Categoriearchief: Vladivostok

Vaarwel, wij moeten gaan

Onze laatste dag in Rusland is druilerig, de wolken laten hun tranen vloeien, ook zij weten dat we vandaag het land uit moeten. Dit mag je eigenlijk letterlijk nemen: ‘moeten’, ons visum vervalt vandaag dus wat dat betreft zijn de Russen meedogenloos.

Beroemd in Vega

Ook het hotel is ‘meedogenloos’, om 12 uur buiten. We hebben vanmorgen nochtans een uur verspeeld omdat de batterijen van het deurmechanisme leeg waren. Tot twee maal toe naar de receptie beneden moeten gaan, waar ze dachten dat onze magneetkaart die toegang verschafte in de kamer door onze bankkaarten onklaar was gemaakt. In het Bolshoi had ik veel beziens als ik mijn stroot openzette. In Vega-hotel kennen ze mij nu ook en niet van het zingen. Ik kan deze keten niet echt aanraden, dit zijn vrij grote blokken waar er per blok meer dan duizend kamers zijn, speciaal neergepoot voor de olympische spelen in 1980. Er is rond deze mastodonten een klein dorp ontstaan: Izmaylovo, daar waar ze een Kremlin hebben gebouwd met musea over verschillende ambachten met annex marktplaats: een ware toeristenval.

Roltrappen

Er zit dus niets anders op dan onze rugzakken te maken en achter te laten in de ‘cloakroom’.
Het wordt bijna een dagelijks ritueel, we bezoeken nog twee metro’s met een zeer bijzonder interieur. Bij de halte ‘Park Pobedy’ nemen we eventjes de roltrap naar boven en terug naar beneden. Dit is de langste roltrap ter wereld. Het duurt drie minuten van boven naar beneden, tegen een snelheid hoger dan de gemiddelde roltrapsnelheid. Ik schat dat hij ongeveer een tweehonderd meter lang is. Indrukwekkend!

Jordaens uit Rusland

We pikken nog het Pushkin museum of fine arts mee, waar er op dat ogenblik een tentoonstelling is van Jordaens. Dit zijn alle schilderijen van Jordaens die verspreidt over heel Rusland voor de gelegenheid van deze tentoonstelling hier zijn samengebracht. Een Vlaamse schilder om fier op te zijn. We nemen in schoonheid afscheid.

Veel te snel

Er rest ons niets anders dan onze rugzakken op te halen in het hotel, we nemen het openbaar vervoer naar de luchthaven Sheremetyevo. Die laatste dag is er vaak te veel aan, maar we zijn onderweg en voor we het goed en wel beseffen staat in Zaventem mijn zus Greta en onze schoonbroer Luc ons op te wachten. Het gaat altijd zo snel, het is alsof we niet weg geweest zijn.

Rusland, wat zal ik er van zeggen

Een algemeen beeld schetsen van Rusland is quasi onmogelijk, we legden meer dan 9000 kilometers per trein af in dit onmetelijke land en de mensen zijn er zo divers, dat het onmogelijk is om ze allemaal over een kam te scheren. Wat ze wel allemaal gemeenschappelijk hebben en waar ze in Europa vaak een verkeerd beeld over hebben is dat ze enorm vriendelijk zijn. We zijn veel te weinig van de grote steden weggeweest, dus hebben we niet echt een beeld van het platteland, zoals Martin Heylen dat schetste in zijn ‘Terug naar Siberië’, maar we hebben het gevoel dat ze in dat programma de extremen wat opzochten.

De levensstandaard is er zeker zo hoog als in België, wij hebben zelfs het gevoel dat er in de grote steden, meer welvaart is, de technologie verder geëvolueerd en dat ze in heel Europa een puntje kunnen zuigen aan de netheid en orde die we hier te zien kregen.

Voorkeur

Van Perm en Irkoetsk, maar vooral van Moskou zijn we helemaal weg. Ik vermoed dat het niet de laatste keer is dat we daar zijn geweest. We moeten tenslotte nog eens terug voor Sint-Petersburg, en je kan er donder op zeggen dat dit via Moskou zal zijn.

Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto
Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto

En dan nu…

We hebben jullie weeral vier weken bestookt met foto’s, blogberichtjes, Facebook, Instagram en dit jaar ook met Polarsteps en video. Wij zijn alvast altijd in onze nopjes als we onze reflectie van een land met iedereen kunnen delen. Bedankt ook weer om zoveel leuke reacties te posten. Op moeilijke momenten is dit toch altijd een extra stimulans om voort te doen. Dit is dus voor deze reis ons laatste bericht, vanaf nu kunnen jullie terug vrij ademen en zijn jullie weer enkele maanden van onze schrijfsels af… alhoewel ik heb nog wat verlof over dit jaar, dus je weet maar nooit.

We eindigen altijd met plannen voor onze volgende grote reis. We geven er allebei alvast de voorkeur aan om iets later op het jaar te gaan en waar we deze keer de natuur een hoofdrol laten spelen. Dit jaar was dat omwille van zware winters in Rusland niet aan de orde. Alhoewel de rit in de winter op de trans Siberische een stuk feeërieker is dan in de zomer… nu ja zomer, gevoelstemperatuur van -3 kan je bezwaarlijk zomer noemen.

Dus terug ten vroegste half oktober vertrekken, en wat de bestemming betreft, zijn we er nog niet uit. Ik zie Afrika volledig zitten, terwijl Hilde Canada naar voor schuift… maar dan vrees ik dat we al in mei moeten vertrekken, want in november in Canada…

Hilde houdt minutieus een roadbook bij met prijzen, bezienswaardigheden, praktische zaken zoals hoe en waar je visum kan krijgen of o.a. treintickets kan bestellen, adressen en onze aanbevelingen van hotels. Ook dit delen we graag met jullie.

Bedankt Johan om mijn taken vijf weken over te pakken, hou het nog een week vol dan kan ik nog een weekje nagenieten zonder kopzorgen in Molenbeek ;-)).

Presentatie Zuid-Amerika

Op 16 oktober geven we in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver een presentatie van onze reis naar Zuid-Amerika. We nodigen iedereen van harte uit om mee te komen genieten van verhalen, foto’s en film van deze wonderbaarlijke reis en anders… Tot in Afrika of Canada

Signatuur Hilderikopweg.eu

Roadbook Trans Siberische Spoorlijn
Foto’s

Heerser van het Oosten

Foto’s Vladivostok dag 1
Foto’s Vladivostok dag 2
http://www.polarsteps.com/hilderikopweg


Jan Baliauw
Jan deze keer niet ‘vanuit’ Moskou, maar ‘naar’ Moskou. Den brave mens zat enkele rijen achter ons in het vliegtuig. Nu ja, Moskou is voor doetjes… Vladivostok daar brandt de lamp.

Aeroflot
De Russische luchtvaartmaatschappij mag dan misschien wat vraagtekens oproepen, de realiteit is zeker anders. Prima service, tenminste tot in Moskou. De lijn Moskou naar Vladivostok wordt door een zustermaatschappij verzorgd (Rossiya) en laat toch een beetje te wensen over, de bediening is best wel vriendelijk, maar het aanbod, zowel wat programma’s op hun verouderde software betreft op de schermen als hun drankenaanbod blijft onder nul of wat den drank betreft zelfs onbestaande.

Kanttekeningen
Dat de automatische visumscan in Moskou niet voor mij werkt en de dame achter de balie in Zaventem tien tickets verscheurt alvorens ze de juiste combinatie kan maken met onze transfertickets doen we af als een kanttekening.

Matroesjka
Matroesjka


Klappen tijdens de landing
Het welgemeende applaus bij de landing is in onze gelederen al lang in de vergeethoek geraakt. Hier echter wordt er nog met vol enthousiasme van de kapitein een artiest gemaakt en geklapt dat het een lieve lust is.


Nat in’t zweet
De transfer in Moskou was een zweterige bedoening, via de exit naar een gate aan de andere kant van de luchthaven. Wij wisten dat luchthavens immens zijn, maar Moskou slaat toch wel alles. De vertraging naar Moskou maakt dat we maar een klein anderhalf uur hebben om onze volgende vlucht te halen. Koelbloedig als we zijn, maar wel nat in het zweet, halen we net op tijd onze volgende vlucht.


Ieder op toer
De piloot van dienst naar Vladivostok zet er vaart achter en we halen alle verloren tijd in en komen op afgesproken tijd in het San Francisco van het oosten aan. We vissen wat roebels uit de muur, bietsen een datakaart voor een maand met ongelimiteerd internet voor maar 9 euro (met dank aan Hilde haar Russische collega) en nemen een trein in de luchthaven die ons op een klein uur naar het centrum van Vladivostok brengt. Deze keer is het Hilde bij wie het ticket niet wil scannen en de toegang wordt haar geweigerd. Ze glipt dan maar mee met een voorgaande passagier binnen.


Lichtgewicht
Een tiental minuten later kunnen we ons bevrijden van onze zware rugzakken… nu ja zwaar, het zijn zowat de lichtste die we ooit op reis meenamen. De les van vorig jaar indachtig dat je eigenlijk heel weinig nodig hebt, maken we hard en nemen alleen het hoogstnodige mee.
De spanning aan de band om onze rugzak op te halen is te snijden, maar onze twee lichtgewichtjes zijn bij de eerste die van de band rollen.

Kunstenfestival
Een nacht zonder slaap, of toch zo goed als, laat zich gevoelen en we slenteren de rest van de namiddag wat rond in Vladivostok en genieten onverwacht toch nog aan de Japanse Zee van een kunstenfestival met tal van optredens.
Het voormalige militaire bastion aan de Japanse Zee begint stilaan uit de kluwen van de militairen te kruipen en zal zich langzaam maar zeker manifesteren als een metropool waar het goed toeven is.

Over paarden en geneugtes
Ik stamp een deur in als ik begin te raaskallen over de ziel die te paard komt, maar met wat pech missen we toch de afspraak met deze viervoeter hier in ‘the lord of the east’. Wij laten het alvast niet aan ons hart komen en wachten niet op dit ros om ons in de geneugten van deze ‘heerser van het oosten’ onder te dompelen.
Op de dienster van vanavond in het restaurant niet te na gesproken worden we overal zeer vriendelijk onthaald.

Slaapwel
De mengeling van jetlag en onvoldoende slaap laat zich gevoelen en mijn wimpers demonstreren hun zwaartekracht en laten mij wat graag van de binnenkant van mijn oogleden genieten.


Twee voor de prijs van één
We krijgen met de beste wil van de wereld het zaakje niet meer gepubliceerd op vrijdag. De vermoeidheid speelt hier zeker een rol, maar meer nog kan ik met mijn nieuwe simkaart geen hotspot opzetten, waardoor we noch de laptop noch de tablet online krijgen.

Welk visum?
Het eerste wat we vanmorgen doen is dus naar een ‘beeline shop’ (telefoonwinkel) om het zaakje in orde te brengen. De verkoper bevestigt waar we al bang voor waren dat mijn ongelimiteerde kaart niet kan gedeeld worden. We nemen dus een tweede kaartje voor Hilde haar smartphone waarmee we al onze andere devices online krijgen, wel maar voor 20 Gb (ook maar € 8,-). Daarna gaan we door de gietende regen naar het postkantoor, omdat volgens de ambassade in België ons visum nog moet geregistreerd worden. Een vriendelijke klant die het Engels machtig is, vertaalt voor ons alles in het Russisch. Verloren moeite want hier blijkt nog niemand van een visum gehoord te hebben.

I’m singing in the rain…
We staken de visumstrijd en ploeteren de rest van de voormiddag door de pletsende regen. Het valt met bakken uit de lucht. De stormparaplu die we meekrijgen van onze hostvrouw is op de lange duur verzadigd en we zijn allebei nat tot op ons vel. Het maritiem museum in een voormalige duikboot brengt even soelaas maar de boot is te klein om ons lang bezig te houden. Gelukkig vinden we ons heil in het Primorsky-museum, waar we een stuk na de middag onze gading vinden in Italiaanse en Russische schilders.

Boem!
Voor de tweede maal in evenveel dagen worden we om exact twaalf uur van onze schoenen geblazen: iedere middag omstreeks die tijd worden ze hier getrakteerd op een kanonschot waarvan de golven in de Gouden Hoorn spontaan beginnen te schuimen. Ook hier noemt de baai inderdaad de Gouden Hoorn zoals in Istanboel.

BAM…
Na het middageten klaart het wat uit en nemen we een van de bruggen onder de loep die Vladivostok rijk is. Waar ze in Antwerpen zo’n spel over maken, hebben ze hier simpelweg neergepoot. Niet één maar drie mastodonten van bruggen die elkaar opvolgen en een majestueuze aanblik bieden aan Vladivostok. In plaats van een overkapping hadden ze in Antwerpen ook beter voor zo’n project gekozen dat trekt tenminste veel volk aan.

Who is driving on the right site?
Wat hier opvalt is dat de meeste wagens met een rechts stuur rondrijden terwijl hier ook rechts wordt gereden. (Bij navraag bleken dat oudere Japanse modellen te zijn. Trouwens in Japan waar ze links rijden is het voor rijke mensen fancy om het stuur langs de linkerkant te hebben… Kunnen jullie nog volgen?…).
Over Japanse modellen gesproken… ik geloof dat er hier meer Japanners rondlopen dan Russen zelf. De nabijheid van dit eiland zal er wel voor iets tussen zitten zeker 😉

Vloggen
Bloggen is één, vloggen is twee, ik dompel mij de laatste tijd onder in de wondere wereld van het vloggen. Wil je eens mee over het muurtje kijken?: https://gopro.com/v/7aLVZD7q3ympg