Categoriearchief: Spanje

Van Valencia naar Kreta

Vandaag moeten we ontiegelijk vroeg de veren uit. We moeten om 7 uur op de luchthaven zijn. Een dik half uur rekenen voor de verplaatsing, een uurtje om ons klaar te maken…. dit kan dus tellen. Bovendien is er de uursverandering waarvan we aanvankelijk niet weten of dit ook in Spanje meegespeeld wordt. Ja, dus nog een uurtje vroeger.

De stad is verlaten als we afscheid nemen van deze leuke plek. Met de generatie worden ze hier vriendelijker, vermoedelijk heeft het veel te maken met de generatie die nu ook het Engels beheerst en niet gefrustreerd geraakt, omdat ze niet met andere mensen kunnen converseren.

Valencia airport by sunrise
Valencia airport by sunrise

Valencia, wat zal ik er van zeggen: Je kan het best het kleine broertje van Madrid noemen, de toeristen worden door de lagekost luchtvaartmaatschappijen naar hier overgevlogen en daardoor komt er nog meer beweging in de stad, alhoewel dat het gros van de toeristen het zand opzoekt aan de Middellandse Zee en je dus niet het gevoel hebt dat je over de koppen loopt in het centrum, de winkelstraten niet te na gesproken.

Toen ik hier vier jaar geleden met de boys van Vilvoorde was, lagen de accenten iets anders, alhoewel we toen natuurlijk ook behoorlijk wat kilometers afmaalden om een en ander te zien. Maar de volumes die we toen hebben verzet hadden een andere orde van grootte.

Ik zal Valencia altijd herinneren als een pijnlijke stad. Vier jaar geleden door mijn nieuwe te nauwe stadswandelschoenen 😉  en nu met een ontsteking in mijn rug…

Maar dit is toch weer een aanrader als je ergens een weekendje in overschot hebt. Er zijn zo veel leuke dingen te zien dat je hier gerust 4 volle dagen, en wat mij betreft nog een stuk langer, kan ronddolen.

Er is al genoeg geschreven en gemaald over hetgeen er vorige week dinsdag op Zaventem is gebeurd, maar ik geef toe dat het toch wel wat impact gehad heeft. Ik weet  het wel, als, als… maar inderdaad als we 24 uur vroeger waren vertrokken, wat we overwogen hebben… Maar onze tijd is nog niet gekomen.

Dus we kunnen ons stilaan klaarmaken voor onze volgende trip. En dat zal nogal vonken geven… Mijn nichtje Caro en haar vriend Kenny (de dochter van mijn klein boertje Patrick en schoonzus An) trouwen in Kreta. Bijna de ganse familie is van de partij. Ik kan mij inbeelden dat de Grieken niet goed weten wat er aan de hand zal zijn. In ieder geval een blog om te volgen in juli.

Waar men komt langs Spaanse wegen…

Foto’s

Wij zetten de verwarming vandaag nog een graadje hoger en toppen op 28 graden. We maken de graden van vorige lente in Noorwegen ruimschoots goed. Terwijl jullie toen wentelden in 30 graden moesten wij ons schikken in gemiddeld 5°C. Dus ieder op zijn beurt is niks te veel.

Wij kregen nog een geweldige tip uit Vilvoorde (dankjewel Diane) om in La Albufera een privé tour te maken maar ons programma zat weer afgeladen vol dat een dagje meer geen luxe zou geweest zijn.  (voor de liefhebbers ornitologen als je in La Albufera komt, vraag naar Yanina Maggioto via info@visinatura.com of te 0635 784 031).

Mercado Central
Mercado Central

In de voormiddag nemen we de markten La Ruzafa en Mercado Central onder de loep. Hilde altijd op zoek naar nieuwe trends weet met haar impressies geen blijf. Ik volg gedwee en geniet van de marktdrukte. Dit is waarlijk een hygiënische verademing als je wat Zuid-Oost Aziatische markten in je geheugen hangen hebt. De hygiëne is hier van een hogere orde. Zelfs menig Vlaamse markt kan hier een puntje aan zuigen.

Na dit culinair allegaartje pikken we een klein museum mee. Het ‘Palacio del Marqués de dos Aguas’. Na dit cultureel hoogtepunt wisselen we de oude stad in voor de rust van ons appartement.

Botanische tuin
Botanische tuin

In de namiddag cruisen we naar de Botanische tuin. We genieten in stilte van deze oase in de stad. Na dit Botanisch bad likken we nog een streepje cultuur bij monde van Casa Museo Benlliure en genieten van deze Valenciaanse broers hun artistieke bevliegingen. We doen wat inspiratie op van hun buitenkeuken en laten ons de rest van de dag wegzakken in de geneugten van Bacchus.

We geraken aan de klap met een leuke madame uit Manchester en haar Italiaanse vriend en hoe kan het ook anders… weerom een adres bij waar we in Italië moeten passeren.

We vieren onze kampvuuravond in stijl, en genieten van een overdadig  tapasmenu. Bier kan ons deze reis niet bekoren want overal waar men komt langs Spaanse wegen, komt men verdomme Heineken en Amstel tegen. Als de Spanjolen zich over dit euvel kunnen zetten, is het hier het beste land in Europa om te leven ;-).

 

Bloot vlees op Goede Vrijdag

Foto’s

Zevenentwintig. Da’s de temperatuur waar we het vandaag mee moeten doen;-). We nemen een rustige start, want voor tien uur is hier alles doods. Bovendien is het vandaag Goede Vrijdag en als zeer gelovige katholieken hoort hier in Spanje bij zo’n gebeurtenis een grootse feestdag alsof het Nieuwjaar is.

Geen probleem, ware het niet dat niet alles op volle toeren draait.  De Mercado Central geeft alvast niet thuis. Ferm gesloten. Tja dat is natuurlijk al een dikke streep door de rekening. Soepel als we zijn gooien we ons programma volledig door mekaar. Het nabijgelegen  ‘Lonja de la Seda’ (historische zijdebeurs) gaat pas veel later open. We wandelen dus verder de oude stad in en wandelen door de oude wijk ‘de Barrio del Carmen’. Hilde kan haar hartje maar vooral haar camera hier ophalen. Het ene leuke straatje wisselt het volgende af alsof het een strijd is om ter schilderachtigst. De plaza’s liggen hier voor het rapen: Plaza Cruz, Plaza Carmen, Plaza del Árbol, Plaza de Angel,… en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan.

Barrio del Carmen
Barrio del Carmen

Als we aan het Palacio de Bayla komen houdt een oude man ons tegen. Fier vertelt hij dat hij de bouw van dit paleis nog heeft meegemaakt als kleine jongen van vijftien jaar, zo’n slordige 75 jaar geleden. 90 jaar en zo fier als ne gieter als Hilde nog een extra foto neemt van het bijzonder fotogenieke paleis.

Na dit leuke intermezzo wandelen we terug naar ‘Lonja de la Seda’ (historische zijdebeurs). Een historisch pand dat op de werelderfgoed van UNESCO staat.

Lonja de la Seda (historische zijdebeurs)
Lonja de la Seda (historische zijdebeurs)

Na de middag nemen we de metro naar de Playa de la Malvarrosa aan de Middelandse zee. De restaurants en cafés zitten afgeladen vol met luidruchtige toeristen die zich te goed doen aan tapas en drank. Wat verder liggen de monokini’s te happen naar zon terwijl menig mannelijk oog niet weet waar eerst uit te puilen.

Na een wandeling op de pier waar de boxen van de strandcafé’s de meeuwen overstemmen, lopen we langs de haven terug naar de ‘Ciudad de las Artes y las Ciencias’ waar we gisteren ook al waren. Maar vandaag talmen we hier tot het donker is voor wat nachtopnames bij feeërieke verlichting.

Ciudad de las Artes y las Ciencias
Ciudad de las Artes y las Ciencias

De putten van Calatrava

Foto’s

Beiden slechte nacht achter de rug. Nochtans goed bed, maar ja…hoe komt dat. Enfin, we staan allebei wat verdwaasd op. Gelukkig hebben we gisteren al alle inkopen voor ons ontbijt gedaan. Ons appartement is in ieder geval een voltreffer. We liggen vlakbij de oude stad, dus dit biedt de mogelijkheid om over de middag gauw over en weer te komen. We passen ons aan aan de gewoontes van het volk waar we verblijven. Een siësta is hier nog altijd ingeburgerd. Trouwens tussen 14 en 16 kan je hier best in je blootje rondlopen zonder dat iemand je gezien heeft.

Ciudad de las Artes y las Ciencias
Ciudad de las Artes y las Ciencias

Maar voor we aan het siësta hoofdstuk beginnen verkennen we de stad in de stad: ‘Ciudad de las Artes y las Ciencias’ of kortweg CAC. We nemen de bus om mijn rug wat te sparen. Hilde weet met haar Canon(neke) genen blijf, en trekt er op los dat het een lieve lust is. Santiago Calatrava heeft zich hier volledig mogen uitleven, met als gevolg een financiële ramp en een bijna bankroet voor de stad. Nu het moet gezegd Calatrava, bij ons beter gekend als de architect van het station in Luik, heeft hier voor een meesterwerk gezorgd. Ook in Luik heeft hij de stad met een financiële kater opgesolferd, maar daar hebben ze gelukkig een onuitputtelijke geldschieter een beetje noordelijk van de Waalse grenzen.

Het doet ons toch denken aan ons geliefde Sydney. De Opera House zou zeker van zijn hand kunnen geweest zijn.

Na dit architecturaal hoogstandje versterken we de innerlijke mens aan de Paseo de la Alameda, verwennen onszelf met een Belgisch biertje en bussen terug naar ons appartement.

Na de middag als mijn rug terug wat rust heeft gehad, verkennen we de multiculturele wijk Ruzafa en de chique wijk L’ Eixample.  Hoe verschillend iets kan zijn. In Ruzafa vind je een gemoedelijke sfeer terug met leuke bars, restuarants en een markt à la Anderlecht slachthuis. In L’Eixample tref je de ‘beau monde’ aan. De Mercado de Colón, een overdekte hall in Jugendstill, kon ons anders wel bekoren.

Mercado de Colón
Mercado de Colón

De overdekte markt in Ruzufa was zijn deuren aan het sluiten. Hier zullen we nog eens moeten terugkomen.

’s Avonds verwennen we onszelf met een Paella Valenciana en genieten na bij een lekker drankje.

Besnuffeld in Charleroi

Foto’s

Vanmorgen om 5 uur krijg ik van een neef (Hans) een bericht dat hij al een tijdje moet aanschuiven aan het vertrek in Charleroi. Ik word er een beetje moedeloos van. Wij moeten nog een deel van onze bagage pakken. Dus vooraleer wij in Charleroi zijn… ik durf er niet aan denken.

Wij zetten ons verstand op nul… niet zo’n moeilijke opgave… en vertrekken naar Brussels-south. Er is eigenlijk betrekkelijk weinig verkeer op de baan.  Rond acht uur zijn wij op parking 3. Een bus die het vervoer tussen de parking en de luchthaven verzorgt, rijdt vlak voor onze neus weg. De volgende is normaal twintig minuten later… maar het verkeer zwelt aan en met als gevolg een verkeersinfarct naar de luchthaven. Alles wordt onderworpen aan zware controles. Op onze bus stappen zwaar bewapende agenten die van iedereen het ticket en paspoort moet zien.

Na meer dan een uur komen we eindelijk op de luchthaven aan waar iedereen zijn bagage door speciale explosieve honden moet laten doorzoeken. De lange wachtrijen die ik vanmorgen op internet zag, zijn gelukkig verdwenen. Meer nog we kunnen onmiddellijk inchecken en voor we het weten staan we voor de laatste security check.  Maar daar loopt het even mis.

Hop naar Valencia
Hop naar Valencia

Als ik de eerste keer door de scan loop gaat er een alarm af. Ik doe mijn windstopper uit en mijn horloge wat ik in eerste instantie vergeten was. Alles is daarna blijkbaar in orde, maar als ik alles terug wegsteek, blijkt mijn uurwerk weg te zijn. Ik spreek de controleur er op aan en de band wordt stilgelegd. Iedereen gaat op zoek naar mijn uurwerk.  Een Saxon-gevalletje dat niet heel veel geld gekost heeft maar ik laat toch de politie aanrukken. Ondertussen tikt de tijd voort en onze vlucht vertrekt over minder dan een uur. De wachtrijen zwellen ondertussen terug aan in ons zog. Wij houden voet bij stuk. Mijn bagage wordt opnieuw gescand om te controleren of ze toch niet in mijn bagage is terecht gekomen.

Wij geven niet af. Wij wachten wel op de politie. De tijd tikt meedogenloos weg. Wij blijven stoïcijns op de politie wachten om aangifte te doen. Na twintig minuten komt een van de controleurs met mijn uurwerk af: oeps … of hoe ze in Charleroi af en toe iets bijverdienen? We laten ze het voordeel van de twijfel.

Wij zitten in het vliegtuig op de laatste rij en worden het laatste deel van de vlucht af en toe danig op turbulentie getrakteerd dat zelfs lezen een opdracht wordt. Na een turbulente vlucht landen we in minder dan twee uur op Valencia.

We trakteren onszelf op een Valencia-kaart waarmee we zowel vervoer als inkom in verschillende attracties, musea verzekeren.

El Miguelete - Plaza de la Reina
El Miguelete – Plaza de la Reina

Wij checken in in onze leuke verblijfplaats voor de komende dagen en genieten de rest van de dag van een oriëntatiewandeling en verkennen enkele gastronomische attracties die nog een lichtje doen branden van februari 2012, toen ik hier was met enkele vrienden uit Vilvoorde. Valencia ademt een leuke sfeer uit, met een zeer hoog Madrid-gehalte… we zijn hier tenslotte ook in Spanje;-). Ook het weer zit snor en als nu ook mijn rug wat meewil, staan er hier leuke dagen te wachten. Maar dat laatste speelt meer en meer op. Een hardnekkige ontsteking zorgt ervoor dat ik hier op een boel pijnstillers draai.

Imagine all the people Living live in peace… (John Lennon)

Het is misschien een beetje ongepast om, op een moment dat heel de wereld in rouw is door hetgeen er vandaag in Zaventem en in de metro van Brussel is gebeurd, onze Valencia-trip wereldkundig te maken maar het leven gaat door. We mogen ook niet toegeven aan de angstpsychose die die lummels proberen te organiseren.

terreuraanslag in Brussel: Ego
terreuraanslag in Brussel: Ego

We hebben geluk gehad dat we niet vandaag moesten vertrekken. We hebben wel alles op de voet gevolgd want onze vlucht was voorzien voor morgen om 10u40 vanuit Zaventem. We kregen zonet een mail van Ryanair dat onze vlucht vanuit Charleroi zal vertrekken. Wanneer we in Valencia zullen aankomen is nog koffiedik kijken, maar dat is voor het ogenblik het minste van onze zorgen. Onze gedachten gaan in de eerste plaats uit naar de slachtoffers en hun familieleden van de aanslagen. Al verliezen we morgen de ganse dag… wij kunnen het gelukkig nog vertellen.

Ik had vandaag een extra dagje verlof, maar Hilde die vandaag in Brussel zat had heel wat moeite om thuis te geraken. Gelukkig kon ze met een collega meerijden.

Maar goed, onze midweek Valencia gaat door (hopelijk), een verjaardagsgeschenk van de kinderen voor Hilde. Ik natuurlijk gelukkig dat ik mee in de verpakking van het cadeautje zat ;-). We hebben terug een appartement genomen om van onze ontiegelijk vroege ontbijtsessies in alle rust te kunnen genieten en we niet afhankelijk zijn van de loetes van de hoteleigenaar waar ontbijt vaak de allures heeft van een lunch.

¡Hasta la vista Madrid!

Foto’s: http://madrid.liekenspeeters.be/#!album-398

Draaiboek Madrid

Onze laatste dag in Madrid maken we een wandeling in de Chueca-buurt. Een wandeling uit de Capitool reisgids. We konden ons de laatste dagen wentelen in een zalige 22 graden, vandaag zakt de temperatuur naar 16 graden en worden we getrakteerd op een fikse regenbui. Madrid kan zich bogen op 300 zonnedagen en 65 regendagen. Gelukkig genoten wij de ganse week van dat eerste gedeelte en moesten slechts een half uurtje de regen trotseren.

wandeling Chueca
wandeling Chueca

We pakken onze valiezen al maar mogen van de lieve huisbazin ons materiaal laten liggen en tot 15 uur gebruik maken van ons appartement. De wandeling neemt een hele voormiddag in beslag en ’s middags gaan we op zoek naar enkele typische tapasbars die Madrid rijk is. We drinken nog een Vermut van de tap in het oudste café van Madrid en slenteren terug naar ons kabanneke om onze valiezen op te halen en met de metro naar de luchthaven te trekken.

oudste café
oudste café

Je kan Madrid gemakkelijk op 2 dagen minder doen maar goedkoop eten en drinken laten je toe om die twee dagen er gemakkelijk bij te nemen. Hilde heeft alles in een mooi overzicht gegoten in een draaiboek voor Madrid waar alles is samengevat.

De ganse vlucht hebben we zicht op lichtjes 10 kilometer onder ons. Alleen als we boven Henegouwen ons klaarmaken voor de landing vliegen we door sneeuwbuien, smeltende sneeuw en regen. Dit levert mooie beeldjes op vanuit het vliegtuig dat zich ondanks deze natuurelementen voorbeeldig gedraagt. Alleen een nogal harde landing die vele oh’s en ah’s oplevert bij de angstige passagiers zorgt voor enige opschudding.

We bellen naar de pendeldienst van ons hotel in Gosselies die ons naar onze wagen op de longterm parking brengt. Daar pikken we onze wagen op en haspelen de laatste kilometers naar Sint-Katelijne-Waver af in de gietende regen.

Voor ons zal Madrid, de kattenstad, vanaf nu een speciaal plaatsje krijgen in onze reisgeschiedenis en zal vermoedelijk in de toekomst er nog eens aan moeten geloven.

Voor onze verjaardagen kregen we van de kinderen, hoe kan het anders een reis cadeau. Hilde kreeg een tripje voor 2 personen naar Valencia in maart en ik kreeg een weekje skiën voor twee naar Beieren in januari. Ik scherp alvast mijn blogpen voor onze eerste gezamenlijke ski-ervaring.

Toledo-ieten

Foto’s http://madrid.liekenspeeters.be/#!album-397

Toledo, een historisch liefelijk stadje aan de Taag, een half uur bezuiden Madrid. We hebben onze trein gereserveerd om 9u20… gelukkig kunnen we in het station Atocha onze tickets nog ombuigen naar… ? juist, een half uur vroeger. Op een half uur razen we tegen duizelingwekkende snelheid naar Toledo, waar we opgepikt worden door een roze bus ;-).

Panoramisch zicht op Toledo
Panoramisch zicht op Toledo

We hebben een Toledokaart gekocht, waar de trein, een toeristische bus die ons naar het centrum brengt en enkele van de belangrijkste bezienswaardigheden, waaronder de kathedraal Primada, Iglesia de Santo Tomé, de Sinagoga de Santa Maria la Blanca en het Monasterio de San Juan de los Reyes inbegrepen zijn. € 48,- p/p. Een goeie tip, reserveer alleen de trein en neem in de eerste bezienswaardigheid een abonnementje voor alle musea en bezienswaardigheden in de stad voor
€ 5,- dan spaar je voor 2 personen zo’n € 40,- uit.

Een gids begeleidt ons naar het centrum van de stad via een tiental roltrappen (ja je leest het goed), zowat honderd meter hoger. Daar legt hij in gebrekkig Engels uit hoe we terug moeten geraken. Een optie is een roze strook die op de grond is geschilderd en ons terug te voet naar het station zou brengen in minder dan 10 minuten, maar daarover straks meer.

We nemen alle tijd om het stadje in ons op te nemen, het doet ons een beetje denken aan San Marino, de stadstaat in Italië. Ook de honderden toeristen die Brussel en Parijs deze dagen links laten liggen wentelen zich hier in een zelfgenoegzaamheid die de stad met momenten in een nachtmerrie omtovert. In de middeleeuwen bleek deze stad een smeltkroes te zijn van Joden, Islamitische en Christelijke cultuur… daar kunnen we deze dagen een puntje aan zuigen.

Verder heeft het stadje blijkbaar iets met messen, zwaarden, harnassen en juwelen. Ieder winkeltje…en zo zijn er een duizendtal verkopen deze attributen.

De kathedraal is alvast één van de prachtigste dat we ooit gezien hebben, de ‘Toledo-ieten’ of hoe de inwoners van Toledo ook mogen heten, mogen fier zijn op hun historische gebouwen. Volgens ingewijden trouwens het tweede grootste historische centrum van de wereld… na Rome. Maar dit kunnen we van hieruit niet staven ;-).

Panoramisch zicht op Toledo
Museo del Greco

De bezienswaardigheden op ons Toledokaartje stillen onze honger hier niet voldoende. We nemen het huisje van de ingeweken Griek van Kreta (El Greco) er met plezier bij.

Mijn persoonlijke fotograaf haar vingertje is gloeiend heet, ze weet niet waar eerst of laatst kijken en trekken. Ze zal weten wat doen op onze kampvuuravond. Onze avonden zijn wel gevuld met het schrijven van ons blog en het sorteren en publiceren van onze foto’s. Ik krijg achteraf nogal eens de vraag: “steken jullie daar niet teveel tijd in?” De reacties die we achteraf en tijdens onze reizen krijgen zijn meestal positief en voor onszelf is het achteraf zo’n geheugenhulp dat het niet opweegt tegen de effort. Ook de reflectie van de dag als we ’s avonds schrijven en foto’s uitkiezen om te publiceren, is goud waard.

Toledo
Toledo

Als ons vertelseltje in Toledo uit is, nemen we terug de roltrap naar beneden en volgen de roze lijn naar het station (zoals de gids ons in het begin van de dag influisterde). Gelukkig is ons oriëntatievermogen beter dan de schilder die het lijntje naar het station schilderde. Volgens mij heeft hij met een borstel in zijn kont de weg naar de kroeg gevolgd en niet naar het treintje.

Van de terugreis naar Madrid kan ik niets vertellen buiten het feit dat ik een paar keer wakker schrok van mijn eigen gesnurk ;-).

Na een douchke trotseren we de volgende lading weekend toeristen die met duizenden zijn neergestreken in onze favoriete stad en brengen onze kampvuuravond door in een leuk restoke waar ze overheerlijke typische ‘Cocido de Madrileño’ serveren. Ons dessert na een copieuze maaltijd slaan we over en nemen in de plaats een koffie met een Whiskey. We waren al verwittigd dat ze hier de sterke drank niet schenken zoals het moet… het is alsof hij met water aan het gieten is. Niet één portie, niet twee, maar zowaar ik Rik heet misschien wel vijf porties. Gelukkig kennen we ondertussen onze weg blindelings terug ;-).

Hoe meer dat ge daar van eet hoe liever dat ge dat moogt.

Foto’s: http://madrid.liekenspeeters.be/#!album-396

Ik heb het hier wel degelijk over Madrid. De stad die bij toeristen niet onmiddellijk in de bovenste schuif ligt. Wel wij zouden beiden aanraden ‘maak nog maar een schuifke bij’ want dit is echt een topper. Londen en Parijs waren altijd onze favorieten (en dat zijn ze nog altijd) maar Madrid heeft zeker zoveel troeven. Neem daarbij dan nog de 300 dagen zon, de veel goedkopere prijzen en het lekkere eten, dan moet je niet twijfelen waar je volgende trip naartoe moet.

Stef VG, je was altijd de enige die Madrid boven Barcelona plaatste… wel je bent niet meer alleen, ik ken er twee die ook tot dat clubje toetreden, zonder afbreuk aan Barcelona te doen dat ook absoluut een aanrader is.

Vandaag nemen we voor de verandering nog maar eens een museum onder de loep, ditmaal het Reina Sophia. Hier voeren vooral voor- en naoorlogse kunstenaars het hoge woord. Salvator Dali en Picasso delen hier de artistieke lakens uit. De artistieke orgasmes volgen mekaar in sneltempo op, met als absoluut hoogtepunt het Guernica van Picasso die de bombardementen weergeeft van Franko op Guernica (klein Spaans Baskisch dorp).

Reina Sofia
Reina Sofia

Het is na één uur als we onze artistieke cartouche hebben verschoten en in een plaatselijke café met wat tapas onze goesting terug laden en we een nieuw blikje avontuur opentrekken met de smaak van een Botanische tuin.

Botanische tuin Madrid
Botanische tuin Madrid

We testen in deze groene oase onze kennis van de ‘Árbols’ (bomen) en krijgen hierbij de bevestiging, van iets wat we al lang wisten, dat mijn geheugenvat serieus is aangetast. ;-). Ik zal me meer en meer moeten verlaten op het geheugenkoffertje van Hilde dat nog vrij intact is ;-).

Ik ben snel vergeten wat ik vergeten ben en we genieten de rest van de namiddag van een zonnetje dat flirt met de 21 graden. Als het zonnetje zijn stralen wisselt voor de schemering, wandelen we na een bezoek aan het liefelijke kerkje Iglésias de San Jerónimo richting Gran Vía.

Iglésias de San Jerónimo
Iglésias de San Jerónimo

Deze prachtige laan met art-deco, en neoclassicisme waar Dali, Sinatra en Orson Welles af en toe de bloemetjes buitenzetten, ademt een ‘joie de vivre’ uit waar ik graag deel van uitmaak.

Gran Via
Gran Via

 

 

 

De flamenco en de matadors

Foto’s: http://madrid.liekenspeeters.be/#!album-395

Cultureel erfgoed in Spanje over wat hebben we het dan….? Juist Flamenco en … inderdaad toreadors en matadors.

We hebben hier nog niet echt een geweldige nacht achter de rug, dus doen we het vanmorgen wat rustig aan. We nemen de metro naar Ventas, het metrostation vlakbij Plaza de Toros, misschien niet het grootste maar volgens de literatuur alvast de mooiste stierengevechtenarena. Het seizoen is voorbij, het bloed van de stieren en matadors is weggetrokken, dus tijd voor ons om dit gigantisch bouwwerk eens van naderbij te bekijken. Indrukwekkend zicht vanop de tribunes, maar vanop de       arena kan je zo een beetje een beeld vormen hoe die stierenvechters zich voelen. De enige stier die hier momenteel te bespeuren valt heeft een Vlaams accent en heeft geen hoorns.

Arena de Torros
Arena de Torros

Als we in de box komen waar de stieren in de arena worden gestuurd en er uit een grote luidspreker het gebulder van een gewonde stier weerklinkt hang ik bijna in Hilde haar nek. Stierenvechten… niet voor mietjes. De matadors, dus diegene die de stier doden, worden hier als helden soms letterlijk op de schouders gedragen. Dit zijn, net als de sjotters van gisteren, veelverdieners. Of wij stierenvechten goedkeuren is natuurlijk een andere zaak. Maar dit is inderdaad ook cultureel erfgoed, en er wordt misschien met de beesten gedold, maar blijkbaar als de matador met het genadezwaard toeslaat, sterft de stier bijna ogenblikkelijk. Nu ja ieder zijn meug. Wij waren twintig jaar geleden getuigen van een stierengevecht ergens in Andalucía, en ik moet zeggen voor ons persoonlijk niet voor herhaling vatbaar. In de zomer leent de arena zich voor minder bloederige taferelen en ruilen de matadors plaats voor popmuzikanten.

Als al het bloed is opgedroogd, begeven we ons naar onze volgende stop: het Museo Thyssen –Bornemisza, één van de grootste particuliere kunstverzamelingen ter wereld. We hebben weer ogen maar vooral geheugen te kort om al dit moois op te slaan. We zijn twee uur verder als we de bovenste verdieping hebben afgeschuimd.

Hans Hobein - The Younger
Hans Hobein – The Younger

Onze concentratie neemt af, onze buiken beginnen te grollen en onze voeten laten ons weten dat het voorlopig genoeg is geweest. We pikken nog snel enkele Kandinski’s mee (niet letterlijk natuurlijk) op de gelijkvloers en slepen daarna onze vermoeide lichamen naar ons appartement, waar we wat bijtanken en onze lichamen met wat extra brandstof voorzien om ons middagprogramma verder op te nemen.

We zetten koers naar het planetarium, maar staan voor een gesloten deur, nergens vonden we ook maar enkele aanwijzigingen hoe laat en wanneer dit (vanbuiten) prachtige planetarium opengaat. Ergens tussen allerlei aankondigingen van tentoonstellingen op de Ad Valvas, vinden we de openingsuren. We moeten tot vijf uur wachten voor het opengaat. We laten het niet aan ons hartje komen en genieten van het zonnetje en bereiden onze dag van morgen verder voor.

Planetarium
Planetarium

Om vijf uur stipt gaan de deuren open en gaan we een grote teleurstelling tegemoet. De tentoonstelling gaat bijna alleen over de Aura borealis en is in éénduidig Spaans. Voor Hilde normaal geen probleem maar technische termen zijn haar soms toch wat vreemd. Gelukkig valt ook dit bezoekje onder onze Madridkaart. De film achteraf in het auditorium is eigenlijk niet de moeite om zien. De zetels waarin we plaatsnemen om naar het halve bolvormige scherm boven onze hoofden de film te bekijken, zijn wel van schitterende makelij, getuige is ons hazenslaapje dat we beiden hebben tijdens deze lamentabele snertvertoning.

Als je dit vergelijkt met hetgeen we in Kopenhagen te zien kregen in het planetarium… Nu we willen niet klagen, tenslotte hebben we beiden wat slaap ingehaald en hebben we terug wat energie om met volle moed aan ons avondprogramma te beginnen.

We verwennen ons met een Flamenco show in het ‘Corral de la Moreria’. Een van de betere shows in Spanje volgens tripadvisor. De prijs is er dan ook naar, maar toegegeven, hetgeen we tijdens dit uurtje te zien krijgen is fenomenaal. €100,- armer, maar een leuke herinnering rijker waar we ons tijdens de lange wintermaanden nog aan kunnen opwarmen.

Flamenco
Flamenco