Categoriearchief: Wicklow way

O’Flaherty’s old storehouse

Foto’s: http://ierland.liekenspeeters.be

Garminprofiel wandeling: http://adventures.garmin.com/en-US/by/erik-liekens/wicklow-way/#.VHMKX8l58b8

Film: https://www.youtube.com/watch?v=R7hghQF5kkg&feature=em-upload_owner

Sinds gisteren zijn we terug in ’t land, de vlucht die normaal 1u50 duurde, wordt herleid tot 1 uur en 10 minuten. In tegenstelling tot de nogal turbulente heenvlucht, voelen we deze keer nog niet dat we in de lucht hangen. Een Chinese taxichauffeur die al 14 jaar in Dublin woont brengt ons ’s morgens vroeg naar de luchthaven.  De prijs van de taxi is maar iets meer dan de bus en bovendien komt hij ons aan de voordeur van het Mespil Hotel ophalen. Natuurlijk vertellen we hem van onze recente Chinareis. Hij vraagt honderduit over zijn geboorteland. Voor we het weten staan we al voor het luchthavengebouw.

Ryanair
Vlucht Ryanair: Dublin – Brussel

De dag voordien, op 22 november, nemen we echter nog eerst de bus van Bunclody waar we de nacht doorbrachten na onze laatste etappe van de Wicklow Way. Een busrit van zo’n twee uur brengt ons voor € 17,- naar de hoofdstad van Ierland. We worden aan O’Connell Bridge gedropt, vanwaar we nog een twintig minuten naar ons hotel aan de rand van de stad moeten lopen. Als we inchecken zegt de dame dat er een pakketje voor ons ligt.  Natuurlijk denk ik bij mezelf, we hebben onze rugzak hier vorige week zelf komen afgeven. Maar als ze eventjes naar achter gaat om het pakketje te halen, zie ik dat ze niet onze rugzak bedoelde maar een ander pakket dat hier blijkbaar is afgegeven. Het blijkt een gepersonaliseerde fles Jameson Whiskey te zijn, die Hilde al weken geleden hier had laten afleveren voor mijn verjaardag. Den deugniet 😉

We smijten onze natte rugzakken, die onderaan in de bus op één of andere duistere reden kletsnat zijn geworden af en verkennen de rest van de dag Dublin. We lopen het hele eind naar de Old Jameson Distillery, maar de lange wachtlijsten benemen ons de lust om een gegidste toer te doen. We besluiten dus maar om het op een proeverij te houden. We maken kennis met enkele uitzonderlijke Whiskeys. Voor een Malt-liefhebber moet ik toegeven dat ze enkele lekkere drankjes hebben.

Dublin Castle
Dublin Castle

We lopen nog wat rond in de talloze leuke straatjes, bezoeken nog Dublin Castle en genieten met volle teugen van al het lekkers dat Dublin te bieden heeft en dat is heel wat. Vanaf overmorgen leggen we er weer de riem op (of af, zoals je het wil bezien) en houden we weer onze vasten.  Maar tot die tijd laten we het vocht rijkelijk vloeien en laten ook de droogjes niet aan ons voorbij gaan.

Mijn verjaardagsfeestje vieren we in de ‘O’Flaherty’s old storehouse’ waar we tijdens het eten van een leuk liveoptreden kunnen genieten. We proberen nog ergens anders in Temple Bar iets te bietsen, maar alles zit afgeladen vol. Gelukkig kunnen we aan de rand van Temple Bar nog een slaapmutsje meepikken en kuieren daarna terug naar het hotel via Grafton Street en het park dat voor de gelegenheid ingenomen is door allerlei Kerststalletjes, die voor een perfecte afsluiter zorgen.

Thuis geven we onze botinnen een groot onderhoud zoals een moutainbiker zijn fiets onder handen zou nemen, we kappen ze vol met lauw water met een scheutje detergent en laten een nachtje al de zouten losweken. De komende veertien dagen zullen ze geleidelijk aan opdrogen en tegen dan staan ze weer klaar voor een volgend avontuur.

Botinnen onder handen genomen
Botinnen onder handen genomen

De Wicklow Way, het boekje in mijn bibliotheek dat ik honderden keren door mijn vingers liet glijden, heeft geen geheimen meer voor ons. Het bezorgde ons een zware wandelweek, maar onvergetelijke momenten die ons massa’s energie geven om ons tijdens de koude wintermaanden aan op te warmen. Ierland, niets zal voor ons nog hetzelfde zijn.

In de wolken

Foto’s: http://ierland.liekenspeeters.be

Omstreeks kwart voor acht staan we al gepakt en gezakt klaar in Kilquiggin, daar waar we ons gisteren lieten oppikken. We nemen afscheid van Helen en Noël van Ashfield House en zetten er onmiddellijk de pas in om de regen een beetje voor te blijven.

Vandaag staat er ongeveer 22 kilometer op het programma en we zouden graag rond 13 uur onze laatste etappe beëindigen.
Maar de weergoden spelen het spelletje alvast niet mee, we zijn nog geen halfuur vertrokken of de regen valt met bakken uit de lucht. We trekken nog snel onze poncho’s aan maar tegen dit weer is er niet veel opgewassen.

Laatste wandeldag van Kilquiggin naar Clonegal
Laatste wandeldag van Kilquiggin naar Clonegal

Van zodra we het dal verlaten, komen we echt in de wolken terecht en daar wacht de ‘God van de wind’ ons op en laat zijn tirbunes op volle kracht draaien. We zijn gelukkig een beetje beschermd door het bos maar de wind blaast zo hard dat het lijkt dat de wolken door het bos geblazen worden en ze als gesneden brood door de bomen, die als de messen dienen, er langs de andere kant uitkomen als voorgesneden (wolken) broodjes.

Een groot contrast met gisteren, maar ook dit moet je maar eens meegemaakt hebben. De bomen die hier met bosjes tegen de korst liggen, baren mij een beetje zorgen. Ze buigen vaak vervaarlijk over de weg, maar gelukkig houden deze houten reuzen het wel uit. Zodra we het hoogste punt voorbij zijn en terug de vallei induiken, neemt de wind af en hebben alleen nog af te rekenen met de regen die ons de rest van de wandeling gezelschap houdt… Wat eigenlijk een gemakkelijk wandelingetje had moeten worden, krijgt van slag het label zwaar tot zeer zwaar opgeplakt.

Hoe gek kan je zijn… dit zal mijn zus niet geweten hebben toen ze mij 55 jaar geleden als verjaardagsgeschenkje kreeg ;-). Dat ik niet op haar verjaardag (trouwens gelukkige verjaardag Greet) maar een dagje later het daglicht zag, kon haar pret niet drukken. Gelukkig voor haar heeft ze al haar geschenkjes niet meegenomen toen ze trouwde.

Uiteindelijk komen we maar een kwartiertje later op ons eindpunt aan dan voorzien, maar dit is vooral dankzij de vele asfaltbaantjes die de laatste etappe rijk is en ons gemiddelde naar omhoog trekt. De koude regen die onze spieren afkoelt zorgt toch wel voor de nodige spierpijn.

De eindmeet ligt in Clonegal, dat ook af en toe als startpunt van de Wicklow Way wordt gebruikt. Wij zouden dit toch ten stelligste afraden… maar goed dat moet iedereen natuurlijk voor zichzelf uitmaken. We nemen afscheid van Johnny, het gele mannetje dat ons zeven dagen feilloos door de Wicklow Mountains loodste de afgelopen zeven dagen.

De echte koude douche komt er als blijkt dat er geen enkele pub open is, door de strengere alcoholcontroles drogen de pubs hier letterlijk uit en doen pas hun deuren vanaf ’s avonds open (“wetten die in België gemaakt zijn”, zegt de winkeldame ;-)). Wij kunnen gelukkig in dat winkeltje terecht waar ik wat warms kan aantrekken en kunnen bellen naar onze B&B in Bunclody. Liz, onze nieuwe gastvrouw komt ons daar afhalen.

Onze spieren zijn door de kou en de regen verkrampt maar een warme douche doet wonderen. Door het slechte weer gaat de euforie een klein beetje verloren, maar als we ’s avonds opgewarmd, van Bacchus’ rijkdom genieten komt eindelijk het besef en zou ik er zowaar emotioneel van worden.

Niet alleen brengt onze gastvrouw ons naar de kroeg, maar de eigenaar van de bar brengt ons ’s avonds terug naar huis. Geweldige gasten die Ieren.
Morgenvroeg zakken we terug af naar Dublin waar nog enkele bezienswaardigheden de revue zullen passeren.

Onze eindbalans:
Afgelegde kilometers: 142,5
Klimmeters 4577 meters
Tijd gewandeld: 41 uren 37 min
bewogen gemiddelde 4 km/uur

Vorst op bezoek

foto’s:http://ierland.liekenspeeters.be

De vorst slaat hier ongenadig toe (en neen Winne maak u geen zorgen). Ik bedoel dat het vanmorgen hier al heeft gevroren aan de grond. Dit is natuurlijk goed nieuws in deze tijd van het jaar want dit wil zeggen dat het een open hemel is, en die blijft ons de rest van de dag vergezellen.

Onze gastheer brengt ons na een stevig ontbijt naar de plaats waar we gisteren zijn geëindigd en hij zal ons komen ophalen in Kilquiggin, zo’n slordige 25 kilometer verder. Het is vandaag de langste etappe, maar met Laura als gezelschap die de ganse dag mijn vleesklak opwarmt is dit ‘a piece of cake’ 😉

Moyne at #Wicklowway
Moyne at #Wicklowway

Natuurlijk je mag nooit te zelfzeker worden, want na een kleine 5 kilometer begint mijn voet weer op te spelen. Ik overweeg om een Brufen te nemen maar met een stok die ik langs de kant vind, kan ik de druk op mijn enkel een beetje ontzien en wordt de pijn een beetje dragelijk.

We krijgen vandaag weer wonderlijke vergezichten voorgeschoteld en we lopen de eerste twee uren een beetje boven de wolken wat ongelofelijk mooie taferelen oplevert.

Vanmorgen kregen we het gevoel dat we opnieuw in the Red Centre waren in Australië, vanwege de zon op de rood gekleurde varens op de bergen.

Hilde, die vandaag van fototoestel-dienst is zal vanavond meer pijn aan haar vingertjes hebben dan aan haar voeten. Ik denk dat we dicht bij de tweehonderd foto’s zijn vandaag. Die kunnen we spijtig genoeg niet allemaal uploaden, maar een deeltje daarvan vind je op onze fotosite terug. (http://ierland.liekenspeeters.be)

Vlakbij Kilquiggin #Wicklowway
Vlakbij Kilquiggin #Wicklowway

We komen in deze tijd van het jaar weinig wandelaars tegen…. Tja, wie gaat er nu in november in de Wicklow mountains wandelen. Maar iedereen die je tegenkomt wil wel eventjes een praatje maken.

Rond 15 uur komen we op onze bestemming aan in Kilquiggin, we zoeken echter tevergeefs naar een pub waar we onze gastheer zouden ontmoeten. Het dorpje doet een beetje spookachtig aan, er staan enkele huizen waarvan de meeste vervallen. Ik klop op alle deuren om eventjes te mogen bellen want ons gesofistikeerd materiaal laat ons hier in de bergen wat in de steek en we kunnen geen verbinding maken.

Een oud vrouwtje laat ons binnen om gebruik te maken van haar telefoon. De stank binnen is niet te harden en buiten is er niet genoeg ontvangst met haar draagbare telefoon.Ik bombardeer Hilde als slachtoffer van dienst om onze gastheer op te bellen. Ik hou ondertussen buiten de wacht bij mijn rugzak ;-)). Na wat misverstanden kunnen we onze gastheer uiteindelijk naar dit spookdorp begeleiden en na een verkwikkende douche laten we ons afzetten in een pub waar we de Guinness tapkraan overbelasten.

Totaal aantal km: 120 km
Totaal klimmeters: 4027 m

WIFI

Gisterenavond nadat ons verslagje was ingeblikt krijgen we nog gezelschap van twee leuke noorderburen die op prospectie zijn voor een Wicklow Way-expeditie volgend jaar in juni voor een groep van 10 mensen.

Het wordt een gezellige avond en de wijn en whiskey vloeien rijkelijk. Als ze mij later op de avond een gitaar in handen duwen, is het hek helemaal van de dam. Ik kan dan wel niet meejammen met mijn gizonvrienden in Katelijne vandaag, maar waar beter dan in een Ierse kroeg uitgerekend in Ierland kan ik mij laten gaan.

De dag nadien staan we om zes uur op en genieten in alle rust van een ontbijtje dat de garçon gisterenavond voor ons heeft klaargezet. Tegen zeven uur staan we al buiten.  Het is nog pikdonker, maar de weersvoorspellingen geven vanaf de namiddag regen, we proberen dus zoveel mogelijk kilometers te maken voor hoognoen. Ik geef toe in de bergen in het pikdonker… er zijn leukere dingen om naar uit te kijken.

20141119_071922

We passeren het halfwaypoint, maar onze teller geeft al een 8-tal kilometers meer op ons tellertje. Dit komt natuurlijk omdat wij af en toe nog enkele extra kilometers moeten lopen naar onze overnachting. Tegen 7u30 begint er eindelijk wat licht door te komen, maar de bergen zijn bedekt met een sprei van wolken, en het ziet er niet naar uit dat de zon zin heeft om vandaag mee te spelen.

Walking the #Wicklowway van Glenmalure naar Moyne
Walking the #Wicklowway van Glenmalure naar Moyne

Vanaf vandaag worden de etappes iets specialer. We zullen ongeveer een 21 kilometer wandelen en ons daar dan laten oppikken door onze B&B-gastheer. We moeten dit doen omdat er op dit deel van de Wicklow Way geen accommodatie is of dit tijdstip van het jaar al gesloten. We kunnen onze gastheer echter niet bereiken en houden dan maar een auto tegen die voor ons een taxi belt.

Het regent ondertussen al 2 uur onophoudelijk en we geraken stilaan onderkoeld. Terwijl we wachten op onze taxichauffeur, stopt er een wagen met een koppel dat we onderweg tegenkwamen en die ons willen voeren…hadden we dat geweten 😉

Gelukkig laat de taxi niet lang op zich wachten en na een korte maar dure rit, kunnen we tegen halfdrie eindelijk warme kleren aantrekken. Trouwens de man die onze taxi belde, belt naar de chauffeur om te vragen of hij ons toch niet vergeten is…

Ook in ons nieuw onderkomen werkt de WIFI maar op halve tot geen kracht en zijn we genoodzaakt om te bloggen vanuit de kroeg waar het wel lukt 😉

Morgen staat er weer een stevige brok op het programma, maar omdat we terug in dezelfde B&B overnachten kunnen we onze zware rugzakken een dagje laten rusten.Onze gastheer brengt ons morgen terug naar het punt waar de taxichauffeur ons heeft opgepikt en komt ons halen op een afgesproken plaats 21 kilometer verder. Een beetje complex maar de enige manier om de hele Wicklow Way te lopen.

Onze tellers staan ondertussen roodgloeiend: Al gewandeld: 95,67 km, de 100-kilometer grens komt dichtbij. Ons hoogteprofiel geeft 3343 klimmeters aan en we hebben ondertussen al 29,06 uren gewandeld aan een gemiddelde van 4 kilometer per uur.

Foto’s: http://ierland.liekenspeeters.be

Céad mílé fáilte

Honderd duizend welkoms, en dat is wat je hier altijd opnieuw en opnieuw mag ervaren. De gastvrijheid en hartelijkheid worden hier met zeer gulle hand rondgestrooid.
Vermits we in een jeugdherberg overnachten, kunnen we vrij kiezen wanneer we ons ontbijt nemen. We kiezen er natuurlijk voor om zo snel mogelijk te vertrekken, de ochtendstond heeft immers goud in de mond. Je moest eens weten hoe dit gezegde de werkelijkheid benadert, als de zon opkomt, beschildert ze de bergen met een goudgele schijn. Neem daarbij dan nog de dauw die plaats moet ruimen voor datzelfde zonnegeweld die kwistig met haar kwast alle nevel en dauw lijkt weg te vagen, en je krijgt adembenemende landschappen die je alleen kan zien wanneer je vroeg uit de veren komt.

Glendalough - de ochtendstond heeft goud in de mond
Glendalough – de ochtendstond heeft goud in de mond

Vandaag staat er weer maar een 15 kilometer op het programma, maar er zit een klim tussen van bijna 500 meters die ons in één ruk naar 656 meter hoogte brengt. We passeren – zodra we het upper Glendalough meer passeren – de indrukwekkende waterval Poulanass. Het pad volgt de val van de waterval en schotelt ons een verschroeiende klim voor de voeten. Gelukkig wil het zonnetje meespelen alhoewel het plagerig verstoppertje speelt met enkele wolkensluiers. Ze laat telkens net genoeg warmte achter om deze etappe in hemdsmouwen te voltooien.

De Lugnaquillia, de hoogste berg van de Wicklow Mountains ligt er in al zijn glorie bij, hij laat zich bemoederen door wat laaghangende wolkjes die mekaar afwisselen alsof ze kat en muis met ons spelen en geeft maar met mondjesmaat zijn geheimen prijs.

We zijn het er over eens dat dit – alhoewel mee van de kortste – zeker de zwaarste etappe is. Als beloning krijgen we tweemaal hertengeweld voor de voeten gesmeten. De eerste keer een hele familie, die ons van verre eventjes gadeslaan en dan het ruime sop van het bos kiezen. De tweede keer een eenzaat dat schichtig de baan oversteekt zodra het ons hoort. Dit zijn momenten dat de wereld eventjes stil staat en ons in zijn volle glorie van zijn pracht laat meegenieten.

Een stuk voor de zon haar hoogste punt bereikt zijn we op onze bestemming. Dit geeft ons ruimschoots de tijd om de innerlijke mens wat te verwennen in ons nieuw logement, dat zowaar een gezellige pub is waar onze kamers gelukkig helemaal achteraan liggen.

Na een stevige lunch, overgoten met wat blackpower en voor Hilde een Bulmers (soort cider) kunnen we onze ogen node openhouden en geven ons over aan een welverdiend middagdutje. De rest van de dag bestuderen we wat kaarten voor de volgende dagen en gunnen onze lichamen een middagje rust in gezelschap van wat lectuur.
’t Leven kan toch schoon zijn…

Hieronder vind je vanaf nu de statistiekjes van de totale wandelingen:
Totale afstand tot nu toe: 72,74 kilometer;
Hoogtemeters: 2478 meter;
Tijd gewandeld: 22 uren en 28 min.

In mijn blote krent

Er wacht ons vandaag een kortere etappe, 12 kilometer + 2 km van onze B&B terug naar de Wicklow Way. Normaal mag dit geen problemen opleveren maar als we vertrekken moeten we al onmiddellijk in onze poncho duiken. Het miezert, en dit voor de rest van de wandeling. Gelukkig blijft het zicht nog behoorlijk maar de paden liggen er zo al vrij modderig bij, en met deze verse regen wordt dit natuurlijk nog een stuk erger. Maar we klagen niet want vorige week schijnt het hier een ware zondvloed geweest te zijn. Onze gastheer vertelde ons gisterenavond dat er een gast van 22 jaar verdronken is tijdens het raften, door het veel te ruwe water. Het Nam Ou (Laos) spook daagt weer voor mij op.

Lough Dan House – de B&B – is in ieder geval een aanrader, maar een klein nadeeltje, de muren zijn van karton. Onze buren konden we vanmorgen om 5 uur horen bellen alsof ze in onze kamer zelf zaten. Achteraf bleek het een vrij belangrijk telefoontje te zijn van hun zoon die in het ziekenhuis was opgenomen. Het koppel dat uit Alaska kwam heeft zich vanmorgen uitgebreid verontschuldigd voor het nachtelijk lawaai. Nu ja, vijf uur is een schoon uur om wakker te worden 😉

20141116_122939
Lough Tay

Wat het verder verloop van de wandeling betreft, we lopen vandaag een eindje over geasfalteerde wegen en dit trekt ons gemiddelde natuurlijk danig de hoogte in, zodat we de veertien kilometer zelfs voor de middag hebben afgehaspeld. Dit geeft ons natuurlijk ruimte om in de namiddag wat de klaktoerist uit te hangen. De monastry van Glendalough moet er alvast aan geloven. In de zomer kan je hier over de koppen lopen,  vandaag kan je hier in je blote krent rondhuppelen.

Onze unterkunft,  de jeugdherberg is weer niet te versmaden. Niet alleen zeer goedkoop maar de mogelijkheden om zelf voor je ontbijt te zorgen, maakt dat we morgen een uur vroeger kunnen vertrekken.

Wandeling: 3 u, hoogte: 380 m,  afstand: 15 km

Foto’s: http://Ierland.liekenspeeters.be

 

This is Ireland

Definitie van masochisme: jezelf pijn doen en het nog leuk vinden ook…. oftewel walking de Wicklow Way. Laat het dan uitgegrekend onze huwelijksverjaardag zijn vandaag en bovendien Hilde’s verjaardag. Ik hoor je al denken … hoe zot kunt ge zijn… wel ik geef toe en lichte vorm van zot zijn is aangewezen. Maar… hetgeen we tot hiertoe gezien hebben kent zijn gelijke niet. OK de West Highland Way in Schotland is misschien iets spectaculairder, maar hier heb je bovendien het gevoel dat je ongelofelijk welkom bent. We mochten het al ervaren als we de West Way in West-Ierland  liepen, maar dit bevestigt toch maar weer hoe gastvrij en vriendelijk dit volkje is.

Ons madame in de jeugdherberg vanmorgen zorgt dat we een half uur vroeger ons ontbijt kunnen nuttigen, maar uiteindelijk vertrekken we toch nog een kwartier later dan gisteren. Vandaag liggen er 18 kilometer klaar om geconsumeerd te worden, maar uiteindelijk zullen het er 22 worden. (neen we zijn niet verloren gelopen, maar onze B&B ligt een eindje van de Wicklow Way.)

Ik begin de dag zoals ik hem zal eindigen met een serieuze uitschuiver. Een stijle afdaling nemen en tegelijkertijd gegevens op je GPS checken kan tot ernstig letsel leiden. Gelukkig kom ik er beide keren met de schrik en een lachsalvo van Hilde vanaf 😉

De beloofde 500 klimmeters zijn er uiteindelijk bijna 900.  Wij vragen ons af hoe die bij het drukken van het Wicklow Way boekje gemeten zijn. Onze gps is een Garmin en die heeft ons in het verleden al getoond dat die accuraat is. Enfin we krijgen hierdoor meer om van te genieten vandaag.

We passeren het punt waarvan wordt gezegd dat dit het mooiste viewpoint is van Ierland, en bovendien krijgt de geestelijke vader van de Wicklow Way hier zijn herdenkingssteen. Beneden zien we het Lough Tay, waar de Guinness-family een mansion heeft. Een Ierse madame weet ons te vertellen dat dit miljoenen optrekje ‘the place to be’ was van Michael Jackson. Zodra wij uit het wolkendek komen dat ons boven Mount Djouce in de ban hield, snijdt de zon het wolkendek aan flarden en schotelt ons een panorama voor waar menig levend wezen een koninkrijk voor over zou hebben.

De weersverwachtingen die we in Dublin van een buschauffeur kregen kloppen absoluut niet; Wij lopen een ganse dag in een hemdje rond en we  krijgen geen druppel regen te slikken.

Het was een buitengewone wandeling met veel afwisseling maar ik geef riddelijk toe dat de extra kilometers naar onze B&B de spreekwoordelijke loodjes alle eer aan doet.

Ons stulpje voor vannacht is er eentje om ‘u’ tegen te zeggen, we besluiten om hier zelfs te dineren en ook dat was en voltreffer. Het houtvuur en de Irish coffee later op de avond maken van deze ‘anniversaries’ een onvergetelijke dag.

Morgen krijgen we een lichtere wandeling voor de voeten geschoven, maar het weer en de staat van de weg kunnen van een makie een hel maken in de bergen.

Onze foto’s vind je terug onder volgende link: http://ierland.liekenspeeters.be

Zaterdag 15/11: 20,4km – 700 hoogtemeters – 6 uur gewandeld

Zondag 16/11: 22km – 860 hoogtemeters – 7 uur gewandeld

Into the wild

Vanmorgen na een stevig Iers ontbijt toch maar de taxi genomen. We konden eventueel met de bus naar Marlay park rijden, maar dan zouden we veel te veel tijd verloren zijn. De lieve dame in de keuken wil ons ontbijt zelfs een kwartiertje vroeger opdienen, zodat we zeker op tijd kunnen vertrekken, want om 16u30 is het donker en we hebben wel een pillampje bij, maar dit wil je dromen om hier in het donker te moeten wandelen.

Maar goed, zodra we goed en wel vertrokken zijn, krijgen we al een stevig klimmetje voor de voeten geschoven en met onze rugzakken is dit niet van de poes. Laura is alvast van de partij, en zodra we onze eerste 400 klimmeters hebben verteerd, kunnen we bogen op ongelofelijke vergezichten. In de verte zien we Dublin liggen en de Ierse zee.

We hebben de ganse dag vrij goed weer maar ik ben gisteren vergeten om de batterijen van het fototoestel bij te laden,we moeten ons dus tevreden stellen met de foto’s van onze smartphones. Terwijl ik hier verslagje schrijf is Hilde in de weer om de foto’s met haar toestelletje online te zetten. Een beetje omslachtig, maar gewichtbesparend.
Onze foto’s vind je trouwens terug onder http://ierland.liekenspeeters.be, of hetgeen we kunnen publiceren hebben zonder laptop.

Tot zover onze fotoavonturen. De wandeling is een 9 op de schaal van 10, Ook het weer blijft -een kleine plensbui niet te na gesproken- schitterend. Onze picknick is er eentje om in te kaderen. Het pad is zeer toegankelijk en het steigingspercentage valt best mee, maar als we omstreeks 14u30 aan onze jeugdherberg toekomen zijn we beiden gelukkig dat we onze pootjes kunnen omhoog leggen.

We krijgen de luxekamer omdat er hier deze tijd van het jaar toch niet veel volk rondloopt. Wij natuurlijk content want dit heeft meer allures dan menig hotel met 4 sterren. We hebben al een aantal keren een ‘room with a view’ gehad, maar dit is er toch eentje om in te kaderen.

Dag 1 - Dublin - Knockree
Dag 1 – Dublin – Knockree

Het dichtsbijzijnde dorp is Enniskerry een 6 kilometer van ons hotel, maar aangezien we geen avondeten kunnen eten, gaan we voor een taxi, die ons naar dit cosy dorpje brengt. We doen ons tegoed aan het meersterren pub-eten en spoelen alles door met het zwarte vocht van Ierland.

Morgen staat nog een zware etappe op het menu, en de weersvoorspellingen die nogal uiteenlopen zouden wel eens een extra appeltje om te schillen kunnen zijn.

Wij hebben er alvast veel zin in, maar vanaf morgen lopen we verder met twee vijftigplussers…. als dit maar goed komt.

In Dublins fair city where girls are so pretty

Vanmorgen ons in alle vroegte laten afzetten aan het station van Katelijne, waar we via Mechelen naar de trots van de Belgische luchthavens spoorden: Zaventem. Inderdaad enkele maanden geleden is Ryanair gestart met vluchten van op Zaventem. Dat de sukkelaars helemaal op het einde van de terminal werden verbannen, kon de pret niet drukken. Temeer dat we op die manier vlak bij de startbanen zaten en het taxieën beperkt bleef.

Een zeer turbulente vlucht door het slechte weer boven de Noordzee niet te na gespoken, was het vliegenuurtje zo voorbij.

In Dublin was het slechte weer al doorgetrokken en kregen we een landing met prachtige vergezichten, en kregen we bovendien al een prachtig zicht op de Wicklow Mountains.

Omstreeks halftwaalf (plaatselijke tijd) zaten we al op de bus naar onze eerste B&B. Dit ritje duurde even lang als onze vlucht. Deze B&B hadden we bewust buiten het centrum van Dublin gekozen om zo kort mogelijk bij het startpunt van de Wicklow Way te zitten. We namen een extra rugzakje mee met reservekleding voor onze laatste dagen in Dublin. Dit mochten we na afspraak in ons hotelletje waar we volgende week overnachten gaan droppen. Dit moeten we al zeker niet meesleuren.

Tegen 14 uur zijn we met alles klaar en geven we ons over aan de ‘Anna Liffey’ en haar charmante stad. De Liffey, de rivier zo mooi bezongen in talrijke Ierse liederen, snijdt de stad in twee en kabbelt rustig verder onder de vele bruggetjes.
We maken onze eerste pitstop en geven ons over aan het zwart-rode vocht dat door echte bierkenners aanbeden wordt. Op één been kan je echter niet staan een we laten ons willoos overhalen om de bekers nog eens te vullen.

Graftonstreet, Temple bar, Henrystreet, O’Connellstreet met zijn vermaarde brug, waar we ooit met een webcam die hier hangt vanuit het thuisfront foto’s lieten nemen. Het standbeeld van James Joyce mocht natuurlijk niet op ons lijstje ontbreken, temeer ik mij de laatste dagen aan het verdiepen ben in zijn vermaarde ‘Ulysses’, het boek dat in de top drie staat van onuitgelezen boeken. Ik zit aan bladzijde 130 en heb er voorlopig nog zin in. Of ik de eindmeet ga halen? Met dit prachtige statue in mijn achterhoofd hoop ik dat het gaat lukken.

We pikken in Temple Bar nog een Life optreden mee en sluiten onze eerste dag af in een plaatselijk pub met een Irish stew, die hopelijk morgen voor de nodige calorieën zal zorgen.