en genieten op het terras waar onze reis meer dan vijf weken geleden begon, van een wijntje en een Pale Ale. We hebben zicht op zowel het Opera House als op de Harbour Bridge. We laten de hele film van de voorbije weken nog eens aan ons passeren, we zijn verwonderd dat dit een paar weken geleden zo onwezenlijk was… nu is dit Opera House en deze Habour Bridge ook een beetje de onze. Ik ben verkocht.

Voor een retourtje voor ons beide betalen we AUD 28,- voor een leuke overzet naar Sydney centrum.

De rest van de dag kuieren we wat rond langs het leuke strand van Manly. Zelfs als je niet veel omhanden hebt vliegen de dagen hier en voor we het goed en wel beseffen moeten we op zoek naar iets om achter onze kiezen te steken.

Gisterenavond zagen we in een programma de top-tien van Australische boeken, de twee boeken die we gisteren aankochten staan alvast in die lijst. We zijn beide gecharmeerd door de analyse die we krijgen van het top-1 boek van de Aussies. Tim Winton’s Cloudstreet staat afgetekend op één en we gaan er dan ook naar op zoek en vinden het terug in een boekenwinkel in Manly.

Morgen verkennen we een ander beroemd strand van Sydney: Bondi Beach. Ook hier zouden we dezelfde ingrediënten als vandaag terugvinden. Maar de golven zijn daar spectaculair, de strandbinken meer bonk en de monokini’s talrijker. (voor de liefhebbers, hier waren er geen ;-)))

Pokolbin

Foto’s

Na een stevig ontbijt, rijden we terug naar het toerist informatie centrum in Cessnock. Het kan toch niet zijn dat ge hier niet kunt wandelen!

Een vriendelijk madammeke helpt ons met een wandeling te zoeken, we vinden natuurlijk wandelingen in het nabijgelegen Werakata -en Wollombie National Park.

Als ze ons tegen mekaar hoort praten vraagt ze of we Zwitsers zijn. Als we vertellen dat we Belgen zijn is ze niet te houden… oh my friend is from Belgium too… als we vragen vanwaar, zoekt ze even in haar agenda en zegt met enige moeite Mechelen. Als wij vertellen dat wij ook van daar zijn…nu ja Mechelen, Katelijne… is ze door het dolle heen. Grappig 😉 We nemen afscheid niet zonder dat ze ons goede raad meegeeft om toch maar voldoende water mee te nemen op onze wandeling.

Wij dus op weg naar Werataka NP, op minder dan 5 km van ons basiskamp. Als we naar de parking rijden in het Park worden we onmiddellijk met een everzwijn met zijn jongen geconfronteerd…. Echter langs de kant van de weg en vol met vliegen…. Dood. Als we aan de wandeling beginnen houd ik dit beeld toch maar in gedachte. Als we in de Ardennen gaan wandelen moet je op niets anders letten dan je kaart en de weg… hier moet je echter met zoveel meer rekening houden. Je zit in de outback, waar we wandelen zitten we werkelijk van alles en iedereen afgesneden, we hebben geen telefoon. Het zit hier vol met Wildlife… en hier ook nog eens wilde everzwijnen, en die kunnen verdomd agressief uithalen. Ik weeg vermoedelijk bijna evenveel als een varken… enfin de gelijkenis is passend maar ik wapen me toch met een stevige stok… ge weet maar nooit.

Ik heb ook altijd mijn Oregon (gps) mee als we de weg echt moesten verliezen. Brr spannend 😉

Gelukkig loopt het allemaal zo’n vaart niet en de wandeling op zich is eigenlijk niet bijzonder. Op het karkas van de everzwijnen en een achtergebleven kangoeroepoot na, blijkt hier niets spannends te beleven.

Aansluitend doen we nog een autotochtje op de Mount View Road langs de wijngaarden en boerderijen. Er staat hier toch wel een en ander te koop in deze regio… ik durf nog al eens weg te dromen, maar Hilde trekt mij altijd terug op het rechte pad 😉

We stoten ook nog op een liefelijk historisch dorpje, waar de klok is blijven stilstaan.

De gevangenis van het politiekantoor is in openlucht;-)

Ondertussen is het al drie uur en we hebben nog altijd geen wijntje geproefd. Zo’n wijnproeven is natuurlijk leuker in groot gezelschap. Ons Champagnegenootschap zou hier nogal genieten, maar ’t is dat ge het ook allemaal nog moet thuiskrijgen. Bij McWilliams worden we goed ontvangen, en we proeven (bijna)al zijn witte wijnen. We vertellen hem op voorhand dat we maar één fles kunnen kopen omdat we met de rugzak reizen. Hij maakt er helemaal geen punt van. Als kers op de taart mogen we ook nog zijn beste rode wijn proeven (eentje waar duidelijk bijstaat dat die niet voor tasting is) maar een VIP gezelschap vanmorgen liet nog een half flesje voor ons over. Bovendien krijgen we op ons flesje dat we kopen nog een fikse korting. Of hoe vijf dollar ne mens kan gelukkig maken 😉

We zijn nu toch op dreef, dus maken we nog een stop in het olijvencentrum voor een proeverij. Ze hebben er tientallen olijven, olie, tapenades . Heerlijk. Ook de kaasproeverij een paar honderd meter verder, sluit deze bijna perfecte dag af.

Wij hebben ons gisteren wat plaatselijke literatuur aangeschaft. In onze bib thuis moeten toch boeken staan van auteurs van het land dat ons zo’n onvergetelijke reis bezorgde. Voor de liefhebber: ‘Eucalyptus’ van Murray Bail en ‘a fortune life’ van A.B. Facey.

Morgen trekken we weer verder, naar Manly op zoek naar de mooie strandbinken voor Hilde… en als er toevallig monokini’s moesten liggen zal ik mijn ogen niet dichtknijpen ;-))

Hopelijk zijn de haaiennetten strak gespannen en gecontroleerd want er is een verdachte verdwijning die aan een hongerige haai wordt toegeschreven. Trouwens er zijn rond Cairns, waar wij vorige maand ook waren, weer twee jongetjes van minder dan 10 jaar door krokodillen naar de diepte gesleurd. Zulke ongevallen gebeuren jammer genoeg nog steeds, ondanks de vele waarschuwingen.

Wijnploeven

De hemel speelt verstoppertje, de wolken maken een duik en alles en iedereen is gehuld in grijs, de wolkenbrigade zetten met man en macht alle kranen open, de regen valt met bakken uit de lucht… wij content, stel je voor – op een klein buitje onderweg naar Eaglehawk Neck – zouden wij niet geweten hebben dat regen in Australië nat is. Ook deze keer kunnen wij er niet lang van genieten, we smijten pak en zak in de auto en versluizen naar ‘De Huntervallei’.

Video: De regen koelt het asfalt af in Katoomba

Het eerste uur zitten we geplaagd in het verkeer richting Sydney, eens we Windsor (Neen Charlotte niet het Windsor van Pieter 😉 )gepasseerd zijn, rijden we zo goed als alleen richting Pokolbin. De regen houdt het stilaan voor bekeken en wij genieten onderweg van de prachtige panorama’s van het ‘Wollemi National Park’, ‘het Yengo National Park’. Het enige gezelschap zijn de talloze kangoeroes langs de weg. (waren dit niet die springvoeters waar we de eerste drie weken vruchteloos naar op zoek waren?) We milderen onze snelheid want die springertjes zijn blijkbaar graag aan de andere kant van de weg, het is alsof ze Russische roulette spelen en blindelings oversteken.

Ook deze keer maken we kennis met het zonnetje dat alles opwarmt richting 30 graden als we onze eindbestemming voor vandaag bereiken. De Hunter vallei ligt er mooi bij. De druivelaars staan in al hun glorie en vooral in al hun groen te blinken.

We installeren ons en gaan op verkenning naar een nabijgelegen groter stadje op zoek naar kaarten voor een wandeling morgen …. Hunter vallei is geen wandelgebied krijgen we te horen. Nochtans niets zo tof als een wandeling tussen de wijngaarden, hier doe je dat dus blijkbaar met de wagen.

Toch een beetje ontgoocheld over dit wandelparadijs zonder wandelpaden, eten we in de plaatselijke-Irish-uit-de-kluiten-gewassen-pub een Guinness-gerechtje met bijhorend ‘rood wonderbier’, om ons verdriet te verdrinken 😉 Ik heb het inderdaad over een Guinness. (die is rood ;-))

Een eigenaardigheidje is dat je hier bijna nergens wijn kan drinken in Restaurants… Je moet je wijn gaan kopen zoals overal in Australië in een Bottleshop (die hebben speciale vergunningen hiervoor). Ik maakte er mij vandaag bijna lastig over… Komaan joh, stel je voor, je kan dus je fles meebrengen naar de kroeg en je krijgt er nog twee glazen bij om hem uit te drinken. Soms hebben ze wel een vergunning voor drank maar dan moet je iets eten… Een Indiër in Hobart loste dat proper op door ons wat gratis hapjes te serveren. Hij keek wel eerst links en rechts om te zien dat de liquor-police niets in de gaten had.

We genieten op het terras van onze Lodge na met een wijntje en proberen iets in te plannen voor morgen. Naast wijnproeven, wijntasting, kelderbezoeken, wijndegustaties,…. Hik…. Staat er morgen niet veel op het programma. Santé

Katoomba – Pulpit Rock

Foto’s

Video 1: Pulpit Rock

Video 2: Pulpit Rock

Video 3: Pulpit Rock

We vertrekken vanmorgen naar Blackheath, een dikke 10 km buiten Katoomba. We rijden onmiddellijk naar het Heritage centre, om een kaartje te vragen met wandelingen. De Ranger staat ons vriendelijk te woord en geeft ons een paar mogelijkheden, eentje daarvan gaat naar ‘Pulpit Rock’ over een pad dat nogal wat ‘ Variety’ biedt. Wij kiezen natuurlijk voor dit drie-uur-durende avontuurlijke pad. Het weerbericht voor de voormiddag is nog goed maar voor de namiddag verwachten ze onweders. Als er nu iets is waar ne mens niet op zit te wachten in de bergen zijn het onweders.

Wij dus snel nog wat extra drank in de rugzak want de wandeling loopt langs de rand van kliffen, dus in vlakke zon.

We zijn nog maar net weg of we krijgen een afdaling om u tegen te zeggen. Ik stel dit toch en beetje in vraag en terwijl ik mij omdraai om toch maar het minder avontuurlijke pad te kiezen is Hilde al een heel stuk afgedaald. … dat hebt ge natuurlijk met een madame die vijf jaar jonger is hé… ik kan dus niet anders dan mijn trots hoog te houden en te volgen. Dit is eigenlijk een beetje zottenwerk, ik vraag mij af wat de rest van de route voor mij in petto heeft. Maar ook hoogte went. Als we een tijdje zonder enige vorm van beveiliging naast de afgrond lopen geraak je dit gewoon. Je mag natuurlijk niet roekeloos worden en als je dit met kinderen doet (ten stelligste af te raden) moet je ze aan de riem houden. (Ons Jana zal zich waarschijnlijk mijn stevige hand herinneren toen we de Snowdon in Wales beklommen. 😉 )

Al je zintuigen staan op scherp, bijna iedere stap die je zet wordt opgemerkt door een wegspringende salamander of gekko. De adrenaline in je lichaam wordt met steeds nieuwe impulsen geactiveerd. Je longen zuigen de esotherische oliën van de eucalyptus met genoegen op. Het uitzicht dat we hier krijgen is weer adembenemend. We leven tegen honderd per uur. Onze batterijen worden hier gevuld aan een ongezien tempo. Ze gaan deze keer moeite hebben in Brussel om die energie weg te zuigen 😉

We treuzelen niet te hard omdat we voelen dat de temperatuur iets daalt en dat het wolkendek alsmaar dreigender wordt. We lopen – 2 koppeltjes niet te na gesproken – de ganse route alleen. (Je kan Pulpit Rock ook met de wagen bereiken en daar zien we natuurlijk wat meer wandelaars 😉

 

 

Toch lopen we bijna de hele wandeling in volle zon, de temperatuur is lager dan gisteren maar dan liepen we vaak in de schaduw van de eucalyptus. Trouwens er zijn hier zo’n 800 verschillende soorten. 50 ervan worden verorberd door koala’s. Ze blijken zeer toxisch te zijn, maar de koala kan het gif blijkbaar afvoeren.

Ik ben drijfnat als we terug aan ons beginpunt komen. Maar dan ook volledig nat.

We rijden eerst terug naar ons onderkomen in Katoomba voor een verfrissend douchke. Terwijl we ons verfrissen krijgen we inderdaad het verwachte onweer. Het is kort en zelfs niet hevig en tegen de tijd dat we terug vertrekken om ‘Blackheath’ te verkennen zijn de wolken al verdwenen.

Na een klein uurtje houden we het er voor bekeken en trekken terug naar Katoomba waar we genieten in de tuin van het chique ‘Carrington hotel’ (waar wij niet overnachten voor alle duidelijkheid) en tevens het terras van het ‘Old City Bank-café’ waar een DJ af en toe zijn muziek met een trompet opluistert.

Profiel wandeling Pulpit Rock

We maken het niet te laat omdat we vandaag weer moeten pakken want morgen trekken we verder naar de Hunter Valley… een beetje de bordeaux streek van Australië.

The Blue Mountains

Foto’s

Vannacht hebben we wat regen gehad, als we vanmorgen opstaan heeft de zon het beslecht weer gewonnen.

Op het menu staat vandaag een vrij zware wandeling. De ronde van de drie zusters. We vertrekken via de ‘Giant stairway’, negenhonderd en nog wat steile trappen naar de bodem van de vallei.

De Blue Mountains zijn inderdaad omgeven door een blauwe mist. Dit zijn de esoterische oliën die voor deze mist zorgen. Ook de geur is intens, spijtig dat ik dat niet kan filmen.

In het informatiecentrum vragen ze of we wel voldoende water bij hebben voor onze kleine expeditie. De temperatuur flirt weerom met de veertig graden. In Sydney gaat hij er soms over. Ze verwachten daar trouwens zware storm, hou de nieuwsberichten maar in de gaten.

De afdaling is inderdaad vrij zwaar, we passeren een van de drie zusters en er is een klein bruggetje die de kloof overbrugt. Het zweet is niet allen van de inspanning. Maar het uitzicht is de moeite.

We dalen verder af in de vallei, onze benen van zowel Hilde als van mij trillen als espenbladen. Meer dan negenhonderd steile trappen langs afgronden en steile wanden. Wij laten het niet aan ons hartje komen, trouwens de wandeling in de verlaten vallei werkt helend. Het is alsof je over een stomend bad eucalyptus hangt.

Na anderhalf uur in de vallei moeten we een keuze maken tussen de Furbes-trappen of via een kabellift naar boven. Sinds de grootste overbrugging in Fuente Dé (Picos De Europa, Spanje), is er geen enkel kabelliftje dat mij bang maakt, maar we kiezen toch voor de trappen 😉 Wij staan daar nat in het zweet maar we komen wandelaars tegen die net uit het kabelliftje komen met hun zondagse schoentjes… nu ja wij hebben eergisteren Mount Wellington in Hobart ook met de wagen beklommen.

Onderweg nemen we onze lunch op een prachtig uitkijkpunt. De liften voeren echter lift na lift een hoop volk aan. De pret is er voor ons af. Ik sta daar te zweten als een volwassen rund en 10 meter voor mij loopt er een kieken op hoge hakjes.

De hitte wordt ondragelijk, voetje voor voetje bereiken we terug onze startpositie. We houden het vandaag voor bekeken.

We willen een duik nemen in het zwembad van ons logement maar we vrezen dat we hier wel eens ziektes kunnen oplopen en nemen genoegen met een helende douche.

‘s Avonds gaan we terug op bezoek bij onze Koreaan. Je mag er zelf je drank meebrengen (BYO: bring your own). Bovendien is dit de gezondste keuken (en goedkoopste) die we hier in Australië al tegenkwamen.

We hebben vanavond als toetje van deze leuke dag een viedeoconferencing met onze kleindochter, Merel is door het dolle heen dat ze bonneke en den bompa ziet. Nu ja wij ook. Technologie maakt reizen toch een stuk aangenamer.

Foto’s: http://aussie.liekenspeeters.be/

Video: Wandeling in eucalyptusbos

Video: Zicht op de drie zusters

Profiel van onze wandeling

Gitaarwinkel in Katoomba

Foto’s

30 november, dit jaar hebben we geen dag in november in België doorgebracht. We zijn 31 oktober vertrokken en zitten dus al een maand hier. We voelen ons opperbest en zouden er gemakkelijk nog eens zo veel kunnen en willen bijdoen. We missen natuurlijk de hondjes, de kinderen, maar natuurlijk vooral ons Mereltje. Maar met technologie kan zoveel deze dagen dat contact met waar ook ter wereld lijkt alsof je in de kamer ernaast zit.

Soms komen er berichten doorsijpelen waar je niet veel aan kan doen op afstand: een nichtje die haar hond moet laten inslapen (sterkte Nele en Geert), Nils die is opgenomen in het ziekenhuis…

Met de ervaring die we nu hebben, bestuderen we toch andere alternatieven van reizen ;-). Wordt vervolgd…

Sommigen vragen zich waarschijnlijk af … man man hoeveel tijd steken die in hun blog, foto’s en filmpjes? Vandaag blijkt dat we dit jobke binnen het uur klaren. Geloof ons dit is echt nodig… voor onszelf in de eerste plaats en leuk voor diegene die het volgen (denken we toch). We hebben zelf al vaak onze blog moeten raadplegen om namen terug op te zoeken. Kan je je trouwens voorstellen dat we onze foto’s moeten sorteren en een naam geven als we terug in België zijn (ons fototellertje staat op 3500, jullie krijgen natuurlijk niet alles te zien ;-))… Ook de voorbereiding voor de volgende dag neemt nog een uurtje in beslag… We zijn al een jaar lang artikels; websites en boeken aan het verslinden van Aussie, maar er gaat zoveel verloren. Je kan pas echt adapteren als je in het gebied zelf zit.

Video: De dans van het vliegtuig

Derde landing op Sydney

Maar over vandaag: vanmorgen vertrokken met Virgin Australia (trouwens zeer content van) maar terug met een ’Embraer 190’ daar kunnen maar honderd en een beetje passagiers in. Dus relatief klein en je voelt er dus alles in. Ik heb nog nooit zo’n woelig en turbulent opstijgen meegemaakt. Fuck joh wat was da… brrr. Enfin gelukkig was de vlucht op een paar turbulenties na, en de landing relatief rustig.

…kijk maar eens goed op de temperatuurmeter… 38°C

We halen in Sydney onze nieuwe huurwagen op, een fordje, ik durf mijn riem niet goed aandoen want de mensen gaan denken dat ik met mijn rugzakje over de snelweg loop.;-)

Enfin na een kleine twee uur komen we op onze eindbestemming aan: Katoomba. Hier hebben we drie nachten gereserveerd. Van hieruit zullen we de Blue Mountains verkennen. De Blue Mountains danken hun naam aan de talrijke eucalyptus bomen die een blauwe waas zouden achterlaten…

We doen het vandaag wat rustiger: inpakken, verplaatsing, vlucht, verplaatsing, uitpakken… We verkennen het mieterse dorpje en proberen vandaag eens een Koreaan als avondeten. Na de Maleisiër gisteren, hebben we stilletjes aan heel zuid-oost Azië en ver daarrond uitgeprobeerd. Wij zijn er alvast niet vies van. Kwestie van tegen volgend jaar met stokjes te kunnen eten.

In de namiddag stoten we toch wel op een echte gitaarwinkel met reisgitaren…wat denk je… ik heb ze hier in ons logement al een ’Waltzing Mathilda’ (da’s zo’n beetje het Australisch volkslied) ten beste gegeven.

Mijn verslagen zullen dus korter worden… ja ik moet toch wat op mijn gitarreke oefenen 😉

Port Arthur

Foto’s

In hetzelfde jaar dat wij in België na ‘De stomme van Portici’ Willem I zijn broek afdoen en voor de Belgische onafhankelijkheid kiezen, wordt er in Port Arthur een strafkolonie opgericht… Men zegge en schrijven 1830. Van Dieman’s Land was alleen bereikbaar via een zeer nauw stuk land (trouwens waar wij gisteren hebben overnacht) in Eaglehawk Neck. Dit stukje land werd bovendien nog eens bewaakt door bijtgrage honden.

Enfin ik ga er hier geen geschiedenisboekje van maken maar ik geef dit bovenstaande eventjes mee als achtergrond.

In Port Arthur kan je dus nog de resten van die strafkolonie gaan bezoeken. We krijgen afslag met onze JHB-kaart wat altijd is meegenomen. AUD 27,- ipv AUD 32,- ;-). ’t Is niet veel maar alle kleintjes…

We krijgen een introductie van een 40 tal minuten, wat ons een goed overzicht geeft van wat er zich allemaal in ‘Van Dieman’s Land’ afspeelde. Het maakt de site natuurlijk een stuk levendiger.

In het ticket is trouwens een kleine Cruise van 20 minuten inbegrepen. De Boot vaart langs de eilandjes waarvan de geschiedenis onlosmakelijk met de kolonie verbonden is. Een zeehond houdt ons gezelschap en speelt in de deining van de boot. Ik probeer in te zoemen met de camera maar achteraf krijg ik alleen maar zee te zien … Doemme toch hé 😉

Nadien wandelen we naar een aantal van de 30 historische gebouwen op de site. Boeiend maar in de verte horen we Hobart roepen.

We nemen onze intrek in een appartement zo’n 5 km buiten het centrum. De reacties op Tripadvisor zijn niet al te lovend. Onze kamer is in ieder geval meer dan in orde. Propere lakens… wat moet ne mens meer hebben… een privé spa bad? … oeps da’s er ook 😉 Maar geloof mij vrij, wij overnachten altijd budget dus dit is lekker meegenomen voor deze prijs.

Vanmorgen zat er Eaglehawk Neck trouwens naast ons bed een kever ter grootte van een duim van een volwassen man.

In Hobart centrum kuieren we wat rond en vragen ons af of we morgen een wildwatching op het water zouden reserveren. De boten varen maar vrijdag uit. Dit maakt voor ons de keuze gemakkelijker want dan zitten wij op een vlucht naar Sydney voor een avontuur in de Blue Mountains.

We vinden een leuk restoke waar je alleen maar hamburgers kan eten. Met rund, wallaby, lam, kip… noem maar op. Ik zie dat ze Duvel in huis hebben, ik vraag naar de prijs en beslis toch maar snel dat ik de plaatselijke rubbish zal drinken. Zesentwintig dollar voor een pint Duvel! Ik geloof dat je daar bij ons bijna een bak voor hebt.

Volgens mij laten ze hier de belastingen betalen door de bierdrinker.

 

We blijven nog wat rondhangen tot negen uur, omdat er een wat plaatselijk talent de Irish pub komt opvrolijken. Nu ja … wij werden er alvast niet vrolijker van. Ik had zijn gitaar graag gestoken waar de zon nooit schijnt.

Gisteren was er hier een free-podium… ze weten niet wat ze hier gemist hebben ;-)))))

Tiene, misschien het tweede beste land om te wonen (na zwitserland) maar hun bier is mij toch te duur ;-).

Eaglehawks Neck

Foto’s

Vanmorgen krijgen we een gevecht tussen de wolken en de zon, de wolken spannen samen, geven geen kik en huilen van blijdschap, onze ruitenwissers moeten ter hulp schieten. De zon prikt onvermoeibaar terug en tegen de middag, de tijd dat wij onze bestemming bereiken geven de wolken zich gewonnen en krijgt de zon vrij spel.

We bereiken Tasman Nationaal park rond 11 uur. Meestal mag je toch maar tegen 15 uur op je kamer, dus voor we ons onderkomen voor de nacht gaan zoeken verkennen we de omgeving.

Tassellated Pavement

Tasmans Arch

Devils Kitchen

Devils Kitchen, Officers Quarters, Dogs line, Tasmans Blowhole, Tasmans Arch, Tassellated Pavement…voor we het beseffen is het al twee uur. We kiezen het eerste het beste hotel omdat we niet te veel tijd willen verspelen. Een Best Western hotel, geweldig goed gelegen, biedt ons onderdak voor de nacht. Voor AUD 70,- krijgen we een budgetroom waar we meer dan tevreden mee zijn.

We installeren ons en vertrekken daarna nog naar Port Arthur, we gaan dit morgen nog verder onderzoeken, want hier ligt het hart van de geschiedenis van ‘Van Diemens’ land’.

Onderweg komen we een soort van conservation park tegen van de Tasmanian Devil. Het met uitsterven bedreigde diertje is bijna onmogelijk te spotten in de wildernis. Wij willen er absoluut een glimp van opvangen en vereren de duivels met een Vlaams bezoekje. We hebben er AUD 32,- voor over om deze met uitsterven bedreigde marsupial te bewonderen. Samen met zijn vriend de Quoll, zijn zij de enige carnivoren onder de buideldieren.

Daarna wagen ons nog op de 12 kilometer lange off road naar ‘Remarkable Cave’. Daar zijn zeker dolfijnen te zien. We komen tegen zessen na een nogal hobbelige weg op onze bestemming aan. Er volgt nog een kleine wandeling – dachten we – naar ons uiteindelijk doel ‘Cape Hauy’. Blijkt nog een retour van vier uur te zijn. We zijn wel een beetje gek, maar… dit gaat er een beetje over. We zouden dus maar rond tien uur terug zijn, en een wandeling in het donker over gevaarlijke klippen trekt ons niet onmiddellijk aan. We genieten dus maar van de ‘Remarkbale Cave’ en vatten de terugweg over de offroad aan. Onderweg is er nog een Wallaby die zich met de onderkant van onze wielen wil meten. Gelukkig hebben wij een slakkengangetje en is hij snel genoeg 😉

Ook worden we onderweg nog verrast door een Koekaburra. Een nogal eigenaardige, maar prachtige vogel.

Na ons douchke zijn we nog net op tijd om het avondmaal te nuttigen in een van de restaurants die volgens mij de beste view heeft van alle restaurants waar we ooit gegeten hebben, een prachtig uitzicht op de baai.

En nog straffer want wat gebeurt er…. als de kelner met het eten aandraaft is er plotseling beroering en geroep in het restaurant… ik denk eerst dat er iemand dood valt, maar dan zien we iedereen voor het venster samentroepen. Vlak voor onze neus op een vijftig-tal meter (kan ook 100 zijn) zien we een walvis met kalf zwemmen. Het is natuurlijk niet het beeld dat we vorige maand van Jasmine en Herwin doorgeblogd kregen van walvissen vlak onder hun neus, maar dit overtreft onze verwachtingen. Ik kan mij trouwens de emoties van onze vrienden nu pas goed voorstellen.

Mijn eten kan mij momenteel gestolen worden. Ne mens zou er zijn water van laten lopen. Wij zijn fervente zondagnamiddag-wildlive-tv-watchers, maar als je dit in levende lijve te zien krijgt … We waren daarstraks een beetje teleurgesteld omdat het bootje voor de dolfijnwatching morgenvroeg volzet was …. Ik zal flipper nog wel eens in Brugge gaan bewonderen. Maar een WALVIS…

We weten niet wat we emotioneel nog allemaal aankunnen maar dit begint stilaan op een droom te gelijken.

Morgen verkassen we alweer naar Hobart … ‘Oh hoofdplaats van Tasmanië, wat hebt gij voor ons allemaal in petto?‘

Freycinet National Park

Foto’s

Twee onrustige zielen als wij zijn besluiten we om vandaag verder te trekken naar Freycinet National Park. Cradle Mountain is ongelofelijk prachtig en er zijn nog veel mogelijkheden voor wandelingen maar het begint er alsmaar drukker te worden.

 

 

We overbruggen vandaag een driehonderd kilometer. Onderweg komen we het leuke dorpje Sheffield tegen, een dorpje waar bijna alle gevels geschilderd zijn, en bekend zijn als de ‘Murals van Sheffield’.

Ook in Freycinet N.P., Cole Bay, vinden we maar voor één nacht slapen. Niet getreurd, ook morgen trekken we dan wel verder. Ik moet toegeven dat we eerst wat ontgoocheld waren, maar we trekken ons onmiddellijk recht aan het feit dat we morgen in Tasman National Park dolfijnen kunnen waarnemen(hopelijk). We hebben er tijdens de landing in Tasmanië al gezien vanuit het vliegtuig, maar die tellen we niet mee.

Als we in Freycinet aankomen is het zwaar bewolkt. Het nationaal park staat bekent voor zijn mooie zichten, wel eens het ’postkaart Nationaal Park’ genoemd, omwille van zijn geweldig mooie vergezichten en uitkijkpunten op de Wineglass bay. Jammer genoeg missen we de kleurenpracht omwille van de bewolking. De temperatuur zakt zelfs af en toe onder de twintig graden.

De zon is misschien niet van de partij maar wij vinden de klim naar boven om van het uitzicht te genieten zeker niet verloren. Wij kunnen ons inderdaad voorstellen dat met volle zon de granieten kust met het diepblauw van de zee en het witte strand een mooi pallet van kleuren vormt.

Maar je kan ook niet alles hebben, eigenlijk is dit de eerste dag sinds we in Australië zijn dat het weer wat minder is, pas op nog geen regen, alleen zwaar bewolkt maar dat geeft dan toch ook mooie effecten. Ook hier zijn de wallabies weer van de partij. We passen goed op dat we er geen omverrijden. Hilde zag gisteren een kookboek met als titel: ‘roadkill recepies’. Gelukkig moeten we vandaag geen wallaby eten.

We trekken na de Wineglass Bay nog een stukje verder naar ‘Cape Tourville’, waar we nog een klein wandelingetje maken met de vuurtoren als middelpunt. Om hierboven te geraken moesten we echter eerst nog een klimmetje met de auto maken. Een klim die ons sterk doet denken aan de Devils’ Staircase in Wales. Ik denk dat we dicht of misschien over de 25 procent gaan.

Boven aan de vuurtoren hebben we nog mooie vergezichten op the Tasman Sea. Als je heel ver moest kunnen kijken zie je Antarctica 😉

We besluiten om vandaag zelf te koken met groentjes die we in Sheffield gekocht hebben. Gezondheidskuur, want hun vettige kost zorgt voor extra kilo’s… hoe gaan we er die weer afkrijgen.