Categoriearchief: Jekatarinburg

Vaarwel, wij moeten gaan

Onze laatste dag in Rusland is druilerig, de wolken laten hun tranen vloeien, ook zij weten dat we vandaag het land uit moeten. Dit mag je eigenlijk letterlijk nemen: ‘moeten’, ons visum vervalt vandaag dus wat dat betreft zijn de Russen meedogenloos.

Beroemd in Vega

Ook het hotel is ‘meedogenloos’, om 12 uur buiten. We hebben vanmorgen nochtans een uur verspeeld omdat de batterijen van het deurmechanisme leeg waren. Tot twee maal toe naar de receptie beneden moeten gaan, waar ze dachten dat onze magneetkaart die toegang verschafte in de kamer door onze bankkaarten onklaar was gemaakt. In het Bolshoi had ik veel beziens als ik mijn stroot openzette. In Vega-hotel kennen ze mij nu ook en niet van het zingen. Ik kan deze keten niet echt aanraden, dit zijn vrij grote blokken waar er per blok meer dan duizend kamers zijn, speciaal neergepoot voor de olympische spelen in 1980. Er is rond deze mastodonten een klein dorp ontstaan: Izmaylovo, daar waar ze een Kremlin hebben gebouwd met musea over verschillende ambachten met annex marktplaats: een ware toeristenval.

Roltrappen

Er zit dus niets anders op dan onze rugzakken te maken en achter te laten in de ‘cloakroom’.
Het wordt bijna een dagelijks ritueel, we bezoeken nog twee metro’s met een zeer bijzonder interieur. Bij de halte ‘Park Pobedy’ nemen we eventjes de roltrap naar boven en terug naar beneden. Dit is de langste roltrap ter wereld. Het duurt drie minuten van boven naar beneden, tegen een snelheid hoger dan de gemiddelde roltrapsnelheid. Ik schat dat hij ongeveer een tweehonderd meter lang is. Indrukwekkend!

Jordaens uit Rusland

We pikken nog het Pushkin museum of fine arts mee, waar er op dat ogenblik een tentoonstelling is van Jordaens. Dit zijn alle schilderijen van Jordaens die verspreidt over heel Rusland voor de gelegenheid van deze tentoonstelling hier zijn samengebracht. Een Vlaamse schilder om fier op te zijn. We nemen in schoonheid afscheid.

Veel te snel

Er rest ons niets anders dan onze rugzakken op te halen in het hotel, we nemen het openbaar vervoer naar de luchthaven Sheremetyevo. Die laatste dag is er vaak te veel aan, maar we zijn onderweg en voor we het goed en wel beseffen staat in Zaventem mijn zus Greta en onze schoonbroer Luc ons op te wachten. Het gaat altijd zo snel, het is alsof we niet weg geweest zijn.

Rusland, wat zal ik er van zeggen

Een algemeen beeld schetsen van Rusland is quasi onmogelijk, we legden meer dan 9000 kilometers per trein af in dit onmetelijke land en de mensen zijn er zo divers, dat het onmogelijk is om ze allemaal over een kam te scheren. Wat ze wel allemaal gemeenschappelijk hebben en waar ze in Europa vaak een verkeerd beeld over hebben is dat ze enorm vriendelijk zijn. We zijn veel te weinig van de grote steden weggeweest, dus hebben we niet echt een beeld van het platteland, zoals Martin Heylen dat schetste in zijn ‘Terug naar Siberië’, maar we hebben het gevoel dat ze in dat programma de extremen wat opzochten.

De levensstandaard is er zeker zo hoog als in België, wij hebben zelfs het gevoel dat er in de grote steden, meer welvaart is, de technologie verder geëvolueerd en dat ze in heel Europa een puntje kunnen zuigen aan de netheid en orde die we hier te zien kregen.

Voorkeur

Van Perm en Irkoetsk, maar vooral van Moskou zijn we helemaal weg. Ik vermoed dat het niet de laatste keer is dat we daar zijn geweest. We moeten tenslotte nog eens terug voor Sint-Petersburg, en je kan er donder op zeggen dat dit via Moskou zal zijn.

Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto
Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto

En dan nu…

We hebben jullie weeral vier weken bestookt met foto’s, blogberichtjes, Facebook, Instagram en dit jaar ook met Polarsteps en video. Wij zijn alvast altijd in onze nopjes als we onze reflectie van een land met iedereen kunnen delen. Bedankt ook weer om zoveel leuke reacties te posten. Op moeilijke momenten is dit toch altijd een extra stimulans om voort te doen. Dit is dus voor deze reis ons laatste bericht, vanaf nu kunnen jullie terug vrij ademen en zijn jullie weer enkele maanden van onze schrijfsels af… alhoewel ik heb nog wat verlof over dit jaar, dus je weet maar nooit.

We eindigen altijd met plannen voor onze volgende grote reis. We geven er allebei alvast de voorkeur aan om iets later op het jaar te gaan en waar we deze keer de natuur een hoofdrol laten spelen. Dit jaar was dat omwille van zware winters in Rusland niet aan de orde. Alhoewel de rit in de winter op de trans Siberische een stuk feeërieker is dan in de zomer… nu ja zomer, gevoelstemperatuur van -3 kan je bezwaarlijk zomer noemen.

Dus terug ten vroegste half oktober vertrekken, en wat de bestemming betreft, zijn we er nog niet uit. Ik zie Afrika volledig zitten, terwijl Hilde Canada naar voor schuift… maar dan vrees ik dat we al in mei moeten vertrekken, want in november in Canada…

Hilde houdt minutieus een roadbook bij met prijzen, bezienswaardigheden, praktische zaken zoals hoe en waar je visum kan krijgen of o.a. treintickets kan bestellen, adressen en onze aanbevelingen van hotels. Ook dit delen we graag met jullie.

Bedankt Johan om mijn taken vijf weken over te pakken, hou het nog een week vol dan kan ik nog een weekje nagenieten zonder kopzorgen in Molenbeek ;-)).

Presentatie Zuid-Amerika

Op 16 oktober geven we in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver een presentatie van onze reis naar Zuid-Amerika. We nodigen iedereen van harte uit om mee te komen genieten van verhalen, foto’s en film van deze wonderbaarlijke reis en anders… Tot in Afrika of Canada

Signatuur Hilderikopweg.eu

Roadbook Trans Siberische Spoorlijn
Foto’s

En dan nog dit…

Foto’s
Video
Polarsteps

Een extra dag

Door omstandigheden, is er een extra dagje in ons programma geslopen. Vanmorgen waren we ons aan het opmaken voor onze verhuis naar Perm, maar ons treinticket vertelde ons iets anders. Onze eigen kamer konden we niet voor een extra dag boeken, maar een iets luxueuzere kamer konden we voor dezelfde prijs nog wel voor één extra nachtje krijgen.

Aangezien er nog een aantal zaken in Jekatarinburg een maagdelijk invulling hadden voor Hilderikopweg, lieten we deze kans natuurlijk niet onbetuigd – we konden eigenlijk niet anders – en genoten dus van een extra dag in deze theaterstad.

Jekaterinburg houdt van kleur
Jekaterinburg houdt van kleur

Er moeten trouwens nog wat dingen over de Ural gezegd worden

Laten we beginnen bij het belangrijkste. Raymond VHG zou ze omschrijven als ‘het mooist op aard…’ en ik moet dit volmondig beamen, de vrouwen hier in Rusland zijn van een buitenaardse schoonheid. Dit klinkt misschien wat seksistisch maar het mag toch gezegd. Dit is alleen als compliment bedoeld…tegenwoordig moet je aardig opletten met hetgeen je zegt, en als verhalenverteller weet ik hier van mee te spreken.

Misschien minder interessant maar zeker zo opvallend, en ik voeg er onmiddellijk aan toe, de vorige paragraaf heeft niets vandoen met deze. Het openbaar vervoer in deze stad, en dan bedoel ik de trams en de bussen zijn nog van een makelij van een eind uit de vorige eeuw. Bijzonder charmant om deze oude toestellen in al hun glorie in deze moderne stad te laten rondrazen en de link naar het verleden levendig te houden (alhoewel de Lenin standbeelden dit ook in al hun glorie doen).

En dan last but not least: de koude. We bevinden ons nu in de Ural, maar het spreekwoordelijke ‘ijskoude Siberië’ moet wat ons betreft zijn duimen leggen voor de vrieskou hier in de Ural. De temperatuur flirt hier onophoudelijk met het vriespunt en smakt de gevoelstemperatuur nog een stuk onder nul. In september sneeuwbuien is onze contreien ‘du jamais vu’. Gelukkig zijn hier winkels waar je winterse kledij voor dito taferelen kan kopen. Hilde is al een muts en handschoenen rijker, ikzelf een muts en warme kousen.

Free as a bird
Free as a bird

Uit de hoogte

De bezienswaardigheden op onze voorbereidingslijst worden dunnetjes.
Er is vandaag echter gelukkig tijd genoeg over om de Vysotsky tower met zijn 52 verdiepingen te beklimmen. Op minder dan één minuut sta ik helemaal niet buiten adem, boven op deze gigant, die een prachtig panoramisch uitzicht biedt op deze geweldige stad. De lift, het veiligste vervoermiddel uit deze en vorige eeuw, brengt ons beide voor € 10,- naar dit platform. We krijgen een overzicht, van de bijna honderd kilometer die er hier moest aan geloven, te zien van bovenaf.

Het circus, een prachtig gebouw, alsook het historisch museum hier vlak naast geven nog ‘gesloten’ tegen de tijd dat wij daar arriveren. De botanische tuin biedt onze ochtendwandeling wat soelaas.
We vermorzelen ook nog enkele kerken op onze weg met hun bling bling iconen, waar Hilde zich altijd mag inkapselen met een hoofddoekje en boven haar broek nog een rok mag wikkelen. De mannen moeten hun hoofd dan weer ontbloten… ja, ik weet het ook niet meer zulle. Wij volgen natuurlijk braaf de geplogenheden van alle religies en gemeenschappen, maar als rechtgeaarde ketter ontgaat mij soms wel de diepgang van deze gebruiken. Maar als reiziger moet je plooien.

In de namiddag valt onze keuze nog op een museum of ‘fine arts’ waar we de kunsten van het ijzer en- steen ( en gelukkig ook schilders) kunnen aanschouwen. Ik heb de grootste bewondering voor de kunstenaars die met deze aardse materialen fantastische dingen kunnen creëren, toch deze tak van kunst beroert mij het minste.

Hemels vocht

We overgieten onze cultuurnamiddag in een Engelse pub waar ze de kunst van hemels vocht tappen en het bereiden van overheerlijk gerechten tot bovenaardse kunst verheffen.
De foto’s en films die we nadien tijdens het blauwe uurtje (zoek dat maar eens op) kunnen maken schroeven deze extra dag in Jekatarinburg op tot een achttien karaats journey.

Jekaterinburg tijdens het blauwe uurtje
Jekaterinburg tijdens het blauwe uurtje

Tutu of gene tutu

Foto’s
Video
Polarsteps

Shirokorechenskoye Kladbishsch

Dit is zoveel als het kerkhof van Jekaterinburg. Père Lachaise in Parijs, het monumentale kerkhof in Milaan, de begraafplaats in Jeruzalem, tot de verbrandingen op de Ganges, ieder plaats herdenkt op zijn manier zijn doden en heeft zo zijn eigenaardigheden. Dit kerkhof munt toch wel uit door zijn speciale omgeving. De graven liggen in een vrij dicht begroeid bos, wat het toch iets extra geeft. De protserige graven van de maffiabazen, alsof ze hun status na hun dood nog hoog willen houden, geven het geheel iets onrealistisch. De wind die de kruinen van de bomen in beweging zet en de bladeren orkestreert tot een zachte fluistering, is alsof de doden nog snel wat boodschappen willen doorgeven.

We lopen alleen in dit immense bos met zijn kriskras door elkaar gesmeten weggetjes, het is alsof het bos je wil opslorpen in zijn ‘eindigheid’. Het heeft iets akeligs. Ieder takje dat breekt doet je opschrikken, alsof een grafsteen het begeeft en zijn inwoners terug naar het aardse bestaan willen overstappen.
Als de doodgravers gewapend met hun bezem de bladeren tot zwijgen aanmanen en ze op een hoop keren, is het tijd om op te krassen en de bewoners van dit bos hun rust terug te geven.

Shirokorechenskoye Kladbishsch - kerkhof
Shirokorechenskoye Kladbishsch

Nog onder de indruk van deze bijzondere plek, nemen we een bus terug naar het centrum. Het busje zit afgeladen vol, maar voor twee gekke toeristen vinden ze nog een plaatsje. Het doet een beetje denken aan de overvolle treinen in India, maar vermoedelijk door mijn jeugdige leeftijd of mijn hoge aaibaarheidsgraad mag ik naast de chauffeur plaatsnemen, Hilde krijgt een zitje op de eerste bank, en de rest van de reizigers mogen in lepeltjeshouding het ritje uitzitten.

Boris

Na dit klefferig ritje…voor de rest dan toch.. gaan we op zoek naar het punt tussen Azië en Europa maar moeten onverrichter zake terugkeren. We vragen ettelijke keren aan voorbijgangers waar het zich bevindt, maar niemand kan ons helpen. Ook als we het punt op de kaart aanduiden waar het monument staat, lijkt het alsof we een plaats op de maan aan het zoeken zijn.

We laten dit geografisch grensgevalletje voor wat het is en togen naar het Boris Jeltsin centrum. Een prachtig gebouw waar er heel wat te beleven valt. Het museum gewijd aan de eerste Russische president is een pareltje. De Russen weten verdraaid goed hoe ze een museum in elkaar moeten steken. Een interactieve opbouw raast door het leven van deze in het westen misschien toch wel miskend staatsman. Een aantal miskleunen niet te na gesproken toch wel een man die mee de ommekeer in Rusland wist te bewerkstelligen en mee verantwoordelijk was voor de markteconomie die het tegenwoordig heeft.

Jeltsin Museum
Jeltsin Museum

We pikken nog een tentoonstelling mee van een of andere fotograaf-kunstenaar die met 70.000 foto’s een filmpje maakte waarvan ik nog altijd op zoek ben naar de betekenis. Zal die waarschijnlijk ook nooit vinden.

Jeltsin Center
Jeltsin Center

Mijn eerste keer

Ondertussen is het al een heel stuk voorbij hoognoen en tegen de tijd dat we middageten is het bijna tijd om ons op te maken voor de kers op de taart vandaag. Prokofievs Romeo en Julia uitgevoerd door het Ural balletensemble.

De eerste keer in mijn leven dat we naar ballet gaan kijken en de oorzaak hiervan ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik vroeger zelf ‘verplicht’ ballet heb gedaan in mijn passage in het conservatorium in Antwerpen. Ik weet dat het volgende niet van uw netvliezen kan weggebrand worden, maar ik heb, niet in een tutu uiteraard, maar wel in een nauwsluitend (een ballenknijper zoals ze bij ons zeggen) een aplomb aan de Barre geoefend. Een grand écart heeft er nooit ingezeten, net zo min als een carrière als solist. Maar de ‘ruimteleer van Laban’ is mij bij madame Champagne toch altijd bijgebleven. Als het mens nog leeft vrees ik dat ze nog regelmatig nachtmerries heeft van mijn passage in haar lessen.

Wat er ook van zij, de voorstelling van vanavond was betoverend. Dit vraagt, wat zeg ik ‘ROEPT’ naar meer. Ah, zo schoon joh… Ik ken Romeo en Julia natuurlijk op mijn duimpje, van theater, de cinema en de opera, maar dit: hoe het Ural ballet ensemble de Capulets en de Montagues van de hand van Shakespeare, het mooiste liefdesverhaal ooit, afleveren is zonder woorden en dat alles op de meesterlijke muziek van Prokofiev. Hier geniet ik nog dagen van.

Naar de andere kant van Rusland

Dat de Uber die ons naar de andere kant van Rusland wil brengen en wij dit gelukkig tijdig in het snotje hadden kan deze avond niet vergallen. Dat ons avondeten hierdoor vervangen wordt door een zak chips is een bijkomstigheid.

Theater in de stad

Fotos
Video
Polarsteps

Ik weet het ook niet meer zulle…

Is het nu Ekaterinburg, Jekaterinburg, Jekaterinaburg of Yekaterinburg… je mag zelf kiezen. Wij gebruiken vanaf nu Jekaterinburg. Hoe je het ook spelt, wij lopen het vandaag ondersteboven.
We bevinden ons dus in de Oeral, de laatste stad trouwens op Aziatisch gebied, het monument dat dit aangeeft staat vandaag of morgen op het programma. Dus ook Siberië moet er na deze stad aan geloven.

Jekaterinburg
Jekaterinburg

Rood of blauw

Ook hier hebben ze weer van die lijnen op de grond die je kan volgen van de ene naar de andere bezienswaardigheid. Wij volgen vandaag de rode lijn, het meisje aan de hotelbalie zoekt voor ons de bezienswaardigheden op langsheen de blauwe lijn, die we morgen gedeeltelijk zullen volgen want blijkbaar komen toch enkele bezienswaardigheden overeen met de rode lijn.

Ontbijt onder den douche

Het ontbijt krijgen we op onze kamer en we mogen zelf kiezen om hoe laat. Om zeven uur staat ze met ons roerei en taart aan de deur terwijl ik nog sta te douchen. Roerei zonder brood en ’s morgens taart? Als ge honger hebt smaakt alles.

De Romanovs

We starten terug aan de bloedkerk, de kerk die gebouwd is op de resten van het huis waar de Romanovs, de Tsarenfamilie hun laatste dagen hebben doorgebracht en zijn vermoord. Yeltsin liet het huis afbreken uit angst dat het wel eens een bedevaartsoord voor monarchisten kon worden. Na de val van de USSR werd er op die plaats de bloedkerk gebouwd. In een gebouw naast de kerk is er trouwens een permanente tentoonstelling gewijd aan de Romanovs.

Tsaar Nicolaas II
Tsaar Nicolaas II

Oude liefde

Jekaterinburg, een stad naar mijn hart, zowat iedere straat (nu overdrijf ik lichtelijk) heeft zijn theater. Dit is waarlijk de grootste theaterstad bij uitstek ter wereld. Spijtig genoeg is mijn Russisch niet voldoende om een theateravond bij te wonen, maar waar je geen Russisch moet voor kennen en je in alle talen kan volgen is…? Juist, een avondje ballet. Waar ter wereld kan je beter een balletavond meemaken dan in Ruslands grootste theaterstad. We reserveren dan ook prompt voor morgenavond ‘ Romeo en Julia’. Tot mijn grote scha en schande moet ik toegeven dat dit de eerste keer is dat we naar een ballet gaan kijken.
Het verslag hiervan zal op zich laten wachten want het zal laat zijn eer we terug in onze hotelkamer zijn… alhoewel met ons weet je maar nooit.

Op sterven na dood

Nadat we in het operahuis onze tickets hebben vastgelegd, vervolgen we tussen de sneeuwbuien onze weg. Het is amper nul graden dat aanvoelt als -3. Ik loop al de hele weg te snotteren en te niezen, mijn benen voelen aan alsof ze het ieder moment gaan begeven. Gelukkig heb ik Hilde bij die me gelukkig laat geloven dat je van een verkoudheid niet meteen sterft ;-).

Hop naar Egypte

We bezoeken ettelijke bezienswaardigheden, maar die kan je gemakkelijk googelen. Het Alexander Nevsky klooster is nog zeker het vermelden waard, alsook de leuke verkeersvrije straat die het hele centrum in twee klieft. De bijna zeven kilometer lange wandeling brengt ons een stuk na de middag terug in de buurt van ons hotel, waar we iets schnabbelen en onze benen wat rust gunnen. In de late namiddag pikken we een Egyptische tentoonstelling van Toetanchamon mee, die rondreist in verschillende steden van Rusland. Gelukkig hebben we vadertje Google mee, die alles voor ons propertjes vertaalt in het Nederlands.
Ons stappentellertje plakt tegen de dertigduizend stappen, ongeveer twintig kilometer. Genoeg voor vandaag. Russische kost is nog het enige dat mij in beweging kan brengen.