Categoriearchief: Rusland

Heerser van het Oosten

Foto’s Vladivostok dag 1
Foto’s Vladivostok dag 2
http://www.polarsteps.com/hilderikopweg


Jan Baliauw
Jan deze keer niet ‘vanuit’ Moskou, maar ‘naar’ Moskou. Den brave mens zat enkele rijen achter ons in het vliegtuig. Nu ja, Moskou is voor doetjes… Vladivostok daar brandt de lamp.

Aeroflot
De Russische luchtvaartmaatschappij mag dan misschien wat vraagtekens oproepen, de realiteit is zeker anders. Prima service, tenminste tot in Moskou. De lijn Moskou naar Vladivostok wordt door een zustermaatschappij verzorgd (Rossiya) en laat toch een beetje te wensen over, de bediening is best wel vriendelijk, maar het aanbod, zowel wat programma’s op hun verouderde software betreft op de schermen als hun drankenaanbod blijft onder nul of wat den drank betreft zelfs onbestaande.

Kanttekeningen
Dat de automatische visumscan in Moskou niet voor mij werkt en de dame achter de balie in Zaventem tien tickets verscheurt alvorens ze de juiste combinatie kan maken met onze transfertickets doen we af als een kanttekening.

Matroesjka
Matroesjka


Klappen tijdens de landing
Het welgemeende applaus bij de landing is in onze gelederen al lang in de vergeethoek geraakt. Hier echter wordt er nog met vol enthousiasme van de kapitein een artiest gemaakt en geklapt dat het een lieve lust is.


Nat in’t zweet
De transfer in Moskou was een zweterige bedoening, via de exit naar een gate aan de andere kant van de luchthaven. Wij wisten dat luchthavens immens zijn, maar Moskou slaat toch wel alles. De vertraging naar Moskou maakt dat we maar een klein anderhalf uur hebben om onze volgende vlucht te halen. Koelbloedig als we zijn, maar wel nat in het zweet, halen we net op tijd onze volgende vlucht.


Ieder op toer
De piloot van dienst naar Vladivostok zet er vaart achter en we halen alle verloren tijd in en komen op afgesproken tijd in het San Francisco van het oosten aan. We vissen wat roebels uit de muur, bietsen een datakaart voor een maand met ongelimiteerd internet voor maar 9 euro (met dank aan Hilde haar Russische collega) en nemen een trein in de luchthaven die ons op een klein uur naar het centrum van Vladivostok brengt. Deze keer is het Hilde bij wie het ticket niet wil scannen en de toegang wordt haar geweigerd. Ze glipt dan maar mee met een voorgaande passagier binnen.


Lichtgewicht
Een tiental minuten later kunnen we ons bevrijden van onze zware rugzakken… nu ja zwaar, het zijn zowat de lichtste die we ooit op reis meenamen. De les van vorig jaar indachtig dat je eigenlijk heel weinig nodig hebt, maken we hard en nemen alleen het hoogstnodige mee.
De spanning aan de band om onze rugzak op te halen is te snijden, maar onze twee lichtgewichtjes zijn bij de eerste die van de band rollen.

Kunstenfestival
Een nacht zonder slaap, of toch zo goed als, laat zich gevoelen en we slenteren de rest van de namiddag wat rond in Vladivostok en genieten onverwacht toch nog aan de Japanse Zee van een kunstenfestival met tal van optredens.
Het voormalige militaire bastion aan de Japanse Zee begint stilaan uit de kluwen van de militairen te kruipen en zal zich langzaam maar zeker manifesteren als een metropool waar het goed toeven is.

Over paarden en geneugtes
Ik stamp een deur in als ik begin te raaskallen over de ziel die te paard komt, maar met wat pech missen we toch de afspraak met deze viervoeter hier in ‘the lord of the east’. Wij laten het alvast niet aan ons hart komen en wachten niet op dit ros om ons in de geneugten van deze ‘heerser van het oosten’ onder te dompelen.
Op de dienster van vanavond in het restaurant niet te na gesproken worden we overal zeer vriendelijk onthaald.

Slaapwel
De mengeling van jetlag en onvoldoende slaap laat zich gevoelen en mijn wimpers demonstreren hun zwaartekracht en laten mij wat graag van de binnenkant van mijn oogleden genieten.


Twee voor de prijs van één
We krijgen met de beste wil van de wereld het zaakje niet meer gepubliceerd op vrijdag. De vermoeidheid speelt hier zeker een rol, maar meer nog kan ik met mijn nieuwe simkaart geen hotspot opzetten, waardoor we noch de laptop noch de tablet online krijgen.

Welk visum?
Het eerste wat we vanmorgen doen is dus naar een ‘beeline shop’ (telefoonwinkel) om het zaakje in orde te brengen. De verkoper bevestigt waar we al bang voor waren dat mijn ongelimiteerde kaart niet kan gedeeld worden. We nemen dus een tweede kaartje voor Hilde haar smartphone waarmee we al onze andere devices online krijgen, wel maar voor 20 Gb (ook maar € 8,-). Daarna gaan we door de gietende regen naar het postkantoor, omdat volgens de ambassade in België ons visum nog moet geregistreerd worden. Een vriendelijke klant die het Engels machtig is, vertaalt voor ons alles in het Russisch. Verloren moeite want hier blijkt nog niemand van een visum gehoord te hebben.

I’m singing in the rain…
We staken de visumstrijd en ploeteren de rest van de voormiddag door de pletsende regen. Het valt met bakken uit de lucht. De stormparaplu die we meekrijgen van onze hostvrouw is op de lange duur verzadigd en we zijn allebei nat tot op ons vel. Het maritiem museum in een voormalige duikboot brengt even soelaas maar de boot is te klein om ons lang bezig te houden. Gelukkig vinden we ons heil in het Primorsky-museum, waar we een stuk na de middag onze gading vinden in Italiaanse en Russische schilders.

Boem!
Voor de tweede maal in evenveel dagen worden we om exact twaalf uur van onze schoenen geblazen: iedere middag omstreeks die tijd worden ze hier getrakteerd op een kanonschot waarvan de golven in de Gouden Hoorn spontaan beginnen te schuimen. Ook hier noemt de baai inderdaad de Gouden Hoorn zoals in Istanboel.

BAM…
Na het middageten klaart het wat uit en nemen we een van de bruggen onder de loep die Vladivostok rijk is. Waar ze in Antwerpen zo’n spel over maken, hebben ze hier simpelweg neergepoot. Niet één maar drie mastodonten van bruggen die elkaar opvolgen en een majestueuze aanblik bieden aan Vladivostok. In plaats van een overkapping hadden ze in Antwerpen ook beter voor zo’n project gekozen dat trekt tenminste veel volk aan.

Who is driving on the right site?
Wat hier opvalt is dat de meeste wagens met een rechts stuur rondrijden terwijl hier ook rechts wordt gereden. (Bij navraag bleken dat oudere Japanse modellen te zijn. Trouwens in Japan waar ze links rijden is het voor rijke mensen fancy om het stuur langs de linkerkant te hebben… Kunnen jullie nog volgen?…).
Over Japanse modellen gesproken… ik geloof dat er hier meer Japanners rondlopen dan Russen zelf. De nabijheid van dit eiland zal er wel voor iets tussen zitten zeker 😉

Vloggen
Bloggen is één, vloggen is twee, ik dompel mij de laatste tijd onder in de wondere wereld van het vloggen. Wil je eens mee over het muurtje kijken?: https://gopro.com/v/7aLVZD7q3ympg