Categoriearchief: Vietnam

De weg is onze bestemming

Foto’s

De woorden zijn van Confusius maar de leuze is ons. We zijn zestig dagen onderweg en nooit was een bestemming ons einddoel, ook nu niet. Maar daarover straks meer. Terwijl we dit eindverslag schrijven hangen we 12 km boven de wolken ergens tussen Bagdad en Boekarest.

Hilde_Erik

Vier landen in een notendop. Ze worden vaak in één adem ‘Zuidoost-Azië‘ genoemd, maar ze hebben alle vier zo hun eigenheid en cultuur.  Een top vier willen we niet maken, maar Laos stak er voor ons met kop en schouder bovenuit. Thailand op het einde van onze vermoeiende reis mogen we misschien niet te hard veroordelen, omdat vermoeidheid ons misschien parten begon te spelen. Vietnam staat bovenaan als het op eten aankwam en zijn fascinerende oorlogsverleden en Cambodja met zijn tempels van Angkor, gaf ons enkele onvergetelijke dagen.

Alle vier de landen hebben hun deel in de oorlogsklappen gekregen, maar de bevolking in deze landen zijn zo gefocust op de toekomst dat, alleen de musea en mijnslachtoffers je af en toe doen herinneren aan de gruwel van vechten en moorden.

In Laos waren we nog fris en de confrontatie met de adembenemende cultuur, hun ongelofelijk vriendelijke bevolking, de authenticiteit beviel ons het meeste. We stellen onszelf dan vaak de vraag: zou je er nog terug naartoe gaan? Vermoedelijk is de kans zeer klein, maar dit meer omwille van onze honger naar andere culturen, andere avonturen, andere wegen.

We reisden letterlijk van arm naar rijker. Dat viel enorm op. Zelfs in Vietnam was er een groot verschil tussen zuid en noord. Zowel Laos, Cambodja als Vietnam slagen er in om te groeien en daarbij hun eigenheid en cultuur te bewaren. Thailand daarentegen is onderhevig aan invloeden van buitenaf en verschilt daardoor zeer sterk van de andere drie landen. Dit is een eigen reflectie dus misschien ervaren andere mensen dit op een andere manier.

Tot gisteren hadden we 722 unieke lezers, onze blog is in 16 verschillende landen gelezen en is bijna 6000 keren geraadpleegd. We konden via Google Analytics al deze gegevens raadplegen, niet wie de blog las, maar wel hoe lang je op een pagina zat. Zo ook weten we precies welke dag we de meeste lezers hadden. Dit was 200 op de dag dat Hilde in de kliniek belandde. We kregen via diverse kanalen meer dan 300 aanmoedigingen en mailtjes van mensen die ons op de voet volgden. We zijn hier allemaal heel dankbaar voor, want dit was vaak de motivatie om na een zware dag toch weer onze belevenissen te bloggen.

We publiceerden 65 blogberichtjes, namen 6000 foto’s, waarvan jullie er zeker de helft te zien kregen. We sliepen op ongeveer 30 verschillende locaties, waarvan 2 nachten op een boot, 5 op een trein en 2 op het vliegtuig. De meest intensieve waren de 3 nachten bij de bergstammen in Luang Prabang, Laos en in Sapa, Vietnam.

Of we ooit heimwee hadden naar huis? Neen, al misten we natuurlijk familie en vrienden. De technologie zorgde voor contact, vooral met de kinderen en natuurlijk onze kleindochter Merel. Ook onze wandelingen met de hondjes misten we, maar we wisten dat ze in goede handen waren.

Waar de weg ons volgend jaar naar toe leidt? Een uitnodiging voor Tel Aviv kunnen we natuurlijk niet naast ons neerleggen, maar we hopen, als de gezondheid het toelaat, volgend jaar Canada en/of Alaska onder de loep te nemen. Al moet gezegd dat Hilde haar kennis van het Spaans dringend aan een opfrisbeurt toe is en dit kan best in Zuid-Amerika. Ook onze fietstocht naar het noorden van Denemarken ligt klaar om geconsumeerd te worden. Maar ons reis-spaarpotje verkeert in danig lamentabele staat dat Bulgarije en Roemenië ernstige kanshebbers zijn ;-).  Wordt alvast vervolgd.

Hopelijk genoten jullie van onze uitspattingen en voor de meeste onder jullie tot ergens op onze weg zeker ;-)

The big mango

Foto’s

Iedereen kent the big Apple (NYC) maar kent iedereen The big Mango? Wel vanmorgen om kwart voor elf na een vlekkeloze vlucht landen wij in Bangkok ‘The Big Mango’.

IMG_9126

Vanmorgen om half zeven werden wij opgepikt in ons hotel en na een goed uurtje getoeter staan we met pak en zak aan de onthaalbalie van Air Asia. Onze grote bezorgdheid is het gewicht van onze rugzakken, maar uiteindelijk blijkt dat ik zelfs 25 kilogram mag meenemen en Hilde 20. Ik steek zelfs nog gauw mijn klein rugzakje met boeken in mijn beschermzak die ik op het vliegtuig altijd rond mijn rugzak bind. Als ik de zak op de weegschaal bij de incheckbalie leg blijkt het net 25 kg te zijn, geen probleem dus.  Hilde haar  rugzak net geen 20kg. Operatie geslaagd.

We hoeven ons dus alleen te bekommeren om mijn gitaar en ons dagrugzakje, dat niet eens gewogen wordt.

Zodra we door de douane en door de beveiliging zijn, (waar we trouwens ook onze botinnen moeten uitdoen, omdat de scanner piept en hier wordt dit blijkbaar in tegenstelling tot Ho Chi Minh Mausoleum wel ernstig genomen) lopen we nog wat rond in de taxfree en verlossen we ons van de laatste Vietnamese Dongs  😉

Ik vergat gisteren nog te vertellen dat we tijdens ons bezoek weerom op de Maleisiërs botsten.  Wel dit is bijna niet te geloven maar wie zit er vlak naast ons in de wachtruimte … inderdaad onze vrienden.  Zij nemen op dezelfde tijd als wij hun vliegtuig.  Zij echter naar Kuala Lumpur.  Moeten we dit als signaal opvatten om volgend jaar naar Maleisië te gaan?

IMG_9122

Onze Maleisische vrienden op de luchthaven van Hanoi

Onze vlucht met Air-Asia verloopt vlekkeloos. Het is zelfs zo dat dit wat mij betreft, één van de beste luchtvaartmaatschappijen is waar we tot nu toe mee vlogen, en dat zijn er ondertussen heel wat. De krappe beenruimte waar ik zo schrik van had blijkt veel ruimer te zijn dan verhoopt. We hebben echt comfortabele zitjes.  Na één uur en vijfenveertig minuten landen we op Don Muang, 25 km ten noorden van Bangkok. Suvarnabhumi Airport die ons naar Abu Dhabi moet brengen ligt 25 km te oosten van Bangkok.

We zoeken een hotel vlakbij de Skytrain die rechtstreeks naar de luchthaven Suvarnabhumi rijdt. Zo kunnen we vanmiddag toch een kijkje gaan nemen bij Etihad om te zien of we onze vlucht  eventueel kunnen vervroegen en eventueel vanavond al kunnen afreizen naar Abu Dhabi.  We zijn om drie uur op de luchthaven en moeten nog een uurtje wachten op iemand van Etihad.  Op onze mail kregen we geen antwoord, maar de hostess ontvangt ons alvast zeer hartelijk. Er is vannacht nog plaats, maar we moeten dit regelen met het reisbureau dat onze de tickets verkocht. De moed zakt ons in de schoenen en we besluiten dan maar de dans in The Big Mango uit te zitten. Uiteindelijk is er hier nog genoeg te beleven.

IMG_9132

Skytrain in Bangkok

We laten ons eens goed gaan in één van de vele shoppingcenters die Bangkok rijk is en we smokkelen een kaasschotel met het nodige edele vocht mee in onze hotelkamer. We hebben voor de komende dagen alvast twee tours geboekt, maar dat lees je morgen.

Ome Ho, War museum en vive le roi

Foto’s

Zoals ik al zei, driemaal is scheepsrecht, vandaag doen we een derde poging om Ome Ho (Ho Chi Minh) zijn gebalsemde lichaam te begroeten. We vertrekken in alle vroegte om de grootste drukte voor te zijn. Als we toekomen aan het Mausoleum is alles afgezet en we moeten helemaal rond.  Het was al bijna drie kilometer van ons hotel tot hier en ze laten ons echt het hele blokje nog eens helemaal rondlopen. We zien de kassa’s binnen handbereik maar er staan een honderdtal politieagenten klaar om op mijn vel te springen als we hun aanwijzingen negeren. Dit nijgt bijna naar pesterij. We moeten echt bijna een ommetje maken van bijna een uur om er te geraken.

helicopter

Hanoi (6) War museum

Dit schijnt om veiligheidsredenen te zijn. Het is hier precies nog erger dan de ‘federale reserve’ die moet bewaakt worden. Draconisch. We moeten ook nog door een scanner lopen… zijn ze bang dat ik een revolver mee heb… hij is toch al dood? Of is het om camera’s te detecteren. Er wordt mij tot tweemaal toe gevraagd of ik elektronica op zak heb of een camera.  Als zij ambetant doen …ik ook. Ik doe dat ik het niet goed begrijp maar schud toch van neen.  Ik mag door. De scanner piept en flitst of ik een heel batterij wapens meehebt. Ik loop door en niemand besteedt aandacht aan die kleine Belg met zijn vleesklak.  Maar ik heb toch mijn camera bij, als ik de kans heb schiet ik een foto.

IMG_8311

Maar die kans krijg je natuurlijk niet, om de paar meter staat er een soldaat met zijn geweer in aanslag. Klaar om de kleinste verdachte beweging te counteren met een dodelijke bajonettensteek ;-) Ik loop met plezier voor deze keer in’t gareel.  Voor we de laatste ruimte binnen mogen, laten ze nog een kleine honderd veteranen voorgaan. Ik laat mijn water hier bijna lopen. Tegen dat het onze beurt is zijn we zo opgedraaid dat ik goesting heb om ‘vive le roi’ te roepen. (Het was immers ome Ho die de koning bedankte voor zijn bewezen diensten).  Maar dan krijg ik niet alleen hier al die afgestreken uniformpjes op mijn dak die niets liever hebben dan de verveling te breken, maar bovendien mijn hele vriendenkring in België ;-)

Zodra je de ruimte met het gebalsemde lichaam betreedt, word je toch wel eventjes stil hoor.  Dit geeft toch wel een speciaal gevoel. Het kleine, tengere lichaam, de gedimde belichting en de plechtstatige wachters dwingen respect en eerbied af. Enfin tegen de tijd we hier buiten zijn ben ik toch wat gekalmeerd.

Als we buiten komen krijgen we weer de hele cinema van: hier mag je niet door en tegen de tijd we aan ons volgend afspraakpunt, het warmuseum zijn, hebben we bijna 14 kilometer in de benen.

Het museum is nogal een rommeltje. Weinig structuur en veel te weinig uitleg.  Ook de film is uitsluitend in Vietnamees.  De Vlaggenmast, symbool voor de onafhankelijkheid, ligt bijna verstopt achter de massa’s bussen die hier op en af rijden.  Tot zelfs onder de vleugels van tentoongestelde vliegtuigen staan ze geparkeerd.  Enfin dit hele museum krijgt een nul op het rekest. We hebben er vele betere gezien.

Het is na enen als we terug in het hotel aankomen en na een klein dutje, staat één van de grootste uitdagingen van onze reis op het programma, onze rugzak maken voor onze tussenvlucht naar Bangkok. Gewapend met een kleine weegschaal van onze vriend Tim van het hotel, moeten we wegen, nog eens wegen, hersteken, proppen… tegen de tijd dat we klaar zijn, sta ik nat in’t zweet.

Hopelijk moeten we niet teveel extra kilo’s betalen voor de vlucht met Air Asia. Met Ethiad naar Abu Dhabi en Brussel is het geen probleem omdat we dan 30 kilogram per persoon en bovendien een zak meer per persoon mogen meenemen.

De berichten die we van Bangkok binnenkrijgen zijn niet echt bemoedigend.  We reserveren voor alle zekerheid geen hotel en gaan proberen om van Bangkok onmiddellijk door te vliegen naar Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten en daar nog een paar daagjes rond te hangen. Wordt alvast vervolgd.

Vanavond kampvuuravond in Vietnam. We gaan nog eentje pakken met Maya, Stephanie en Yannick. Ook voor hun is het kampvuuravond.  We hebben een gezellig en bijzonder lekker etentje in Le Pub met Belgische bieren.  Ik verlies mezelf weer in de Duvel.

We wisselen onze wedervaren uit en als Stephanie en Yannick vroeger onder de veren kruipen troont Maya ons mee naar een ‘Bia Hoi’. Dit is een lokale kroeg, waar je 6 pinten voor een euro kan drinken… hoe Maya dit allemaal heeft leren kennen moet je haar zelf maar eens vragen ;-)))²

20131211_205000

Hanoi – afsluiten met een Bia Hoi

Zieltjes kopen met een halve ton papier

Foto’s

11 miljoen inwoners op 3500 m²…dat is ongeveer 3 per vierkante meter. Reken daarbij nog 8 miljoen brommers en 3 miljoen auto’s. Hiervoor slaan we vandaag op de vlucht. Het veel te drukke Hanoi wisselen we vandaag voor een 3 uur durende busrit naar het  zuiden:  Ninh Binh.  We zitten met zijn elven op het busje en het ongelofelijke toeval wil dat de familie Maleisiërs vanop de trein gisteren, op hetzelfde busje zit. De wereld wordt steeds maar kleiner.

Onze gids legt een aantal geheimen van Vietnam bloot, zo flitsen de flikken bijna 24 uren aan een stuk en controleren ze ook of de voorste passagiers hun veiligheidsriem aanhebben. Blijkt dat zij 50 procent van het geld van de boetes die ze uitschrijven zelf mogen houden. Je ziet hier dus weinig mensen te snel rijden, een vreemdeling die hier werkt niet te na gesproken, vermoedelijk worden zijn boetes door zijn werkgever betaald.  Trouwen dit zijn ook de enige vreemdelingen die hier met een auto mogen rijden. Nadat ze een jaar in Vietnam werken kunnen ze een voorlopig rijbewijs krijgen.

Als je weet dat het gemiddeld inkomen per maand hier nauwelijks $ 200,- bedraagt, kan je je voorstellen dat de politie hier stevig bijklust.

Vietnam is een Socialistische Republiek en een van de laatste communistische staten met een éénpartijstelsel . Tegenwoordig mag je volgens onze gids kritiek uiten op zowat alles … alleen niet op de partij…

Er wordt in bepaalde streken Facebook afgeblokt. Je mag hier op reageren, maar ook hier mag je geen kritiek uiten op de partij die dit uiteindelijk bewerkstelligt.

Terwijl we deze interessante weetjes voorgeschoteld krijgen zijn we getuigen van een vreselijke misdaad. In de rivier naast de weg zijn een paar beunhazen bezig met elektrische schokken vis te vangen. Dit is natuurlijk ten strengste verboden, maar de vangst is enorm. Ook de kleinste visjes moeten er aan geloven. Onze gids veroordeelt dit ten strengste, maar dit zijn gangsterbendes waar geen kruid is tegen opgewassen.

Na een kleine stop bij alweer het zoveelste werkatelier voor gehandicapten, komen we na drie uur aan in Ninh Binh waar we stoppen bij het kleine broertje van de tempel van de Literatuur die we gisteren bezochten: Den Dinh Tien Hoang tempel. Een tempel die je bezoekt met een gids geeft toch altijd iets speciaals, maar die uitleg gaan we jullie besparen.

Ninh_Binh (18) Den Dinh Tien Hoang Tempel

Ninh Binh – Den Dinh Tien Hoang tempel

Daarna is het tijd voor een kleine fietstocht doorheen het karstgebergte van Tam Coc. Dit wordt ook wel eens de droge Ha Long Baai genoemd (of de neerdalende draak op land).  Het is een kort maar adembenemend mooi tochtje. Tegen de tijd dat we aan de lunch worden verwacht staat onze camera gloeiend heet van de vele foto’s die we nemen .

Ninh_Binh (73) Fietstocht Tam Coc

Ninh Binh – fietsen langs de fishfarms in Tam Coc

Ninh_Binh (75) Fietstocht Tam Coc

Ninh Binh – fietsen langs de fishfarms in Tam Coc

We krijgen ditmaal een lunchbuffet voorgeschoteld met plaatselijke specialiteiten. Geit op allerlei manieren. Lekker voor de fijnproever, ik hoor al zo een paar mensen zeggen: jak, die pist in zijn eigen bakkes  … en dit blijkt nog echt zo te zijn ook, maar we proeven het toch niet.

Na deze overvloedige maaltijd varen we tussen het karstgebergte in een klein bootje aangedreven ;-) door twee voeten. Onze roeister van dienst is een madame op jaren die niet zo snel is als de rest. De meeste hanteren de roeispanen met hun voeten. Het is wel een eigenaardig zicht maar ze kunnen er allemaal goed weg mee.

Ninh_Binh (162) Boottocht Tam Coc

Ninh Binh – boottocht Tam Coc

Onderweg worden we natuurlijk bestookt met bootjes die allerlei frisdrank en koeken aanbieden. Als ik zeg dat we juist copieus gegeten hebben, counteren ze mij onmiddellijk met te zeggen dat het niet voor mij is maar voor madame, die zo moe is. Nu goed, ik koop een cola en een pakje Oreo-koekjes voor ‘madame’. Als ik betaal met 100.000 VD (ongeveer € 3,5) kan ze niet teruggeven en wil ze het wisselgeld omtoveren in koekjes en andere vervallen rommel. Ik val bijna uit mijn boot als ik het geld terug uit haar handen rits. Ik geef haar de afgesproken 40.000 VD.

Ik weet het, ’t is niet veel maar als ge hier niet op uw tellen past zijt ge alle dagen € 100,- extra kwijt.

We genieten. Dit verdringt weerom iets uit onze top tien. Ik hoor achter mij het gestel van madame kraken en we nemen beiden een roeispaan en geven wat gas bij. Ik geef haar alvast ‘one dollar’ drinkgeld. Ook van Hilde wil ze nog een dollar. Ik vraag haar of ze al mijn centen moet hebben.  Gelukkig verstaat ze me niet want ik vermoed dat ze nog ja zou zeggen ook. Enfin we roeien nog wat mee door, maar als ik voel dat ze zelf haar roeispanen uit het water haalt en bovendien blijft jammeren over drinkgeld,  halen we onze spanen uit het water en laten haar terug het werk doen, zo kan ze haar krachten terug op het roeien fixeren i.p.v. op haar gezaag.

We geraken veilig aan wal en zoeken terug onze busgenoten op. We wisselen alweer mailadressen uit, omdat we foto’s van mekaar namen en die kunnen doorsturen. Ook onze Italiaanse vriend uit Napels,  die ons al het zoveelste voorstel doet om ons in Napels rond te gidsen. We steken bij deze de derde uitnodiging op zak: 1. Israël, 2. Canada en 3. Napels :-). Sorry Brussel, we zullen nog veel verlof nodig hebben om op deze uitnodigingen in te kunnen gaan.

Als we de terugweg aanvangen zie ik een auto vanalles door zijn venster smijten. Ik vertel onze gids dat ze zo iets beter zouden aanpakken. Onze gids vertelt ons dat dit iemand is die het dode lichaam van een familielid naar de tempel brengt en de ziel van de dode wil vrijwaren door de zielen die hier rondzwerven af te kopen met namaakgeld. Die auto reed meer dan 30 km voor ons en volgens mij heeft die gemakkelijk met een halve ton papier …euh geld zieltjes gekocht.

Het wordt een waar gevecht met het verkeer, dit is echt waanzinnig.  Bovendien wil iedereen zijn nieuwe claxon laten horen aan heel Hanoi. Als ze hier de regels van Nederland moesten toepassen en telkens € 350,- ( schijnt echt zo te zijn) moesten laten ophoesten… er zou menigeen zijn toeterke opvreten.

Enfin ondanks al dat getoeter blikken we alweer terug op een geweldige Vietnamdag, waarbij we mochten kennismaken met een bende interessante mensen: 1 Italiaan, 2 Colombianen (vader en zoon) en de familie Maleisiërs.

Sapa – Lao Cai – Hanoi

Foto’s

In het verslag van onze trekking vergaten we nog de regels te vertellen van zodra je een minderheidsdorp in komt:

  • Koop geen handwerkjes op straat… (da’s gemakkelijker gezegd dan gedaan, ze zagen je de ganse dag de oren van je kop)
  • Motiveer kinderen om naar school te gaan… (door zeker geen handwerkjes van hen te kopen…oeps)
  • Smijt geen vuilnis op straat… (tja ons moet je dat niet vertellen)
  • Neem geen foto’s zonder dat je het eerst vraagt, en zeker geen foto’s van kinderen onder 1 jaar oud.
  • Kleed je behoorlijk en toon geen affectie op straat. Dat is hier precies gelijk in onze jeugdclub Far van 40 jaar geleden ;-)
  • Vermijd sekstoerisme en meld elk incident aan de bevoegde instanties (tellen huwelijksaanzoeken en voorstellen om kinderen te maken ook?)
  • Aai nooit kindjes over hun hoofd.  In het post Dutroux tijdperk is dat bij ons in België ook not done.
  • Betreed geen huizen waarbij groene takken, pluimen of beenderen boven de deur hangen. (Waarom? Dit zijn we vergeten vragen, maar we vermoeden dat dit met ziektes of sterfgevallen te maken heeft)

Dit nog als een kleine toevoeging bij het vorige verslag.

Als we vijf dagen geleden vertrokken uit Hanoi kregen we eigenlijk volgens accuweather vijf dagen regen. Gelukkig lieten we ons hier niet door afschrikken, want uiteindelijk kregen we vier schitterende dagen met overwegend zon.

Vandaag zondag, rustdag… En dit keer nemen we het wel ernstig. We zijn wel heel vroeg wakker, maar we brengen allerlei zaken in orde, publiceren nog een berichtje en voorzien foto’s van wat commentaar.

Sapa (4)

Sapa – een lekkere gemberthee drinken

Na ons ontbijt trekken we de stad in: Christmas-shopping. Winkel in winkel uit. Probleem zal zijn hoe krijgen we dit allemaal thuis.  Met de luchtvaartmaatschappij Etihad (voor onze vlucht  van Bangkok –Brussel, mogen we 30 kg meenemen; met Air-Asia (voor onze vlucht van Hanoi-Bangkok) slechts
20 kg. Enfin we zien wel, dat zijn zorgen voor later.

’s Avonds rond 18 uur vertrekt het busje dat ons weer naar Lao Cai brengt. Het is de hele tijd bergaf, maar we doen er toch 20 minuten langer over dan in opgaan.

Deze keer delen we onze treincoupé met Maleisiërs.  Een vader, zoon en drie dochters. Die laatste zitten wel in een andere coupé. Enfin brave mensen. We zijn dus weer vertrokken voor een nachtje trein. Hopelijk schommelt de trein niet te hevig. Ditmaal is de trein van dienst ‘De Fansipan-Express’. Er bolt hier niet veel trein meer rond in Zuidoost-Azië waar we nog niet hebben ingezeten.

Maandag 9 december 2013 – Hanoi

Zowel Hilde als ik hebben een vrij goede nacht achter de rug. Uiteindelijk neemt de slaap het van de vermoeidheid over zeker… zelfs bij mij ;-)

Als we die ochtend in Hanoi aankomen krijgen we weer hetzelfde spelletje met de taxichauffeurs. Van de eerste chauffeur die we (uitgerekend van de maatschappij die we moeten nemen Mailinh) krijgen we een bod van 200.000 VD, ik vraag of hij op zijn kop gevallen is.  Vragen om op meter rijden op dit uur van de dag is onbegonnen werk.  Ik bied hem 60.000 VD aan ( € 3,-) hij lacht dit ook weg. Ik heb goesting om een foto van zijn rattenkop te nemen en naar het management van zijn firma door te sturen.

Een andere chauffeur van een bedrijf dat al helemaal niet te betrouwen is trekt het kaartje van ons hotel uit mijn pollen en zegt dat hij ons wel zal brengen. Nog net iets sneller dan hij rits ik het kaartje terug. Hij verbouwereerd: ikke taxi, ikke sleutels.  Waarop hij ostentatief zijn autosleutels laat zien.  Ik denk bij mezelf proficiat jongen die heb je vermoedelijk bij je claxon gekregen. Enfin uiteindelijk komt er een Mailinh-chauffeur op ons af die het voor 80.000 VD wil doen.  Net geen 3 euro. Deal closed en wij weg.

Om zes uur zijn wij al ingecheckt in ons hotel.  Dit is de tweede keer dat we de nachtbediende uit zijn veldbed halen. Hij is vriendelijk, maar achter dat masker ontdek ik een vermoeide bediende die me liever tussen het heiligenhuisje van het hotel zou duwen in de plaats dan mij de sleutels te geven.

Wij spoelen het treinvuil van ons af met een verkwikkende douche en om kwart voor zeven zitten we alweer aan de ontbijttafel. Terug kaas op het menu, het ontbijt duurt dus iets langer dan voorzien ;-)

We ontmoeten Steve en Mina, een Canadees-Thais koppel dat we voor onze trip naar Sapa al in Hanoi ontmoet hebben. Hij brengt ons op de hoogte van de situatie in Bangkok waar een oproer aan de gang is. Na het gesprek hebben we alweer een nieuwe uitnodiging op zak… Eentje voor Canada – BC – Senora deze keer ;-). Wij gaan niet alleen verlof maar ook veel geld te kort komen om al die uitnodigingen te verzilveren ;-)

Onze vriend Tim, de hotelbediende van de dagploeg is blij om ons terug te zien en regelt voor ons een afspraakje om morgen voor een dagtrip naar Ninh Binh (de droge Ha Long Bay) te vertrekken.

Vandaag nemen we ondanks de waarschuwing van Tim toch de richting van het mausoleum. Maandag is het gesloten zegt hij terwijl wij duidelijk vorige week zagen dat het alleen in de namiddag is gesloten. ..Ik heb veel goesting om in te breken en zijn gebalsemde lichaam op zijn buik te gaan draaien… het is inderdaad gesloten.

helm

Oud veteraan voor Mausoleum van Nonkel Ho

Enfin  als troostprijs nemen we het huis en het presidentieel Paleis van Ho Chi Minh onder de loep. Nu ja troostprijs eigenlijk best een bezoekje waard. We zullen woensdag dan nog maar eens terugkomen om naar oom Ho zijn net opgepoetst lichaam te komen zien zeker, driemaal is scheepsrecht.  Tussen haakjes de sukkelaar zelf had zijn as graag verstrooid gezien in Noord-, Midden en Zuid Vietnam. Laat dit een les zijn, zelfs voor alle grote staatshoofden, als ge dood zijt hebt ge niets meer te zeggen ;-)

Aansluitend bezoeken we tempel van de literatuur. Daar waar confusius ooit zelf les gaf. Een van zijn wijsheden is onze reisleuze: De weg zelf is de bestemming…

We proberen door de onophoudelijke stroom brommertjes onze weg terug te vinden naar ons hotel. Na de betrekkelijk relatieve rust van Sapa lijkt Hanoi op een heksenketel. Het is soms een waar huzarenstukje om aan de overkant van de straat te geraken.

’s Middags eten we weer samen met de locals in de Dong Xuan. Deze keer gaan we voor de rijstpannenkoeken met garnaaltjes en op een tweede kraampje proberen we de gebakken paling. Overheerlijk. Chinese toeristen die ons zien genieten, komen zelfs vragen of het lekker is. Natuurlijk is het lekker als je zo geniet. Ze schuiven mee aan.

Hanoi (106)

Hanoi – streetfood

Hanoi (101)

Hanoi – streetfood

Iets na de vijven laten we ons door de superlatieven in onze Rough Guide weer verleiden om naar het waterpoppentheater te gaan. Dit zou nog nooit gezien, met de modernste technieken en de beste acteurs worden opgevoerd.  We zijn benieuwd maar na vijf minuten hebben we door dat ze ons bij ons….. hebben. De muzikanten zijn inderdaad een stuk beter dan in Ho Chi Minh maar de rest is rubbish.  Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen… wij wel ;-)

Trekking Sapa – deel 2

Foto’s

We naderen schoorvoetend onze homestay, we zijn er niets gerust in. Als we het erf opdraaien worden we bij het poortje opgewacht door drie varkens, een koppel eenden, wat halfgepluimde kippen, een hond en een kat.  Buiten zit de eigenares achter haar naaimachine handwerkjes te maken om de brave toeristen mee te overdonderen.

Zodra we de halve dierentuin hebben getrotseerd en de poort achter ons dicht hebben getrokken, krijgen we een hartelijke ontvangst. De mama begroet ons alsof we hier vorige week ook al logeerden. Gelukkig krijgen we hier toch andere toestanden dan daarnet voorgeschoteld. Niet dat we in een driesterren zitten, maar na onze ervaring van daarnet voelt dit aan als The Hilton.

Er blijkt ook nog een Frans koppel te gast te zijn. Ik voel me eigenlijk een beetje opgelucht. Er zijn bovendien twee slaapzalen, eentje van zes en eentje van acht. We krijgen ieder een eigen slaapzaal, wij die van 8. Het zijn houten bedden zonder matras, maar omdat we de enige gasten zijn mogen we à volonte de dikke dekens gebruiken om onder ons te leggen zodat we toch het gevoel hebben dat we precies op een matrasje slapen. Het ziet er netjes en verzorgd uit, maar we rollen toch maar voor alle zekerheid onze lakenzak uit.

Nadat we geïnstalleerd zijn, maken we nog een wandeling naar het dorpje waar ik die eigenaardige producten van daarnet nader wil bestuderen. We komen verschillende groepen Dzaovrouwen tegen die rond een vuurtje hun naaikransje houden. Ik moet zeggen wel gezellig.

Sapa_Trekking (228)

Sapa – Hondenkl… in ‘t zuur

Ik meng mij even in hun naaisessie voor een mooi fotoaandenken. Maar dat had ik beter niet gedaan, ik krijg huwelijksaanzoeken en zelfs een uitnodiging om ter plaatse voor een zoon te zorgen. De aanwezigheid van Hilde zal hun worst wezen. Als ik hun toch duidelijk maak dat ik niet op hun avances wil ingaan krijg ik een verzoek voor mijn zoons. Ik weet niet of Jenthe en Janko hiermee gaan opgezet zijn, maar we beslissen maar in hun plaats dat deze vetzakkerij niet doorgaat. Trouwens, hun vriendinnen zouden hier ook niet mee akkoord gaan, hé meisjes? ;-)

Sapa_Trekking (126)

Sapa_Trekking (115)

Je kan goed zien wanneer een Dzao-vrouw op mannenjacht is. Als ze haar wenkbrauwen en haar voorhoofd scheert.  Dan zien ze er tenslotte ook aantrekkelijker uit;-) Ook als ze getrouwd zijn behouden de meeste vrouwen dit kapsel.

Sapa_Trekking (75)

Huwbare of gehuwde Dzao-vrouw

Tegen de tijd dat we terug in onze homestay zijn is het al donker. We verbroederen met de Franse werelreizigers: André en Viviane. We dompelen hun onder in ons Belgisch grondwettelijk recht en proberen hen uit te leggen dat onze zeven regeringen (en hier ga ik reactie op krijgen) voor de nodige stabiliteit zorgen (hilarisch). Ik voeg er wel aan toe dat als je ons systeem op China moest projecteren er daar meer dan 100.000 ministers zouden zijn ;-) Het zijn buren maar het enige dat ze van België echt weten is dat we meer dan een jaar zonder regering zaten… enfin maar 1 van de zeven, we hadden er nog zes andere die voortploeterden… Ze wisten zelfs niet dat het Vlaams eigenlijk Nederlands is. We proberen hun zonder succes ook nog een koning en koningin die wij op overschot hebben te verpatsen. Het wordt een leuke avond, Zarkozy en Hollande passeren ook de revue. Maar aangezien dit geen politieke blog is… ;-)

Terwijl wij ons tegoed doen aan een koel biertje, kookt de dochter des huizes – onze gids van morgen, Maylej – ons avondmaal.

De twee dochters, de zoon met hun respectievelijke echtgenotes, wonen hier allemaal samen in bij mama. We zitten allemaal samen rond het houtvuur waar ons avondmaal wordt voorbereid, evenwel zonder de papa die blijkt uitgenodigd te zijn bij familie op een feestje ergens in China. Het is een gezellige boel.

We krijgen ieder als aperitief een happy watertje aangeboden die iedereen hier voor eigen gebruik mag stoken. Ik betrouw het goedje niet goed en om Hilde te vrijwaren van vergiftiging, drink ik ook haar happy water op ;-)

De man van onze gids komt naast mij zitten en probeert mij vertrouwd te maken met de Vietnamees-Dzaoaanse manier van eten: smekken en luchtzuigen om het voedsel dat je voorgeschoteld krijgt naar waarde te schatten en daarna met de nodige boeren afronden om je waardering te uiten over de kookkunsten. Ik begin blijkbaar een beetje gewoon te worden aan de manier van eten en zonder mij te ergeren geniet ik op mijn manier (zonder smekken en boeren) van deze gastvrije avond met plaatselijke specialiteiten.

Na een geweldig dinertje worden we door ‘mama’ uitgenodigd bij een kampvuurtje in de woonkamer. (dat er trouwens meteen ook voor zorgt dat de rijst bovenop de zolder sneller droogt)

Sapa_Trekking (173)

Zowel de Fransen als wijzelf, zijn door de zuivere lucht en de lange tocht vrij moe en gaan rond negen uur op stok. (waar gaan we dit schrijven)

Rond 1u30 zit mijn nacht er op en lig ik in mijn bed te draaien en te keren als een varken aan het spit.  Trouwens van varken gesproken, we liggen vlak naast het varkenshok en die lookalikes houden de rest van de nacht een feestje. Ze liggen te ronken en te knorren dat het een lieve lust is. (De Française verdenkt mij er ’s anderendaags van ;-)

Ik kan mij wonder boven wonder tot iets na vijf uur bedwingen om te blijven liggen. ’s Morgens trekken we het rolluik (uit plastiek) omhoog en in ons zithoekje hebben we een prachtig zicht op de bergen. De ochtendstond heeft goud in de mond kan je hier letterlijk nemen als de zon de bergen goud kleurt.  Het is hier behoorlijk fris (16° C) en sinds lang draag ik een lange broek en sweater.

Sapa_Trekking (203)

Black Hmong-meisje

Na een ontbijt met bananen en pannenkoeken met honing staan we sterk genoeg om de terugtocht naar Sapa aan te vangen. Weerom genieten we dat de stukken eraf vliegen. Onderweg zien we nog een bende vrouwen die hout gaan kappen zijn in de bergen, we zien ze als lenige hindes naar  beneden lopen. Als je dan weet dat ze dit doen met een mand op hun rug.  Volgens onze gids zit er meer dan 50 kg in. Faut le faire…Waar zijn die venten als je ze nodig hebt…als je die frêle gestalten ziet van dat ‘sterke geslacht’, is het misschien toch maar beter om zo’n arbeid door de vrouwen te laten doen. Trouwens de mannelijke exemplaren dragen hier geen traditionele kledij en het enig Engels dat ze kennen is ‘Hello’.  Wat zouden ze hier zonder de vrouwen zijn… ;-)

Sapa_Trekking (212)

Black Hmong-vrouwen gaan hout sprokkelen in de bergen

In de huiskring durven de vrouwen ook alleen met jeans en T-shirt lopen, tenzij ze bezoekers hebben, maar voor het overige lopen ze altijd met hun kleurrijke traditionele klederdracht.

Tegen de middag zijn we terug in Sapa en onze gids trakteert ons nog op een maaltijd in de plaatselijke markt. Een paar weken geleden liepen we kokhalzend weg van die markten. Nu schuiven we mee aan de dis. Alles went.

Sapa_Trekking (226)

Santé Maylej

De gids neemt ons nog mee op sleeptouw door het marktje en toont ons enkel plaatselijke curiosa. Als we afscheid nemen krijgen we zelfs een hartelijke omhelzing, nochtans wordt hier bijna nooit affectie getoond. We kunnen ook dit onvergetelijk avontuur opbergen in ons rugzakje met fantastische reiservaringen.

Sapa_Trekking (217)

Sapa – Dzao vrouwen op de markt

Terug op onze hotelkamer (wel in een ander hotelletje) draaien we ook de verwarming i.p.v. de airco op volle toeren en na een douche laveren we de rest van de dag tussen ons bed, onze zetel en ’t café. We vinden in onze kamer tussen kaartjes achtergelaten nog een voucher om gratis te gaan dineren.  We trekken onze stoute schoenen aan een kunnen hem inderdaad verzilveren ;-)

Hondenkloten

Foto’s

Loame en Maylej dat zijn onze twee privégidsen die ons de komende twee dagen door de minderheidsstammen gaan gidsen. Ze behoren beiden tot de Dzao. Onze eerste dag neemt Loame het voortouw, morgen zal haar nichtje het overnemen. We kiezen voor gidsen die ons alleen door het gebergte willen loodsen. Voor een schappelijke meerprijs hoeven we niet in een groep mee te wandelen. Met ons drieën is het zoveel interessanter, omdat je veel meer informatie  krijgt.

Sapa_Trekking (17)

Sapa_Trekking (56)

Vandaag staan de  bergdorpen ‘Ma Tra’ van de Hmong en ‘Ta Phin’ op het programma, waar zowel Zwarte Hmong als Dzao leven. Onder de Hmong heb je dan nog een verschil tussen de White, Black en Flower Hmong. Waarvan de Flower de meest kleurrijke, maar ook de meest zeldzame stam is.

Sapa_Trekking (60)

Laome, onze gids van dag 1

De tocht is zeer afwisselend en na ieder bocht krijg je weer een ander panorama waar de natuur georkestreerd wordt door de minderheidsgroepen die hun rijstvelden op de meest inventieve manieren in het gebergte laten passen.  Onze gids Loame leert ons onderweg allerlei planten kennen, waarvan de meest in het oog springende de groene theeplant en de indigoplant zijn. Deze laatste wordt gebruikt om hun materialen en kleren te kleuren.

We lopen een hele tijd op de richeltjes die de rijstveldjes van mekaar scheiden, als plotseling een klaslokaaltje van de Hmong opduikt. Ik kan het mij niet laten en – natuurlijk nadat ik eerst toelating heb gevraagd aan de lerares – mag ik binnen. Tot algemene hilariteit van de kinderen ga ik vooraan aan het bord staan een speel meesterke. Ik los een rekensommetje op en maak opzettelijk een foutje, de kinderen zijn door het dolle heen. Ik vraag of er mij iemand wil helpen. Nadat ze mij verbeterd hebben geef ik het roer terug over aan de specialiste.

Sapa_Trekking (28)

Tijdens de rekenles van de Zwarte Hmong-kinderen

Buiten staat er een doos waar je Vietnamese Dong kan achterlaten, waarmee ze dan boeken voor de kinderen kopen, ik kan mijn foutje van gisteren goedmaken en doe een kleine donatie ;-)

Ik krijg maar geen signaal voor mijn gps, we beginnen stilaan te vermoeden dat de nabijheid van de Chinese grens ons parten speelt. Is het achterdochtig te denken dat de Amerikaan het signaal voor de nieuwe veroveraars van de wereld, onderdrukt. Ik kan dus geen profiel van de wandeling aanbieden. Ook op welke hoogte we vertoeven komen we niet te weten, zelfs niet van onze gidsen. Voorlopig moet ik mij tevreden stellen met de hoogte van de Fansipan : 3143 m

Sapa_Trekking (36)

Twee Dzao-vrouwen

Onderweg maken we kennis met onze gids en hoewel ze vrij introvert is, geeft ze zich gaandeweg wat meer bloot. Tot onze grote opluchting komen we aan de weet dat de Dzao geen hond eten in tegenstelling tot de Hmong die zowat alles in hun koffer duwen.

Na een wandeling van 10 op de schaal van HildErik, komen we in Ta Phin aan, waar we zullen overnachten. We zijn natuurlijk benieuwd in welke beddenbak ze ons gaan duwen. Onze homestay ervaring in Luang Prabang, Laos was er eentje om U tegen te zeggen… tenminste als je van heel avontuurlijk houdt.

Sapa_Trekking (34)

Sapa trekking – dag 1

Maar eerst neemt ze ons nog mee naar de lokale grotten, waar kinderen staan te dringen om ons hun pillampen te lenen (vermoedelijk tegen de nodige Dong).  We hebben altijd zelf onze petzel mee, maar bevredigen hun teleurstelling met snoepjes die we nog in onze rugzak steken hebben. De grot stelt niet echt veel voor en voor ze ons aan onze homestay afzet vraagt onze gids ons of ze nog even langs haar huis mag om ons haar zelfgemaakte handelswaar te laten zien. We voelden al een hele tijd aan ons water dat er iets in die richting ging volgen. Uiteindelijk heeft ze ons goed gegidst en mee de andere opdringerige Hmong- en Dzaovrouwen, die vaak precies uit de grond komen gekropen, van ons helpen weghouden.

Als we aan haar woning aankomen denken we eerst dat we langs de stallingen binnenkomen maar… dit blijkt wel degelijk haar woning te zijn. Ze laat ons binnen in een veel te kleine ruimte waar een bed in de hoek staat en een ondefinieerbare massa in een kookpot op een stenen vuur staat. Ze gebaart ons te gaan zitten, omdat ze gauw haar kinderen gaat ophalen. De schrik slaat ons echt om het hart. We hopen dat we niet in dergelijk onderkomen moet overnachten, want dit is echt onbegrijpelijk dat zoiets bestaat. Hopelijk biedt ze ons geen potje thee aan, want de afwas is precies al een tijdje niet gedaan. Mijn mayonaise werkt op volle toeren. Hoe geraken we hier weg. Mijn gps werkt niet, ik heb geen degelijke kaart en bovendien begint het al wat te schemeren.

Sapa_Trekking (132)

Ten huize Laome – onze gids van dag 1

Sapa_Trekking (137)

Ten huize Laome – onze gids van dag 1

Ik heb een Vietnamese telefoonkaart. 911 werkt overal, desnoods laat ik ons ophalen met een helikopter, want dit is echt een brug te ver. Uiteindelijk komt ze na een kwartiertje terug en heeft ze haar kleine in haar armen. Dit maakt de nachtmerrie compleet. Ik weet niet hoe ik zoiets moet beschrijven. Het kind dat ze vastheeft is zwaar gehandicapt.  Zijn armpjes ontbreken voor de helft en waar zijn voeten moeten zijn, bevinden zich twee handen. Zodra ze hem op de grond zet, komt hij als een spin op ons afgekropen. Hij is blij met zijn snoepje dat ik nog in mijn rugzak heb en zodra hij dit binnen heeft kruipt hij terug naar buiten.

Laome haalt haar rieten basket boven met haar handwerkjes. Wij zijn zo verbouwereerd van hetgeen we hier zien, dat we bijna niet discussiëren over de prijs.  Onze enige zorg is hier zo snel mogelijk weggeraken. Nadat we hebben afgerekend, krijgen we nog een armbandje ‘for good luck’… Bind maar om mijn pols, denk ik, want dit gaan we zeker kunnen gebruiken.

Hadden we toch maar voor de optie ‘Groep’ gekozen. Hier zitten we nu… helemaal alleen, moe, vuil, hongerig als leeuwen. Het dorpje dat we passeren op weg naar onze homestay heeft een winkeltje waar wormen, spinnen en slangen als grillige monsters in flessen met sterke drank worden aangeboden. Paddenstoelen die vermoedelijk hallucinaties veroorzaken en geneeskrachtige planten die mijn bloed al dunner maken dan dat het nu al door mijn aderen stroomt. Ook een bokaal waar vermoedelijk de testikels van honden in azijn liggen te wachten op een viezerik die kikt op hondenkloten.

Waar is er hier een pizzeria….

Wordt vervolgd…

Eigen schuld… dikken b…

Foto’s

Terwijl de Sint en zijn vergruisde piet zich klaarmaken voor het grote werk van morgen starten wij vanmorgen met drie uur vertraging in Lao Cai, op een boogscheut van de Chinese grens. We nemen hals over kop afscheid van onze Chinese vriendinnetjes die verder reizen naar China.

Een busje brengt ons tegen duizelingwekkende snelheid over de smalle bergweggetjes naar Sapa. Prachtige vergezichten, de zon vecht tegen de oprukkende nevel en wolkendek en wint af en toe de strijd. Dit geeft ons adembenemende vergezichten. Na een klein uurtje toeterwerk om zo snel mogelijk van alles en nog wat voor te zijn, zet onze chauffeur ons bijna onbegrijpelijk zonder kleerscheuren af aan ons hotelletje.

Zodra we uit ons busje stappen worden we overmeesterd door enkele H’Mong dames die in deze tijd van het jaar niet veel anders te doen hebben dan toeristenvalletjes op te zetten. Het werk op het rijstveld zit er hier immers op. In de Mekongdelta oogsten ze tot drie maal per jaar rijst. Hier liggen de rijstvelden er verlaten bij. Er wordt hier maar één maal geoogst in september (geplant in mei).

Sapa (111)

Trekking Ta Van – Black Hmong

Wij denken dat we iets moeten kopen maar neen hoor, de hartelijke ontmoeting is slechts een deel van hun plan.  Ze zijn hartelijk. Vragen vanwaar we komen, hoe onze kinderen noemen… We snappen het nog niet goed…, maar krijgen wel een donkerbruin vermoeden.

Sapa (16)

Black Hmong

Nadat we in ons hotel geïnstalleerd zijn en een stevig ontbijt verorberen, gaan we op weg met een Nederlands koppel, twee Ierse vriendinnen en een Slovaaks koppel.  Een onuitgegeven bende. We kunnen het best met mekaar vinden en wisselen onze reiservaringen uit hier in ZOA.

Sapa (23)

Trekking Ta Van

Wij hebben onze vierdaagse in Sapa min of meer zelf samengesteld. Onze eerste dag volgen we deze onuitgegeven groep langs enkele minderheidsdorpen: Y linh Ho, Lao Chai en Ta Van. Morgen penetreren we onder ons beidjes in gezelschap van een vrouwelijke gids het hooggebergte en bezoeken we een bergstam ten noorden van Sapa.

Maar vandaag….De H’Mong dames blijven ons volgen en tussen haakjes ze spreken verdomd goed Engels. Als we na enkele indrukwekkende landschappen en we de meest gepubliceerde view op internet zijn gepasseerd en we gaan lunchen komt de aap uit de mouw… de zo vriendelijke dames veranderen in gewiekste verkopertjes… zelfs hun kinderen zijn ze tegemoet gekomen om de nietsvermoedende toeristen te vermurwen. Wij zijn natuurlijk ook niet de eerste de beste, maar tenslotte heeft hun gezelschap ons de nodige mooie en kleurrijke foto’s opgeleverd. Ik koop dus voor minder dan twee euro een kleinigheid.

Als ik echter van twee kleine kinderen een armbandje koop voor ons Merel, word ik door een vrouwelijke gids van een andere groep op de vingers getikt.. terecht. Als je van kinderen iets koopt gaan de ouders hun kleinste gebruiken om toeristen te verschalken i.p.v. naar school te sturen. Ik kan hier natuurlijk niets tegen inbrengen en mijn lunch gaat een beetje de mist in door mijn stommiteit. Eigen schuld… dikken b….

Sapa (97)

Trekking Ta Van

Onderweg laten we (zie filmpje) een suikerrietstengel proper maken (nu ja), we moeten toch alles eens uitproberen.

Sapa (128)

Trekking Ta Van – suikerriet

We zien onderweg nog blauwe en roze eenden, maar dit blijken geschilderde exemplaren te zijn van families die hun troep eenden op die manier herkennen. Ook lopen er weer wat hondjes los. Houden ze die lieve beestjes dan toch als huisdier… de kleine soorten wel…de grotere soorten echter… nu het is vandaag de vijfde december en de eerste vijf dagen van de maand mag er geen hond gegeten worden want dit brengt ‘bad luck’. Vandaag is de sukkelaar dus nog veilig vanaf morgen zou ik als ik hem was het hazenpad kiezen ;-), want twee keer vanaf per maand hond eten brengt daarentegen wel geluk.

Sapa (130)

Trekking Ta Van

Als we terug in Sapa zijn starten we onze jacht op goedkoop trekking materiaal. De kunst is om fake te leren herkennen uit echt. Ik zou niet graag in Zaventem mijn halve rugzak moeten achterlaten, want dan wordt goedkoop plotseling zeer duur. Maar we worden intussen zeer bedreven in het herkennen van het namaak uit het echte materiaal.

Met twee Chineesjes in bed

Foto’s

Vanmorgen gaan we nog maar eens de cel in. De Hoa Lo gevangenis, die door de Amerikanen ‘Hanoi Hilton’ werd genoemd. Dit vanwege de verschrikkelijke omstandigheden waarin ze hier moesten leven. De filmpjes in de tentoonstelling tonen wel andere omstandigheden. Je ziet ze hier sporten, schaken, lekker eten. Maar dit zal vermoedelijk met oorlogsstrategie te maken hebben. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen zeker. In ieder geval het is een van de betere musea tot nu toe in Vietnam.

IMG_8220

De zon staat weer bijna op haar hoogste punt als we worden vrijgelaten uit de gevangenis en we beslissen om nog het vrouwenmuseum mee te pikken. Het is echter veel groter dan we dachten en bovendien zeer interessant maar ons museumcartouche is opgeschoten. Ik kan mij niet langer concentreren en na een uurtje houden we het hier wel voor bekeken.

huwelijksceremonie

Traditioneel huwelijkspaar – Vrouwenmuseum Hanoi

We mochten onze kamer houden tot 14 uur en we hebben nog net de tijd om onze spullen te versteken in 1 rugzak. De andere zak mogen we terug hier achterlaten tot we terugkomen van Sapa.

Na de namiddag nemen we nog het westmeer onder de loep met De Quan Thanh pagode. Daarna zakken we nog eventjes af om al eens een kijkje te nemen aan het presidentieel paleis en het mausoleum van Ho Chi Minh. Het lichaam van Nonkel Ho is voor het ogenblik voor onderhoud naar Moskou. We hopen dat de Russen tegen volgende week maandag, als we terug in Hanoi zijn met het Balsemonderhoud klaar zijn zodat we de halve god van Vietnam toch eens kunnen zien.

IMG_8311

Mausoleum Ho Chi Minh – Hanoi

Ook de één-pilaar-pagode moet er aan geloven. Als we aan de pagode staan zit er een madammeke met haar moeder fruit te verkopen en nog voor we ze zien ruiken we de Durians. Weet je nog, het symbool van Kampot in Cambodja. Ik wil eigenlijk al de ganse tijd eens proeven van het fruit dat in de meeste hotels en restaurants (vanwege de geur) niet mag verkocht worden.

IMG_8322

Durian

IMG_8323

Bmilk

Ze vraagt tien dollar maar als ik de helft biedt hapt ze toe. Ze is super enthousiast, geeft ons alvast een stokje met ananas en begint met de operatie Durian. (Zie filmpje) Een halve bus Chinezen zet het op een lopen als ze zien wat we van plan zijn. De geur is echt ondragelijk en de smaak is nog erger. Hilde eet haar hele stuk op niet voordat ze handschoenen moet aandoen, want anders zou de geur in je handen blijven hangen. Ik hou het na twee happen voor bekeken. Ik denk dat ik nog gemakkelijker hond door mijn strot zou krijgen. (trouwens een delicatesse hier in het noorden). Enfin, nu weten we hoe Durian er vanbinnen uitziet en hoe het smaakt. De moeder die er bij zit wil weten van waar we komen. Nadat we laten weten dat we van ‘Bi’ komen, zoals ze ons Belgenland hier noemen, komt ze los en vol enthousiasme krijgen we om ons te troosten nog een Bmilkfruit, dragonfruit en een pak bananen. Als we de moeder hadden laten doen hadden we een rugzak vol fruit meegekregen. Of dit een troostprijs is of omdat ze gek is van mijn snor weet ik niet ;-)

We zetten onze wandeling verder en kuieren tussen de oud koloniale huizen van de Fransen. Ook de Russische ambassade is een optrekje om u tegen te zeggen.

IMG_8316

One Pillar Pagoda – Hanoi

Ondertussen staat mijn stappenteller weer bijna op 30.000 of een 20 km. We houden het voor vandaag bekeken. We eten nog een hapje bij een Indiër en om kwart na acht staan ze ons al op te wachten om ons naar het treinstation te brengen waar we weer een nachttrein nemen. Deze keer naar Sapa. Als we op de trein zitten komen er drie mannen op ons loket kloppen om mee te reizen. Ik vraag om hun ticket te zien want er zijn maar vier bedden en ik zoek geen Vietnamees mee in mijn bed te pakken. (Niet dat hij er gelukkig mee zou zijn denk ik ;-) Eentje gaat al op zijn bed liggen en de andere twee staan te treuzelen in de gang. Na een tijdje verdwijnen ze en komen ze terug met twee jonge Chinese dametjes. Hij vraagt of ze er ook bij mogen. Ik begin zowat op kookpunt te geraken als blijkt dat hij gewoon kwam vragen of de Chinese dametjes hun plaats mogen innemen. Natuurlijk hebben we geen bezwaar en zo zijn we alvast verlost van hun rochelconcerten. Trouwens wat dat rochelen betreft dit zou komen omdat ze hun neus niet in het openbaar mogen snuiten. Rochelen en neuspeuteren kan, maar neus snuiten blijkt hier not done. Daarmee weten we dat ook weeral. Ik blijf alvast mijn neusje snuiten.

Ik weet niet of ik het in een van de vorige blogberichtjes al meegaf maar we legden de ganse afstand van Ho Chi Minh City tot Hanoi af in de Reunification Express. Er waren stukken die we goedkoper met de bus en zelfs met Air Vietnam konden overbruggen, maar het was een uitdaging om de hele rit uit te zitten. Een kleine 50 uur.

IMG_8338

Pumpkin train Hanoi – Cao Lai

Ik vrees dat deze trein ons een korte nacht zal bezorgen, want hij rammelt en hotst over de sporen dat het een lieve lust is.

Een vrouwelijke gids zal ons morgen door de bergen naar een aantal bergstammen begeleiden, maar meer hierover lees je morgen als er internet in de lucht hangt.

Mooie liedjes duren niet lang

Foto’s

Om 21 uur doen ze gisteravond mijn licht uit.

Ha_Long_Bay_3 (4)

Ha_Long_Bay_3 (1)

Ik was de enige die gisteren de hele dag op zoek ging naar schaduw en zoveel mogelijk uit de zon blijft en toch ben ik diegene die een lichte zonneslag oploop.  Volledig uitgeteld krijg ik bijna niets op papier en komt Hilde mij ter hulp en neemt de blogpen ter hand.

Vanmorgen ben ik volledig hersteld en bezoeken een recent ontdekte grot Hang Sung Sot of de grot van verrassingen. Inderdaad een spectaculaire grot met drie enorme kamers, maar hier loopt meer volk rond dan op een wedstrijd van KV Mechelen in hun goeie jaren. Wij genieten van de stukken waar toevallig geen volk staat, maar die zijn zo zeldzaam dat we het snel voor bezien houden. Het is nochtans prachtig. Recent is er hier in Vietnam trouwens de grootste grot ter wereld ontdekt en je kan die ook bezoeken maar je moet daarvoor intekenen op een website. De plaatsen voor dit en volgend jaar zijn al volzet en als je weet dat je hiervoor $ 3.500,- moet neertellen, zal je wel begrijpen dat we die kelk aan ons laten voorbijgaan.

Ha_Long_Bay_3 (29) Hang Sung Sot

Hang Sung Sot of de grot van verrassingen

Ha_Long_Bay_3 (10) Hang Sung Sot

Hang Sung Sot of de grot van verrassingen

 

Als we terugvaren met onze tender naar de grotere boot en onze gids het verdere verloop van de dag vertelt moet hij niezen… Waarop hij weer een leuk weetje van Vietnam blootlegt. Oeps zegt hij: er is iemand die mijn naam uitspreekt.

Rond tien uur moet ons materiaal allemaal gepakt zijn, de kamers moeten immers gekuist worden voor de volgende lichting toeristen. Het moet hier opbrengen zulle. Ik sprak trouwens met één van die kelners. Hij laat mij foto’s zien van zijn dochtertje van wanneer ze 1 maand is,  2 maand, 3 maand, enz… tot haar 3 jaar. Hij vertelt dat hij ze goed bewaart en alle dagen bekijkt want ze is momenteel zwaar ziek en hij krijgt maar 1 maal per jaar een paar dagen verlof om naar huis te gaan en haar te bezoeken. De rest van de tijd brengt hij door op de Jonk. “Om beter de klanten te dienen”, zegt hij… dat is wel efkens nen uppercut… Vakbond…nog nooit van gehoord natuurlijk. Dit is weer één van de vraagstukken des leven. Protesteren we hier tegen en blijven we met zijn allen thuis, heeft hij niets. Komen we met zijn allen… pfff hier mag je toch niet te veel bij stilstaan zulle.

We krijgen nog een kleine kookdemonstratie van de chef-kok aan boord. Springrolls op zijn Ha_Long_Bays hebben nu voor ons geen geheimen meer.

Ha_Long_Bay_3 (47)

Kookdemonstratie aan boord van onze jonk

De dames van de floating villages willen hun graantje van de westerse toeristen meepikken en varen de hele dag en een deel van de nacht met hun coracle (rieten bootje) rond onze boot.  Onze badkamer met zicht op de baai is leuk maar ik denk dat als ik in bad zit ze het omgekeerd even leuk vinden. Nu ja… ;-) ’s morgens komen ze met een bootje parels en drank langs waar een kleintje meevaart op het schommelende rieten bootje.  Wij houden ons hart vast. Als ik dat iemand met ons Merel zie doen… die laat ik colloqueren ;-)

Ha_Long_Bay_3 (3)

Verkoopstertjes varen de ganse dag op en af, om hun waar aan te prijzen.

We zullen deze vissersvrouwen niet lang meer zien in hun natuurlijke habitat want de Vietnamese regering heeft beslist dat alle floating villages uit de Ha-Long_bay weg moeten. Dit omwille van het steeds wederkerend fenomeen tyfoon. De regering moet alle jaren te veel schade bekostigen. Hier mag je donder opzeggen dat dit volgend jaar wereldnieuws wordt.

Tijdens de lunch maken we trouwens beter kennis met onze Israëlische tafelgenoten. Het zijn alvast wereldreizigers en bovendien ook boekenwurmen. Meer hebben wij natuurlijk niet nodig. Na de lunch hebben we een uitnodiging voor Tel Aviv op zak.  Zou het er dan toch van komen dat we volgend jaar Israël programmeren?

We nemen afscheid van iedereen en worden met onze tender terug naar de kade gebracht. We wisselen blogadressen uit (onze blog wordt al in 20 verschillende landen gelezen) en zetten koers naar de kade. Met pijn in het hart zeggen we vaarwel aan de Ha Long Bay, de Golf van Tonkin en de Pacific (dit blijkt de grens te zijn tussen de Zuid Chinese zee en de Pacific).

Ha_Long_Bay_3 (48)

Afscheid van onze jonk. Evaluatiepapieren invullen…

Als we terug rijden met de bus zien we vlak voor Hanoi een agent het verkeer regelen… t.t.z. hij staat daar met tranen in zijn ogen met zijn stokske onbeholpen in zijn pollekes. Hij kijkt alsof zijn beslissing om agent te worden erger was dan de Rubicon oversteken. (als politiekers dit gezegde mogen gebruiken, wij dan toch ook, ge ziet hé E10 ik heb mijn lesje goed onthouden). Enfin we hadden met hem te doen. Het verkeer is hier hectisch en onverantwoord gevaarlijk.

Als we ’s avonds terug naar hetzelfde  hotel terugkeren van drie dagen geleden, is de eigenaar zo gelukkig om ons terug te zien dat we…. ge gaat dit niet geloven de Honeymoonsuite krijgen voor de prijs van een gewone kamer. Wij content natuurlijk.

Ondertussen horen we meer en meer verontrustende berichten over Bangkok… oeps daar moeten wij binnen een paar dagen wel naartoe. Maar eerst nemen we morgen de nachttrein naar … Sapa. Mogelijks vliegen we weer onder de internetradar door en zal je onze verslagen pas later kunnen lezen.