Categoriearchief: India

Causerie: Het betoverende India

Dinsdag 30 april om 20 uur in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver vertellen Hilde en Erik  over hun boeiende reis naar India, gestoffeerd met foto’s en video.

Graag inschrijven, zodat we weten hoeveel wijn, koffie en water we mogen voorzien.  Inschrijven kan via blog@hilderikopweg.eu of erik.liekens@telenet.be

Inkom € 5,- drank: gratis 😉

Hilderikopweg, Taj Mahal

Hilderikopweg, Taj Mahal

Hilde en Erik vertellen van een land waar ze zintuigen te kort kwamen, waar ze vrienden voor het leven maakten en waar de mensen zo fascinerend en vriendelijk zijn dat het bijna bovenaards wordt.

Het land dat binnen afzienbare tijd China zal voorbijsteken wat betreft inwonersaantal. Het land waar leven en dood zo dicht bij elkaar ligt dat het bijna voelbaar wordt. Daar waar we de Ganges van glasheldere tot troebele levensader verkenden. Een kleurenpalet dat zijn weerga niet kent. Het land waar je het verschil leert tussen spicy en hot. Waar kruiden een omelet tot een driesterren gerecht verheffen.

Kortom, een vertelling, foto- en filmreportage die je niet mag missen, over… : het betoverende India.

Causerie:  is een manier om op luchtige wijze een onderwerp te bespreken. De spreker tracht doorgaans met enige humor en voorbeelden een onderwerp zodanig te presenteren, als lezing, voordracht of babbeltje, dat de luisteraars geboeid blijven en inhoudelijk alles meekrijgen.

Fotogalerij Indi

India een topbestemming

Foto’s India

Reisblues

We zijn ondertussen twee dagen in ’t land en de jetlag laat zich goed voelen. Gisteren waren we al om 4.30 uur uit onze nest, vandaag kunnen we daar al een uurtje bijdoen en dan staan we terug op ons dagelijks ritme. Hilde gaat vandaag terug aan het werk, ik heb nog een dag extra genomen om de reisblues die er toch aankomt al een beetje het hoofd te bieden. Na iedere keer proberen we een reflectie te maken van de voorbije reis.

Hilderikopweg, Taj Mahal
Hilderikopweg bij de Taj Mahal

Kindvriendelijk

Er zijn vele jaren over gegaan vooraleer we de stap eindelijk durfden nemen. Ik droom al vele jaren van India, sinds de tijd dat onze kinderen nog klein waren. Dit is een land, waar je best met kinderen kan rondtrekken, toch inentingen, besmet water en zeer gevaarlijk verkeer, maken dit toch misschien niet zó kindvriendelijk. Vrouwen die alleen reizen kan best, want we zagen er hier veel, toch moet je wat haar op je tanden hebben. Vooral in Mumbai ervaren we dat vrouwen niet altijd behandeld worden zoals het hoort.

Veiligheid

Lokale trein, Mumbai
Lokale trein, Mumbai

Wat veiligheid betreft is dit een land waar je zeker met een gerust gemoed kan rondtrekken, de mensen zijn ongelofelijk vriendelijk en wij hebben ons op geen enkel moment onveilig gevoeld… tenzij op de weg.

Na vijf weken ben ik er nog niet echt uit of er nu links, in het midden of dan wel rechts van de weg gereden wordt. Dit was het meest hectische verkeer dat we ooit hebben meegemaakt. En in de rest van Azië kennen ze er nochtans ook wat van.

Broederschap

India, het land waar mannen een rok durven dragen en waar mannen hand in hand durven lopen ten teken van broederschap. Affectie tussen koppels is dan misschien minder done, hoewel je het bij de jongeren wel af en toe ziet.

Het is een land met een enorme variatie. Bergen, water, strand, meren, bossen, woestijn en dan zagen wij in lange niet alles. Voor het zuiden hoop ik alvast nog eens terug te komen. We maakten vele vrienden, waarvan er zeker bij zijn die we nog zullen weerzien.

Mooiste plekje

Rishikesh waar de Ganges ontspringt
Rishikesh waar de Ganges ontspringt

De mooiste plek is moeilijk te zeggen maar Jaisalmer, Khajuraho en Rishikesh zijn de grootste kanshebbers. De nacht in de woestijn en de confrontatie met de tijgers waren misschien wel hoogtepunten, de Taj Mahal deed ons hart toch ook iets harder slaan.

Het leuke is natuurlijk dat India zeer goedkoop is. Sommige dagen konden wij met minder dan dertig euro rondkomen, eten en slapen inbegrepen. Wie ooit de stap wil nemen om naar India te reizen mag altijd naar ons financieel overzicht van India vragen.

Geluidspolutie

Wat ons het meeste stoorde was het afval. Dat varieert enorm van streek tot streek, toch is het een constante. Er wordt wel elke ochtend opgeruimd. Het op een hoopje gooien en laten liggen tot de wind er een spelletje mee speelt is volgens ons geen oplossing. Of het op een brandstapel gooien al evenmin. Hier en daar zagen we een bord met hou onze stad proper, maar die borden waren vaak bedolven onder het vuil. De regering heeft hier een taak die ik zou willen catalogeren onder ‘vechten tegen de bierkaai’.

Het onophoudelijk lawaai van auto’s die de hele dag én nacht toeteren, is iets waar je niet kan aan wennen. Niet om iemand op gevaar te wijzen maar alleen om te zeggen… pas op ik kom eraan. Ook het geblaf van honden in de nacht, het loeien van de koeien, de muziek en bepaalde religies die oproepen tot gebed maakten dat wij zeer slechte nachten achter de rug hebben. Ik had gelukkig mijn oortjes in maar Hilde heeft zeer korte nachten gehad.

Carnivoor

Ik ben sinds donderdagavond opnieuw bekeerd tot carnivoor, ook Hilde is sedert zaterdag geplooid voor lekkere vis en vlees, dat je hier zonder vrees op besmetting kan consumeren.

Het eten in India is ongelofelijk lekker en dan genoten wij inderdaad vooral van het vegetarisch eten. De verscheidene broden geven een nieuwe dimensie aan ons broodbakken en bovendien is er een hele wereld opengegaan wat onze kennis van kruiden betreft.

Volgende bestemmingen

Peru-kaart
Peru

En dan de vraag waar ik ieder jaar mee eindig… wat is onze volgende bestemming? De studieboeken Spaans van Hilde van enkele jaren terug zijn opnieuw bovengehaald, zij heeft wat opfrissing nodig en zal mij ondertussen onderwijzen in de taal van De vernuftige edelman Don Quichote van La Mancha‘. Bij leven en welzijn vind je ons volgend najaar in Peru en Bolivië en wie weet zelfs de Galapagos. Als ‘onzen bruine’ dat laatste kan trekken. In ieder geval het aftellen is alweer begonnen, nog 298 dagen te gaan… ;-).

Volgende maand trekken we ons een week terug in Burgberg en wie weet bloggen we misschien als we in München of Liechtenstein geraken. In april zitten we voor een verlengd weekend met vrienden in Napels, bloggen zal dan vermoedelijk vervangen worden door drinken.

Een reis rond de wereld in 80 verhalen

Indien je genoten hebt van onze verhalen en zin hebt naar meer, én je hebt nog geen gepast kerstcadeau gevonden, dan moet je misschien een van onze boeken overwegen: ‘Een reis rond de wereld in 80 verhalen’ deel I en/of deel II die te verkrijgen zijn in elke online boekhandel of te bestellen via ons: blog@hilderikopweg.eu.

Er rest ons verder alleen nog iedereen geweldige feestdagen en een goede start van het nieuwe jaar toe te wensen.

Onze weg buiten-gewoon onderweg
Onze weg, buiten-gewoon onderweg

Een warme groet van

Hilderikopweg

Foto’s India

Roadbook India



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Treinhangen

Foto’s Mumbai

Examen aanvaardbaarheid

Ons Fabhotel wat waarschijnlijk staat voor Fabulous, kan wat ons betreft zijn naam best veranderen. Op het eerste zicht krijg je een leuke kamer, die veel te klein is weliswaar en uiteindelijk is het slechts om te slapen. De lakens zijn…. hmmm net geslaagd voor het examen aanvaardbaarheid.

Cartouche slaap

Maar wat veel erger is zijn de muren. Die zijn flinterdun, hetgeen er in drie kamers verder gebeurt, kan je bij ons in de kamer moeiteloos volgen. Dat je bijna letterlijk verstaat wat er in de kamer naast jou gebeurt hoeft geen betoog. Ik val gelukkig in slaap met mijn oortjes in. Iets na middernacht zie ik Hilde op de gang staan om aan de receptie te vragen om hun televisie stiller te zetten. Als ik wakker ben is mijn cartouche slaap verschoten en kan ik de slaap ook niet meer vatten. Ik hoor nu ook duidelijk nog verschillende televisies spelen. Als ik zelf in Franse colère op de gang schiet neemt de receptionist toch contact op met iedereen om hun aan te manen hun toestel stiller te zetten. De laatste maan ik zelf aan met bonken op de muur waarvan ik denk dat ze door mijn gebonk zullen begeven. Eindelijk, stilte. De adrenaline houdt mij nog een tijdje wakker.

Wie zijn teen verbrandt zit met de blaren

Vanmorgen verbrand ik mijn tenen met het douchewater… gelukkig alleen mijn teentjes, maar er staan serieuze brandblaren op. Enfin, redelijk moe vertrekken we vandaag terug naar het zuiden van het eiland waar we terug naar de Gateway van India op zoek gaan en proberen het museum Chhaparapati Shivaji of ‘Het Prince of Wales Museum’ mee te pikken.

Treinhangen

Treinhangen
Treinhangen

We nemen tickets voor de metro waar we vijf haltes verder met de trein naar Victoria station kunnen. Ik postte al een voorsmaakje op Facebook maar dat is getrokken op het moment dat ik aan mijn smartphone kon, dit grenst aan het ongelofelijke. Er zat niemand op het dak maar hoe je uit de deur moet hangen is onvoorstelbaar. Ik vind het wel leuk maar niet zonder gevaar. Een local stelt voor om mijn plaats aan de buitenkant van de trein in te nemen. Ik geef eerlijk toe dat ik deze geste apprecieer en met alle plezier van plaats wissel. Met een hand buiten de trein hangen en rakelings naast tegenliggers razen… ’t is toch niets voor mij, zeker als je weet dat hier jaarlijks 3500 mensen omkomen omwille van het treinhangen.

Treinhangen
Treinhangen

The art of bargaining

We geraken zonder ongelukken in Victoriastation en we dwalen nog wat rond in deze hectische stad, pikken het leuke museum van de Prince of Wales mee, gaan nog een kijkje nemen aan de Gateway of India en laten de verkopers van de Colaba Causeway kennismaken met the art of bargaining.

 Museum Chhaparapati Shivaji of 'Het Prince of Wales
Museum Chhaparapati Shivaji of ‘Het Prince of Wales’

Stella

Het grootste openlucht wassalon Dhobi Ghat moeten we door tijdsgebrek links laten liggen maar een mens moet een reden hebben om ergens terug naartoe te komen. We gaan in een kroeg naar Westerse normen – en die zijn er hier echt niet veel – een Stella drinken en maken ons klaar voor de grote verplaatsing.



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Midden in de slums

Foto’s Udaipur, dag 3

Hasjiesj, marihuana

Als je wil loop je hier de hele tijd stoned rond. We zijn de tel kwijtgeraakt hoeveel keer we al aangesproken zijn voor marihuana. Ook de geur van onze jeugd prikkelt vaak onze neus: patchoeli. Lang gegleden dat we dit nog roken.

Zen

De baan naar onze bestemming vandaag, het Pichhola Lake is niet zo heel ver maar de nauwe straten, die onveilig gemaakt worden door de tuktuks en moto’s doen ons besluiten om zelf ook maar een tuktuk te nemen. Voor omgerekend zeventig eurocent geraken we op onze bestemming, zonder dat we omvergereden worden. We starten vandaag met een rondvaart op het Lake en we maken een tussenstop op Jag Mandir, een idyllisch eiland in het midden van het meer. Voor we inschepen staat er een bordje dat je mag fotograferen maar niet met professioneel materiaal… oeps hier spelen we vals. We hebben de hele rondvaart een prachtig zicht op het City Palace en Bagor-Ki Haveli, wat heel wat leuk (professioneel) fotomateriaal oplevert. Op het eiland genieten we van de rust. Geen tuktuk’s geen brommertjes, geen koeien of aanverwanten… alleen rust.

Jag Mandir
Jag Mandir

Na dit zen-momentje vatten we de terugvaart aan en houden meteen een tuktuk tegen om ons naar het noordelijk Sahelion-Ki-Bari te voeren, ook weer een prachtige tuin die de Maharadja voor zijn madammen liet aanleggen. Onze tuktukdriver, wil op ons wachten en ons voor hetzelfde geld terugbrengen, wat erop duidt dat we waarschijnlijk te veel hebben betaald. Nu ja € 2,80 is niet het einde van de wereld. Ik koop tickets, voor buitenlanders wel te verstaan. Indiërs betalen 60 wij 300 INR. Volgens onze vrienden in Jaipur betalen zij al een deel van de tax voor cultureel erfgoed en daarom mogen zij goedkoper binnen. That makes sense.

Veel voor de prijs van één

Het ticket dat ik krijg is al een gebruikt ticket, de persoon die mijn ticket  moet controleren neemt mijn ticket aan en geeft mij in ruil een afgescheurd ticketje terug. Vermoedelijk wordt dit ticket meerder keren gebruikt. Of hoe je een eigen commerce kan opzetten en je baas bedonderen.

Sahelion-Ki-Bari
Sahelion-Ki-Bari

Dikke kop

We spreken met onze tuktukman af dat hij ons via de Bagor-Ki Haveli nog naar Shilpgram, een Bokrijkachtige toestand en Sajjangarth of het Moessonpaleis zal voeren voor nog eens € 5,6 extra. We gaan akkoord, maar aan de Haveli valt zijn tuktuk in panne. Wij bezoeken ondertussen de Haveli waar je de grootste tulband ter wereld kan bezichtigen.. zelfs te groot voor mijn dikke kop 😉

Bagor-Ki Haveli
Bagor-Ki Haveli

 

Octopussy

Als we terug aan de tuktuk komen is hij nog altijd niet gemaakt. Hij zegt dat het slechts twee minuten zal duren… Twee minuten worden er tien, twintig… Hij sleurt ons nog even mee tot aan de Gath waar Octopussy met Roger Moore is opgenomen, maar deze James Bond stelt mijn geduld danig op de proef. Hij probeert ons kost wat kost te laten wachten tot hij gerepareerd is en na nog eens een kwartier ben ik het beu, geef hem zijn afgesproken bedrag tot aan de Haveli en we beschikken.

Wilde dieren

We wandelen terug naar het hostel om ons even op te frissen en we zien dat ze vanavond een sunset-uitstap organiseren aan het moessonpaleis dat gelegen is op 890 meter hoogte en een prachtig uitzicht biedt op de omgeving die nog vol wilde dieren zit. We nemen opnieuw een tuktuk en worden de laatste kilometers verplaatst in een terreinwagen, die ons tot op 890 meter brengt zonder dat we een poot moeten verzetten. We zijn hier al een paar keer verwend geweest met sunrises en sunsets, maar dit word je eigenlijk nooit beu.

We sluiten Udaipur af met een etentje aan het Pichhola Lake en kruipen vroeg onder de wol want morgen wacht er ons weer een verre verplaatsing.

Diner with a view - City Palace
Diner with a view – City Palace

Ten gevolge van moord

We zijn te moe om nog te publiceren en stellen het uit tot de volgende ochtend, maar ’s anderendaags werkt geen enkele internetverbinding, noch die van het hostel, noch die van onze eigen modem. We krijgen een boodschap dat de regering het internet heeft geblokkeerd.

Ik vraag mij af of dit te maken heeft met de inhoud van onze blog of de hoeveelheid van onze foto’s. Gewaagde foto’s, op eentje na, zijn er niet bij tenzij ze mijn verschijning als compromitterend beschouwen… wat best zou kunnen. Enfin, ik ben dan wel al om vijf uur wakker maar ik kan niet verder werken.

Overgewicht

We pakken dus maar in, zeer zorgzaam zodat onze rugzakken niet over het toegestane gewicht van de binnenlandse luchtvaartmaatschappij gaat. Ik zit er iets boven, Hilde met net geen kilo. De dagrugzakken slopen we van batterijen die we in onze jaszakken steken.

De taxi is precies op het afgesproken uur op de afgesproken plaats. Hij vraagt ons of we gezien hebben dat we geen internet hebben…. Inderdaad, hoe weet hij dat?

Het blijkt dat vorige maand een Hindoe is vermoord door een Moslim en dat vorige week die Hindoes wraak hebben genomen door een Moslim van het leven te beroven en het filmpje van de moord viraal hebben laten gaan. Vandaag verwacht de regering een clash en daarom hebben ze voor alle zekerheid het internet in Udaipur en omgeving plat gelegd.

Rondjes vliegen over Mumbai

Jullie krijgen vandaag dus een dubbel bericht. Tegen zeven uur dertig zijn we op de luchthaven en onze vlucht naar Mumbai is al met twintig minuten vertraging aangekondigd.

Uiteindelijk vertrekken we precies om 10 uur. Vijfhonderd kilometer moet in principe met een vliegtuig dat tussen de 800 en 1000 km/uur vliegt op een half uur gefikst zijn. We krijgen echter meer dan anderhalf uur extra flightseeing boven Mumbai. Blijkbaar drukke luchthaven. In deze rustige vliegomstandigheden is dit lekker meegenomen.

Hotel tussen de sloppenwijken

Op de luchthaven kiezen we deze keer wel voor de juiste prepaid taxi en voor minder dan vijf euro worden we aan ons hotel afgezet, dat gelegen is tussen de slums van Mumbai.

Juhu Beach

We zitten deze keer noordelijk van de luchthaven en krijgen een heel ander Mumbai voorgeschoteld, veel westerser. We nemen de metro en tuktuk tot aan Juhu Beach waar je volgens Vanessa, de collega van Hilde, overheerlijke hummus kan eten in het Novotel. We genieten er van een drankje op het terras dat uitgeeft op de Arabische zee, maar hun hummus is gecatalogeerd onder vergane glorie blijkbaar.

Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Mijn sari mee op reis

Foto’s Udaipur, dag 2

Momentje

“Een momentje, ik zal zien wat ik kan doen”. de kamer is echt niet te doen, zelfs als dit een homestay bij een of ander bergvolk was zouden we wreed ongelukkig zijn. Na tien minuten komt hij terug, wij zijn ondertussen al volledig ingepakt en vertrekkensklaar. Hij neemt ons mee en toont nog enkele andere kamers, de een al wat smeriger dan de andere. We beslissen om de minst erge te nemen en verwittigen hem al dat dit maar voor één nacht is en dat we morgen ons geld voor de twee andere dagen terug willen. “No problem sir!”

Ochtendgebed

We halen voor alle zekerheid onze lakenzak boven want ook de dekens zijn hier van bedenkelijke kwaliteit. Er is een gaas boven de deur die maakt dat ook nog eens al het lawaai en het licht ongehinderd zijn weg naar onze kamer vindt. Ook in de badkamer die we niet kunnen afsluiten is een gaas naar buiten zodat we ook van het straatlawaai kunnen genieten. De moskee om de hoek zal er morgenvroeg met zijn ochtendgebed voor zorgen dat we op tijd wakker zijn ;-).

Concullega

We werken vrij laat aan onze foto’s en blog en vallen dan toch in slaap, die je eigenlijk best kan catalogeren onder hazenslaapje, want zoals we dachten, staan de boxen van de moskee onnoemelijk vroeg op volume 10 en willen de concullega’s van Krishna niet onder doen en zingen in volle borst Hare Krishna….

Schimmelwinkel

Deze Hare Rikke en Hare Hilde zijn dus vroeg op post. Moustache zijn deurgrille is nog toe en ik moet hem wakker schudden om zijn sloten los te maken zodat we buiten kunnen om ergens in ’t stad te ontbijten. Moustache zijn ontbijtwinkel gaat pas om acht uur dertig open en als hij al zo’n zorg draagt voor zijn lakens wil ik precies niet experimenteren met zijn keukenaanbod ;-).

Gisteren net voor we gingen slapen konden we nog reserveren bij onze ouwe getrouwe Zostel, waarvan we ondertussen al weten dat de norm hier vrij hoog ligt. Na het ontbijt verkassen we dan ook naar ons nieuw onderkomen dat iets verder gelegen is en een verademing is in vergelijking met Moustache zijne schimmelwinkel.

Ijkpunt

We douchen al het vuil van ons af, en gaan op zoek naar de Jagdish Temple waar de armen van de stad op een ontbijt getrakteerd worden. Wij vermijden om bedelaars en kinderen op straat iets te geven, hier doen we een donatie aan de organisatie die deze daklozen onder hun hoede nemen. De tempel zelf is bijzonder mooi, toch ons ijkpunt zijn de erotische tempels van Khajuraho en daarbij valt alles in het niet.

Jagdish Tempel
Jagdish Tempel

Authentieker

De rest van de voormiddag hebben we enkel nog tijd om het City Palace aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Een van de interessantere die we in India zagen. De middag is ondertussen weer een stuk gewisseld en als we nog een wandeling naar de klokkentoren maken komen we terecht in de winkelstraat voor locals. Dit is natuurlijk een stuk interessanter omdat hier niet alleen de zaken authentieker zijn maar bovendien betrouwbaarder.

City Palace
City Palace

Sari voor Hilde

In het hostel van Jodhpur zag ik hoe ze van Sari’s gordijnen maakten en de gordijnen in mijn bibliotheek zijn aan vernieuwing toe. In een speciaalzaak kijkt de verkoper op als wij westerlingen in zijn zaak komen kopen. In toeristische centra betaal je minstens rond de veertien euro voor een Sari, wij betalen dertig euro voor vijf, waarvan er een van betere kwaliteit die Hilde niet zomaar zal verknippen aangezien we binnenkort bij ons twee semi-Indiase nichtjes in Schoten op Chai Masala visite gaan ;-).

We doen de rest van de avond iets rustiger aan en genieten vanuit onze propere kamer van een Sari-pas-sessie en een zonsondergang waarvoor we deze keer geen klim moeten maken.

Sari
Sari



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

In den aap gelogeerd

Foto’s Udaipur, dag 1

On the road again

Vierhonderd twintig kilometer voor de boeg maar we kunnen pas ontbijten om acht uur dertig. Dit lijkt mij al meer op middageten ;-). We spreken dus af met onze vriend om 7.30 uur om te vertrekken en we zullen onderweg wel ergens ons ontbijt nemen.  Precies op tijd begroet hij mij deze keer met een “Good morning my friend”… het is vandaag de dag dat hij tip zal ontvangen dus worden we maar ineens vrienden ;-).

We verlaten de olifantenstad… waar we uiteindelijk slechts een te zien krijgen. De weg naar Udaipur is een van de betere en we vorderen dan ook redelijk snel. We kunnen vandaag bijna een gemiddelde van 60 km/u halen, iets wat in India op alle andere wegen bijna onmogelijk is. Een tolweg kan soms ineens door een dorp lopen, waar dan drempels voorzien zijn, zodat je stapvoets door het dorp moet, ook staan er redelijk veel tolhuisjes, en dan heb je natuurlijk het loslopend wild… en dat is hier niet min.

Russische roulette

Op zeker ogenblik, als Kumar bijna tegen honderd per uur kan rijden, zie ik in de verte een terreinwagen die een bus wil voorsteken. Ik zie het gevaarte steeds dichterbij komen. De vrachtwagen mindert geen snelheid, de terreinwagen probeert met volle kracht de vrachtwagen te counteren voor hij ons moet kruisen. Kumar mindert evenmin snelheid en ik vraag mij af of hij dit gevaar wel kan inschatten. Als ik begin te roepen beseft hij blijkbaar aan welk gevaar hij zich blootstelt en op het nippertje, ik voel bij manier van spreken de adem van de chauffeur van de terreinwagen, stampt hij op zijn rem en smijt zich op het laatste moment in de kant. Ik zit nat in ’t zweet.

Ontploffing

Ik besef dat hij vandaag die afstand nog helemaal terug moet naar Jaipur, toch maan ik hem aan om zijn snelheid wat te milderen. Een beetje verder springt een band van een vrachtwagen die in tegenovergestelde richting rijdt. De knal en vermoedelijk een stuk rubber dat tegen onze auto slaat, is oorverdovend en ook hier moet Kumar zich weer even aan de kant zetten om de schade op te meten, zonder veel erg, maar de knal deed ons wel serieus opschrikken. Wat verder staat er weer een zwaar gehavend voertuig in de kant. Rijden in India…. niet voor doetjes.

Treintickets te koop

Misschien hadden we toch beter bij deze verplaatsing voor de trein gekozen. En dan moet je weten dat we een paar dagen geleden het zekere voor het onzekere namen en een treinticket bestelden van Jaipur naar Udaipur omdat we na de eerste dagen niet een al te best gevoel hadden over deze autorit. Gisteren hebben we dan uiteindelijk het ticket laten annuleren door Fifu, de eigenaar van het gelijknamig hotel in Jaisalmer. Aangezien hij de reservatie had gedaan met zijn kaart kan hij alleen annuleren en wordt de refund ook op zijn rekening gestort. We laten hem die 14 euro in de tipbox deponeren voor de Nepalese bediendes.

Marmer en graniet

Bijna de hele rit van Jaipur tot in Udaipur rijden we langs een prachtige omgeving… ten minste in de verte, want de straatkant is bijna de hele weg bezaaid met verkopers van marmer. Ik denk dat hier een bergske geveld wordt, of een putje gedolven om al dit marmer en graniet tentoon te stellen.

Afscheid van een vriend

We geraken veilig op onze bestemming en nemen na 2800 kilometer afscheid van “onze vriend”. Uiteindelijk kunnen we hem aanraden, want afgezien van het feit dat hij bij de start wat nukkig was omdat wij alles zelf reserveerden, viel hij eigenlijk al bij al mee. Ik was al content dat hij altijd zelf voor zijn slapen kon zorgen en dat we hem niet mee bij ons op de kamer moesten nemen…

Sunset

Sunset
Sunset in Udaipur

Ik heb al de hele dag sluimerende hoofdpijn en als we bij Moustache inchecken wordt het alleen maar erger. De kamer is van zeer twijfelachtig allooi. Ik moet mij echter eventjes neerleggen want mijn migraine neemt toe en ik kan nauwelijks nog door mijn ogen kijken. Als ik even mijn ogen kan sluiten, gaat dit meestal wel over. Hilde maakt ondertussen beneden een afspraak voor een sunset-uitstap en krijgt een stadsplan waar wat leuke bezienswaardigheden opstaan. Tegen de tijd dat ze terugkomt is mijn hoofdpijn iets minder en wandelen we een heel eind naar het sunsetpoint ‘Dudh Talai’ op 715 meter gelegen.

Oorverdovende dansshow

Een prachtige sunset doet mij de pijn vergeten en als we de hele weg terug naar de hostel wandelen pikken we nog een plaatselijke dansvoorstelling mee. We zitten op twee vrij goede plaatsen… denken we, maar zodra het orkest hun decibels over het publiek jagen, merken we dat die eerst langs ons moeten passeren want wij zitten vlak tegen die box. Geen ontkomen meer aan, we zitten volledig ingesloten en moeten het hele circus uitzitten.

Dansvoorstelling
Dansvoorstelling

Bollywood talent

Tja… de traditionele dansen ‘Dharohar folk dance Show’ is leuk om zien maar daarmee is dan ook alles gezegd. Op onze terugweg zien we nog een filmploeg die bezig is een Bollywood film in te blikken. Ik ruik mijn kans schoon, maar de crew is in de weer met opnames en ze beseffen niet welk talent er aan hun neus voorbij gaat ;-).

Bollywood crew
Bollywood crew

Niet tevreden geld terug?

Zodra we terug in onze kamer komen beseffen we uiteindelijk de omvang van de ramp waar we hier in terecht gekomen zijn. De geur van schimmel en vocht, de wc die niet proper is, de lakens die klam zijn en onze rugzakken die al helemaal wit zien van de kalk die van de muren is gevallen. Ik trek mijn stoute schoenen aan en ga mijn geld terugvragen. Het is ondertussen al na negen uur en ik besef ook wel dat het niet eenvoudig is om nog iets anders te vinden. Het slachtoffer van dienst komt mee een kijkje in onze kamer nemen en kan niet anders dan met zijn hoofd waggelen.

Wordt vervolgd…

 


Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Gegijzeld als voorproevers

Foto’s Jaipur, dag 3

Ik weiger te betalen

Als we aan de foto’s en het verslag bezig zijn komt er iemand op de deur kloppen… We vermoeden dat het de verantwoordelijke is van de Zostel, want ik weigerde vanmiddag te betalen. We hadden hier eerst voor drie dagen gereserveerd, maar omdat we een homestay kregen aangeboden, annuleerden we één nacht. Dit werd bevestigd door Booking.com. In plaats van de oorspronkelijke € 66,- maakten ze een factuur voor € 110,-.

Na het kloppen, trek ik de deur iets heviger open dan normaal. Het is een afgevaardigde van het feestcomité die ons komt uitnodigen om mee wat potten te gaan pakken met alle Zostel-gasten.

Jeugdherbergen versus hotel

Gezien ons tekort aan slaap van de voorbije nacht laten we weten dat we er vermoedelijk niet zullen geraken. Dit is natuurlijk het leuke aan jeugdherbergen en hostels. Iedereen, los van je leeftijd, wordt hier gelijk behandeld. Toeristen kiezen niet alleen voor een hostel omdat ze goedkoper zijn (dit telt trouwens alleen voor dormitories), ook en vooral omdat je hier iedereen kan aanspreken zonder dat je er iets moet achter zoeken. Alle nieuwe contacten die we hadden zijn dan ook mensen die we in hostels ontmoetten. Iedereen wisselt hier leuke weetjes en verhalen uit en de staf van hostels zijn bovendien veel behulpzamer. Dat je er af en toe zelf je bord moet afwassen nemen we er graag bij.

De volgende morgen worden we trouwens op het matje geroepen bij de verantwoordelijke van de Zostel, die zich uitgebreid excuseert voor het misverstand. Uiteindelijk betalen we slechts € 44,-. We zijn opnieuw vrienden ;-).

Hawa Mahal

Paleis der Winden
Paleis der Winden

Een van de hoogtepunten van de Roze stad Jaipur is natuurlijk het Paleis der Winden, op een boogscheut van het hostel. We reden er al enkele keren met de auto voorbij en vandaag bij opkomende zon is dit een ander fenomeen. Je kan het misschien een beetje vergelijken met ons ‘Manneke Pis’ in Brussel. Iedereen verwacht dat het veel groter is. We kruipen eerst aan de overkant van de straat op de rooftop van een restaurant om een paar foto’s van het geheel te nemen. Daarna moeten we via een kleine omweg het paleis binnen. De kleurrijke glazen, waarvan we vermoeden dat dit Belgisch glas is, dompelen het paleis in een spelletje met de zon in een prachtig kleurenpalet.

Paleis der Winden
Paleis der Winden

Onbetrouwbaar water

We doorsnuffelen het hele paleis en beslissen, nu we toch in de paleismodus zijn, om in de voormiddag het City Palace ook nog onder de loep te nemen. Een ticket kost hier ongeveer € 7,- per persoon, toch als je de koninklijke vertrekken wil zien moet je bijna € 40,- ophoesten. De inhaligheid van die gasten die een kroon dragen in plaats van een hoed grenst aan het ongelofelijke. Enfin, wij nemen genoegen met de zeven-euro-toer. Het grootste zilveren object, dat trouwens in het Guinness boek staat, kunnen wij hier bewonderen onder de vorm van twee prachtige vazen, die de Maharadja meenam naar een feestje waar hij uitgenodigd was in Engeland ter gelegenheid van de kroning van Eduard-ik-weet-niet-de hoeveelste. Hij vulde ze met water van de Ganges omdat hij het water in Engeland niet betrouwde.

City Palace
City Palace, Olifantenpoort

Meten is weten

Net als in Delhi hebben ze hier ook een Jantar Mantar, observatorium waar ze  met diverse astronomische meetinstrumenten de tijd en de stand van sterren en planeten kunnen bepalen.

Gevecht voor tuktukvlees

In de namiddag willen we nog naar het Albert Hall gaan, genoemd naar King Edward VII ge weet wel den Albert Edward ;-). We beslissen om een tuktuk te nemen. Zodra we buiten komen, komt er bijna een in mijn nek gesprongen om mij in zijn tuktuk te proppen. Wij kiezen voor een tuktuk die zich niet opdringt. Beginnen die gasten toch wel ruzie te maken. Als klap op de vuurpijl komt er nog een derde bij die ons bijna verplicht om met hem mee te rijden. Ze komen allemaal tot aan mijn navel en het spek dat ik ’s morgens kan opeten is zwaarder dan die drie fluppes samen. Ik besluit ze allemaal in hun vet te laten garen en wijs ze kordaat af.  Een beetje verder nemen we een andere tuktuk, denken we, toch dit blijkt uiteindelijk de tuktuk te zijn die we initieel dachten te nemen. Hoe die gast ineens daar terecht komt is ons een raadsel… Enfin, we geraken uiteindelijk op onze bestemming.

Kweddels

Albert Hall is als gebouw interessanter dan de collectie die ze tentoon stellen, bovendien kunnen we alleen foto’s van de buitenkant laten zien want binnen mogen we niet fotograferen… Het is te zeggen met ons fotoapparaat, met de gsm mag het wel…. kweddels ;-).

Albert Hall
Albert Hall

De rest van de namiddag laten we ons wat verloren lopen in de bazaar. We krijgen gezelschap van een hoop kinderen die op familie uitstap zijn, en deze keer zonder dat ze geld vragen. Iedereen wil naast mij of Hilde lopen. De ouders roepen ze uiteindelijk tot de orde als ze zien dat hun kroost te opdringerig wordt. Tussen haakjes het fotogeweld, en daarmee bedoel ik het aantal foto’s dat er per dag van ons genomen wordt, grenst aan het ongelofelijke. Wij denken dat we ondertussen zowat celeb’s zijn in Azië.

Danske placeren

We horen ergens muzikanten en gejuich. Dit klinkt als muziek in mijn oren en ik trek Hilde mee het kleine straatje in. We zien dat ze voorbereidingen voor een trouwfeest aan het nemen zijn. Er wordt gedanst en een groepje muzikanten zorgt voor opzwepende muziek. Ze doen teken dat we mogen dichter komen en genieten van deze traditie waar we niet veel van snappen. Ieder op zijn beurt danst een stukje met de bruid (denken we) en geeft dan geld aan iemand waarvan we dan weer denken dat dit een oudere broer is die zijn zus zal weggeven. Ik wil net mijn fototoestel aan Hilde geven om mee een danske te placeren als het dansgeweld ophoudt.

Voorhuwelijksfeest
Voorhuwelijksfeest

Voorproevers of eendenlever

De vader van de bruidegom nodigt ons uit om vanavond mee te komen dansen. Als voorproefje worden we verder de straat ingetrokken en moeten we mee naar een bovenverdieping waar alles in gereedheid wordt gebracht voor het feest. Wij worden in een stoel geduwd en zien hoe tientallen koks in bloot bovenlijf en blote voeten bezig zijn met de voorbereiding van de gerechten voor vanavond waar er weerom duizend genodigden zijn. Wij krijgen de eer om die gerechten voor te proeven. Ik voel mij een eend die ze voederen voor zijn lever. Het ene gerechtje danst nog in onze mond als ze al staan aan te schuiven met het volgende.

Gegijzeld

De halve familie heeft zich ondertussen rond ons verzameld en we moeten ons weerom kordaat opstellen om te vertrekken. Ze laten ons alleen gaan als we beloven om vanavond aanwezig te zijn als hun eregasten. Ik beloof niets en vertel dat ik vanavond nog veel schrijfwerk heb. We hebben al een feest meegemaakt en aangezien we hier in het trouwseizoen zitten kan je hier gemakkelijk drie trouwfeesten per dag meenemen, en inderdaad als we terug in de Zostel aankomen komt er weer iemand op onze deur kloppen om naar nog een andere trouwfeest te gaan. Wij hebben morgen een zware verplaatsing en doen het vanavond rustig aan.


Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Homestay bij Officepapa

Foto’s Jaipur, dag 1

Foto’s Jaipur, dag 2

Goooodmorning … Sir

“Goodmorning Sir”, “goodmorning Kumar… you can call me Erik.” “Of course sir… goodmorning sir…” Na meer dan twee weken geef ik het op… Ok you can call me sir. Onze chauffeur is van goede wil… maar verschil moet er zijn denkt hij. 🙂

Om negen uur nemen we afscheid van het hostel in Pushkar en rijden richting Jaipur waar we thuis verwacht worden bij Jai, Minnie en hun familie. Jai en Minnie is het koppel waar we samen in Jodhpur een leuke tijd mee doorbrachten en die ons uitnodigen om in Jaipur bij hun thuis te komen overnachten. Een homestay-ervaring is volgens hen een must. Wij zijn het daar volledig mee eens.

Jaïnisme

Onderweg zien we volgers van het Jaïnisme, een godsdienst waar zelfs geen insecten mogen gedood worden. Ze hebben dan ook een monddoekje voor zodat ze niet toevallig een insect zouden inslikken. Bovendien hebben ze een borstel bij waarmee ze de straat voor hun voeten vegen om toch maar toevallig geen mier of ander levend wezen dood te trappen.

Sweets

We schakelen onze chauffeur in om te weten te komen wat de geplogenheden zijn als je bij iemand op bezoek gaat. Hij roept een hulplijn in en we geraken het erover eens dat we een doos zoetigheden zullen kopen. Een andere oplossing was fruit of een balpen. We stoppen in Jaipur in een speciaalzaak.

Collegepapa, Beardpapa en Officepapa

Tegen de afgesproken tijd komen we ten huize Jai en Minnie aan en ze staan ons al op te wachten. De familie heeft een woonblok, waar drie broers elk een deel van het huis bewonen en waar Jai en Minnie naar we vermoeden hun appartement aan ons ter beschikking stellen. De hele familie komt ons groeten en we worden ongelofelijk hartelijk onthaald, alsof we al jaren de beste vrienden zijn. We maken kennis met ‘Collegepapa’, ‘Beardpapa’ en ‘Officepapa’, zoals Jai en Minnie ze noemen. We nemen deze namen gemakkelijkheidshalve over. Officepapa is de vader van Jai. Alle drie gepensioneerd. Ook de mama en tantes komen ons hartelijk groeten alsook de kozijn van Jai, Mihir. Het is een hartelijke bende. Terwijl de mama en Minnie een maaltijd klaarmaken, frissen we ons wat op en na een overheerlijke lunch gaan we met Minnie voor een eerste verkenning de roze stad in. Het roze heeft meer de glans van terracotta, toch na het geel/goud van Jaisalmer en het blauw van Jodhpur komt het op een kleur niet meer aan.

Riksja

Lassie-tasting
Lassi-tasting met Minnie

Ze laat ons meteen kennismaken met Lassi, een drankje van botermelk met een laagje yoghurt dat in een stenen potje wordt opgediend. Overheerlijk, en we spreken al onmiddellijk af om hier morgenvroeg nog eens van te komen proeven. Ze vraagt of we al met een riksja gereden hebben, en nog voor we kunnen antwoorden heeft ze er al een tegengehouden. Hilde en ik passen maar net op het bankje en zij klimt ook nog mee op een bankje voor ons, met haar rug naar de arme riksjaman. Het zweet parelt op zijn hoofd, zijn spieren staan gespannen en met veel moeite krijgt hij zijn fiets op gang. Ik vind het best leuk, maar ik denk dat zijn vervoermiddel wat overladen is en ik ben bang dat de wielen het zullen begeven. Na honderd meter houden we het voor bekeken en de Riksja man is blij dat die grote blanke man zijn schip verlaat.

Winkels schuimen

We schuimen nog wat winkeltjes af onder het geoefende oog van Minnie en tegen vijf uur dertig zijn we terug thuis omdat op dit uur elke dag thee met gajak koekjes bij de familie wordt gedronken. We nemen deel aan deze familieceremonie en er wordt hartelijk gelachen en plezier gemaakt. We wisselen adressen uit en kunnen hiermee de blogs volgen van Collegepapa die blogt over het dagelijkse leven in Jaipur.

Race tegen de tijd

Na dit gezellig onderonsje trekken we terug naar het centrum. Het wordt die avond een beetje een race tegen de tijd, want we hebben heel wat op het programma. We stoppen eerst om een kulfi te eten een soort van ijsje op een stokje, daarna rijden we richting Amberfort of Fort Ajmer waar we net iets te laat komen voor de lichtshow maar eigenlijk het grootste deel van de show toch kunnen bekijken.

Amber Fort
Amber Fort

Daarna nemen we nog wat nachtelijke foto’s van de stad en het Jal Mahal (waterpaleis) en pikken Jais neef Mihir op die ons vergezelt naar het restaurant en de verrassing van de avond…

Masala Dosa

In het restaurant JKK Indian coffee house komen we 1 minuut voor sluitingstijd aan en de overredingskracht van de familie haalt de portier van zijn sokkel zodat we toch nog kunnen aanschuiven. Na een overheerlijke Masala dosa  met een koffie verkennen we vluchtig de locatie.

Resonantieruimte

Het restaurant bevindt zich in het JKK, een museum waar je ons een van de komende dagen nog zal terugvinden. In het midden van het gebouw is er een klein amfitheater waar ik op het podium mijn resonantieruimte even zijn werk laat doen. Niet alleen de familie maar ook de kelners kijken verbluft naar het schouwspel. Hilde, die mijn cinema gewoon is, geniet van de reactie van de toehoorders. Ikzelf ben weer eventjes afgekickt als ik mijn stem publiekelijk kan laten trillen.

Fukrey returns

Affiche van de bollywoodfilm Fukrey Returns
Affiche van de bollywoodfilm Fukrey Returns

Na dit intermezzo begeven we ons naar een prachtige cinemazaal ‘Raj Mandir’ waar we getrakteerd worden op de laatste nieuwe Bollywood film: Fukrey returns. Een film die je hier ook in Kinepoliszalen kan gaan bekijken, maar deze cinema voor het volk is een belevenis. Ook hier zijn we net op tijd, we nemen de naar onze normen iets te nauwe stoeltjes in en als het doek opgaat zijn we getuige van iets wat je bij ons voor onmogelijk houdt. Zodra het eerste personage op het scherm verschijnt stijgt er een enthousiast geroep op uit de zaal. We beseffen eerst niet goed wat er gebeurt, ik kijk om me heen omdat ik denk dat er een deel van de zaal instort… Hilde is al even verbouwereerd als ik en als we beseffen wat er gebeurt bescheuren we ons van het lachen. De film is in Hindi en heeft geen ondertiteling. Met  de hulp van onze vrienden die ons af en toe wat op weg helpen, hebben we best een geweldige cinemabeleving. Hier is echt geen ander woord voor, de hele film wordt er commentaar gegeven in de zaal, gelachen en geroepen. Ook is er een pauze en als de lichten aangaan zien we de pracht van de zaal. Dit schijnt wel een van de enige zalen te zijn waar film zo een experience is.

Een stuk na middernacht is de film gedaan. We zijn doodop en zijn blij dat we in ons bed kunnen kruipen. De gastvrijheid die ons hier te beurt valt is onbeschrijfelijk en doet ons weer beseffen hoe afstandelijk wij Vlamingen kunnen zijn.

Rond het bed van Officepapa

De volgende ochtend wacht er ons alweer een theeritueel, deze keer rond het bed van Officepapa, die met zijn rug sukkelt. De hele familie is present en of het nu in de slaapkamer, de keuken of de tuin is, mogen aanwezig zijn in deze familie is geweldig.

Makhan en Angres

We hebben afgesproken met Kumar dat hij ons om elf uur komt ophalen om ons naar ons hostel te verhuizen. Genoeg tijd voor ons om nog een stuk van Jaipur te verkennen in gezelschap van Jai en Minnie. We starten met een stukje versgemaakte boter (Makhan)  dat gepresenteerd wordt op een blad met wat zout overstrooid. Een beetje een raar hapje maar de rij gegadigden spreekt voor zich. Daarna nemen we weerom een overheerlijke Lassi en trekken naar een Krishna Govind Devji Tempel waar de devotie een andere dimensie krijgt. De mensen zijn de extase nabij als ze zingen en hun geloof belijden zoals je in Europa alleen nog in Spanje en Polen ziet.  Af en toe horen we Angres fluisteren, wat zoveel is als een verbastering van het woord Angletaire, naar de Engelsen die hier jaren hun wil kwamen opdringen. Een woord dat nu gebruikt wordt voor buitenlanders.

Gemoed vol

Als we terug naar het huis van Jai en Minnie gaan staat de brunch klaar waar we samen met heel de familie van genieten. De liefde die deze familie uitstraalt is voelbaar en het afscheid is dan ook zeer intens. Als we bovendien nog twee prachtige kaarsenhouders krijgen schiet ons gemoed vol. Dit waren zeer intense vierentwintig uren die we voor geen geld hebben willen missen. Dankjewel Jai, Minnie en de hele familie Pandya. Jullie hebben voor altijd een plaatsje in ons hart en hopen jullie ooit met evenveel egards in Sint-Katelijne-Waver te mogen ontvangen.

Familie Pandya
Familie Pandya

Apenpaleis

Kumar verhuist ons naar de Zostel, onze nieuwe overnachtingsplaats, en voert ons de rest van de middag rond. We starten in Galta, het apenpaleis dat vergeven is van… juist, apen. De acrobaten springen van hier naar ginder en de toeristen die zich laten vangen om een bakje eten te kopen, worden zodra ze de toegangspoort gepasseerd zijn, beroofd door de veelvraten die de lekkernijen werkelijk uit je handen sleuren. Ook mijn fles water moet er bijna aan geloven, maar ik ben die kleine mormels te snel af. We klimmen nog tot boven op de nabijgelegen berg tot de zonnetempel waar we een prachtig uitzicht hebben op Jaipur en op het apenpaleis met zijn verschillende tempels.

Galta apenpaleis
Galta apenpaleis

Slapende geest

We rijden nog tien kilometer verder naar het Amber Fort waar we gisteren van de lichtshow genoten hebben, en dat we bij daglicht aan een nauwer onderzoek willen onderwerpen. Ik val echter tijdens de rit in slaap en mijn geest krijg ik tijdens ons bezoek aan het Fort niet wakker.

Amber Fort
Amber Fort

Na een dik uur houden we het dan ook voor bekeken en laten ons terugvoeren naar de Zostel. Als we aan de foto’s en het verslag bezig zijn komt er iemand op de deur kloppen…


Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Over de oppergod en blote venten

Foto’s Pushkar, dag 2

Kaap van duizend overschreden

Niet zonder enige fierheid kunnen we meedelen dat de kaap van duizend lezers voor ons India blog is overschreden, om precies te zijn 1093. Het doet enorm veel plezier om zoveel lezers te hebben. Over al onze vroegere blogs heen staat de teller op 6168, en dit is dan nog zonder de blogs van Australië en Zuidoost-Azië. Alvast bedankt voor de vele berichtjes en mails, ze geven ons toch altijd een extra boost.

Aanrijding

Gisterenavond komen we terug van het restaurant en ons hostel is nogal achterin gelegen. We horen een wagen achter ons aankomen en gelukkig gaan we uit automatisme achter elkaar lopen. Juist op dat moment voelen we de spiegel van die jeep onze schouder raken. Een jonge gast die een twintigtal meter voor ons loopt heeft minder geluk. We zien de wagen zigzaggen en de spiegel raakt hem vol op de rug waardoor de spiegel afbreekt. De jonge kerel is gelukkig uit sterk hout gesneden en komt er met de schrik vanaf. Ik kan de nummerplaat spijtig genoeg niet noteren want de jeep rijdt door. Toch wel een beetje schrikken.

Kampvuur

We worden nog uitgenodigd op de rooftop van ons hostel waar ze een kampvuur hebben aangestoken en een internationaal gezelschap geniet van Chai Masala en hapjes die ze voor de gasten hebben klaargemaakt. Als je net van tafel komt, zijn we al best tevreden met de thee, maar tegen wat kleine proevertjes kunnen we toch geen neen zeggen.

Zoetigheid in Sikhtempel

Sikhtempel
Sikhtempel

We slapen vandaag wat langer dan normaal, nemen een stevig ontbijt en lopen Pushkar ondersteboven. (klinkt wel raar na onze ervaring van gisterenavond). Het is in de nauwe straatjes altijd wat wringen om je plaats op te eisen en de brommers en moto’s die zich ook door de menigte wringen maakt dat op je gemak wandelen er niet echt inzit. We starten via een Sikhtempel waar we ons hoofd moeten bedekken, onze handen moeten wassen, onze schoenen en kousen uitdoen en door een voetbad pas de tempel in mogen. Ik raak in gesprek met een Sikh die blij is dat hij zijn verhaal mag doen. Hij beweert dat hij zijn haar nog nooit heeft afgeknipt en dat het al langer dan 2 meter is. Het zit goed verstopt onder zijn tulband. We vertellen wat over koetjes en kalfjes en worden uitgenodigd op zoetigheid en thee. In deze tempel wordt trouwens drie maal per dag gratis voedsel uitgedeeld. Toffe gasten die Sikh.

Verboden bloemen

Er wordt ons in de stad verschillende keren een bloem aangeboden. Wat de betekenis precies is weten we niet, in ons hostel hebben ze ons verwittigd om hier niet op in te gaan want die gasten zijn vooral op je sollen uit. Ik ben dan misschien net iets te bot tegen die mannen, ze laten ons alvast met rust.

Na de Sikhtempel wandelen we via de bazaar, volgens mij is India een aaneenschakeling van bazaars, naar de tempel van Brahma, een van de Hindoedrieëenheden van goden (naast Vishnu en Shiva).

Vlak voor we aan de tempel komen komt er een Sadhu compleet in zijne flikker doodgemoedereerd over de markt gewandeld. Hilde is zo vrij geweest dit voor jullie op de gevoelige plaat vast te leggen.

Sadhu bedekt met asse van een overledene
Sadhu bedekt met asse van een overledene

Pushkar is de enige plaats waar Brahma wordt aanbeden, als gevolg van een vloek van zijn gade die te laat kwam op haar trouwerij, waardoor hij ondertussen met een ander trouwde… Die goden zijn nogal kerels geweest als je het mij vraagt. Hilde moet haar fotoapparaat achterlaten in een locker die blijft openstaan, je kan al begrijpen dat dit feestje niet doorgaat en we gaan elk om beurt een kijkje nemen in een nogal onbeduidende tempel waar we de moeite niet zouden genomen hebben om een foto te nemen, terwijl anderen dat wel doen met hun smartphone. Van de oppergod van het Hindoeïsme zou je iets grootser verwachten.

De tempel van Savitri, gelegen op een heuvel, beklimmen wij louter uit sportieve overweging en we krijgen bovendien een prachtig zicht op de vallei. We zitten op 700 meter hoogte waar madam haar tempel staat in gezelschap van een grote groep apen.

Savitri tempel
Savitri tempel

Stijladvies

Als we de afdaling aanvatten krijgen we gezelschap van een familie uit Jaipur die met een hele bus naar hier zijn afgereisd om Brahma en zijn twee gades te aanbidden. Hoewel we van elkaar geen woord begrijpen, maakt het de afdaling een stuk aangenamer. Hilde krijgt stijladvies van de flapuit van de familie, zo moet ze haar sjaal op haar hoofd dragen. De flapuit drinkt ons water uit en stelt ons onderweg aan heel haar familie voor. Beneden roept ze er nog wat zusters en tantes bij voor de foto.

Familiekiekje
Familiekiekje

Ze dringen aan om thee te gaan drinken en samen te gaan eten, toch met onze zeven woorden Hindi, zijn we allang uitgeklapt en zoeken zelf iets om de innerlijke mens te versterken. Dit doen we in een Israëlisch restaurant, die hier opvallend in grote getallen aanwezig zijn en die naar we vermoeden nazaten zijn van Joden die hier tijdens de diaspora zijn aanbeland. De hummus is top en zorgt voor wat afwisseling met de Indische keuken.

Kamelenmarkt

Spijtig genoeg missen we op een paar weken na de zowat grootste kamelenmarkt van India. In ieder geval lopen hier heel wat bultenaars rond. Het is wat onwezenlijk en we zeggen dikwijls dat we het beeld van apen, koeien, varkens, honden en kamelen die overal zomaar rondlopen zullen missen. De overbevolking van India is dan weer een ander verhaal. Naar het schijnt zouden binnen een paar jaar de Indiërs de Chinezen qua bevolkingsaantal overstijgen.

Straatfotografie Pushkar
Straatbeeld Pushkar

Veganist

In de namiddag wachten we op een schitterende zonsondergang aan het meer en sluiten af in een veganistisch restaurant waar ik na het voorgerecht naar buiten moet sprinten om heel het restaurant niet onder te k…. Is het mijn eerste slaatje met rauwe groenten van vanmiddag geweest, was het het vruchtendrankje … ? Ik weet het niet, klinkt misschien nogal raar, maar zodra de bacterie uit mijn lijf is kan ik weer gewoon mijn voeten onder de vegantafel steken en gewoon verder eten. De restauranthouder is zeer bezorgd en zegt dat dit de eerste keer is dat er iemand in zijn restaurant ziek werd. Hij doet wat extra gepofte lotuszaden op mijn gerecht dat de vertering zou bevorderen en nu twee uur later voel ik absoluut niets meer.

Morgen staat er weerom een verplaatsing op het menu en worden we op een bijzondere plaats verwacht maar daarover meer in het volgende verhaal.


Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren