Categoriearchief: Italië

Dood in Napels, een stadsbezoek

Wij blijven nog even in Napels

Terwijl onze compagnons hun bagage inpakken om Napels te verlaten, staan wij buiten op straat klaar om ons kilometertellertje alle hoeken van de spreekwoordelijke kamer te laten zien.

Onze eerste dag lieten we de kloostergang van het Santa Chiara klooster links liggen en ook vandaag moeten we weerom passen. Het is zondag en de deuren gaan pas om tien uur open.

Foto’s dag 4

Muzikanten

Palazzo dello Spagnuolo
Palazzo dello Spagnuolo

We trekken terug naar La Sanità via de Piazza Bellini, de buurt waar muziek een hoofdrol opeist. Enkele muzikanten laten de stad op zondagochtend ontwaken en spoelen op de tonen van hun noten de limoncello- en grappakater van menig toerist weg.

In La Sanità waar we gisteren met het gezelschap toefden, ontdekken we nog het Palazzo van de Spanjaard, een architect die een pareltje in deze vroeger zo gevaarlijke buurt wist neer te poten.

Napoleon

Waarom je hier vroeger als toerist beter niet kwam is eigenlijk een beetje de schuld van de zuster van Napoleon, Koningin van Napels: Carolina Bonaparte en haar man Koning Joachim Murat. Zij lieten een brug aanleggen om sneller op hun jachtterrein te geraken en plaatsten zo La Sanità buitenspel, hetgeen de wijk economisch nekte en waardoor het een kweekvijver werd voor misdaad.

Catacombe di San Gaudioso
Catacombe di San Gaudioso

Na een opkuis vorig jaar door de vrouwelijke burgemeester, die 250 militairen naar hier stuurde en de Camorra het vuur aan de schenen legde en zo het geweld wat indijkte, is de buurt toegankelijker geworden.

La Paranza

Een aantal gewiekste jongeren die de buurt een nieuw elan wilden geven, schreven de paus of ze de catacomben mochten renoveren, bewaren voor het nageslacht en openstellen voor het grote publiek. En zo geschiedde, de paus gaf toelating. Bovendien wonnen ze een prijs met dit project en konden op een subsidie rekenen van € 400.000,-. Geld dat ze hebben belegd en alzo verdubbeld. Goed voor een eerste renovatie. Het grote publiek ontdekte deze schatkamer en het geld stroomde binnen. Met de winst werden nieuwe projecten opgestart die op hun beurt weer meer geld in de lade brachten. De economie kwam weer op gang en jonge mensen uit deze achtergestelde buurt kregen de kans zich te bewijzen. Jonge twintigers hebben een miljoenen organisatie op poten gezet waar de Camorra geen vat op heeft. De naam van deze organisatie is La Paranza.

Catacombes

In La Sanità vinden we de catacombe di San Gaudioso terug, het toegangsticket laat ons toe om ook de Catacombe di San Gennaro te bezoeken. Beide sites bieden een boeiende belevenis die we niet gauw zullen vergeten. De boeiende gids in Catacombe di San Gennaro maakt het nog aanschouwelijker.  We eindigen in een vroegere kerk die door de fascisten ontdaan werd van zijn barokke uiterlijk en later door het aangrenzende hospitaal als opslagruimte werd gebruikt. De jongeren van ‘La Paranza’ hebben ook dit historisch monument in ere hersteld.

Cimetro della Fontanelle, de pestdoden van Napels
Cimetero della Fontanelle

Tussen de doden

We wandelen verder de buurt van La Sanità in, ver boven het Piazza Cavour, waar tien jaar geleden geen toerist zich zou durven tonen hebben. Zondag is wasdag en dat zorgt er in deze buurt voor dat de appartementen tot een grote waslijn zijn herschapen. Ons doel: het Cimetero della Fontanelle dat de bewaarplaats is van de skeletten van de pestdoden van 1654. 250.000 van de 400.000 Napolitanen werden hierdoor getroffen. De Vesuvius, de pest, de Camorra… Ze hebben in Napels een en ander het hoofd moeten bieden. De grot diende in de oorlog ook als schuilplaats voor de bombardementen. Het gedimde licht maakt het luguber en de ontmoeting met de dood bijna tastbaar. Duizenden schedels en knoken liggen opgestapeld als was het een warenhuis van pietje de dood. Af en toe worden er zelfs nog schedels geadopteerd … We worden er stil van. De ontmoeting met de geschiedenis in deze gigantische grot haalt de bovenhand en brengt ons in hogere sferen.

Italiaanse macho’s

We verlaten La Sanità waar de mannelijke maagden in lang vervlogen tijden werden verheerlijkt, de Italiaanse macho’s denken daar tegenwoordig wel enigszins anders over. We zijn zodanig overdonderd door deze bezoeken dat we vergeten dat we vlakbij Capodimonte met zijn museum zijn en dit zomaar laten links liggen. Ach, een mens moet altijd een reden hebben om terug te willen komen.

Worsten

We kuieren verder door de stad, laden onze batterijen op met een overheerlijke vegetarische pizza en smijten ons de rest van de middag in het zeer boeiende Museo Archeologico Nazionale di Napoli, of kortweg MANN, met een grote collectie artefacten en mozaïeken uit Pompeï en Herculaneum.

Hercules
Hercules

Het leuke deel bevindt zich op de eerste verdieping waar in de secret room de nogal uitgesproken erotische afbeeldingen en stukken uit Pompeï werden samengebracht.

De preutsheid van de Bourbons die alle geslachtsdelen van de meeste beelden lieten afhakken en ergens bewaarden, werd door een zekere Giuseppe Garibaldi ongedaan gemaakt. Het zou voor Garibaldi worst wezen, en dit kan je bijna letterlijk nemen. Hij liet alle worsten groot en klein terug aan de beelden bevestigen en schaamde zich niet om al het blote geweld en de preutsheid van die Bourbons teniet te doen.

Ook de zeer grote maquette van Pompeï maakt dit museum meer dan het bezoeken waard.

’s Avonds trekken we naar Santa Lucia en kuieren over de Lungomare waar we mee flaneren met de Italianen en genieten van een zonsondergang. Ook onze kampvuur avond is aangebroken en we beleven die in een restaurant met zicht op het Castel Dell’Ovo.

Beer in ’t hotel

Onze laatste avond moet ik in het hotel nog eventjes uit mijn krammen schieten. Een bus gepensioneerde Scandinaviërs maken het nogal te bont in het aangrenzende salon. Ik zet mijn volumeknop op 100 en grom als een beer die uit zijn winterslaap komt. Tegen zoveel lawaai zijn ze natuurlijk niet opgewassen en ze vliegen allemaal met hun staart tussen hun benen naar hun bed ?. ’s Morgens aan de ontbijttafel durft geen Scandinaviër onze kant op te kijken.

Bij de Clarissen

We zijn vandaag extra vroeg gaan ontbijten zodat we nog een ruime voormiddag voor ons hebben. Derde keer goede keer, vandaag kunnen we eindelijk de Santa Chiara kloostergang in, sorry compagnons maar dit was wel degelijk de moeite waard. Als je ooit terug komt in Napels, zeker doen… Onderweg naar de kloostergang pikken we nog eerst de Basilica San Domenico Maggiore mee, een verborgen pareltje, waar je via de Spaccanapoli langs een onbeduidende toegang binnen kan.

Kloostergang Santa Chiara
Kloostergang Santa Chiara

Moordenaar

De kers van vandaag bewaren we voor het laatst, vlak achter de hoek van de Duomo. In de Pio Monte della Misericordia vinden we eindelijk Caravaggio’s Madonna. De meester schilder/moordenaar zorgt voor een orgelpunt aan ons bezoek aan Napels.

De Madonna van Garvaggio
De Madonna van Caravaggio

Alle verhalen ten spijt die de reputatie van Napels besmeurde, hebben we ons nooit onveilig gevoeld. Napels… we kunnen het alleen maar ten zeerste aanbevelen.

Foto’s dag 5

Praktische info over deze citytrip – Roadbook



Booking.com

Napels zien en sterven

Foto’s dag 1

Foto’s dag 2

Foto’s dag 3

Achtsterrenstad

De sterren van dienst in willekeurige volgorde: Inge, Yvan, Sara, Stef, Jasmine, Herwin, Hilde en Erik. We spreken donderdagmorgen af op onze nationale luchthaven. Wij zijn iets vroeger op het appèl om onze twee olijke nichtjes uit te wuiven die terug naar India vertrekken. Toch Alina en Frederike zijn nog heviger dan wij om te vertrekken en tegen de tijd dat wij arriveren zijn de vogels al gaan vliegen en zitten zij al te wachten aan de gate van hun vlucht,  die alleen toegankelijk is voor reizigers buiten Europa. We wisselen wat WhatsApp’ekes uit en tegen de tijd dat we goed en wel aan onze gate zitten, komen Sara en Stef ook al toe. Inge en Yvan sluiten als laatste aan. Onze vlucht duurt twee uur en een beetje en voor je goed en wel beseft dat ge van de grond zijt, wordt de landing al ingezet.

Ivan en Inge
Yvan en Inge
Hilde, Stef, Ivan, Inge, Jasmine en Herwin
Hilde, Stef, Yvan, Inge, Jasmine en Herwin
Sara en Stef
Sara en Stef

Meet me in Napels

Het vierde koppel van ons gezelschap: Jasmine en Herwin, sluit pas in Napels aan, wiens vlucht uit Milaan gelijktijdig met die van ons in Napels aankomt.

We bekijken de optie van een Napels-kaart waarmee je drie dagen van het openbaar vervoer kan genieten en overal sterke reducties krijgt op bezienswaardigheden. We besluiten om er geen te nemen. Ook de optie openbaar vervoer laten we deze keer aan ons voorbij gaan en we rijden met twee taxi’s naar het hotel. We spreken een prijs af van vijfentwintig euro per taxi. Als onze chauffeur zijn gaspedaal indrukt heeft zijn collega alle moeite van de wereld om hem bij te benen. Hij zal die gaspedaal dan ook maar pas lossen als we op onze bestemming aankomen. Niets of niemand ontziet hij onderweg. Zijn remmen heeft hij enkel gebruikt om aan ons hotel te stoppen.

Kort lontje

De afgesproken prijs van € 25,- probeert hij nog even naar boven af te ronden, maar dit is buiten mij gerekend. Als ik hem in mijn beste Italiaans op zijn plaats zet, vertrekt hij – de hele wereld verwensend – met gierende banden.

Als de tweede taxi met onze vrienden aankomt , installeren we ons in onze hotelkamer en kiezen onmiddellijk het Napelse sop en laten ons lekker verdwalen onder het alziend oog van onze gids (de capo di tutti capi), die af en toe wordt bijgestuurd door de opper-capo di tutti capi: Inge.

Camorra

De straffe verhalen van Napels over de Camorra, de moordende diefstallen en de verhaaltjes dat je op de markten wel eens je fototoestel kan terugkopen dat ze zonet van jou gestolen hebben, wil ik hier toch wat nuanceren. In iedere grootstad moet je natuurlijk op je hoede zijn en niet naïef met je spullen te koop lopen. Dat het geld van onze gemeenschappelijke pot uit onze bankier zijn zakken is gehaald is hier geen alleenstaand feit, toch dit gebeurt niet alleen in Napels. Gelukkig ging het niet over een gigantisch bedrag.

Spaccanapoli

We slenteren over de Spaccanapoli, een drie kilometer lange nauwe straat die over de hele lengte driemaal van naam verandert. Het is geen sinecure om met een groep van acht mensen een stad te verkennen, toch het lukt ons wonderwel zonder iemand kwijt te spelen. Na een fikse wandeling laten we de apero rijkelijk vloeien en na een opsmukbeurt in het hotel laten we de Italiaanse gastronomie op ons los in een typisch Italiaans restoke in de Via Santa Maria di Costantinopoli.

Spaccanapoli en zijn zijstraatjes
Spaccanapoli en zijn zijstraatjes

De schatten van Napels

We zien ons bed pas als de volgende dag al zijn intrede heeft gedaan en om kwart na acht ‘s morgens zit iedereen fris en monter aan de rijkelijke ontbijttafel. Ook vandaag overtreffen we onszelf en keren een groot deel van Napels binnenste buiten.  De Piazza Plebiscito, Castel dell’Ovo, Duomo San Gennaro, de ondergrondse Sotteranea, Castel Nuovo, de Chiesa del Gesù Nuovo allemaal stuk voor stuk hoogtepunten, toch de Capella Sansevero met zijn sculptuur van de geluierde Christus is nog net dat ietsje meer hoogtepunt. We slenteren in de Forcella wijk waar vroeger Camorraclans de dans uitmaakten, en de wijk Sanità waar we voor een gesloten deur staan van de Basiliek Santa Maria della Sanità waar de Catacomben van San Gaudioso zich bevinden. Enfin, allemaal te veel om op te noemen.

Castel Dell' Ovo
Castel Dell’ Ovo
Piazza Plebiscito
Piazza Plebiscito

Voor je het weet is de dag gewisseld en zoeken we ons heil in een restaurant in de buurt van ons hotel en laten het dorsen verder aan de boeren over.

Vulkanengeweld

Onze derde dag splitsen we de bende. Inge en Yvan die ooit al in Pompeï waren, kiezen voor Herculaneum, terwijl de rest van het gezelschap voor Pompeï kiest. We nemen de metro Toledo met zijn bijzonder knappe architectuur die de metrolijn wel een heel kunstzinnig imago geeft en begeven ons naar metro Garibaldi waar we de metro wisselen voor een trein naar Pompeï.

Kunst in metrostation Toledo
Kunst in metrostation Toledo

De overvolle trein is natuurlijk de habitat bij uitstek voor zakkenrollers en vlak voor Sara en Stef wordt er iemand van zijn gsm en geld beroofd zonder dat iemand er iets van gemerkt heeft. Die gasten gaan driest te werk en ritsen van de ene wagon in de ander en beroven nietsvermoedende goedgelovige toeristen.

De Vesivius en zijn kleine broertje de Monta Somma
De Vesuvius en zijn kleine broertje de Monta Somma

Pompeï ligt in de schaduw van de Vesuvius en zijn kleine broertje de Monta Somma. De reuzen slapen en laten sedert 1944 niets meer van zich horen. Vulkanologen houden deze tikkende tijdbommen natuurlijk nauwkeurig in de gaten. In 79 na Christus soupeerden beide vulkanen tijdens hun uitbarsting nagenoeg de hele bevolking van Herculaneum en Pompeï op, hetgeen de buurt na zowat 2000 jaar een toeristisch trekpleister opleverde die best een onverzadigbare gouden melkkoe mag worden geheten. Dat de vulkaan slaapt en niet dood is zal de 400.000 inwoners in de omtrek en de duizenden toeristen die jaarlijks naar dit fenomeen komen zien, het minste van hun zorgen zijn.

Pompeï amfitheater
Pompeï amfitheater

De moderne archeologen hebben de laatste jaren veel werk gehad om de stommiteiten van hun voorgangers archeologen in Pompeï te corrigeren. Toch het is iets dat bij iedereen op de bucketlist moet staan. Hilde en ik dwalen tot laat in de namiddag op de site rond en ‘genieten’ (fout woord) van wat ooit een van de grootste rampen in dit gebied ons naliet.

Stembanden smeren

Dat ik in het amfitheater mijn stembanden test zal niemand meer verwonderen. De trillingen die je gewaar wordt als je op de juiste plek je area ten beste geeft is zo overweldigend dat ik het iedere keer uitprobeer als ik op het podium van een amfitheater kruip.

Pompeï heeft een onuitwisbare indruk op ons nagelaten en hoe graag we ook Herculaneum nog hadden gedaan vandaag, het is ons niet gelukt. Onze twee compagnons die het wel deden vonden het zelfs nog indrukwekkender dan Pompeï, wat overigens bevestigd werd door een Napelsspecialist/treincompagnon die we op de luchthaven naar huis zagen.

Kampvuuravond

Voor het gezelschap breekt het kampvuuravond moment aan. Hilde en ik blijven nog een dagje langer en krijgen nog een dag respijt voor onze kampvuuravond. We nemen na ons stoffig Pompeï avontuur een uitgebreid apero momentje en laten ons de gastronomische geneugten van Napels in de schaduw van het kasteel Dell’Ovo welgevallen.

Het ontbijt nemen we ’s anderendaags nog samen en terwijl zij hun spullen pakken en nog een wandeling voorzien om het wachten op hun vlucht te doden, trekken wij dieper de stadsjungle in om de Napelscitroen zoveel mogelijk uit te persen.

Wordt vervolgd…



Booking.com

Een reis rond de wereld in tachtig verhalen

Vanmorgen moeten we pakken, onze trolly en rugzak kunnen we achterlaten bij de balie van het hotel. Ryanair verwacht ons pas tegen 21 uur in Bergamo, tijd genoeg om er nog een dagje ten volle voor te gaan.

We nemen zonder al te veel emo afscheid van het appartement, dit is met vlag en wimpel het luidruchtigste hotel dat we ooit hadden. De muren zijn van karton en een kamer vlakbij de balie en een venster dat uitgeeft op het rokerskwartier… gelukkig heb ik niet veel slaap nodig maar te weinig is te weinig.

Casa Grande
Casa Grande

We kammen in de voormiddag San Nazaro en Largo Augusto uit. Goedkope cafés en een buurt met veel boekhandels, we zitten in de buurt van de universiteit. Maar voor we de universiteit in het Casa Grande bezoeken krijgen we eerst de zoveelste Basiliek voorgeschoteld, voor iemand die zijn verplicht katholicisme uit zijn kinderjaren is ontgroeid en alleen nog tijdens begrafenissen in kerken is terug te vinden, heb ik hier in Milaan menig godshuisjes bezocht. Nu, het moet gezegd de kathedralen, basilieken en kerken die hier in Italië dik bezaaid zijn, lonen echt de moeite. De kunstwerken en historische elementen die we hier terugvinden in al hun pracht en praal, laten zelfs een ketter als ik vaak in vervoering verkeren.

Vandaag passeren de San Nazaro Maggiore, de Santo Stefano Maggiore en de San Bernardino alla Ossa de revue. De laatste heeft een indrukwekkende kapel (de Bernardinokapel) die volledig is ingericht met schedels en knekels van mensen. Nogal luguber maar wel indrukwekkend om zien.

Kapel in San Bernardino alla Ossa
Kapel in San Bernardino alla Ossa

Het Casa Grande, waar vroeger een ziekenhuis gehuisvest was, is tegenwoordig een deel van de universiteit. Dit is zeker een bezoekje waard. Al was het voor de goedkope cafés waar je hier in de buurt terecht kan.

Na deze leerrijke wandeling begeven we ons terug richting Duomo, waar we nog een tijdelijke tentoonstelling van Rubens meepikken. De tentoonstelling draait rond zijn werk ‘De aanbidding van de herders’. In deze Kersttijd een nogal toepasselijk meesterwerk van onze Pieter Paul.

De aanbidding van de herders
De aanbidding van de herders

Na dit korte intermezzo versterken we de innerlijke mens om daarna als het Milaantoetje het Teatro alla Scala te bezichtigen. Voor € 7,- mag je niet veel verwachten, maar een blik in de theaterzaal kan dit toch wel vergoelijken. De uitgestalde bustes, boeken en schilderijen die we achteraf in het minimuseum te zien krijgen kunnen dat niet. Maar ons bezoek wordt helemaal een topper als ik een medewerker aanspreek die de affiches voor de komende optredens aan het ophangen is. Hij geeft ons stiekem de oude affiche met de vraag dit niet in de shop te zeggen, want daar moet je ze tegen fikse betaling kopen.  Zeg nu zelf, de waarde van mijn bib gaat met dit kleinood een stuk de hoogte in.

Scala
Scala

We koelen nog eventjes af in Parco Sempione waar een dolgedraaide drummer op zijn emmers en blikken de rust in dit park verstoort en ons doet vluchten naar een plaatselijke Irish pub. We klinken – neen voor deze ene keer niet met Guinness – maar met een glas Chianti op de toch weer interessante citytrip.

We kwamen hier moeilijk op gang, vermoedelijk omdat ons lieflijke Madrid nog na zinderde. Maar gaandeweg kon Milaan de vergelijking met Madrid doorstaan, maar op de eindbalans krijgen de Spanjolen toch een streepke voor.

Wat ons zeker zal bijblijven is de twee euro die we betaalden voor onze vlucht. Ook het eten is er niet duur, maar de wijnen en andere dranken compenseren dit ten volle.

Ik kon dit blogberichtje gisterenavond nog op de luchthaven van Milaan schrijven, maar het publiceren doen we vanuit Casa Hilderik.  Omstreeks middernacht zijn we gisterenavond thuisgekomen, maar nadat we nog klonken op onze prachtige reis, tikte het klokje twee uur. Diezelfde klok tikte vanmorgen om 7 uur opnieuw en dan sta je natuurlijk snel terug met je voeten op de grond.

Maar niet getreurd, volgende maand vallen we jullie weer lastig met ons volgend tapareisje en doen we onze opwachting in Burgberg, Beieren voor een weekje heuse sneeuwpret. Een geschenkje van de kinderen. De tapasreisjes bevallen ons wel, hoe meer dat ge daar van eet… hoe meer dat ge dat moogt.

We kregen ook nu weer vele berichtjes van mensen die onze reizen op de voet volgen en nemen hun verzoeken en tips ter harte. Zo krijgen we van vele vrienden en kennissen de aanbeveling om iets met onze blog te doen… een echt boek uitgeven. We slagen die aanmoedigingen niet in de wind en  zullen onze avonturen verzilveren in een bescheiden uitgave. Een titel hebben we al en fotomateriaal hebben we genoeg.

Iets om naar uit te kijken? Ik denk het wel. ‘Een reis rond de wereld in tachtig verhalen‘. Voor ons staat alvast een drukke periode van corrigeren en herschrijven voor de deur. Wanneer je dit kleinood mag verwachten… dat is een ander verhaal, we moeten er ondertussen ook voor zorgen dat we aan die tachtig verhalen geraken :-).

Een monumentale zondag

Foto’s

Milaan op vier dagen… geen sinecure. We hebben gisteren een strakke planning moeten maken. Een lijstje met drie kolommen. Zaterdag, zondag, maandag. Daarna moet je per bezienswaardigheid opzoeken wanneer de sluitingsdag is, en probeer je min of meer met de geografische ligging rekening te houden. Het is altijd een kluwen, vooral als je maar over vier dagen beschikt.  We willen ook niet hollen van het een naar het ander, maar we willen wel voldoende tijd uittrekken voor iedere bezienswaardigheid.

Cimetero Monumentale
Cimetero Monumentale

Vanmorgen beginnen we met wat voor vele mensen misschien iets macaber is. Maar ik ken mensen die daarop kicken ;-). Het Cimetero Monumentale, oftewel het stedelijk kerkhof. We hebben ondertussen al heel wat kerkhoven op ons actief staan… raar om dit zo te schrijven. Zelfs Père Lachaise verbleekt toch een beetje bij heteen we hier te zien krijgen. 25 ha grafstenen, maar hier is menig kunstenaar rijk geworden om de doden te plezieren. Ook in de dood zijn er die naast hun schoenen lopen, of heet dat dan naast hun kist liggen? 😉

Cimetero Monumentale
Cimetero Monumentale

Het is nog zeer vroeg en een beetje mist maakt het tafereeltje helemaal kompleet.  Het zou een scene uit een of andere horrorfilm kunnen zijn. De monumentale grafzerken rijzen tot hoog boven de kruinen van de bomen, alsof wij als nietige sterveling deemoedig het hoofd moeten buigen bij zoveel doodse grandeur. We gaan het spel met de bekende gestorvenen niet aan, welke beroemdheid waar ligt zal ons worst wezen. We laten de dode zielen en de eenzame kraai die ons met haar krasse uitspraken begeleidt voor wat ze zijn en zoeken de rest van de voormiddag ons heil in de levendige wijk Brera.

De wijk Brera, the place to be. Leuke resto’s en bars wisselen mekaar af in een strijd om de meeste toeristen te strikken. Het moet zowat een eeuwigheid geleden zijn dat we op zondagochtend de kerken hebben platgelopen, maar de Italiaanse godshuizen mogen er wel zijn. Er is heel wat aflaat verkocht en  vermoedelijk gelovige donders bespeeld om zoveel pracht verzameld te krijgen. In de wijk Brera alleen al geraken we niet uitgekeken op de kerken San Marco, Santa Maria del Carmine en de basiliek San Simpliciano. Na dit devoot tussendoortje eindigen we de voormiddag in de Pinoteca di Brera, een museum dat ons zeer kan bekoren. Het bekendste werk van Hayez ‘De kus’ is echter op reis maar we vinden tussen de Italliaanse en weerom Vlaamse schilders meer dan onze gading.

Modigliani
Modigliani

In de namiddag trammen we naar naar de Naviglio Grande via een tussenstop in de Sant’ Ambrogio, nog maar een van de vele basilieken die Milaan rijk is.

De Naviglio Grande een charmante bruisende wijk langs de kanalen van deze prachtige stad.  We maken een lange wandeling langs de leuke kanaaltjes en genieten van de feërieke sfeer van de kerstmarktkraampjes en lopen over de koppen van de duizenden, toeristen die dit allemaal claimen als hùn kerstmarkt. Als het begint te schemeren zoeken we ons heil, maar vooral drank in het meer dan leuke Cape Town Cafe op de Via Vigevano. Bij ieder drankje dat we bestellen krijgen we een hoop versnaperingen. Alsof dit nog niet genoeg is wordt er nog een buffetje uitgezet waar iedere gast in het café vrij mag van snoepen.  Het avondeten kunnen we hierna dus officieel schrappen.

Naviglio Grande
Naviglio Grande

 

 

Het laatste avondmaal

Foto’s

Het voordeel van bloggen is dat je regelmatig van vrienden gouden tips krijgt. Zo kregen we van Stef de  raad om tickets te reserveren voor het laatste avondmaal, maar evengoed van E10 ( Etienne) om ipv het moeilijk te reserveren Laatste avondmaal, een bezoekje te brengen aan een nogal speciaal kerkje San Maurizio. Ook kregen we van An Quintelier uit het van hieruit niet zo verre Sankt Morritz een adres van een restaurant in hartje Milaan. Ge ziet bloggen loont 😉

In de eerste plaats doen we het natuurlijk om ons eigen geheugen een stuk te verlengen, en het moet gezegd we grijpen sneller terug naar onze blogs om bepaalde informatie terug op te frissen dan naar enig ander media. Maar dat we soms tot meer dan 200 volgers per dag hebben maakt dat we onze avondlijke vingeroefeningen op het toetsenbord met plezier volbrengen.

Het laatste avondmaal
Het laatste avondmaal, Da Vinci

Maar terug naar vandaag, ik begin dus bij de tip om ‘Leonardo’s Laatste avondmaal in de Sankta Maria della Grazie’ te reserveren. Vorige week kon dit nog voor ongeveer € 108,-. Ook vanmorgen stond die optie nog open. Ons leek het nogal een duur uitstapje… meer dan honderd euro voor twee schilderijen.

Hilde is nogal vertrouwd met reclamecampagnes en marketingtechnieken en ze verdenkt het management van artificiële schaarste. Een beetje zoals de gladde paters van Orval, waar je een bak Orval zogezegd bijna onmogelijk kan reserveren. Uiteindelijk kan je dit hemelse vocht zonder moeite ginder ter plaatse en zonder reserveren gaan ophalen.

Wij nemen dus het risico en gaan ’s mogensvroeg naar de bende van Maria della Grazie… en wat blijkt. “Je hebt geluk er is net iemand die niet komt opdagen.”  Dus voor zes euro vijftig i.p.v. € 54 p/p kunnen we het laatste avondmaal gaan bewonderen. Het moet gezegd, zowat het meest beroemde kunstwerk ter wereld. Ooit als bij wonder intact gebleven na een bombardement van de geallieerden, en gered door zowat zeven restaureerwerken, is dit meesterwerk van de hand van Leonardo DaVinci een plaatsje op je bucketlist waard. De apostelen op het kunstwerk, geschilderd  op basis van verf met eieren, wiens reactie op Jesus’ aantijgingen dat hij zou verraden worden, is op ongelofelijk naturelle wijze weergegeven.

We zijn natuurlijk ook benieuwd naar de tip om een paar straten verder het nogal onbekende kerkje van San Maurizio  aan een nader onderzoek te onderwerpen. En wat blijkt, dit is een parreltje waar ik in de Capitoolgids niets van terugvind. Onbegrijpelijk. Dit is waarlijk een oogorgasme. De fresco’s van de hand van Bernardino Luini (trouwens nog les gevolgd bij Leonardo) zijn broer en zijn zonen, zijn buitengewoon knap. Hier vind je trouwens ook een versie van het laatste avondmaal.

San Maurizio
San Maurizio

We geraken op dreef en vereren het iets verder gelegen Pinoteca Ambrosiana op een bezoekje. Hier zingt het meesterwerk van Titiaans’ ‘Aanbidding der wijzen’ de hoogmis en zingen ‘Het portret van een musicus’ van Leonardo en werken van Caravaggio meer dan verdienstelijk mee in dit artistiek momentje.

Volledig artistiek leeggezogen trekken we ons eventjes terug op ons appartement en laten we onze batterijen opladen (niet die van Hilde haar fototoestel want die lader ligt nog thuis ;-)).

In de late namiddag laten we ons voeren op de tonen van Dolce Gabbana, Versace, Gucci, Valentino, Armani en Stella McCartney in wat zowat de natte droom van menig vrouwmens moet zijn. De prijzen in de vitrine laat deze natte droom al snel veranderen in natte ogen, want hier zal al een traantje geplengd zijn bij zoveel …euro’s.

De wijk van de modezaken
De wijk van de modezaken

Wij laten het geluid van zware Ferrari’s en de aanwezigheid van flamboyante opgedirkte schoonheden voor wat ze zijn en slaan met stille trom richting restaurant. Maar alvorens we onze voetjes onder tafel steken verwennen we onszelf nog in een klein museum ‘Poldi Pezzoli’ en branden we de Pietà van Botticelli voor eeuwig op onze netvliezen.

De hunchback van de Duomo

Foto’s

Gisteren onze wekker om 3 u ingesteld. Maar mijn inwendig klokje laat mij om tien voor al weten dat de wekker gaat aflopen. Handig meestal wel, maar af en toe durft dat wekkertje al eens in overdrive gaan en dan is het einde of het begin van de dag soms zoek.

We vertrekken in Katelijne in de gietende regen en ook in Charleroi weten de waterafvoerkanalen geen blijf met het overtollige hemelvocht. Het opstijgen is nogal tumultueus, maar het grootste deel van de vlucht verloopt voorbeeldig. Zodra we boven de Alpen vliegen zien we hoe de alpentoppen zich al in hun beste wit kleedje hebben gestoken. In Bergamo krijgen we zowaar een staalblauwe hemel, maar hoog in de lucht zien we in de verte nog enkele mistvelden het gevecht met de zon aangaan. Uiteindelijk zal Laura het gevecht winnen en genieten we van een vrolijk zonnetje. De zon kan het echter niet van de noorderwind winnen en laat betijen bij een temperatuur van 10° C.

In onze (nieuwe) Capitoolgids zijn we blijkbaar nog opgezadeld met een oude versie van een metrokaartje van Milaan, met als gevolg dat we niet zien dat de fonkelnieuwe metrolijn tot bijna aan ons hotel loopt. We maken er dus een oriëntatiewandeling van, maar verspelen toch al bijna twee uur energie alvorens we in ons hotel aankomen. Gelukkig mogen we vroeger op onze kamer en kunnen we onze bagage al netjes in onze kamer achterlaten. In het hotel bietsen we een plannetje van de nieuwe metrolijnen en kunnen voor amper € 6,- p/p 4 dagen van het Milanese metronetwerk genieten.

Duomo
Duomo

We beginnen onze journey op, hoe kan het ook anders, het Duomo plein met zijn prachtige kathedraal. We nemen een ticket van € 11,- waarbij zowel het museum, de kathedraal en het uitzicht op het dak inbegrepen zijn. Addertje… we doen de klim niet met de lift maar we worden voor die prijs verzocht om de trappen te misbruiken. Nu goed, het zijn er niet zoveel als onze Sint-Romboutstoren maar toch genoeg om mijn omgevingstemperatuur met enkele graden de hoogte in te jagen.

Het zicht bovenop het dak is alvast de klim meer dan waard. Wij spelen als het ware mee in de hunchback van de Notre Dame… en voor alle duidelijkheid niet als protagonist ;-). We klimmen tussen de torentjes, dak op dak af en we flirten met de beeldhouwwerken die de tand des tijds goed hebben overleefd. De permanente renovatie zal er wel voor iets tussen zitten.

Vitorio Emanule II galerij
Vitorio Emanule II galerij

Na een bezoekje aan het tegenoverliggend museum laten we de prachtige Duomo voor wat hij is en lopen via de indrukwekkende Vitorio Emanule II galerij richting Scala (dat we als toetje voor maandag bewaren) en kuieren in gezelschap van het winterzonnetje naar Castello Sforzesco. Deze prachtige vesting biedt onderdak aan verschillende tentoonstellingen en musea, ik denk dat we hier de komende dagen nog terug te vinden zijn.

Als het klokje vijf tikt en ons kilometertellertje volledig van de wijs is, laten we het Italiaanse vocht rijkelijk vloeien. Niet dat ik echt liefhebber ben van de Italiaanse wijnen maar als je ze hier consumeert, krijgen ze een sterreke meer. De Italianen zullen toch niet durven trischen met hun exportwijnen? 😉

Als we in ons hotel (appartement) raad vragen aan de balie voor een leuk Italiaans restaurant, lopen we per toeval door Chinatown en besluiten om onze eerste Italiaanse maaltijd in een authentiek Chinees restaurant te nuttigen. In de ban van het boek van Lulu Wang en de stokjes die we krijgen, waan ik me meer in China dan in Milaan.

Na twintig uur op de voet hapert mijn pen en legt ze er voor vandaag het bijltje bij neer. We hopen dat we een rustige nacht tegemoet gaan.

€ 8,16

U leest het goed in de titel, acht euro en zestien cent, dat is de prijs die we voor 2 personen, heen en terug, betalen om morgenvroeg met Ryanair naar Milaan te vliegen. Nu ja morgenvroeg, we moeten vannacht om 3 uur opstaan want het vliegertje vertrekt om twintig na zes in Charleroi. Hopelijk is dit het enige addertje onder het gras. Dus morgenvroeg als jullie ontwaken, hangen wij ergens boven Zwitserland. Onze Janko kan zijn kampementen weer op de gelijkvloers opslaan om voor onze twee borders te zorgen.

Ryanair
Ryanair

Geef toe voor deze prijs kan je dit toch niet laten liggen. We zijn al voor 1 eurocent naar Shannon gevlogen, maar daar kwamen dan 30 euro luchthaventaksen bij, dit is er nu allemaal inbegrepen… hopen we. Wij laten het alvast niet aan ons hart komen en in dit geval gelukkig ook niet aan onze portemonnee. Bovendien hebben wij een appartement gevonden voor € 50,- per nacht, dus voor minder dan € 150,- zitten we vier volledige dagen in Milaan.

De vliegtuigmotoren van onze vorige vlucht naar Madrid zijn nog niet afgekoeld en de motoren richting Milaan moeten al worden opgewarmd. Madrid zal moeilijk te overtreffen zijn, maar we kijken natuurlijk vooruit en vertrekken met een open mind naar Noord-Italië. Alleen onze voorbereiding liet een beetje te wensen over. We hebben ons gisteren nog een Capitool reisgids van Milaan aangeschaft (die kostte trouwens 3 maal zoveel als onze vlucht voor twee). Dus zullen we hoog in de wolken nog een en ander moeten bekijken.

Wie Italië zegt denkt pasta, Squadra Azzuri, wijn, maar ook Pavarotti is er niet weg te denken. In het Scala zullen we hem alvast niet kunnen bewonderen. Ten eerste ligt mijn kameraad al enkele jaren onder de zoden en bovendien zelfs als hij er nog was… ze vragen tegenwoordig € 300,- (vanaf!) voor een ticket… den buitengevel zal ook wel schoon zijn zeker. Ik luister ‘s avonds wel naar spotify 😉

Ook een tip van een goeie vriend om het laatste avondmaal in het Santa Maria delle Grazie te bewonderen, hebben we niet kunnen verzilveren. We moesten dit maanden op voorhand al reserveren. Nu, we zien wel wat we hier kunnen forceren. Mijn Italiaans beperkt zich tot Si en No, maar ik ben de laatste tijd nogal bedreven geraakt in het met handen en voeten uitleggen aan Oost-Europese truckers, dus zal dit ook wel lukken zeker.