Categoriearchief: Irkoetsk

Vaarwel, wij moeten gaan

Onze laatste dag in Rusland is druilerig, de wolken laten hun tranen vloeien, ook zij weten dat we vandaag het land uit moeten. Dit mag je eigenlijk letterlijk nemen: ‘moeten’, ons visum vervalt vandaag dus wat dat betreft zijn de Russen meedogenloos.

Beroemd in Vega

Ook het hotel is ‘meedogenloos’, om 12 uur buiten. We hebben vanmorgen nochtans een uur verspeeld omdat de batterijen van het deurmechanisme leeg waren. Tot twee maal toe naar de receptie beneden moeten gaan, waar ze dachten dat onze magneetkaart die toegang verschafte in de kamer door onze bankkaarten onklaar was gemaakt. In het Bolshoi had ik veel beziens als ik mijn stroot openzette. In Vega-hotel kennen ze mij nu ook en niet van het zingen. Ik kan deze keten niet echt aanraden, dit zijn vrij grote blokken waar er per blok meer dan duizend kamers zijn, speciaal neergepoot voor de olympische spelen in 1980. Er is rond deze mastodonten een klein dorp ontstaan: Izmaylovo, daar waar ze een Kremlin hebben gebouwd met musea over verschillende ambachten met annex marktplaats: een ware toeristenval.

Roltrappen

Er zit dus niets anders op dan onze rugzakken te maken en achter te laten in de ‘cloakroom’.
Het wordt bijna een dagelijks ritueel, we bezoeken nog twee metro’s met een zeer bijzonder interieur. Bij de halte ‘Park Pobedy’ nemen we eventjes de roltrap naar boven en terug naar beneden. Dit is de langste roltrap ter wereld. Het duurt drie minuten van boven naar beneden, tegen een snelheid hoger dan de gemiddelde roltrapsnelheid. Ik schat dat hij ongeveer een tweehonderd meter lang is. Indrukwekkend!

Jordaens uit Rusland

We pikken nog het Pushkin museum of fine arts mee, waar er op dat ogenblik een tentoonstelling is van Jordaens. Dit zijn alle schilderijen van Jordaens die verspreidt over heel Rusland voor de gelegenheid van deze tentoonstelling hier zijn samengebracht. Een Vlaamse schilder om fier op te zijn. We nemen in schoonheid afscheid.

Veel te snel

Er rest ons niets anders dan onze rugzakken op te halen in het hotel, we nemen het openbaar vervoer naar de luchthaven Sheremetyevo. Die laatste dag is er vaak te veel aan, maar we zijn onderweg en voor we het goed en wel beseffen staat in Zaventem mijn zus Greta en onze schoonbroer Luc ons op te wachten. Het gaat altijd zo snel, het is alsof we niet weg geweest zijn.

Rusland, wat zal ik er van zeggen

Een algemeen beeld schetsen van Rusland is quasi onmogelijk, we legden meer dan 9000 kilometers per trein af in dit onmetelijke land en de mensen zijn er zo divers, dat het onmogelijk is om ze allemaal over een kam te scheren. Wat ze wel allemaal gemeenschappelijk hebben en waar ze in Europa vaak een verkeerd beeld over hebben is dat ze enorm vriendelijk zijn. We zijn veel te weinig van de grote steden weggeweest, dus hebben we niet echt een beeld van het platteland, zoals Martin Heylen dat schetste in zijn ‘Terug naar Siberië’, maar we hebben het gevoel dat ze in dat programma de extremen wat opzochten.

De levensstandaard is er zeker zo hoog als in België, wij hebben zelfs het gevoel dat er in de grote steden, meer welvaart is, de technologie verder geëvolueerd en dat ze in heel Europa een puntje kunnen zuigen aan de netheid en orde die we hier te zien kregen.

Voorkeur

Van Perm en Irkoetsk, maar vooral van Moskou zijn we helemaal weg. Ik vermoed dat het niet de laatste keer is dat we daar zijn geweest. We moeten tenslotte nog eens terug voor Sint-Petersburg, en je kan er donder op zeggen dat dit via Moskou zal zijn.

Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto
Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto

En dan nu…

We hebben jullie weeral vier weken bestookt met foto’s, blogberichtjes, Facebook, Instagram en dit jaar ook met Polarsteps en video. Wij zijn alvast altijd in onze nopjes als we onze reflectie van een land met iedereen kunnen delen. Bedankt ook weer om zoveel leuke reacties te posten. Op moeilijke momenten is dit toch altijd een extra stimulans om voort te doen. Dit is dus voor deze reis ons laatste bericht, vanaf nu kunnen jullie terug vrij ademen en zijn jullie weer enkele maanden van onze schrijfsels af… alhoewel ik heb nog wat verlof over dit jaar, dus je weet maar nooit.

We eindigen altijd met plannen voor onze volgende grote reis. We geven er allebei alvast de voorkeur aan om iets later op het jaar te gaan en waar we deze keer de natuur een hoofdrol laten spelen. Dit jaar was dat omwille van zware winters in Rusland niet aan de orde. Alhoewel de rit in de winter op de trans Siberische een stuk feeërieker is dan in de zomer… nu ja zomer, gevoelstemperatuur van -3 kan je bezwaarlijk zomer noemen.

Dus terug ten vroegste half oktober vertrekken, en wat de bestemming betreft, zijn we er nog niet uit. Ik zie Afrika volledig zitten, terwijl Hilde Canada naar voor schuift… maar dan vrees ik dat we al in mei moeten vertrekken, want in november in Canada…

Hilde houdt minutieus een roadbook bij met prijzen, bezienswaardigheden, praktische zaken zoals hoe en waar je visum kan krijgen of o.a. treintickets kan bestellen, adressen en onze aanbevelingen van hotels. Ook dit delen we graag met jullie.

Bedankt Johan om mijn taken vijf weken over te pakken, hou het nog een week vol dan kan ik nog een weekje nagenieten zonder kopzorgen in Molenbeek ;-)).

Presentatie Zuid-Amerika

Op 16 oktober geven we in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver een presentatie van onze reis naar Zuid-Amerika. We nodigen iedereen van harte uit om mee te komen genieten van verhalen, foto’s en film van deze wonderbaarlijke reis en anders… Tot in Afrika of Canada

Signatuur Hilderikopweg.eu

Roadbook Trans Siberische Spoorlijn
Foto’s

ILLUSIE DOORPRIKT

Foto’s
Polarsteps

Follow the green line

Deze voormiddag staat er een wandeling op het programma langsheen de groene lijn. Deze lijn loopt door het historische centrum van Irkutsk en gaat langsheen de meest interessante gebouwen en plaatsen.
Na een stevig ontbijt trekken we onze regenjassen aan, want het eerste uur hebben de weergoden ons nog wat verfrissing beloofd in de vorm van wat nattigheid. Al bij al zijn ze ons gunstig gezind en ze treiteren ons maar met wat gezever. De zon wint de strijd en de wolken kunnen tegen zoveel geweld niet op en kiezen het hemelpad. Ook de temperatuur gaat de hoogte in en maakt onze jassen tot een overbodig rekwisiet.
De groene lijn start vlak voor ons hotel wat het natuurlijk een stuk gemakkelijker maakt. We lopen van de ene kerk naar de andere bezienswaardigheid en raken niet uitgekeken op al dat moois.

Volg de groene lijn
Volg de groene lijn

Illusie

Ik geef toe dat het beeld dat ik van Irkoetsk had niet helemaal overeenstemt met de werkelijkheid, de hoofdstad van Oost-Siberië is een moderne en zeer propere stad, met zeer goed onderhouden monumenten. Hier wordt zeer goed werk gemaakt van hun historisch erfgoed. Het beeld van een oude Sovjetstad waar verbannelingen werden naartoe gestuurd klopt dus helemaal niet. Wij voelen ons hier alvast in ons sas… nu ja dat doen we bijna overal, zolang we maar onderweg zijn.

Centen tellen

Ook op financieel gebied is het voor ons westerlingen vrij interessant, niet op zijn minst omdat de Roebel de laatste maanden bijna een vierde van zijn waarde verloor. Zelfs zonder die devaluatie zou het hier voor ons een stuk goedkoper zijn. Wat Moskou op dat gebied gaat brengen is nog een groot vraagteken, maar hier is het toch maar lekker meegenomen.

Langs de grote poort

Wij passeren de grote Moskou Triumphal Arch waar vermeld staat dat alle schrijvers en acteurs langs hier de stad binnen kwamen, ik kan natuurlijk niet anders dan mij dit verhaaltje te laten welgevallen en onder de Arch door verder de stad in te trekken 😉

Moskou Triumphal Arch
Moskou Triumphal Arch

Drinken voor hoognoen

Het is nog voor de middag en toch zien we regelmatig eentje die het hele voetpad in beslag neemt en het verschil niet ziet tussen de zon en de maan. Wodka is hier een groot probleem. Ik krijg al last van jicht bij het ruiken van sommigen hun adem. Aan de ingang van sommige kerken staan ze te bedelen voor geld… dat niet voor eten wordt gebruikt. Al bij al valt het aantal bedelaars hier mee… in Brussel zijn ze dikker bezaaid.

Nomaden

Wij zwerven al jaren van het ene land naar het andere, van het ene in het andere avontuur. Beetje bij beetje leer je de zaken te relativeren maar de kleine dingen ook meer de waarderen en zaken te appreciëren. Het is nooit overal rozengeur en maneschijn maar zodra we in reismodus verkeren, worden we een stuk verdraagzamer. Zolang de treinen maar op tijd rijden ;-).
Als we de hele stad ondersteboven hebben gelopen en de groene lijn helemaal hebben verorberd, eten we een kleinigheid, doen nog wat inkopen voor op de trein en hebben nog net genoeg tijd om mijn filmpje te kapteren en onze rugzakken te maken.
We hebben twee uur extra uitcheck tijd gekregen en hebben die meer dan nodig. Een kwartier voor we moeten uitchecken krijgen we een telefoontje dat het tijd is om te vertrekken.

NMBS-kuren

We bestellen tegen 14u30 een taxi en we zijn dus een half uur voor instaptijd in het station. Patat… twee uur vertraging… als je weet dat deze trein al bijna vier dagen onderweg is valt deze vertraging nog best mee… zoveel tijd moet je soms wachten op de lijn van Brussel naar Antwerpen en dat is een ritje van minder dan een uur. We maken dus van de nood een deugd en verwennen jullie met deze boodschap. Tegen de tijd dat ik dit publiceer loopt de vertraging op tot vijf uur…

Duizenden kilometers van huis…

Foto’s
Polarsteps

Vaarwel schoonzus

Gisteren kregen we bericht dat onze schoonzus Annemie is overleden, na een slepende ziekte. Dit is natuurlijk mee van het slechts denkbare bericht dat je op duizenden kilometers van huis kan krijgen. Het was haar wens en ook die van haar man, Hilde haar broer Luc, dat we onze reis niet mogen onderbreken. Bij deze willen we hem toch een hart onder de riem steken en wensen hem alle sterkte toe in deze moeilijke dagen. Dit is al de derde schoonzus/schoonbroer die we op korte tijd verliezen. We moeten allemaal vertrekken, maar ze waren allemaal meer dan twintig… zeg maar dertig jaar te jong.

Vandaag is het een transfer dag, We hebben nog wel de hele morgen, want we worden pas rond 13 uur opgepikt.

Experimenteren op het strand

We maken nog een wandeling tot aan het meer waar Hilde met haar filters en haar statief enkele experimenten uitvoert. Al zijn volgens haar de omstandigheden niet ideaal. Ik geniet wat verder op het strand van de rust en laat het mij welgevallen. Een beetje verder is er een rots waarlangs je verder naar het strand kan. Ik zie drie Russen met een fles, ik vermoed wodka, van die rotsen afdalen. Als ik zie hoe ze liggen te schuiven en schuifelen op hun achterste om naar beneden te komen, besluit ik om dat stuk rots te laten voor wat het is.

Experiment met lange sluitertijd
Experiment met lange sluitertijd

Kineasten

Na Hilde haar experiment hebben we nog wat tijd om onze rugzakken terug op orde te steken en nog wat te lezen. Terwijl ik mijn rugzak maak probeer ik een vlogje te maken over hoe onze rugzakken zijn samengesteld. Dit vraagt echter iets meer werk om te editen, dus ik weet niet wanneer dit online komt.

Ondertussen zijn onze filmpjes blijkbaar een succes, want we krijgen via verschillende kanalen heel wat complimentjes. Al moet ik zeggen dat de GOPRO tools natuurlijk een groot deel van het werk uit handen nemen.

Bezeten

Omstreeks iets voor 13 uur staat het busje voor de deur. We reppen ons voor een goede plaats, maar dit blijkt overbodig want het zijn bijna allemaal goede plaatsen want we zitten maar met zeven op een bus van 16. Het eerste stuk op het eiland doet de chauffeur op de slechte weg het zeer rustig aan… soms iets te rustig. Zodra we het Baikal meer zijn overgestoken, geeft hij plankgas en raast als een bezetene richting Irkoetsk. Vijf uur later komen we compleet door elkaar geschud, gebroken ik Irkoetsk aan.

En dan is er… Krasnoyarsk

Ook morgen hebben we maar een deel van de dag om ons bezoek aan de hoofdstad van Oost-Siberië verder te zetten, want om 16 uur staat al onze volgende verplaatsing met de trein naar Krasnoyarsk op het menu.

Het grootste zoetwatermeer

Foto’s Baikal
Polarsteps
Video

Terwijl jullie van een nazomer genieten…
En de temperatuur blijft dalen, vanmorgen was het min één. Nu valt dit eigenlijk nog mee als je weet dat de laagste temperatuur hier ooit gemeten -68 graden was, trouwens op diezelfde plaats werd er in de zomer ooit +45 graden gemeten… Meer dan 110° C verschil. Hier zijn ze wel uit speciaal hout gesneden om zoiets te kunnen verdragen.

Dieper dan de diepste zee…
We maken vanmorgen opnieuw onze rugzakken want ze komen ons rond 9 uur oppikken. Een busje zal ons zes uur verder naar het eiland Olkhon brengen, een eiland in het Baikal meer. Het grootste en diepste zoetwatermeer ter wereld. Op het eiland is er nog maar elektriciteit sinds 2005. In de winter als het meer bevroren is kan je er met de auto geraken. Het is ijskoud maar de overtocht gebeurt in deze periode gelukkig nog met de overzet, die je in een dik kwartier naar de andere kant brengt. Als het ijs begint te smelten, geraak je hier alleen met het vliegtuig.

Op weg naar Baikal
Wij staan zoals altijd gepakt en gezakt voor negen uur klaar. Wij worden als laatste opgepikt als het bijna 10 uur is. We hebben een helse rit voor de boeg met op het einde wel wat offroad. De stukken asfalt liggen er op sommige plaatsen slecht bij, maar bij die duivelse temperaturen is dit niet zo verwonderlijk.

Nikita
Ons onderkomen voor de volgende vier dagen is in Nikita’s homestead in een resem houten bungalows, die je in sferen van weleer brengen. Hier op het eiland was trouwens een van de betere goelags om te verblijven… nu ja betere?

Goelag
In de buurt van Perm waar we over enkele dagen naartoe reizen, zou er ook nog een Goelag zijn die je kan bezoeken, maar dat zien we dan wel. De Decembristen die hier massaal naartoe werden gedeporteerd blijven ons bezig houden. Die bewuste Decembristen waren hogere officieren en de hogere adel die tegen de buitensporige decadentie van de Tsaar in opstand kwamen. En zeggen dat wij hier voor ons plezier naartoe komen. Het moet gezegd de bevolking is hier zeer vriendelijk met af en toe eens een uitzondering die de regel bevestigt.

Rechtopstaand
Na het inchecken maken we nog een kleine verkenningswandeling en zien dat hier nog regelmatig gebruik wordt gemaakt van buitentoiletten. Amaai mijn klos, als je hier bij min vijftig uw ding moeten komen doen. Aan de bril kan je alvast niet blijven vastplakken van de kou, want de boodschappen buiten gebeuren zoals in Frankrijk rechtopstaand. Gelukkig is ons onderkomen voorzien van degelijke potten ;-).
Na het avondeten, dat hier in de prijs is inbegrepen, brengen we onze blogs en foto’s in orde en genieten van een geweldige nachtrust. (noot Hilde: waarvoor dank aan Jo. De oordoppen zijn geweldig!)

Picknick op het kerkhof
Vanmorgen trekken we er op uit in de natuur. Eerst moeten we een ticket kopen voor het nationaal park, want het hele eiland is een park waar je een permit voor nodig hebt. Zodra we het ticket hebben, wandelen we via een kerkhof aan de rand van het bos en trekken de taiga in. Het kerkhof is trouwens een bezienswaardigheid op zich. Er zijn ook picknicktafeltjes waar je samen met familie en vrienden kan komen picknicken en zo de doden herdenken.

Paddenstoelen plukken
De weg door het bos is donker en de bosranden zijn bezaaid met paddenstoelen. Spijtig dat we hier onvoldoende vanaf kennen, want ze zien er zeer aanlokkelijk uit. Maar we draaien zo al genoeg dol, dat we daar nog wat hallucinerende paddenstoelen bovenop moeten kappen. Overal vind je afbeeldingen en tekenen die er op wijzen dat hier beren zitten, of het daadwerkelijk zo is heb ik nog niet kunnen achterhalen maar de idee dat je er een tegen het lijf kan lopen geeft een extra dimensie aan deze wandeling. Na een tijd keren we op onze stappen terug en lopen via het meer – waar we picknicken – terug naar ons hostel. Onderweg worden we rond het meer verwend met een overvloed aan kleuren.

Pas op voor beren!

Slaapwel
Hilde haar filmrolletje en mijn gopro staan gloeiend heet eens we terug op de kamer zijn. Na enkele stevige Russische pinten en een overheerlijk avondbuffet trekken we ons terug en zorgen ervoor dat onze volgers mee kunnen genieten van onze avonturen. Morgen verkennen we met een Russische vier maal vier het noorden van het eiland. Slaapwel en als de wifi meewil, tot morgen.

Min twintig graden

Foto’s Irkoetsk
Polarsteps
Video


Goed gezelschap
We zijn nog niet goed en wel in ons coupé geïnstalleerd of het logge gevaarte zet zich in beweging. We krijgen gezelschap van een vriendelijke Rus, die zich zonder veel misbaar boven op zijn bed installeert met zijn koptelefoon op. Het is een coupé van vier, dus wachten we nog in spanning of er zich nog iemand anders aandient. Wij hebben gelukkig de onderste bedden voor deze treinrit, maar het verschil met de vorige rit is toch wel frappant. De coupés zijn een stuk kleiner en de bedden lichtelijk harder. Niet geklaagd, we hebben al heel wat hardere bedden op ons palmares staan. Als de trein al in beweging is, dient er zich nog een vrouw aan van Mongoolse afkomst die het laatste bed komt innemen.

Vapeurs
We nodigen beiden uit om toch nog eventjes gebruik te maken van de onderste bedden. Ze gaan op ons voorstel in, maar zodra de trein op kruissnelheid is, komt de treinhostess onze lakens brengen en installeert iedereen zijn bed. Door al dat gewriemel breekt het zweet mij uit, Hilde is zo lief om de installatie van mijn bed voor haar rekening te nemen terwijl ik op de gang probeer de vapeurs van mij af te schudden. Als iedereen zich te slapen heeft gelegd en mijn zweet is verdampt, kom ik terug binnen.

Paniek
Zodra ik de deur achter mij toeschuif voel ik al dat de zuurstof in deze veel te kleine ruimte is opgebruikt. Ik leg mij neer maar ik zou zowaar een paniekaanval krijgen van benauwdheid. Ik leg mijn bek zo dicht mogelijk tegen het venster zodat ik toch het gevoel krijg dat ik niet in een doodskist lig. Langzaam trekt mijn benauwdheid weg, nu ja langzaam… Tegen vier uur val ik in een diepe slaap en ben verwonderd als iedereen tegen zes uur zich al aan het klaarmaken is om uit te schepen… of hoe noem je de desembarkement op een trein.
We frequenteren nog even de samovaar voor een tas koffie en tegen de tijd dat we alles op zijn plaats hebben staat de trein stil in Irkoetsk, onze thuishaven voor de volgende dag.

Vrouwen en oriëntatie
Door vermoeidheid overmand, loop ik eerst de verkeerde richting uit, we zijn al een eind verder als ik zie dat we verkeerd lopen. Oriëntatie en vermoeidheid werken bij mij niet echt samen. Hilde had nochtans al geopperd dat we de andere richting uit moesten… Luisteren werkt dus ook niet. Om verdere fontonten te vermijden nemen we toch maar een taxi naar ons hotel. We mogen echter pas tegen 14 uur op de kamer en het is acht uur als we aan de deur staan. We mogen onze bagage achterlaten ergens in een onbewaakte kast in de gang. Er zit niets anders op dan hier op in te gaan en dan maar meteen van wal te steken en te beginnen met de verkenning van de stad.

Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God
Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God

Is er hier iemand wakker
De stad slaapt nog en alle koffiehuizen moeten hun water nog opwarmen, bovendien is het zaterdagochtend en slaapt de stad iets langer dan gewoonlijk. We passeren ondertussen op een adres dat we terugvonden op internet en geroemd is voor zijn goede service voor organiseren van tours. We willen morgen naar Lake Baikal en proberen hiervoor dus vervoer te vinden. We hebben de host van het hostel duidelijk uit zijn bed gebeld. Hij wil ons met plezier verder helpen maar het probleem is dat hij geen vervoer mag regelen zonder dat we een reservatie hebben op het eiland Olkhon. We proberen een hotel te bellen maar blijkbaar liggen ze daar ook nog te slapen. Er zit dus niets anders op dan later terug te komen als we een hotel kunnen reserveren op het eiland daar.

Kortrijkzaan
We hervatten onze wandeling en na een half uur zien we in de verte toch een koffiehuis dat open is. Zodra we plaats hebben genomen staat de eigenaar naast ons… en soort zoekt soort zeker… hij heeft onmiddellijk door dat we Vlamingen zijn. Hij zelf is een Kortrijkzaan die zijn liefde is gevolgd tot hier in Siberië.

Bloggers onder elkaar
Naast ons zitten twee dames ook te ontbijten, op een of andere manier geraken we ook aan de klap… hoe zou dat nu komen. Het ongelofelijke toeval wil dat de Zweedse een blogger-vlogger is en dan is het ijs natuurlijk snel gebroken. De andere vrouw is een Russische die blijkbaar veel connecties heeft en tours organiseert. Ze kent de eigenaar van een hostel op het eiland en na een telefoontje is alles in orde. We hebben nog een leuke babbel met de dames en na wat uitwisselen van contacten trekken we terug naar het hostel die voor ons het vervoer naar het eiland kan regelen. Dankjewel Tatiana.

Trubetskoy House, huis van een decembrist
Trubetskoy House, huis van een decembrist

Welke zonnebril?
Ondertussen zijn we klaarwakker en lopen Irkoetsk ondersteboven. Vooral de twee musea van de decembristen zijn een voltreffer. De kerk van Kazan en de mansion van Sukachev.
Als laatste wapenfeit trap ik Hilde haar zonnebril met glazen op sterkte aan gruzelementen. Gelukkig laat de zon het afweten en ziet het er voor de komende dagen al niet veel beter uit. De vierentwintig graden met tropische warmte in Vladivostok worden hier gereduceerd tot een vijftal graden met gezapig wat wind en af en toe een likje regen om de gevoelstemperatuur nog wat omlaag te trekken. Niet getreurd we zijn op weg en in goed gezelschap. Hilde zal het wel zonder zonnebril moeten stellen…