Categoriearchief: Krasnoyarsk

Vaarwel, wij moeten gaan

Onze laatste dag in Rusland is druilerig, de wolken laten hun tranen vloeien, ook zij weten dat we vandaag het land uit moeten. Dit mag je eigenlijk letterlijk nemen: ‘moeten’, ons visum vervalt vandaag dus wat dat betreft zijn de Russen meedogenloos.

Beroemd in Vega

Ook het hotel is ‘meedogenloos’, om 12 uur buiten. We hebben vanmorgen nochtans een uur verspeeld omdat de batterijen van het deurmechanisme leeg waren. Tot twee maal toe naar de receptie beneden moeten gaan, waar ze dachten dat onze magneetkaart die toegang verschafte in de kamer door onze bankkaarten onklaar was gemaakt. In het Bolshoi had ik veel beziens als ik mijn stroot openzette. In Vega-hotel kennen ze mij nu ook en niet van het zingen. Ik kan deze keten niet echt aanraden, dit zijn vrij grote blokken waar er per blok meer dan duizend kamers zijn, speciaal neergepoot voor de olympische spelen in 1980. Er is rond deze mastodonten een klein dorp ontstaan: Izmaylovo, daar waar ze een Kremlin hebben gebouwd met musea over verschillende ambachten met annex marktplaats: een ware toeristenval.

Roltrappen

Er zit dus niets anders op dan onze rugzakken te maken en achter te laten in de ‘cloakroom’.
Het wordt bijna een dagelijks ritueel, we bezoeken nog twee metro’s met een zeer bijzonder interieur. Bij de halte ‘Park Pobedy’ nemen we eventjes de roltrap naar boven en terug naar beneden. Dit is de langste roltrap ter wereld. Het duurt drie minuten van boven naar beneden, tegen een snelheid hoger dan de gemiddelde roltrapsnelheid. Ik schat dat hij ongeveer een tweehonderd meter lang is. Indrukwekkend!

Jordaens uit Rusland

We pikken nog het Pushkin museum of fine arts mee, waar er op dat ogenblik een tentoonstelling is van Jordaens. Dit zijn alle schilderijen van Jordaens die verspreidt over heel Rusland voor de gelegenheid van deze tentoonstelling hier zijn samengebracht. Een Vlaamse schilder om fier op te zijn. We nemen in schoonheid afscheid.

Veel te snel

Er rest ons niets anders dan onze rugzakken op te halen in het hotel, we nemen het openbaar vervoer naar de luchthaven Sheremetyevo. Die laatste dag is er vaak te veel aan, maar we zijn onderweg en voor we het goed en wel beseffen staat in Zaventem mijn zus Greta en onze schoonbroer Luc ons op te wachten. Het gaat altijd zo snel, het is alsof we niet weg geweest zijn.

Rusland, wat zal ik er van zeggen

Een algemeen beeld schetsen van Rusland is quasi onmogelijk, we legden meer dan 9000 kilometers per trein af in dit onmetelijke land en de mensen zijn er zo divers, dat het onmogelijk is om ze allemaal over een kam te scheren. Wat ze wel allemaal gemeenschappelijk hebben en waar ze in Europa vaak een verkeerd beeld over hebben is dat ze enorm vriendelijk zijn. We zijn veel te weinig van de grote steden weggeweest, dus hebben we niet echt een beeld van het platteland, zoals Martin Heylen dat schetste in zijn ‘Terug naar Siberië’, maar we hebben het gevoel dat ze in dat programma de extremen wat opzochten.

De levensstandaard is er zeker zo hoog als in België, wij hebben zelfs het gevoel dat er in de grote steden, meer welvaart is, de technologie verder geëvolueerd en dat ze in heel Europa een puntje kunnen zuigen aan de netheid en orde die we hier te zien kregen.

Voorkeur

Van Perm en Irkoetsk, maar vooral van Moskou zijn we helemaal weg. Ik vermoed dat het niet de laatste keer is dat we daar zijn geweest. We moeten tenslotte nog eens terug voor Sint-Petersburg, en je kan er donder op zeggen dat dit via Moskou zal zijn.

Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto
Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto

En dan nu…

We hebben jullie weeral vier weken bestookt met foto’s, blogberichtjes, Facebook, Instagram en dit jaar ook met Polarsteps en video. Wij zijn alvast altijd in onze nopjes als we onze reflectie van een land met iedereen kunnen delen. Bedankt ook weer om zoveel leuke reacties te posten. Op moeilijke momenten is dit toch altijd een extra stimulans om voort te doen. Dit is dus voor deze reis ons laatste bericht, vanaf nu kunnen jullie terug vrij ademen en zijn jullie weer enkele maanden van onze schrijfsels af… alhoewel ik heb nog wat verlof over dit jaar, dus je weet maar nooit.

We eindigen altijd met plannen voor onze volgende grote reis. We geven er allebei alvast de voorkeur aan om iets later op het jaar te gaan en waar we deze keer de natuur een hoofdrol laten spelen. Dit jaar was dat omwille van zware winters in Rusland niet aan de orde. Alhoewel de rit in de winter op de trans Siberische een stuk feeërieker is dan in de zomer… nu ja zomer, gevoelstemperatuur van -3 kan je bezwaarlijk zomer noemen.

Dus terug ten vroegste half oktober vertrekken, en wat de bestemming betreft, zijn we er nog niet uit. Ik zie Afrika volledig zitten, terwijl Hilde Canada naar voor schuift… maar dan vrees ik dat we al in mei moeten vertrekken, want in november in Canada…

Hilde houdt minutieus een roadbook bij met prijzen, bezienswaardigheden, praktische zaken zoals hoe en waar je visum kan krijgen of o.a. treintickets kan bestellen, adressen en onze aanbevelingen van hotels. Ook dit delen we graag met jullie.

Bedankt Johan om mijn taken vijf weken over te pakken, hou het nog een week vol dan kan ik nog een weekje nagenieten zonder kopzorgen in Molenbeek ;-)).

Presentatie Zuid-Amerika

Op 16 oktober geven we in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver een presentatie van onze reis naar Zuid-Amerika. We nodigen iedereen van harte uit om mee te komen genieten van verhalen, foto’s en film van deze wonderbaarlijke reis en anders… Tot in Afrika of Canada

Signatuur Hilderikopweg.eu

Roadbook Trans Siberische Spoorlijn
Foto’s

Daar is de Tsaar

Foto’s Krasnoyarsk
Polarsteps
Video

Late post

We kunnen het verslag van gisteren pas vandaag posten, mijn ongelimiteerde toegang voor een maand moet blijkbaar na 14 dagen worden verlengd. Het kost mij ongeveer € 4,- dus niet echt iets om je zorgen over te maken. Natuurlijk zeer ongemakkelijk juist op het moment dat je op een trein zit met 5 uur vertraging… misschien is de NMBS toch zo slecht nog niet. Gelukkig zijn we twee lezers en vijf uur ontspannen lezen is zelfs een zegen. Daarenboven geraken we aan de klap met een Russische madam die ons duidelijk maakt dat Krasnoyarsk volgens haar nog mooier is dan Irkoetsk. Het is dus bijna negen uur ‘s avonds als de Rossiya zich in gang trekt. Vijf uur later dan voorzien. Hij is bijna vier dagen onderweg, vertrokken vanuit Vladivostok, dus een paar uurtjes vertraging zal wel niet abnormaal zijn zeker.

Eerste in tweede

Alsof de goden er mee gemoeid zijn, wordt ons geduld beloond met een tweedeklas coupé waarin we alleen zitten… op het ogenblik van instappen toch. Na iedere halte, en er zijn er wel wat, houden we ons hart vast, maar uiteindelijk stapt er niemand tijdens de hele reis bij in ons coupé. We hebben dus een beetje een eerste klas voor de prijs van tweede. Al moet gezegd dat de verplaatsing met trein nr 1: ‘De Rossiya’, iets prijselijker is dan de overige treinen. Het eerste deel van de rit tussen negen en middernacht kunnen we wonderwel vrij goed slapen… De rest van de nacht is horror. De verwarming staat te hoog en we krijgen een droge mond en neus.

Reizen in tweede klas op de Trans Siberische Spoorlijn
Reizen in tweede klas op de Trans Siberische Spoorlijn

Weerom een streepje dichter bij België

Onderweg kruisen we weerom een tijdlijn en verschillen we maar vijf uur meer met België. Het is bijna 13 uur als we de rivier ‘Yenisey’ oversteken en uiteindelijk voet aan grond zetten in deze leuke stad. We verliezen dus een halve dag In Krasnoyarsk, maar onze vermoeide botten hoor ik hierover niet klagen. We zoeken aan het station een taxi en voor 4 euro worden we vlakbij ons hotel gedropt. We wassen het treinstof van ons af en maken een verkenningstoer. Volgens onze nieuwe hostvrouw zouden we hier terug in Europa zijn. Ik vind hier niet onmiddellijk iets van terug, maar betwijfel dit ten zeerste.

Wodka hier wodka daar

Overal vind je wel iets terug waar er wat te drinken en te schnabbelen valt. Zoals bij ons een wijntje of een biertje wordt gedronken, bestellen ze hier wat fruitsap van bosvruchten met… just, een fles wodka bij. Ook ’s avonds zien we dat er vaak gewoon wodka in plaats van wijn of bier wordt gedronken. Wij houden het wijselijk bij een biertje… overdag, maar ’s avonds proberen we toch wel enkele straffere zaken uit.

Hier gaat van het permafrost niet veel overblijven

Ondertussen swingen de temperaturen hier de pan uit. Het is hier 24 °C … Het is hier verdikke Siberië… zou er dan toch iets met ons klimaat aan de gang zijn???? Ik denk het wel, normaal moet het hier rond de 3 graden draaien rond deze tijd. Nu wij klagen niet maar ik vrees dat onze NIET-vliegschaamte hier misschien wel voor iets tussen zit.

Goeiemorgen of Dobroye Utro

Onze kamer is naar onze reisnorm zeer luxueus, groot en zeer modern ingericht. Voor minder dan veertig euro… daar kan je nog geen camping voor betalen in Europa.
We hebben een goede nachtrust, maar ons lichaam weet niet dat we één uur ingehaald hebben, we zijn dus om vijf uur klaarwakker. Genoeg te lezen, genoeg voor te bereiden en bovendien mogen we hier al om 7 uur aan de ontbijttafel.

Weekend wandelaars

De stad ontwaakt stilletjes terwijl wij langs de kade richting ‘Central Park’ lopen. We lopen vandaag weer de benen van onder ons gat en genieten van de rust in het park aan de overkant van de Yenisey rivier. Tegen de tijd dat we de terugweg aanvangen beginnen de mensen aan hun weekend uitstap naar het park.

Central Park, Krasnoyarsk
Central Park, Krasnoyarsk

De Tsaar en Lenin

Op de terugweg bezoeken we een stoomschip waarmee Lenin en Tsaar Nicolaas II nog hebben meegevaren. Varen doet die stoomboot al lang niet meer want hij ligt tegenwoordig op het droge en is ingericht als museum.

Oktoberrevolutie

Recht tegenover het stoombootmuseum ligt het ‘Ploshchad Mira museum’ waar er een fototentoonstelling loopt en een moderne kunst biënnale van over de hele wereld, maar de boeiendste verdieping is de vaste tentoonstelling die is gewijd aan de Oktoberrevolutie en het leven onder Lenin.
Onze stappenteller en niet in het minst wijzelf schreeuwen naar wat rust, want ons tellertje staat vandaag weerom in het rood. De rest van de late namiddag en de avond vullen we met het bijvullen van onze tank.
Morgen is het weerom vroeg dag.

Duizenden kilometers van huis…

Foto’s
Polarsteps

Vaarwel schoonzus

Gisteren kregen we bericht dat onze schoonzus Annemie is overleden, na een slepende ziekte. Dit is natuurlijk mee van het slechts denkbare bericht dat je op duizenden kilometers van huis kan krijgen. Het was haar wens en ook die van haar man, Hilde haar broer Luc, dat we onze reis niet mogen onderbreken. Bij deze willen we hem toch een hart onder de riem steken en wensen hem alle sterkte toe in deze moeilijke dagen. Dit is al de derde schoonzus/schoonbroer die we op korte tijd verliezen. We moeten allemaal vertrekken, maar ze waren allemaal meer dan twintig… zeg maar dertig jaar te jong.

Vandaag is het een transfer dag, We hebben nog wel de hele morgen, want we worden pas rond 13 uur opgepikt.

Experimenteren op het strand

We maken nog een wandeling tot aan het meer waar Hilde met haar filters en haar statief enkele experimenten uitvoert. Al zijn volgens haar de omstandigheden niet ideaal. Ik geniet wat verder op het strand van de rust en laat het mij welgevallen. Een beetje verder is er een rots waarlangs je verder naar het strand kan. Ik zie drie Russen met een fles, ik vermoed wodka, van die rotsen afdalen. Als ik zie hoe ze liggen te schuiven en schuifelen op hun achterste om naar beneden te komen, besluit ik om dat stuk rots te laten voor wat het is.

Experiment met lange sluitertijd
Experiment met lange sluitertijd

Kineasten

Na Hilde haar experiment hebben we nog wat tijd om onze rugzakken terug op orde te steken en nog wat te lezen. Terwijl ik mijn rugzak maak probeer ik een vlogje te maken over hoe onze rugzakken zijn samengesteld. Dit vraagt echter iets meer werk om te editen, dus ik weet niet wanneer dit online komt.

Ondertussen zijn onze filmpjes blijkbaar een succes, want we krijgen via verschillende kanalen heel wat complimentjes. Al moet ik zeggen dat de GOPRO tools natuurlijk een groot deel van het werk uit handen nemen.

Bezeten

Omstreeks iets voor 13 uur staat het busje voor de deur. We reppen ons voor een goede plaats, maar dit blijkt overbodig want het zijn bijna allemaal goede plaatsen want we zitten maar met zeven op een bus van 16. Het eerste stuk op het eiland doet de chauffeur op de slechte weg het zeer rustig aan… soms iets te rustig. Zodra we het Baikal meer zijn overgestoken, geeft hij plankgas en raast als een bezetene richting Irkoetsk. Vijf uur later komen we compleet door elkaar geschud, gebroken ik Irkoetsk aan.

En dan is er… Krasnoyarsk

Ook morgen hebben we maar een deel van de dag om ons bezoek aan de hoofdstad van Oost-Siberië verder te zetten, want om 16 uur staat al onze volgende verplaatsing met de trein naar Krasnoyarsk op het menu.