Categoriearchief: Ural

Vaarwel, wij moeten gaan

Onze laatste dag in Rusland is druilerig, de wolken laten hun tranen vloeien, ook zij weten dat we vandaag het land uit moeten. Dit mag je eigenlijk letterlijk nemen: ‘moeten’, ons visum vervalt vandaag dus wat dat betreft zijn de Russen meedogenloos.

Beroemd in Vega

Ook het hotel is ‘meedogenloos’, om 12 uur buiten. We hebben vanmorgen nochtans een uur verspeeld omdat de batterijen van het deurmechanisme leeg waren. Tot twee maal toe naar de receptie beneden moeten gaan, waar ze dachten dat onze magneetkaart die toegang verschafte in de kamer door onze bankkaarten onklaar was gemaakt. In het Bolshoi had ik veel beziens als ik mijn stroot openzette. In Vega-hotel kennen ze mij nu ook en niet van het zingen. Ik kan deze keten niet echt aanraden, dit zijn vrij grote blokken waar er per blok meer dan duizend kamers zijn, speciaal neergepoot voor de olympische spelen in 1980. Er is rond deze mastodonten een klein dorp ontstaan: Izmaylovo, daar waar ze een Kremlin hebben gebouwd met musea over verschillende ambachten met annex marktplaats: een ware toeristenval.

Roltrappen

Er zit dus niets anders op dan onze rugzakken te maken en achter te laten in de ‘cloakroom’.
Het wordt bijna een dagelijks ritueel, we bezoeken nog twee metro’s met een zeer bijzonder interieur. Bij de halte ‘Park Pobedy’ nemen we eventjes de roltrap naar boven en terug naar beneden. Dit is de langste roltrap ter wereld. Het duurt drie minuten van boven naar beneden, tegen een snelheid hoger dan de gemiddelde roltrapsnelheid. Ik schat dat hij ongeveer een tweehonderd meter lang is. Indrukwekkend!

Jordaens uit Rusland

We pikken nog het Pushkin museum of fine arts mee, waar er op dat ogenblik een tentoonstelling is van Jordaens. Dit zijn alle schilderijen van Jordaens die verspreidt over heel Rusland voor de gelegenheid van deze tentoonstelling hier zijn samengebracht. Een Vlaamse schilder om fier op te zijn. We nemen in schoonheid afscheid.

Veel te snel

Er rest ons niets anders dan onze rugzakken op te halen in het hotel, we nemen het openbaar vervoer naar de luchthaven Sheremetyevo. Die laatste dag is er vaak te veel aan, maar we zijn onderweg en voor we het goed en wel beseffen staat in Zaventem mijn zus Greta en onze schoonbroer Luc ons op te wachten. Het gaat altijd zo snel, het is alsof we niet weg geweest zijn.

Rusland, wat zal ik er van zeggen

Een algemeen beeld schetsen van Rusland is quasi onmogelijk, we legden meer dan 9000 kilometers per trein af in dit onmetelijke land en de mensen zijn er zo divers, dat het onmogelijk is om ze allemaal over een kam te scheren. Wat ze wel allemaal gemeenschappelijk hebben en waar ze in Europa vaak een verkeerd beeld over hebben is dat ze enorm vriendelijk zijn. We zijn veel te weinig van de grote steden weggeweest, dus hebben we niet echt een beeld van het platteland, zoals Martin Heylen dat schetste in zijn ‘Terug naar Siberië’, maar we hebben het gevoel dat ze in dat programma de extremen wat opzochten.

De levensstandaard is er zeker zo hoog als in België, wij hebben zelfs het gevoel dat er in de grote steden, meer welvaart is, de technologie verder geëvolueerd en dat ze in heel Europa een puntje kunnen zuigen aan de netheid en orde die we hier te zien kregen.

Voorkeur

Van Perm en Irkoetsk, maar vooral van Moskou zijn we helemaal weg. Ik vermoed dat het niet de laatste keer is dat we daar zijn geweest. We moeten tenslotte nog eens terug voor Sint-Petersburg, en je kan er donder op zeggen dat dit via Moskou zal zijn.

Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto
Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto

En dan nu…

We hebben jullie weeral vier weken bestookt met foto’s, blogberichtjes, Facebook, Instagram en dit jaar ook met Polarsteps en video. Wij zijn alvast altijd in onze nopjes als we onze reflectie van een land met iedereen kunnen delen. Bedankt ook weer om zoveel leuke reacties te posten. Op moeilijke momenten is dit toch altijd een extra stimulans om voort te doen. Dit is dus voor deze reis ons laatste bericht, vanaf nu kunnen jullie terug vrij ademen en zijn jullie weer enkele maanden van onze schrijfsels af… alhoewel ik heb nog wat verlof over dit jaar, dus je weet maar nooit.

We eindigen altijd met plannen voor onze volgende grote reis. We geven er allebei alvast de voorkeur aan om iets later op het jaar te gaan en waar we deze keer de natuur een hoofdrol laten spelen. Dit jaar was dat omwille van zware winters in Rusland niet aan de orde. Alhoewel de rit in de winter op de trans Siberische een stuk feeërieker is dan in de zomer… nu ja zomer, gevoelstemperatuur van -3 kan je bezwaarlijk zomer noemen.

Dus terug ten vroegste half oktober vertrekken, en wat de bestemming betreft, zijn we er nog niet uit. Ik zie Afrika volledig zitten, terwijl Hilde Canada naar voor schuift… maar dan vrees ik dat we al in mei moeten vertrekken, want in november in Canada…

Hilde houdt minutieus een roadbook bij met prijzen, bezienswaardigheden, praktische zaken zoals hoe en waar je visum kan krijgen of o.a. treintickets kan bestellen, adressen en onze aanbevelingen van hotels. Ook dit delen we graag met jullie.

Bedankt Johan om mijn taken vijf weken over te pakken, hou het nog een week vol dan kan ik nog een weekje nagenieten zonder kopzorgen in Molenbeek ;-)).

Presentatie Zuid-Amerika

Op 16 oktober geven we in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver een presentatie van onze reis naar Zuid-Amerika. We nodigen iedereen van harte uit om mee te komen genieten van verhalen, foto’s en film van deze wonderbaarlijke reis en anders… Tot in Afrika of Canada

Signatuur Hilderikopweg.eu

Roadbook Trans Siberische Spoorlijn
Foto’s

En dan nog dit…

Foto’s
Video
Polarsteps

Een extra dag

Door omstandigheden, is er een extra dagje in ons programma geslopen. Vanmorgen waren we ons aan het opmaken voor onze verhuis naar Perm, maar ons treinticket vertelde ons iets anders. Onze eigen kamer konden we niet voor een extra dag boeken, maar een iets luxueuzere kamer konden we voor dezelfde prijs nog wel voor één extra nachtje krijgen.

Aangezien er nog een aantal zaken in Jekatarinburg een maagdelijk invulling hadden voor Hilderikopweg, lieten we deze kans natuurlijk niet onbetuigd – we konden eigenlijk niet anders – en genoten dus van een extra dag in deze theaterstad.

Jekaterinburg houdt van kleur
Jekaterinburg houdt van kleur

Er moeten trouwens nog wat dingen over de Ural gezegd worden

Laten we beginnen bij het belangrijkste. Raymond VHG zou ze omschrijven als ‘het mooist op aard…’ en ik moet dit volmondig beamen, de vrouwen hier in Rusland zijn van een buitenaardse schoonheid. Dit klinkt misschien wat seksistisch maar het mag toch gezegd. Dit is alleen als compliment bedoeld…tegenwoordig moet je aardig opletten met hetgeen je zegt, en als verhalenverteller weet ik hier van mee te spreken.

Misschien minder interessant maar zeker zo opvallend, en ik voeg er onmiddellijk aan toe, de vorige paragraaf heeft niets vandoen met deze. Het openbaar vervoer in deze stad, en dan bedoel ik de trams en de bussen zijn nog van een makelij van een eind uit de vorige eeuw. Bijzonder charmant om deze oude toestellen in al hun glorie in deze moderne stad te laten rondrazen en de link naar het verleden levendig te houden (alhoewel de Lenin standbeelden dit ook in al hun glorie doen).

En dan last but not least: de koude. We bevinden ons nu in de Ural, maar het spreekwoordelijke ‘ijskoude Siberië’ moet wat ons betreft zijn duimen leggen voor de vrieskou hier in de Ural. De temperatuur flirt hier onophoudelijk met het vriespunt en smakt de gevoelstemperatuur nog een stuk onder nul. In september sneeuwbuien is onze contreien ‘du jamais vu’. Gelukkig zijn hier winkels waar je winterse kledij voor dito taferelen kan kopen. Hilde is al een muts en handschoenen rijker, ikzelf een muts en warme kousen.

Free as a bird
Free as a bird

Uit de hoogte

De bezienswaardigheden op onze voorbereidingslijst worden dunnetjes.
Er is vandaag echter gelukkig tijd genoeg over om de Vysotsky tower met zijn 52 verdiepingen te beklimmen. Op minder dan één minuut sta ik helemaal niet buiten adem, boven op deze gigant, die een prachtig panoramisch uitzicht biedt op deze geweldige stad. De lift, het veiligste vervoermiddel uit deze en vorige eeuw, brengt ons beide voor € 10,- naar dit platform. We krijgen een overzicht, van de bijna honderd kilometer die er hier moest aan geloven, te zien van bovenaf.

Het circus, een prachtig gebouw, alsook het historisch museum hier vlak naast geven nog ‘gesloten’ tegen de tijd dat wij daar arriveren. De botanische tuin biedt onze ochtendwandeling wat soelaas.
We vermorzelen ook nog enkele kerken op onze weg met hun bling bling iconen, waar Hilde zich altijd mag inkapselen met een hoofddoekje en boven haar broek nog een rok mag wikkelen. De mannen moeten hun hoofd dan weer ontbloten… ja, ik weet het ook niet meer zulle. Wij volgen natuurlijk braaf de geplogenheden van alle religies en gemeenschappen, maar als rechtgeaarde ketter ontgaat mij soms wel de diepgang van deze gebruiken. Maar als reiziger moet je plooien.

In de namiddag valt onze keuze nog op een museum of ‘fine arts’ waar we de kunsten van het ijzer en- steen ( en gelukkig ook schilders) kunnen aanschouwen. Ik heb de grootste bewondering voor de kunstenaars die met deze aardse materialen fantastische dingen kunnen creëren, toch deze tak van kunst beroert mij het minste.

Hemels vocht

We overgieten onze cultuurnamiddag in een Engelse pub waar ze de kunst van hemels vocht tappen en het bereiden van overheerlijk gerechten tot bovenaardse kunst verheffen.
De foto’s en films die we nadien tijdens het blauwe uurtje (zoek dat maar eens op) kunnen maken schroeven deze extra dag in Jekatarinburg op tot een achttien karaats journey.

Jekaterinburg tijdens het blauwe uurtje
Jekaterinburg tijdens het blauwe uurtje