Categoriearchief: Citytrip

Vanop het water

Foto’s Moskou, dag 4
Video
Polarsteps

Clockwise of counterclockwise

Een zonovergoten dag vandaag met maar liefst 20°C. Het is bijna niet te geloven. We halen terug onze zomertenue boven.

We starten met nog twee bijzonder mooie metrostations, Elektrozavodskaya en Arbatskaya. De volledige lijst met de bijzondere metrostations vind je terug in ons roadbook. Nog een leuke wetenswaardigheid, bron Wikipedia:
De rijrichting van de ringlijn valt op te maken uit de omroepstem. Een mannelijke stem kondigt de stations aan als de trein met de klok mee rijdt en een vrouwelijke stem als de trein tegen de klok in rijdt. Bij de radiale lijnen geldt dit principe voor respectievelijk de treinen richting het stadscentrum en naar de buitenwijken.
Wat mij betreft, alleen de metro’s zijn een bezoek aan Moskou waard.

Tussen Tsaar, Stalin en Yeltsin

We trekken vandaag na het metro-intermezzo naar de kathedraal van Christus de Verlosser. Dit is met kop en schouder de mooiste kerk/kathedraal die we vanbinnen zagen. Hier hangt trouwens heel wat geschiedenis aan vast, om een heel lang verhaal kort te maken: een kerk waar 70 jaar aan gebouwd is op verzoek van de Tsaren, in Stalintijd afgebroken omdat tijdens die periode religie in de USSR niet was toegelaten, later onder Yeltsin terug opgebouwd naar het originele ontwerp en pas in 2000 ingewijd. Trouwens een boven en een benedenkerk. In één woord ‘magistraal’. En zoals bij de meeste kerken in Rusland, verboden te fotograferen vanbinnen.

Christus de Verlosser kerk, Moskou
Christus de Verlosser kerk

Ge zoudt ze soms…

We zien vooraleer we de kerk binnengaan een ticketoffice en denken dat we hier een toegangsticket voor de kerk moeten aanschaffen. De toegang tot de kerk is gratis, maar hier kunnen wel een ticket kopen voor een boottocht. Zeer toeristisch, toch kopen we een ticket, want vanop het water krijg je toch meestal een ander zicht op de stad. De boot zou vertrekken binnen 20 minuten… tijd genoeg denken wij. We haasten ons naar de wat verder gelegen kade en staan daar te wachten op het vaartuig dat ons Moskou vanop de gelijknamige rivier zal laten zien. Na een half uur voel ik aan mijn water dat er iets verkeerd is. Ik zie toevallig dat manneke dat ons dat ticket heeft verkocht aan de overkant van de straat. Ik daar naartoe met de vraag waar onze boot blijft. Oh zegt hij, vandaag vertrekken ze pas om tien voor twaalf. Ik zeg tegen hem op mijn plat Vilvoords/Katlijns: “zijde gij nu met mijn chocodezen aan ’t spelen, ge zegt mij daarnet dat hij binnen twintig minuten vertrekt!?” Een Moskoviet, hier geboren en getogen die mijn taaltje verstaat, ze zijn hier niet dik bezaaid. Hij kan alleen maar stamelen: “sorry mister, sorry mister’. Enfin, niks aan te doen, we maken dus van de nood een deugd en bezoeken dan maar eerst de kathedraal (zie vorige paragraaf).

Только на русском

Na ons kerkbezoek zakken we dus terug af naar de kade… ik zal vandaag mijn trappentotaal nogal zien stijgen. Daar schepen we in op ons vaartuig voor een dik uur durende rondvaart op de Moskova. De uitleg is in eenduidig Russisch, dus moeten we ons behelpen met Google maps om de bezienswaardigheden te kunnen benoemen. De boot van de Engelstaligen zal nog een ander uurrooster gehad hebben ;-). Het is in ieder geval een zeer interessante uitstap. Altijd boeiend om een stad vanop de rivier te verkennen.

Zure room

Hoognoen is allang gepasseerd als we afmeren. We vullen onze tank wat bij in een plaatselijk restoke. Iets wat ik altijd heb willen vertellen is het veelvuldig gebruik van zure room hier. Bij zowat alle gerechten krijg je een potje zure room. Ik moet eerlijk toegeven, ik ben fan. Vanaf nu zal het zure room-verbruik in België een stuk hoger liggen.

Het schoonste

Na dit korte oponthoud zeilen we verder, ditmaal wel op eigen kracht naar het Zaryadye park. Een leuke heuvel met prachtig zicht op het Kremlin, de St. Basil en zijn sprookjesachtige omgeving. Mijn zus Frieda liet me weten dat ze de foto’s en filmpjes vanuit Moskou het mooiste vond.
Ze hebben hier ook een soort van immens amfitheater gebouwd met een brug die pijlerloos over de rivier de Moskova hangt. Dit geeft toch wat kriebels in de buik als je daarbovenop staat.

Zaryadye Park, Moskou
Zaryadye Park

Op, op, alles is op

We passeren nog langs een oud Engels gerechtshof, maar onze brandstoftank is volledig leeg. We proberen nog wat bij te tanken maar onze lichamen krijgen dit vocht niet meer omgezet in energie. We besluiten om de riem er af te leggen en ons vooral toe te leggen op spierversterkende lekkere dingen.

Gepubliceerd in Perm

We krijgen ondertussen een mailtje van onze Armeense vriend vanuit Perm dat ons verslag van de Goelag 36 op de website van hun organisatie staat. Zo blijft er toch een stukje van Hilderikopweg in Rusland hangen: http://permtours.com/feedback/

Napels zien en sterven

Foto’s dag 1

Foto’s dag 2

Foto’s dag 3

Achtsterrenstad

De sterren van dienst in willekeurige volgorde: Inge, Yvan, Sara, Stef, Jasmine, Herwin, Hilde en Erik. We spreken donderdagmorgen af op onze nationale luchthaven. Wij zijn iets vroeger op het appèl om onze twee olijke nichtjes uit te wuiven die terug naar India vertrekken. Toch Alina en Frederike zijn nog heviger dan wij om te vertrekken en tegen de tijd dat wij arriveren zijn de vogels al gaan vliegen en zitten zij al te wachten aan de gate van hun vlucht,  die alleen toegankelijk is voor reizigers buiten Europa. We wisselen wat WhatsApp’ekes uit en tegen de tijd dat we goed en wel aan onze gate zitten, komen Sara en Stef ook al toe. Inge en Yvan sluiten als laatste aan. Onze vlucht duurt twee uur en een beetje en voor je goed en wel beseft dat ge van de grond zijt, wordt de landing al ingezet.

Ivan en Inge
Yvan en Inge

Hilde, Stef, Ivan, Inge, Jasmine en Herwin
Hilde, Stef, Yvan, Inge, Jasmine en Herwin

Sara en Stef
Sara en Stef

Meet me in Napels

Het vierde koppel van ons gezelschap: Jasmine en Herwin, sluit pas in Napels aan, wiens vlucht uit Milaan gelijktijdig met die van ons in Napels aankomt.

We bekijken de optie van een Napels-kaart waarmee je drie dagen van het openbaar vervoer kan genieten en overal sterke reducties krijgt op bezienswaardigheden. We besluiten om er geen te nemen. Ook de optie openbaar vervoer laten we deze keer aan ons voorbij gaan en we rijden met twee taxi’s naar het hotel. We spreken een prijs af van vijfentwintig euro per taxi. Als onze chauffeur zijn gaspedaal indrukt heeft zijn collega alle moeite van de wereld om hem bij te benen. Hij zal die gaspedaal dan ook maar pas lossen als we op onze bestemming aankomen. Niets of niemand ontziet hij onderweg. Zijn remmen heeft hij enkel gebruikt om aan ons hotel te stoppen.

Kort lontje

De afgesproken prijs van € 25,- probeert hij nog even naar boven af te ronden, maar dit is buiten mij gerekend. Als ik hem in mijn beste Italiaans op zijn plaats zet, vertrekt hij – de hele wereld verwensend – met gierende banden.

Als de tweede taxi met onze vrienden aankomt , installeren we ons in onze hotelkamer en kiezen onmiddellijk het Napelse sop en laten ons lekker verdwalen onder het alziend oog van onze gids (de capo di tutti capi), die af en toe wordt bijgestuurd door de opper-capo di tutti capi: Inge.

Camorra

De straffe verhalen van Napels over de Camorra, de moordende diefstallen en de verhaaltjes dat je op de markten wel eens je fototoestel kan terugkopen dat ze zonet van jou gestolen hebben, wil ik hier toch wat nuanceren. In iedere grootstad moet je natuurlijk op je hoede zijn en niet naïef met je spullen te koop lopen. Dat het geld van onze gemeenschappelijke pot uit onze bankier zijn zakken is gehaald is hier geen alleenstaand feit, toch dit gebeurt niet alleen in Napels. Gelukkig ging het niet over een gigantisch bedrag.

Spaccanapoli

We slenteren over de Spaccanapoli, een drie kilometer lange nauwe straat die over de hele lengte driemaal van naam verandert. Het is geen sinecure om met een groep van acht mensen een stad te verkennen, toch het lukt ons wonderwel zonder iemand kwijt te spelen. Na een fikse wandeling laten we de apero rijkelijk vloeien en na een opsmukbeurt in het hotel laten we de Italiaanse gastronomie op ons los in een typisch Italiaans restoke in de Via Santa Maria di Costantinopoli.

Spaccanapoli en zijn zijstraatjes
Spaccanapoli en zijn zijstraatjes

De schatten van Napels

We zien ons bed pas als de volgende dag al zijn intrede heeft gedaan en om kwart na acht ‘s morgens zit iedereen fris en monter aan de rijkelijke ontbijttafel. Ook vandaag overtreffen we onszelf en keren een groot deel van Napels binnenste buiten.  De Piazza Plebiscito, Castel dell’Ovo, Duomo San Gennaro, de ondergrondse Sotteranea, Castel Nuovo, de Chiesa del Gesù Nuovo allemaal stuk voor stuk hoogtepunten, toch de Capella Sansevero met zijn sculptuur van de geluierde Christus is nog net dat ietsje meer hoogtepunt. We slenteren in de Forcella wijk waar vroeger Camorraclans de dans uitmaakten, en de wijk Sanità waar we voor een gesloten deur staan van de Basiliek Santa Maria della Sanità waar de Catacomben van San Gaudioso zich bevinden. Enfin, allemaal te veel om op te noemen.

Castel Dell' Ovo
Castel Dell’ Ovo

Piazza Plebiscito
Piazza Plebiscito

Voor je het weet is de dag gewisseld en zoeken we ons heil in een restaurant in de buurt van ons hotel en laten het dorsen verder aan de boeren over.

Vulkanengeweld

Onze derde dag splitsen we de bende. Inge en Yvan die ooit al in Pompeï waren, kiezen voor Herculaneum, terwijl de rest van het gezelschap voor Pompeï kiest. We nemen de metro Toledo met zijn bijzonder knappe architectuur die de metrolijn wel een heel kunstzinnig imago geeft en begeven ons naar metro Garibaldi waar we de metro wisselen voor een trein naar Pompeï.

Kunst in metrostation Toledo
Kunst in metrostation Toledo

De overvolle trein is natuurlijk de habitat bij uitstek voor zakkenrollers en vlak voor Sara en Stef wordt er iemand van zijn gsm en geld beroofd zonder dat iemand er iets van gemerkt heeft. Die gasten gaan driest te werk en ritsen van de ene wagon in de ander en beroven nietsvermoedende goedgelovige toeristen.

De Vesivius en zijn kleine broertje de Monta Somma
De Vesuvius en zijn kleine broertje de Monta Somma

Pompeï ligt in de schaduw van de Vesuvius en zijn kleine broertje de Monta Somma. De reuzen slapen en laten sedert 1944 niets meer van zich horen. Vulkanologen houden deze tikkende tijdbommen natuurlijk nauwkeurig in de gaten. In 79 na Christus soupeerden beide vulkanen tijdens hun uitbarsting nagenoeg de hele bevolking van Herculaneum en Pompeï op, hetgeen de buurt na zowat 2000 jaar een toeristisch trekpleister opleverde die best een onverzadigbare gouden melkkoe mag worden geheten. Dat de vulkaan slaapt en niet dood is zal de 400.000 inwoners in de omtrek en de duizenden toeristen die jaarlijks naar dit fenomeen komen zien, het minste van hun zorgen zijn.

Pompeï amfitheater
Pompeï amfitheater

De moderne archeologen hebben de laatste jaren veel werk gehad om de stommiteiten van hun voorgangers archeologen in Pompeï te corrigeren. Toch het is iets dat bij iedereen op de bucketlist moet staan. Hilde en ik dwalen tot laat in de namiddag op de site rond en ‘genieten’ (fout woord) van wat ooit een van de grootste rampen in dit gebied ons naliet.

Stembanden smeren

Dat ik in het amfitheater mijn stembanden test zal niemand meer verwonderen. De trillingen die je gewaar wordt als je op de juiste plek je area ten beste geeft is zo overweldigend dat ik het iedere keer uitprobeer als ik op het podium van een amfitheater kruip.

Pompeï heeft een onuitwisbare indruk op ons nagelaten en hoe graag we ook Herculaneum nog hadden gedaan vandaag, het is ons niet gelukt. Onze twee compagnons die het wel deden vonden het zelfs nog indrukwekkender dan Pompeï, wat overigens bevestigd werd door een Napelsspecialist/treincompagnon die we op de luchthaven naar huis zagen.

Kampvuuravond

Voor het gezelschap breekt het kampvuuravond moment aan. Hilde en ik blijven nog een dagje langer en krijgen nog een dag respijt voor onze kampvuuravond. We nemen na ons stoffig Pompeï avontuur een uitgebreid apero momentje en laten ons de gastronomische geneugten van Napels in de schaduw van het kasteel Dell’Ovo welgevallen.

Het ontbijt nemen we ’s anderendaags nog samen en terwijl zij hun spullen pakken en nog een wandeling voorzien om het wachten op hun vlucht te doden, trekken wij dieper de stadsjungle in om de Napelscitroen zoveel mogelijk uit te persen.

Wordt vervolgd…



Booking.com

€ 8,16

U leest het goed in de titel, acht euro en zestien cent, dat is de prijs die we voor 2 personen, heen en terug, betalen om morgenvroeg met Ryanair naar Milaan te vliegen. Nu ja morgenvroeg, we moeten vannacht om 3 uur opstaan want het vliegertje vertrekt om twintig na zes in Charleroi. Hopelijk is dit het enige addertje onder het gras. Dus morgenvroeg als jullie ontwaken, hangen wij ergens boven Zwitserland. Onze Janko kan zijn kampementen weer op de gelijkvloers opslaan om voor onze twee borders te zorgen.

Ryanair
Ryanair

Geef toe voor deze prijs kan je dit toch niet laten liggen. We zijn al voor 1 eurocent naar Shannon gevlogen, maar daar kwamen dan 30 euro luchthaventaksen bij, dit is er nu allemaal inbegrepen… hopen we. Wij laten het alvast niet aan ons hart komen en in dit geval gelukkig ook niet aan onze portemonnee. Bovendien hebben wij een appartement gevonden voor € 50,- per nacht, dus voor minder dan € 150,- zitten we vier volledige dagen in Milaan.

De vliegtuigmotoren van onze vorige vlucht naar Madrid zijn nog niet afgekoeld en de motoren richting Milaan moeten al worden opgewarmd. Madrid zal moeilijk te overtreffen zijn, maar we kijken natuurlijk vooruit en vertrekken met een open mind naar Noord-Italië. Alleen onze voorbereiding liet een beetje te wensen over. We hebben ons gisteren nog een Capitool reisgids van Milaan aangeschaft (die kostte trouwens 3 maal zoveel als onze vlucht voor twee). Dus zullen we hoog in de wolken nog een en ander moeten bekijken.

Wie Italië zegt denkt pasta, Squadra Azzuri, wijn, maar ook Pavarotti is er niet weg te denken. In het Scala zullen we hem alvast niet kunnen bewonderen. Ten eerste ligt mijn kameraad al enkele jaren onder de zoden en bovendien zelfs als hij er nog was… ze vragen tegenwoordig € 300,- (vanaf!) voor een ticket… den buitengevel zal ook wel schoon zijn zeker. Ik luister ‘s avonds wel naar spotify 😉

Ook een tip van een goeie vriend om het laatste avondmaal in het Santa Maria delle Grazie te bewonderen, hebben we niet kunnen verzilveren. We moesten dit maanden op voorhand al reserveren. Nu, we zien wel wat we hier kunnen forceren. Mijn Italiaans beperkt zich tot Si en No, maar ik ben de laatste tijd nogal bedreven geraakt in het met handen en voeten uitleggen aan Oost-Europese truckers, dus zal dit ook wel lukken zeker.