Categoriearchief: Burgberg

Arbeit macht Frei

Foto’s Dachau en Neue Pinakothek

Hoe maak je iemand monddood

Warschau, Buchenwald, Auschwitz, Birkenau, Killing Fields in Phnom Phen … het speelterrein voor gestoorde leiders. Vandaag ruilen we ons aardig winterhuisje in voor nog een speeltuin van een krankzinnige: ‘het ijzige Dachau’, een van de zoveelste onbegrijpelijke misstappen in de geschiedenis. Dachau, eerst het onderkomen van politieke opponenten die hier monddood werden gemaakt en daarna gezelschap kregen van homo’s, getuigen van Jehova, Roma zigeuners, Russen, Polen en natuurlijk uiteindelijk Joden. Ook hier werden meer dan 40.000 onschuldige burgers vergast of geëxecuteerd… 200.000 zaten hier gevangen.

Dachau - Arbeit Macht Frei
Dachau – toegangspoort

Kippenvel

We nemen vanmorgen de trein in Kempten naar München waar we overstappen op de S-baan en in Dachau nog een bus nemen naar de gedenkplaats. Als we in Dachau toekomen met de S-baan (iets tussen een tram en een trein) staat mijn haar bij het lezen van de naam al recht op mijn armen. De naam alleen al roept heel wat negatieve connotaties op. Als de bus ons tot voor de deur van het concentratiekamp brengt en de deur opengaat slaat de ijzige kou ons in het gezicht. Het weer speelt even mee om ons wat de temperaturen betreft al een beetje te laten inleven in de onmenselijke condities waarin duizenden mensen ontbering en kou hebben geleden.

Dachau - Verbrandingsovens
Dachau – Verbrandingsovens

Honger stillen

Het is twaalf uur en onze magen grommen, toch zodra we de poort van het Jourhouse binnengaan waar net zoals in Auschwitz-Birkenau ‘Arbeit macht  frei’ op de ijzeren toegangspoort staat vereeuwigd, zwijgen onze magen en er wordt tot laat in de middag niet meer over eten gesproken, laat staan gedacht.

Het beschrijven van het gevoel dat je hier krijgt als je door het kamp wandelt is onmogelijk. De sneeuwbui die af en toe de allure heeft van een storm en die aanvoelt als een koele lentebries bij het zien van de verbrandingsovens en het passeren van plaatsen waar duizenden mensen crepeerden en behandeld werden als wilde honden.

Dachau
Dachau, memorial

Het museum, gevestigd in het voormalige hoofdgebouw, is er eentje waar je jezelf in verliest en je permanent plaatsvervangende schaamte voelt voor zoveel onrecht dat hier door medemensen is aangedaan.

Peperdure zonnebloemen

Het is al na drie uur als we met de bus, de S- en U-baan in de wijk Universität aankomen waar we afspraak hebben met een leuker facet uit de geschiedenis. De kunstgeschiedenis, die zich bij monde van de Neue Pinakothek aan ons voorstelt. De Oude Pinakothek overrompelden we twee jaar geleden met onze zucht naar kunst, dus nu is het de beurt aan de ‘Neue’, die ook heel wat historische kunstwerken huisvest: met niet in het minst de Zonnebloemen van Vincent Van Gogh en werken van Gauguin, Cézanne, Monet, Manet, Klimt en vele Duitse artiesten.

München - Neue Pinakothek - Vincent Van Gogh's Zonnebloemen
De Zonnebloemen van Vincent Van Gogh, Neue Pinakothek, München

Slederijden met een kruiwagen

We wissen de misstap in de geschiedenis eerder op de dag weg met al het moois in de Pinakothek, waar we ons volledig verliezen en pas na zeven uur de terugrit aanvatten naar Kempten waar we de laatste vierentwintig kilometer met ons eigen busje overbruggen. Onderweg op de trein zien we dat de sneeuw ondertussen serieus is aangedikt en de temperaturen een aantal graden naar beneden getuimeld zijn. De deuren van ons buske zijn zowaar dichtgevroren en het kost ons heel wat moeite om in onze bus te geraken en dat was dan nog het eenvoudigste van onze laatste etappe richting Burgberg. De banen liggen er behoorlijk ondergesneeuwd bij en wij missen natuurlijk wat ervaring in het sneeuw rijden waardoor de terugrit iets langer duurt dan voorzien.

Als we een stuk na negen uur eindelijk ongeschonden de oprit van ons appartement oprijden kan ik het mij niet nalaten een schuivertje te maken en een kruiwagen een stuk mee onder de wielen te trekken.

De sneeuw ligt hier ondertussen een tiental centimeters dik en op de parking ligt er nog wat meer opeen gewaaide sneeuw… ‘ t Zal tof worden om hier weg te geraken. Dat zijn zorgen voor later.



Booking.com

Er was eens twee jaar geleden…

Vandaag niet echt een nieuw blogbericht. We laten jullie nog eens meegenieten van een bericht van twee jaar geleden.  Klik op de link hieronder.

Onze sauna ervaring in 2016

De overvloedige regen maakte er vandaag een echte rustdag van. Tijd genoeg om een film te fabriceren. In de fotogalerij (link hieronder) vind je het filmpje helemaal onderaan.

Film Zugspitze



Booking.com



Dienster reanimeren

Foto’s Lindau

Bloed kruipt waar het niet gaan kan, ik kan het bloggen niet laten…

We cruisen vandaag naar Lindau, het Venetië van Schwaben of de Rivièra van Duitsland, zoals men al eens placht te zeggen. De oude stad waar de lamp brandt, is gelegen op een eiland in de Bodensee.

Lindau
Lindau

Het eiland is ongeveer één kilometer lang op 500 meter breed en is een bezoek meer dan waard. We gaan op zoek naar een toeristenbureau waar we een kaartje bietsen waarop een wandeling staat die zowat alle hoogtepunten bevat.

Kriskras, flink het plan volgen, veroveren we stap voor stap de Rivièra van Duitsland. De panoramische vergezichten op het meer, de bergen in Bregenz en Zwitserland wisselen zich moeiteloos af. We waren hier ooit enkele jaren geleden in Bregenz met zicht op Lindau, dat we nu verder aan een grondig onderzoek onderwerpen.

Lindau
Bodensee, Lindau

We slenteren zodanig dat we met momenten vrezen dat we zullen omvallen. Tegen de middag, als de brombeer in mijn buik zich laat horen, zoeken we naar een etablissement dat tafeltje dek je met ons wil spelen… tevergeefs. Het enige waar we terecht kunnen is een boekenwinkel waar ze wat hapjes serveren. We vinden een plaatsje tussen de boeken, tijdschriften en prullaria. Het zit er afgeladen vol… vermoedelijk omdat er niets anders open is. Als we een eenvoudig soepje bestellen, komen ze ons na een uur vertellen dat de soep eigenlijk op is. Ik verdraai mijn ogen om mijn donderwolken te verbergen en ik vrees dat ik het onschuldig dienstertje moet reanimeren als ik niet snel vertel dat het niet haar schuld is. We rekenen onze drankjes af en laten Lindau met een hongerig gevoel achter. Gelukkig is onze reserve groot genoeg om niet meteen in katzwijm te vallen.

Lindau
Frau Lindavia, Lindavia Brunnen, Lindau

We zetten meteen koers naar Burgberg waar we in een plaatselijk grootwarenhuis ons voorzien van het nodige materiaal om een leger hongerige soldaten een indigestie te bezorgen.

We werken de rest van de namiddag aan onze Zuid-Amerika reis van het najaar, koken ons eigen potje goulash en zorgen ervoor dat we “emborracharse” ?.



Booking.com