Categoriearchief: Ulan Ude

Vaarwel, wij moeten gaan

Onze laatste dag in Rusland is druilerig, de wolken laten hun tranen vloeien, ook zij weten dat we vandaag het land uit moeten. Dit mag je eigenlijk letterlijk nemen: ‘moeten’, ons visum vervalt vandaag dus wat dat betreft zijn de Russen meedogenloos.

Beroemd in Vega

Ook het hotel is ‘meedogenloos’, om 12 uur buiten. We hebben vanmorgen nochtans een uur verspeeld omdat de batterijen van het deurmechanisme leeg waren. Tot twee maal toe naar de receptie beneden moeten gaan, waar ze dachten dat onze magneetkaart die toegang verschafte in de kamer door onze bankkaarten onklaar was gemaakt. In het Bolshoi had ik veel beziens als ik mijn stroot openzette. In Vega-hotel kennen ze mij nu ook en niet van het zingen. Ik kan deze keten niet echt aanraden, dit zijn vrij grote blokken waar er per blok meer dan duizend kamers zijn, speciaal neergepoot voor de olympische spelen in 1980. Er is rond deze mastodonten een klein dorp ontstaan: Izmaylovo, daar waar ze een Kremlin hebben gebouwd met musea over verschillende ambachten met annex marktplaats: een ware toeristenval.

Roltrappen

Er zit dus niets anders op dan onze rugzakken te maken en achter te laten in de ‘cloakroom’.
Het wordt bijna een dagelijks ritueel, we bezoeken nog twee metro’s met een zeer bijzonder interieur. Bij de halte ‘Park Pobedy’ nemen we eventjes de roltrap naar boven en terug naar beneden. Dit is de langste roltrap ter wereld. Het duurt drie minuten van boven naar beneden, tegen een snelheid hoger dan de gemiddelde roltrapsnelheid. Ik schat dat hij ongeveer een tweehonderd meter lang is. Indrukwekkend!

Jordaens uit Rusland

We pikken nog het Pushkin museum of fine arts mee, waar er op dat ogenblik een tentoonstelling is van Jordaens. Dit zijn alle schilderijen van Jordaens die verspreidt over heel Rusland voor de gelegenheid van deze tentoonstelling hier zijn samengebracht. Een Vlaamse schilder om fier op te zijn. We nemen in schoonheid afscheid.

Veel te snel

Er rest ons niets anders dan onze rugzakken op te halen in het hotel, we nemen het openbaar vervoer naar de luchthaven Sheremetyevo. Die laatste dag is er vaak te veel aan, maar we zijn onderweg en voor we het goed en wel beseffen staat in Zaventem mijn zus Greta en onze schoonbroer Luc ons op te wachten. Het gaat altijd zo snel, het is alsof we niet weg geweest zijn.

Rusland, wat zal ik er van zeggen

Een algemeen beeld schetsen van Rusland is quasi onmogelijk, we legden meer dan 9000 kilometers per trein af in dit onmetelijke land en de mensen zijn er zo divers, dat het onmogelijk is om ze allemaal over een kam te scheren. Wat ze wel allemaal gemeenschappelijk hebben en waar ze in Europa vaak een verkeerd beeld over hebben is dat ze enorm vriendelijk zijn. We zijn veel te weinig van de grote steden weggeweest, dus hebben we niet echt een beeld van het platteland, zoals Martin Heylen dat schetste in zijn ‘Terug naar Siberië’, maar we hebben het gevoel dat ze in dat programma de extremen wat opzochten.

De levensstandaard is er zeker zo hoog als in België, wij hebben zelfs het gevoel dat er in de grote steden, meer welvaart is, de technologie verder geëvolueerd en dat ze in heel Europa een puntje kunnen zuigen aan de netheid en orde die we hier te zien kregen.

Voorkeur

Van Perm en Irkoetsk, maar vooral van Moskou zijn we helemaal weg. Ik vermoed dat het niet de laatste keer is dat we daar zijn geweest. We moeten tenslotte nog eens terug voor Sint-Petersburg, en je kan er donder op zeggen dat dit via Moskou zal zijn.

Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto
Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto

En dan nu…

We hebben jullie weeral vier weken bestookt met foto’s, blogberichtjes, Facebook, Instagram en dit jaar ook met Polarsteps en video. Wij zijn alvast altijd in onze nopjes als we onze reflectie van een land met iedereen kunnen delen. Bedankt ook weer om zoveel leuke reacties te posten. Op moeilijke momenten is dit toch altijd een extra stimulans om voort te doen. Dit is dus voor deze reis ons laatste bericht, vanaf nu kunnen jullie terug vrij ademen en zijn jullie weer enkele maanden van onze schrijfsels af… alhoewel ik heb nog wat verlof over dit jaar, dus je weet maar nooit.

We eindigen altijd met plannen voor onze volgende grote reis. We geven er allebei alvast de voorkeur aan om iets later op het jaar te gaan en waar we deze keer de natuur een hoofdrol laten spelen. Dit jaar was dat omwille van zware winters in Rusland niet aan de orde. Alhoewel de rit in de winter op de trans Siberische een stuk feeërieker is dan in de zomer… nu ja zomer, gevoelstemperatuur van -3 kan je bezwaarlijk zomer noemen.

Dus terug ten vroegste half oktober vertrekken, en wat de bestemming betreft, zijn we er nog niet uit. Ik zie Afrika volledig zitten, terwijl Hilde Canada naar voor schuift… maar dan vrees ik dat we al in mei moeten vertrekken, want in november in Canada…

Hilde houdt minutieus een roadbook bij met prijzen, bezienswaardigheden, praktische zaken zoals hoe en waar je visum kan krijgen of o.a. treintickets kan bestellen, adressen en onze aanbevelingen van hotels. Ook dit delen we graag met jullie.

Bedankt Johan om mijn taken vijf weken over te pakken, hou het nog een week vol dan kan ik nog een weekje nagenieten zonder kopzorgen in Molenbeek ;-)).

Presentatie Zuid-Amerika

Op 16 oktober geven we in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver een presentatie van onze reis naar Zuid-Amerika. We nodigen iedereen van harte uit om mee te komen genieten van verhalen, foto’s en film van deze wonderbaarlijke reis en anders… Tot in Afrika of Canada

Signatuur Hilderikopweg.eu

Roadbook Trans Siberische Spoorlijn
Foto’s

Min twintig graden

Foto’s Irkoetsk
Polarsteps
Video


Goed gezelschap
We zijn nog niet goed en wel in ons coupé geïnstalleerd of het logge gevaarte zet zich in beweging. We krijgen gezelschap van een vriendelijke Rus, die zich zonder veel misbaar boven op zijn bed installeert met zijn koptelefoon op. Het is een coupé van vier, dus wachten we nog in spanning of er zich nog iemand anders aandient. Wij hebben gelukkig de onderste bedden voor deze treinrit, maar het verschil met de vorige rit is toch wel frappant. De coupés zijn een stuk kleiner en de bedden lichtelijk harder. Niet geklaagd, we hebben al heel wat hardere bedden op ons palmares staan. Als de trein al in beweging is, dient er zich nog een vrouw aan van Mongoolse afkomst die het laatste bed komt innemen.

Vapeurs
We nodigen beiden uit om toch nog eventjes gebruik te maken van de onderste bedden. Ze gaan op ons voorstel in, maar zodra de trein op kruissnelheid is, komt de treinhostess onze lakens brengen en installeert iedereen zijn bed. Door al dat gewriemel breekt het zweet mij uit, Hilde is zo lief om de installatie van mijn bed voor haar rekening te nemen terwijl ik op de gang probeer de vapeurs van mij af te schudden. Als iedereen zich te slapen heeft gelegd en mijn zweet is verdampt, kom ik terug binnen.

Paniek
Zodra ik de deur achter mij toeschuif voel ik al dat de zuurstof in deze veel te kleine ruimte is opgebruikt. Ik leg mij neer maar ik zou zowaar een paniekaanval krijgen van benauwdheid. Ik leg mijn bek zo dicht mogelijk tegen het venster zodat ik toch het gevoel krijg dat ik niet in een doodskist lig. Langzaam trekt mijn benauwdheid weg, nu ja langzaam… Tegen vier uur val ik in een diepe slaap en ben verwonderd als iedereen tegen zes uur zich al aan het klaarmaken is om uit te schepen… of hoe noem je de desembarkement op een trein.
We frequenteren nog even de samovaar voor een tas koffie en tegen de tijd dat we alles op zijn plaats hebben staat de trein stil in Irkoetsk, onze thuishaven voor de volgende dag.

Vrouwen en oriëntatie
Door vermoeidheid overmand, loop ik eerst de verkeerde richting uit, we zijn al een eind verder als ik zie dat we verkeerd lopen. Oriëntatie en vermoeidheid werken bij mij niet echt samen. Hilde had nochtans al geopperd dat we de andere richting uit moesten… Luisteren werkt dus ook niet. Om verdere fontonten te vermijden nemen we toch maar een taxi naar ons hotel. We mogen echter pas tegen 14 uur op de kamer en het is acht uur als we aan de deur staan. We mogen onze bagage achterlaten ergens in een onbewaakte kast in de gang. Er zit niets anders op dan hier op in te gaan en dan maar meteen van wal te steken en te beginnen met de verkenning van de stad.

Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God
Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God

Is er hier iemand wakker
De stad slaapt nog en alle koffiehuizen moeten hun water nog opwarmen, bovendien is het zaterdagochtend en slaapt de stad iets langer dan gewoonlijk. We passeren ondertussen op een adres dat we terugvonden op internet en geroemd is voor zijn goede service voor organiseren van tours. We willen morgen naar Lake Baikal en proberen hiervoor dus vervoer te vinden. We hebben de host van het hostel duidelijk uit zijn bed gebeld. Hij wil ons met plezier verder helpen maar het probleem is dat hij geen vervoer mag regelen zonder dat we een reservatie hebben op het eiland Olkhon. We proberen een hotel te bellen maar blijkbaar liggen ze daar ook nog te slapen. Er zit dus niets anders op dan later terug te komen als we een hotel kunnen reserveren op het eiland daar.

Kortrijkzaan
We hervatten onze wandeling en na een half uur zien we in de verte toch een koffiehuis dat open is. Zodra we plaats hebben genomen staat de eigenaar naast ons… en soort zoekt soort zeker… hij heeft onmiddellijk door dat we Vlamingen zijn. Hij zelf is een Kortrijkzaan die zijn liefde is gevolgd tot hier in Siberië.

Bloggers onder elkaar
Naast ons zitten twee dames ook te ontbijten, op een of andere manier geraken we ook aan de klap… hoe zou dat nu komen. Het ongelofelijke toeval wil dat de Zweedse een blogger-vlogger is en dan is het ijs natuurlijk snel gebroken. De andere vrouw is een Russische die blijkbaar veel connecties heeft en tours organiseert. Ze kent de eigenaar van een hostel op het eiland en na een telefoontje is alles in orde. We hebben nog een leuke babbel met de dames en na wat uitwisselen van contacten trekken we terug naar het hostel die voor ons het vervoer naar het eiland kan regelen. Dankjewel Tatiana.

Trubetskoy House, huis van een decembrist
Trubetskoy House, huis van een decembrist

Welke zonnebril?
Ondertussen zijn we klaarwakker en lopen Irkoetsk ondersteboven. Vooral de twee musea van de decembristen zijn een voltreffer. De kerk van Kazan en de mansion van Sukachev.
Als laatste wapenfeit trap ik Hilde haar zonnebril met glazen op sterkte aan gruzelementen. Gelukkig laat de zon het afweten en ziet het er voor de komende dagen al niet veel beter uit. De vierentwintig graden met tropische warmte in Vladivostok worden hier gereduceerd tot een vijftal graden met gezapig wat wind en af en toe een likje regen om de gevoelstemperatuur nog wat omlaag te trekken. Niet getreurd we zijn op weg en in goed gezelschap. Hilde zal het wel zonder zonnebril moeten stellen…