Categoriearchief: Azië

Vaarwel, wij moeten gaan

Onze laatste dag in Rusland is druilerig, de wolken laten hun tranen vloeien, ook zij weten dat we vandaag het land uit moeten. Dit mag je eigenlijk letterlijk nemen: ‘moeten’, ons visum vervalt vandaag dus wat dat betreft zijn de Russen meedogenloos.

Beroemd in Vega

Ook het hotel is ‘meedogenloos’, om 12 uur buiten. We hebben vanmorgen nochtans een uur verspeeld omdat de batterijen van het deurmechanisme leeg waren. Tot twee maal toe naar de receptie beneden moeten gaan, waar ze dachten dat onze magneetkaart die toegang verschafte in de kamer door onze bankkaarten onklaar was gemaakt. In het Bolshoi had ik veel beziens als ik mijn stroot openzette. In Vega-hotel kennen ze mij nu ook en niet van het zingen. Ik kan deze keten niet echt aanraden, dit zijn vrij grote blokken waar er per blok meer dan duizend kamers zijn, speciaal neergepoot voor de olympische spelen in 1980. Er is rond deze mastodonten een klein dorp ontstaan: Izmaylovo, daar waar ze een Kremlin hebben gebouwd met musea over verschillende ambachten met annex marktplaats: een ware toeristenval.

Roltrappen

Er zit dus niets anders op dan onze rugzakken te maken en achter te laten in de ‘cloakroom’.
Het wordt bijna een dagelijks ritueel, we bezoeken nog twee metro’s met een zeer bijzonder interieur. Bij de halte ‘Park Pobedy’ nemen we eventjes de roltrap naar boven en terug naar beneden. Dit is de langste roltrap ter wereld. Het duurt drie minuten van boven naar beneden, tegen een snelheid hoger dan de gemiddelde roltrapsnelheid. Ik schat dat hij ongeveer een tweehonderd meter lang is. Indrukwekkend!

Jordaens uit Rusland

We pikken nog het Pushkin museum of fine arts mee, waar er op dat ogenblik een tentoonstelling is van Jordaens. Dit zijn alle schilderijen van Jordaens die verspreidt over heel Rusland voor de gelegenheid van deze tentoonstelling hier zijn samengebracht. Een Vlaamse schilder om fier op te zijn. We nemen in schoonheid afscheid.

Veel te snel

Er rest ons niets anders dan onze rugzakken op te halen in het hotel, we nemen het openbaar vervoer naar de luchthaven Sheremetyevo. Die laatste dag is er vaak te veel aan, maar we zijn onderweg en voor we het goed en wel beseffen staat in Zaventem mijn zus Greta en onze schoonbroer Luc ons op te wachten. Het gaat altijd zo snel, het is alsof we niet weg geweest zijn.

Rusland, wat zal ik er van zeggen

Een algemeen beeld schetsen van Rusland is quasi onmogelijk, we legden meer dan 9000 kilometers per trein af in dit onmetelijke land en de mensen zijn er zo divers, dat het onmogelijk is om ze allemaal over een kam te scheren. Wat ze wel allemaal gemeenschappelijk hebben en waar ze in Europa vaak een verkeerd beeld over hebben is dat ze enorm vriendelijk zijn. We zijn veel te weinig van de grote steden weggeweest, dus hebben we niet echt een beeld van het platteland, zoals Martin Heylen dat schetste in zijn ‘Terug naar Siberië’, maar we hebben het gevoel dat ze in dat programma de extremen wat opzochten.

De levensstandaard is er zeker zo hoog als in België, wij hebben zelfs het gevoel dat er in de grote steden, meer welvaart is, de technologie verder geëvolueerd en dat ze in heel Europa een puntje kunnen zuigen aan de netheid en orde die we hier te zien kregen.

Voorkeur

Van Perm en Irkoetsk, maar vooral van Moskou zijn we helemaal weg. Ik vermoed dat het niet de laatste keer is dat we daar zijn geweest. We moeten tenslotte nog eens terug voor Sint-Petersburg, en je kan er donder op zeggen dat dit via Moskou zal zijn.

Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto
Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto

En dan nu…

We hebben jullie weeral vier weken bestookt met foto’s, blogberichtjes, Facebook, Instagram en dit jaar ook met Polarsteps en video. Wij zijn alvast altijd in onze nopjes als we onze reflectie van een land met iedereen kunnen delen. Bedankt ook weer om zoveel leuke reacties te posten. Op moeilijke momenten is dit toch altijd een extra stimulans om voort te doen. Dit is dus voor deze reis ons laatste bericht, vanaf nu kunnen jullie terug vrij ademen en zijn jullie weer enkele maanden van onze schrijfsels af… alhoewel ik heb nog wat verlof over dit jaar, dus je weet maar nooit.

We eindigen altijd met plannen voor onze volgende grote reis. We geven er allebei alvast de voorkeur aan om iets later op het jaar te gaan en waar we deze keer de natuur een hoofdrol laten spelen. Dit jaar was dat omwille van zware winters in Rusland niet aan de orde. Alhoewel de rit in de winter op de trans Siberische een stuk feeërieker is dan in de zomer… nu ja zomer, gevoelstemperatuur van -3 kan je bezwaarlijk zomer noemen.

Dus terug ten vroegste half oktober vertrekken, en wat de bestemming betreft, zijn we er nog niet uit. Ik zie Afrika volledig zitten, terwijl Hilde Canada naar voor schuift… maar dan vrees ik dat we al in mei moeten vertrekken, want in november in Canada…

Hilde houdt minutieus een roadbook bij met prijzen, bezienswaardigheden, praktische zaken zoals hoe en waar je visum kan krijgen of o.a. treintickets kan bestellen, adressen en onze aanbevelingen van hotels. Ook dit delen we graag met jullie.

Bedankt Johan om mijn taken vijf weken over te pakken, hou het nog een week vol dan kan ik nog een weekje nagenieten zonder kopzorgen in Molenbeek ;-)).

Presentatie Zuid-Amerika

Op 16 oktober geven we in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver een presentatie van onze reis naar Zuid-Amerika. We nodigen iedereen van harte uit om mee te komen genieten van verhalen, foto’s en film van deze wonderbaarlijke reis en anders… Tot in Afrika of Canada

Signatuur Hilderikopweg.eu

Roadbook Trans Siberische Spoorlijn
Foto’s

Vanop het water

Foto’s Moskou, dag 4
Video
Polarsteps

Clockwise of counterclockwise

Een zonovergoten dag vandaag met maar liefst 20°C. Het is bijna niet te geloven. We halen terug onze zomertenue boven.

We starten met nog twee bijzonder mooie metrostations, Elektrozavodskaya en Arbatskaya. De volledige lijst met de bijzondere metrostations vind je terug in ons roadbook. Nog een leuke wetenswaardigheid, bron Wikipedia:
De rijrichting van de ringlijn valt op te maken uit de omroepstem. Een mannelijke stem kondigt de stations aan als de trein met de klok mee rijdt en een vrouwelijke stem als de trein tegen de klok in rijdt. Bij de radiale lijnen geldt dit principe voor respectievelijk de treinen richting het stadscentrum en naar de buitenwijken.
Wat mij betreft, alleen de metro’s zijn een bezoek aan Moskou waard.

Tussen Tsaar, Stalin en Yeltsin

We trekken vandaag na het metro-intermezzo naar de kathedraal van Christus de Verlosser. Dit is met kop en schouder de mooiste kerk/kathedraal die we vanbinnen zagen. Hier hangt trouwens heel wat geschiedenis aan vast, om een heel lang verhaal kort te maken: een kerk waar 70 jaar aan gebouwd is op verzoek van de Tsaren, in Stalintijd afgebroken omdat tijdens die periode religie in de USSR niet was toegelaten, later onder Yeltsin terug opgebouwd naar het originele ontwerp en pas in 2000 ingewijd. Trouwens een boven en een benedenkerk. In één woord ‘magistraal’. En zoals bij de meeste kerken in Rusland, verboden te fotograferen vanbinnen.

Christus de Verlosser kerk, Moskou
Christus de Verlosser kerk

Ge zoudt ze soms…

We zien vooraleer we de kerk binnengaan een ticketoffice en denken dat we hier een toegangsticket voor de kerk moeten aanschaffen. De toegang tot de kerk is gratis, maar hier kunnen wel een ticket kopen voor een boottocht. Zeer toeristisch, toch kopen we een ticket, want vanop het water krijg je toch meestal een ander zicht op de stad. De boot zou vertrekken binnen 20 minuten… tijd genoeg denken wij. We haasten ons naar de wat verder gelegen kade en staan daar te wachten op het vaartuig dat ons Moskou vanop de gelijknamige rivier zal laten zien. Na een half uur voel ik aan mijn water dat er iets verkeerd is. Ik zie toevallig dat manneke dat ons dat ticket heeft verkocht aan de overkant van de straat. Ik daar naartoe met de vraag waar onze boot blijft. Oh zegt hij, vandaag vertrekken ze pas om tien voor twaalf. Ik zeg tegen hem op mijn plat Vilvoords/Katlijns: “zijde gij nu met mijn chocodezen aan ’t spelen, ge zegt mij daarnet dat hij binnen twintig minuten vertrekt!?” Een Moskoviet, hier geboren en getogen die mijn taaltje verstaat, ze zijn hier niet dik bezaaid. Hij kan alleen maar stamelen: “sorry mister, sorry mister’. Enfin, niks aan te doen, we maken dus van de nood een deugd en bezoeken dan maar eerst de kathedraal (zie vorige paragraaf).

Только на русском

Na ons kerkbezoek zakken we dus terug af naar de kade… ik zal vandaag mijn trappentotaal nogal zien stijgen. Daar schepen we in op ons vaartuig voor een dik uur durende rondvaart op de Moskova. De uitleg is in eenduidig Russisch, dus moeten we ons behelpen met Google maps om de bezienswaardigheden te kunnen benoemen. De boot van de Engelstaligen zal nog een ander uurrooster gehad hebben ;-). Het is in ieder geval een zeer interessante uitstap. Altijd boeiend om een stad vanop de rivier te verkennen.

Zure room

Hoognoen is allang gepasseerd als we afmeren. We vullen onze tank wat bij in een plaatselijk restoke. Iets wat ik altijd heb willen vertellen is het veelvuldig gebruik van zure room hier. Bij zowat alle gerechten krijg je een potje zure room. Ik moet eerlijk toegeven, ik ben fan. Vanaf nu zal het zure room-verbruik in België een stuk hoger liggen.

Het schoonste

Na dit korte oponthoud zeilen we verder, ditmaal wel op eigen kracht naar het Zaryadye park. Een leuke heuvel met prachtig zicht op het Kremlin, de St. Basil en zijn sprookjesachtige omgeving. Mijn zus Frieda liet me weten dat ze de foto’s en filmpjes vanuit Moskou het mooiste vond.
Ze hebben hier ook een soort van immens amfitheater gebouwd met een brug die pijlerloos over de rivier de Moskova hangt. Dit geeft toch wat kriebels in de buik als je daarbovenop staat.

Zaryadye Park, Moskou
Zaryadye Park

Op, op, alles is op

We passeren nog langs een oud Engels gerechtshof, maar onze brandstoftank is volledig leeg. We proberen nog wat bij te tanken maar onze lichamen krijgen dit vocht niet meer omgezet in energie. We besluiten om de riem er af te leggen en ons vooral toe te leggen op spierversterkende lekkere dingen.

Gepubliceerd in Perm

We krijgen ondertussen een mailtje van onze Armeense vriend vanuit Perm dat ons verslag van de Goelag 36 op de website van hun organisatie staat. Zo blijft er toch een stukje van Hilderikopweg in Rusland hangen: http://permtours.com/feedback/

The Bolshoi Singer

Foto’s Moskou dag 3
Video Metro’s Moskou
Video Boshoi
Polarsteps

Ontbijt in stilte

We kiezen vanmorgen voor een ontbijt in het restaurant, niet in de Chinese eetzaal. De kost is quasi hetzelfde maar met dat verschil dat je natuurlijk niet de all-you-can-eat formule hebt, wat al heel positief is anders eten we toch teveel en bovendien zitten we er zo goed als alleen. Rustig om de dag te beginnen.

We hebben een afspraak met een van de grootste operahuizen ter wereld, maar eerst spelen we haasje over in de metro. Als je alle dagen bijna negen miljoen reizigers kan vervoeren en er in elk station iedere 90 seconden een metro opduikt dan weet je dat dit de drukste metro ter wereld is.

Stalins meesterwerk

Een van die zaken waarvoor Stalin een pluim op zijn hoed mag steken, zijn de ongelofelijk knappe stations. Blijkbaar liet Stalin de mensen door deze megalomane projecten geloven dat ze het goed hadden in de USSR. Hijzelf had zelfs een geheime doorgang vanuit het Kremlin naar een van de stations. De lijnen liggen zeer diep onder de grond, de reden hiervoor was dat ze ook als schuilkelders konden dienen tijdens de oorlog en daarna tijdens de Koude Oorlog.

Wij spelen een heel stuk van de ochtend in de metrostations, metro op, metro af, metro op, … enz. Wij sporen van station naar station en vallen van de ene verbazing in de andere. In de foto’s en de video van vandaag krijg je al best een goed beeld van deze prachtige stations.

Geef acht…

Tegen elf uur (of voor de Engelse groep een half uur later, maar dat wisten we niet) hebben we een afspraak in het Bolshoi theater, het operahouse waar ieder zichzelf respecterende operazanger op de bühne moet gestaan hebben. De wachter die alles in goede banen moet leiden, is er nog eentje die verloren gelopen is uit een vorig regime. Op een zeer autoritaire manier vraagt hij om onze rechterpols omhoog te houden, zodat hij ons een bandje met een volgnummer kan ombinden (dit is geleden van toen ik nog in de creche lag dat ze mij zoiets aandeden). Later bleek dit van geen enkel nut. We zijn zoals altijd en overal het geval is, te vroeg en moeten dus bijna meer dan veertig minuten op onze beurt wachten. We raken aan de praat met twee leuke Japanse dames, die zelf ooit ballet hebben gedanst. Soort zoekt soort zeker ;-)?

De kostprijs voor deze rondleiding van één uur kost 2.000 roebel , zowat 27 euro per persoon, duurder dan het Kremlin, maar ja, dit is wel het Bolshoi hé… Bovendien zijn we getuige van de repetitie van een balletvoorstelling van ‘Ivan de verschrikkelijke’, dit op zich al was zijn geld meer dan waard.

Bolshoi Theater
Bolshoi Theater

Luciano Enrico Pavalieko

Zonder dat ik er weet van heb, port Hilde mensen aan om mij de akoestiek te laten testen… Ja, dus ik heb in het Bolshoi theater gezongen. na het Scala in Milaan, maak ik ook mijn opwachting in het Bolshoi theater van Moskou. Ik test de akoestiek in de polyvalente zaal. In de zaal waar de Tsaar vroeger zijn toespraken hield, is er een bepaald punt op de vloer, waar je moet gaan staat om optimaal de akoestiek te laten klinken. Hier moet ik mijn nummertje op aanmoediging van de groep nog eens overdoen met een fragment uit een Russische opera. Een nummer ten beste geven in de Boshoi… faut le faire.

Een van de grootste zangers van het Bolshoi
Een van de grootste zangers van het Bolshoi

Klooster in de stijgers

Ik loop de rest van de dag op wolkjes, ne mens zou van minder. Maar the travelshow must go on en na een late lunch trekken we verder naar een klooster net buiten het centrum: ‘Novodevichy’, een hele verplaatsing. Bij aankomst zien we dat het hele klooster in de stijgers staat. De madame aan de ticketbalie spettelt niet tegen als ik haar wijs op de inkomprijs en het ingepakte klooster. Ze maakt er geen spel van en voor 3 euro mogen we samen binnen.
Dit klooster staat ook bekend voor zijn kerkhof maar de werken die aan de gang zijn, maken zo een zootje van het geheel dat er weinig te bezichtigen valt. Alleen één kerkje staat open voor publiek… Eens dit in al zijn glorie zal hersteld zijn, zal dit een bezoek meer dan waard zijn.

Waar is mijn koppelstuk gebleven?

We keren onverrichter zaken terug en nemen de metro naar het hotel waar we Hilde haar statief gaan ophalen om enkele special effects te nemen op het Rode Plein. De duisternis is nog niet helemaal ingevallen en we maken van de gelegenheid gebruik om nog wat te shoppen en onze dorst te laven.

Als het moment is aangebroken om haar fotomateriaal op te stellen merken we dat er een verbindingsstuk van de camera in een verkeerde zak steekt. De fotoshoot kan niet doorgaan , maar we gienieten toch maar van St Basil by night en het Rode Plein dat met zijn verlichting een feeëriek sfeertje ten beste geeft.

Kremlinnen

Hoe vetter hoe dikker

Foto’s Moskou dag 2
Video Moskou dag 2
Polarsteps

Vanmorgen kiezen we voor een ontbijt in het hotel, Voor minder dan tien euro krijgen we een buffet voorgeschoteld waarmee je gemakkelijk tweeduizend zielen van de hongersdood kan redden. Als we op de tweede verdieping arriveren, zitten er zowaar nog meer dan die tweeduizend zielen. Wij houden van China en hun inwoners maar deze overvloed op dit tijdstip van de dag is nogal ongemakkelijk. Als ik ooit een beschrijving van een mierennest moet maken, kom ik gewoon terug naar hier. We hebben er voor betaald, we laten het dus ook niet aan ons hartje komen en gaan volledig op in dit Chinese tafereeltje. Er wordt met man en macht karrenvrachten voedsel aangevoerd, want de honderden die volgevreten verdwijnen worden instant vervangen door een nieuwe lading hongerige wolven. Je moet het zien om te geloven. Spijtig genoeg worden de ladingen borden waar veel is opgeschept maar weinig van verbruikt, meedogenloos naar afvalcontainers gevoerd. Plotseling begrijpen we waarom er een weegschaal op onze kamer staat. In hotels of andere gelegenheden waar je all you can eat formule kan kiezen, zou je 500 grammen per dag aankomen…. en ik die dacht dat mijn kilo’s de schuld waren van mijn collega’s in Molenbeek ;-).

Nieuwsgierig naar het Kremlin?

Overzicht Kremlin
Overzicht Kremlin

Worsteling met tickets

We lezen dat het ticketoffice zich ergens in het park voor het Kremlin bevindt. Het park is vandaag echter afgesloten wegens bezoek van een of ander VIP. We moeten helemaal rondom het park lopen om het ticket office te vinden. We kopen een ticket voor het binnenplein van het Kremlin en de verschillende kerken. Voor The Ivan the Great Bell-Tower en The Armoury Chamber moet je echter nog aparte tickets hebben. De niet zo vriendelijke dame aan de ticketbalie verwijst ons ongeduldig door en doet teken dat we ze boven kunnen kopen. Niet dus. We moesten ze gewoon in het loket naast het hare hebben gekocht.

Andere keer goede keer

Wij gaan dus het Kremlin binnen zonder deze twee extra tickets en kunnen ze in het Kremlin zelf niet meer aanschaffen. Bovendien blijkt er op die tickets ook nog eens een tijdslot te zitten. Deze twee bezienswaardigheden zullen dus voor een andere gelegenheid zijn, want als we terug buiten gaan moeten we ook opnieuw de tickets voor het Kremlin kopen…

Het moet gezegd, dit is een van de meest indrukwekkende kerkverzameling die we ooit hebben gezien. Vanuit welke hoek je ook kijkt je ziet telkens een andere reeks torens versierd met goud of zilver. Je kan dit fotograferen zoveel je wil, maar uiteindelijk zal je zelf eens tot hier moeten komen om de statigheid en schoonheid hiervan in te schatten. Beschrijven lijkt mij quasi onmogelijk. Hilde geeft het beste van zichzelf om het, in deze niet al te beste weersomstandigheden, zo goed mogelijk vast te leggen.

De ene kerk is al bezienswaardiger dan de andere, fotograferen of filmen mag niet en Hilde als fotografe houdt zich mooi aan deze code van de fotograaf… ik hoor echter niet tot dit selecte groepje en laat mijn gopro los op deze voor de mensheid verborgen schatten, zonder dat iemand het merkt natuurlijk. Naughty boy…

Kremlin
Kremlin

Chinatown

Ze hebben ondertussen enkele ladingen vliegtuigen uit China gelost en dan wordt foto’s trekken een heksentoer. Want zodra je de ontspanknop beroert is het alsof ze uit de grond komen gekropen en je een groepsfoto Chinesen vereeuwigt op de gevoelige plaat.

De Tsaar zijn dikke ballen

Het pronkstuk van de Tsaar met zijn dikke ballen is nog nooit gebruikt. Het immense kanon, buiten categorie, heeft nog nooit een kogel (loden bal) gelost. Ik vermoed dat ze niemand hadden die sterk genoeg was om die ballen in het kanon te krijgen.

Ivan the terrible’s legacy

Het Kremlin is eigenlijk een van die dingen die je in je leven moet gezien hebben want de schoonheid is niet te beschrijven. Maar alsof we nog niet genoeg bovennatuurlijk moois hebben gezien in de buurt van het ‘Rode Plein’, dompelen we ons nog onder in de Sint Basil kerk of Prokovsky Kathedraal. Dit is blijkbaar nog een legacy van Ivan de Verschrikkelijke. Deze kathedraal is opgebouwd uit verschillende kerken onder zijn weelderig versierde koepels, waar een kat haar jongen niet zou in terugvinden. Het mannenkoor dat de kathedraal dan nog eens onderdompelt in Russische gezangen maakt van dit bovenmenselijk mooi plaatje een onvergetelijk moment.

Saint-Basil's Cathedral
Saint-Basil’s Cathedral

Leeg

Het verwoestende tempo begint door te wegen, we moeten dringend bijtanken na al dit bovennatuurlijk schoon. Ook ons reistempo moeten we even laten zakken. Snakkend naar wat rust proberen we nog het voormalige KGB hoofdkwartier mee te nemen, maar we stellen bijna met plezier vast dat dit niet meer kan bezocht worden (het is niet duidelijk of dit alleen vandaag is). We nemen dan maar de metro van Lubyanka naar onze halte Proletarskaya. We moeten onderweg nog twee maal overstappen en de overgang van de ene lijn naar de andere is een stuk verder dan dat we te voet bovengronds zouden gegaan zijn… of toch bijna.

Jetlaginhaaldutje

We zijn beide even volledig weg van de wereld en kunnen na dit jetlaginhaaldutje niet anders dan een artificieel dorpje vlakbij ons hotel bezoeken, een toeristentrap, waar er enkele leuke artisanale winkeltjes zijn, maar het zou mij niet verwonderen als dit een mega Chinees namaak is. Mijn gebeden aan mijn bierheiligen worden hier verhoord en we stuiten terug op mijn Russische klak die ik hier voor minder dan € 7,- kan terugkopen, bovendien vinden we hier ook onze traditionele kerstboomattributen, dus volledig nutteloos was het zeker niet.

Artificieel dorp met artisanale snuisterijen
Artificieel dorp

Eindelijk Moskou

Foto’s Moskou dag 1
Video Moskou dag 1
Polarsteps

Gejost in den taxi?

De trein schuift, zoals ik gisteren al vertelde, moeiteloos en op tijd het station van Moskou binnen. Zaak is altijd om een taxi te vinden die je niet probeert te jossen. Toegegeven, hier in Rusland hebben ze ons nog niet één keer proberen op te lichten… maar er moet voor alles een eerste keer zijn zeker. We vinden een taxi die er volgens ons nogal vrij normaal uitziet, we klampen hem aan, leggen onze bagage in de koffer en stappen achteraan in. Zodra we echter neerzitten haalt hij alle tekens die van zijn auto precies een taxi maken van zijn dak, een bord voor zijn venster moet ook onder de bank… Als ik vraag wat ons dit circus gaat kosten zegt hij dat hij volgens de meter rijdt. Ik zie tijdens onze rit geen enkel metertje gaan dat er ook maar op zou wijzen dat we in een taxi zitten. Hilde volgt op haar gps of we inderdaad wel naar het juiste hotel gebracht worden.

State History museum
State History museum

Lelijk gezicht

Hoe hard kan hij ons pijn doen, verhalen van reizigers in andere landen beginnen door mijn kop te spoken. Ik zet mij al wat breder uit en zet een boos gezicht op en hou hem onophoudelijk in het oog zodat hij weet dat hij niet met een doetje te doen heeft. Uiteindelijk was ons wantrouwen, ingegeven door vermoeidheid een maat voor niets want de rit van acht kilometer koste ons € 18,-. Niet goedkoop in vergelijking met andere taxi’s die we hier in Rusland al namen, maar niet genoeg om hem zijn vet te geven. We zitten tenslotte in Moskou en niet meer op Olkhon Island.

Onze Jenthe gooit roet in het eten

Moskou: 33 jaar geleden maakten we met een hoop vrienden plannen om hier naartoe te komen. We organiseerden zelfs een Russische avond bij ons thuis om alles op punt te stellen. Vodka, borsch, vodka, …v… Niemand weet nog hoe dat feestje geëindigd is. Zes maand later was de datum dat we zouden vertrekken. Alleen…in die tijd mocht een zes maanden zwangere vrouw niet meer vliegen. Onze Jenthe gooide dus zonder het te weten roet in het eten. Wij hebben de reis gecanceld en uiteindelijk is er niemand vertrokken, maar die Russische avond blijft in Vilvoorde een begrip, zonder dat iemand nog de afloop kende.

Hoog van de grond

We zitten 15 verdiepingen hoog in een mastodont van een hotel, en zoals het meestal in dat soort hotels gaat… je zit hier niet alleen ;-).

Doodop maar te nieuwsgierig

We installeren ons en maken dat we nog zo veel mogelijk kunnen profiteren van Moskou. Het Rode Plein, het Kremlin, de metro’s, de nieuwsgierigheid geeft ons vleugels. Gelukkig, want de vermoeidheid van de 2 uur extra dag en de toch wel vermoeiende treinreis laat zich gevoelen.

St. Basil's Cathedral
St. Basil’s Cathedral

Tot nog toe konden we de toeristen op één hand tellen en waren we in sommige gebieden zelfs bezienswaardigheden, maar hier in Moskou weten ze wat toeristen zijn. Hou je handen maar op je portefeuille??? en dan wil ik niet zeggen bang zijn voor pickpockets, maar de prijzen stijgen meestal in gelijke evenredigheid met het aantal toeristen.

Opgepast voor de beren

Foto’s Perm
Polarsteps
Video

History chasers

De gevoelstemperatuur blijft een stuk onder nul, koud genoeg om regen in sneeuw te transformeren. Het lozen van hemelvocht zal echter niet voor vandaag zijn, het blijft droog. We zetten er van ’s morgens vroeg na het ontbijt onmiddellijk de pas in. Het is zondagochtend en de stad slaapt vandaag langer dan normaal. Wij rollen ondertussen de groene lijn op met al zijn bezienswaardigheden en dompelen ons onder in de rijke geschiedenis van helden, koopmannen en adel. De verhalen die we onderweg lezen op de informatieborden die rijkelijk langsheen de lijn staan opgesteld, vertellen ons leuke weetjes van Perm’s geschiedenis. Dat de namen vaak onuitspreekbaar en nog meer illustere onbekenden zijn voor ons kan de pret niet drukken.

Boris Pasternak

Boris Pasternak
Boris Pasternak

Wij hebben thuis wel wat Russische literatuur in onze bib zitten en niet in het minst Dokter Zjivago van Boris Pasternak, een naam waarmee ons moeder mij vroeger vaak betitelde. Het standbeeld van deze gerenommeerde schrijver en bovendien de huizen hier in Perm die voor zijn film model hebben gestaan, maakt dat dit puzzelstukje uit mijn verleden weerom een extra invulling krijgt.

Soort zoekt soort

De beer van Perm
De beer van Perm

Een van de laatste monumenten die we aandoen is de beer van Perm, het monument en symbool bij uitstek van Perm. Vroeger zouden hier beren tot in de stad hun heil gezocht hebben. Er blijkt hier trouwens een overtal aan beren in de bossen te zitten en er wordt zoals bij ons op patrijzen, herten en wilde everzwijnen, op beren gejaagd. Niet mijn cup of tea maar wildbestand is iets wat ik aan deskundigen overlaat.

Pizza uit Perm

We krijgen in ons hotel een extra uur om uit te checken, wat ons de tijd geeft om onderweg nog wat Permse gastronomie te verorberen. Dat dit een Permse Pizza is waar de Italianen wat mij betreft de duimen moeten voor leggen, doet niet ter zake. Alleen de alliteratie stemt mij al gelukkig.

De oren van de zoutdragers
De oren van de zoutdragers

Opkramen geblazen


We laten een taxi aanrukken waarvoor we de ronde som van € 2,- van ons budget moeten aftrekken. De prijzen zijn hier nog altijd van die orde dat vier weken Rusland het equivalent is van één weekje Griekenland. De oproep naar de taxibedrijven voor een verloren klak heeft niets opgebracht. Hopelijk kan ik een andere vleesklak hiermee gelukkig maken. Ondertussen moet ik wel de muts van Hilde aanslagen om mijnen teppe tegen de arctische temperaturen te beschermen. Hildes haardos kan haar voorlopig nog tegen brainefreeze behoeden.

Met de trein zou je er al zijn… in Rusland alvast

Oud en nieuw
Oud en nieuw

We laten het Uralgebergte achter ons en trekken nu helemaal het potje Europa open. Ik moet eerlijk toegeven dat het niet echt duidelijk is in welke provincie (hier noemen ze dit Oblast) of regio we zitten. Ik heb trouwens de indruk dat ze het hier zelf ook niet altijd weten, en ik die dacht dat het bij ons ingewikkeld was met zes regeringen… (tenminste als ze gevormd geraken). Ook nu weer is de trein precies op tijd, alleen de trein in Irkoetsk naar Krasnojarsk liet een vertraging optekenen, maar alle overige treinen waren stipt op tijd. Ook onderweg waren al de honderden stops klokvast. Ditmaal zitten we niet alleen in ons coupé, we krijgen na een paar haltes gezelschap van een jonge Rus die ook naar Moskou moet. Het is een lezer, dus veel last zullen we er niet van hebben.

Weerom een dag van 26 uur

Ik maak de treinhostess gelukkig door een klein aandenken te kopen van onze toch wel mythische treinrit Vladivostok – Moskou. We gaan onze laatste nacht op de trein in en lopen ook nu weer twee uur in, tegen de tijd dat we in Moskou arriveren zitten we nog welgeteld 1 uur achter op Belgische tijd. De jetlag wordt op die manier wel mooi verdeeld maar is er al bij al toch niet minder zwaar om.

Dikke nekken… 1ste klas

Wat is er leuker dan een verslagje te schrijven op een lange treinrit, het voelt alsof je een wereldreiziger bent die door Rusland reist, die zijn zoveelste boek aan het schrijven is ;-).
Het bobijntje met het aantal kilometers naar Moskou wordt dunnetjes en de hoop garen waar de kilometers opzitten die ons al scheiden van Vladivostok worden alsmaar dikker en dikker. Zeven dagen en na vannacht zeven nachten staan er op ons treinactief. Ik vraag mij af of we deze treinrit in omgekeerde volgorde nog eens moeten overdoen als we Korea en Japan zullen bezoeken? Misschien wel, maar dan zal het vermoedelijk in één stuk zijn en in een klasse meer ;-).

Yaroslavskaya oftewel Moskou

Om precies 10u38 stopt onze trein in het treinstation van Moskou: Yaroslavskaya terminus, de temperaturen scoren ineens een stuk hoger. We genieten van een 15 graden, de wolken treiteren ons met wat gezever maar niet genoeg om mijn haar te laten krullen. Het is eigenlijk bijna een emotioneel moment, de langste treinrit ter wereld: 9297 kilometer. Wij hebben in ons leven al wat afgehotst op ijzeren staafjes maar deze stond al een tijdje op onze bucketlist. TSE: check.

The place to be

Foto’s
Video
Polarsteps

Russische koffie

We zitten nog eventjes in Jekaterinburg, we maken nog een wandeling via de voetgangersstraat naar het plein van 1905, we treuzelen wat in een plaatselijke mall, waar de meeste blaffeturen nog hun snaveltjes toe hebben. We stoppen bij onze favoriete koffieshop en doen ons tegoed aan snuisterijen overgoten met heerlijke Russische koffie. Tegen de tijd dat de koffie genoeg is afgekoeld om achterover te kappen, slurpen we hem binnen en kramen we op om terug richting hotel te stevenen en onze rugzakken te pakken voor onze volgende bestemming: Perm.

Onze favoriete hotelbediende belt een taxi voor ons en zorgt er voor dat we gepast geld bij hebben om onze taxi te betalen. Hij langt hiervoor 10 roebel uit zijn eigen zak. Hij wijst kordaat het briefje van vijftig af dat ik hem hiervoor in de plaats wil geven.
Wij hebben in het westen echt wel een verkeerd beeld van de Russische federatie. Zoveel vriendschap, zoveel openheid.

Lagere klasse

In het station verorberen we als middagmaal nog snel een Camembert die we gisteren hebben gekocht. De geur dat dit beestje loslaat is niet om vrij te laten op de trein, want dan kan het goed zijn dat ze het hele treinstel evacueren.

Voor deze korte rit hebben we een derde klasse gereserveerd, gelukkig hoeven we hier geen vierentwintig uur op door te brengen. De mensen zijn weerom heel vriendelijk en gedienstig, iedereen helpt iedereen om op zijn plaats te geraken. Twee jonge gasten die duidelijk op stap geweest zijn in Jekaterinburg installeren onmiddellijk boven ons en geven een snurk weg tot in Perm. Een lieve oudere dame die van de gangzetels gebruik maakt, ontmanteld haar kabas en tovert hieruit een heel buffet waar ze een groot gedeelte van de rit van geniet alsof het een driesterren restaurant betreft.

Vlokken

Als we in Perm aankomen zijn de weergoden ons niet echt goed gezind en plagen ons met een mengeling van vlokken en hagelbollen. Na wat over en weer gepalaver in Perm station vinden we eindelijk een taxi, waarvan de chauffeuse na deze rit een klak rijker is.

Hilde regelt onderweg een afspraak met een chauffeur om morgen naar ‘Perm 36’ te gaan. Dit is de enige echte Goelag die nog te bezoeken is. De rest is blijkbaar afgebroken of verdwenen door de tand des tijds. Degene die we in Olkhon Island zagen waren overblijfselen die niet echt te bezoeken waren.

The green line or the red line

Vanmorgen hebben we weer keuze tussen twee lijnen die de stad doorkruisen langs de bezienswaardigheden. We kiezen vandaag voor de kortste (rode lijn) want om 11 uur worden we verwacht voor onze toer naar de goelag.

De rode lijn die de stad doorkruist is, de lijn via bezienswaardigheden met een groot love story-gehalte. Iedere stop vertelt ons over het liefdesverhaal van bekende en voor ons iets minder bekende Russische grootheden die daar ooit hebben gewoond. Enkele waaronder niet het minst Tsjechov vragen natuurlijk iets meer aandacht. Tsjechov jullie welgekende auteur van onder andere stukken waar ik zelf ooit in meespeelde (De Meeuw en De drie zusters, Oom Wanja).

Vijand nummer één

Enfin, we moeten ons nog reppen om bijtijds terug in het hotel te zijn waar ‘Azat’ een sympathieke Armeniër ons opwacht om ons te gidsen in het 120 kilometer verder gelegen Goelag 36. De sneeuwstormen onderweg geven al een goede indicatie van de omstandigheden waarin de veroordeelden hier hun gevangenschap moesten ondergaan.

Gulag 36 - Perm
Gulag 36 – Perm

Al de goelag’s zijn afgebroken omdat ze niet meer nodig waren, Goelag 36 overleefde deze uitroeiing omdat hier later in de jaren tachtig een gevangenis werd aangebouwd waar politieke gevangenen, dissidenten, intelligentsia en andere subversieve elementen die toentertijd het regime ook maar enigszins bekritiseerden werden naartoe gebracht. Het is koud en de omstandigheden waarin de gevangenen doorbrachten moet zowat gelijkaardig geweest zijn. De zomers duren hier vier maanden en gaan van zomer zowaar dit jaar onmiddellijk over naar winter. In de zomer eten de muggen je zowaar op en in de winter is de barre koude vijand nummer één.

Gulag 36 - Perm
Gulag 36 – Perm

Het deel van de politieke gevangenen en de Goelag’s zijn elkaar waard. De boeken die ik van Solzjenitsyn heb gelezen, die misschien wel de trigger waren om deze plek te bezoeken, blijken volgens onze gids een beetje van de pot gerukt. In ieder geval de omstandigheden waarin zowel de politieke vluchtelingen in de jaren 1980 als de veroordeelden onder het Stalin regime hier verbleven, was geen wandeling in het park.

We zijn van elf uur tot vijf uur ’s avonds onderweg en we komen veel te weten over het leven in Rusland. Azat, die hier pas acht jaar geleden in Rusland landde en de taal blijkbaar perfect beheerst, trouwens zijn eindwerk van de Unif hier verdedigde, is een spraakwaterval die even benieuwd als vrijgevig is met verhalen over het huidige Rusland. Wij slaan in het westen vaak de bal mis als het over de Russen gaat, zoveel is zeker.

Smokey dog

We vragen aan onze geweldig gids Azat om ons ergens in Perm te droppen waar we een apero’ke kunnen drinken in een plaatselijke kroeg. Hij dropt ons aan een kroeg ‘The Smokey dog’. We nemen afscheid van weerom iemand die het reizen zin geeft.

We zitten nog niet goed neer in de kroeg of we worden aangesproken door een andere sympathieke Rus met een goede kennis van het Engels. We nodigen hem uit aan onze tafel en trakteren hem op een biertje. Meer is er niet nodig om nog meer te weten te komen, over dit voor ons in het westen toch vaak in mystiek gehulde land.

Als dan nog blijkt dat hij een muzikant, zanger-gitarist is, hoef ik natuurlijk niets meer te zeggen. Vrienden van vrienden zijn onze vrienden en uiteindelijk hebben we een leuke babbel met de helft van de kroeg, die misschien wat verwonderd zijn wat twee eenzame Belgen in dit (tot nu toe voor ons) godvergeten gat komen zoeken. Maar geloof ons, niets is minder waar: Perm maak er een voldoende lange stop, deze stad is het waard. Dit blijkt ook weerom een theater, opera, ballet en kunststad te zijn. Wij zijn hier echter slechts op blitzbezoek.

Gouden vocht

Als we vertrekken nemen we afscheid van Misha die we precies al jaren kennen en krijgen we bij het buitengaan enkele lokaal gestookte bieren van een andere Rus die net een toer in België achter de rug heeft en eindeloos respect heeft voor ons gouden vocht. De biertjes die we kregen zullen hun geheimen prijsgeven op onze volgende treinrit naar…

En dan nog dit…

Foto’s
Video
Polarsteps

Een extra dag

Door omstandigheden, is er een extra dagje in ons programma geslopen. Vanmorgen waren we ons aan het opmaken voor onze verhuis naar Perm, maar ons treinticket vertelde ons iets anders. Onze eigen kamer konden we niet voor een extra dag boeken, maar een iets luxueuzere kamer konden we voor dezelfde prijs nog wel voor één extra nachtje krijgen.

Aangezien er nog een aantal zaken in Jekatarinburg een maagdelijk invulling hadden voor Hilderikopweg, lieten we deze kans natuurlijk niet onbetuigd – we konden eigenlijk niet anders – en genoten dus van een extra dag in deze theaterstad.

Jekaterinburg houdt van kleur
Jekaterinburg houdt van kleur

Er moeten trouwens nog wat dingen over de Ural gezegd worden

Laten we beginnen bij het belangrijkste. Raymond VHG zou ze omschrijven als ‘het mooist op aard…’ en ik moet dit volmondig beamen, de vrouwen hier in Rusland zijn van een buitenaardse schoonheid. Dit klinkt misschien wat seksistisch maar het mag toch gezegd. Dit is alleen als compliment bedoeld…tegenwoordig moet je aardig opletten met hetgeen je zegt, en als verhalenverteller weet ik hier van mee te spreken.

Misschien minder interessant maar zeker zo opvallend, en ik voeg er onmiddellijk aan toe, de vorige paragraaf heeft niets vandoen met deze. Het openbaar vervoer in deze stad, en dan bedoel ik de trams en de bussen zijn nog van een makelij van een eind uit de vorige eeuw. Bijzonder charmant om deze oude toestellen in al hun glorie in deze moderne stad te laten rondrazen en de link naar het verleden levendig te houden (alhoewel de Lenin standbeelden dit ook in al hun glorie doen).

En dan last but not least: de koude. We bevinden ons nu in de Ural, maar het spreekwoordelijke ‘ijskoude Siberië’ moet wat ons betreft zijn duimen leggen voor de vrieskou hier in de Ural. De temperatuur flirt hier onophoudelijk met het vriespunt en smakt de gevoelstemperatuur nog een stuk onder nul. In september sneeuwbuien is onze contreien ‘du jamais vu’. Gelukkig zijn hier winkels waar je winterse kledij voor dito taferelen kan kopen. Hilde is al een muts en handschoenen rijker, ikzelf een muts en warme kousen.

Free as a bird
Free as a bird

Uit de hoogte

De bezienswaardigheden op onze voorbereidingslijst worden dunnetjes.
Er is vandaag echter gelukkig tijd genoeg over om de Vysotsky tower met zijn 52 verdiepingen te beklimmen. Op minder dan één minuut sta ik helemaal niet buiten adem, boven op deze gigant, die een prachtig panoramisch uitzicht biedt op deze geweldige stad. De lift, het veiligste vervoermiddel uit deze en vorige eeuw, brengt ons beide voor € 10,- naar dit platform. We krijgen een overzicht, van de bijna honderd kilometer die er hier moest aan geloven, te zien van bovenaf.

Het circus, een prachtig gebouw, alsook het historisch museum hier vlak naast geven nog ‘gesloten’ tegen de tijd dat wij daar arriveren. De botanische tuin biedt onze ochtendwandeling wat soelaas.
We vermorzelen ook nog enkele kerken op onze weg met hun bling bling iconen, waar Hilde zich altijd mag inkapselen met een hoofddoekje en boven haar broek nog een rok mag wikkelen. De mannen moeten hun hoofd dan weer ontbloten… ja, ik weet het ook niet meer zulle. Wij volgen natuurlijk braaf de geplogenheden van alle religies en gemeenschappen, maar als rechtgeaarde ketter ontgaat mij soms wel de diepgang van deze gebruiken. Maar als reiziger moet je plooien.

In de namiddag valt onze keuze nog op een museum of ‘fine arts’ waar we de kunsten van het ijzer en- steen ( en gelukkig ook schilders) kunnen aanschouwen. Ik heb de grootste bewondering voor de kunstenaars die met deze aardse materialen fantastische dingen kunnen creëren, toch deze tak van kunst beroert mij het minste.

Hemels vocht

We overgieten onze cultuurnamiddag in een Engelse pub waar ze de kunst van hemels vocht tappen en het bereiden van overheerlijk gerechten tot bovenaardse kunst verheffen.
De foto’s en films die we nadien tijdens het blauwe uurtje (zoek dat maar eens op) kunnen maken schroeven deze extra dag in Jekatarinburg op tot een achttien karaats journey.

Jekaterinburg tijdens het blauwe uurtje
Jekaterinburg tijdens het blauwe uurtje

Tutu of gene tutu

Foto’s
Video
Polarsteps

Shirokorechenskoye Kladbishsch

Dit is zoveel als het kerkhof van Jekaterinburg. Père Lachaise in Parijs, het monumentale kerkhof in Milaan, de begraafplaats in Jeruzalem, tot de verbrandingen op de Ganges, ieder plaats herdenkt op zijn manier zijn doden en heeft zo zijn eigenaardigheden. Dit kerkhof munt toch wel uit door zijn speciale omgeving. De graven liggen in een vrij dicht begroeid bos, wat het toch iets extra geeft. De protserige graven van de maffiabazen, alsof ze hun status na hun dood nog hoog willen houden, geven het geheel iets onrealistisch. De wind die de kruinen van de bomen in beweging zet en de bladeren orkestreert tot een zachte fluistering, is alsof de doden nog snel wat boodschappen willen doorgeven.

We lopen alleen in dit immense bos met zijn kriskras door elkaar gesmeten weggetjes, het is alsof het bos je wil opslorpen in zijn ‘eindigheid’. Het heeft iets akeligs. Ieder takje dat breekt doet je opschrikken, alsof een grafsteen het begeeft en zijn inwoners terug naar het aardse bestaan willen overstappen.
Als de doodgravers gewapend met hun bezem de bladeren tot zwijgen aanmanen en ze op een hoop keren, is het tijd om op te krassen en de bewoners van dit bos hun rust terug te geven.

Shirokorechenskoye Kladbishsch - kerkhof
Shirokorechenskoye Kladbishsch

Nog onder de indruk van deze bijzondere plek, nemen we een bus terug naar het centrum. Het busje zit afgeladen vol, maar voor twee gekke toeristen vinden ze nog een plaatsje. Het doet een beetje denken aan de overvolle treinen in India, maar vermoedelijk door mijn jeugdige leeftijd of mijn hoge aaibaarheidsgraad mag ik naast de chauffeur plaatsnemen, Hilde krijgt een zitje op de eerste bank, en de rest van de reizigers mogen in lepeltjeshouding het ritje uitzitten.

Boris

Na dit klefferig ritje…voor de rest dan toch.. gaan we op zoek naar het punt tussen Azië en Europa maar moeten onverrichter zake terugkeren. We vragen ettelijke keren aan voorbijgangers waar het zich bevindt, maar niemand kan ons helpen. Ook als we het punt op de kaart aanduiden waar het monument staat, lijkt het alsof we een plaats op de maan aan het zoeken zijn.

We laten dit geografisch grensgevalletje voor wat het is en togen naar het Boris Jeltsin centrum. Een prachtig gebouw waar er heel wat te beleven valt. Het museum gewijd aan de eerste Russische president is een pareltje. De Russen weten verdraaid goed hoe ze een museum in elkaar moeten steken. Een interactieve opbouw raast door het leven van deze in het westen misschien toch wel miskend staatsman. Een aantal miskleunen niet te na gesproken toch wel een man die mee de ommekeer in Rusland wist te bewerkstelligen en mee verantwoordelijk was voor de markteconomie die het tegenwoordig heeft.

Jeltsin Museum
Jeltsin Museum

We pikken nog een tentoonstelling mee van een of andere fotograaf-kunstenaar die met 70.000 foto’s een filmpje maakte waarvan ik nog altijd op zoek ben naar de betekenis. Zal die waarschijnlijk ook nooit vinden.

Jeltsin Center
Jeltsin Center

Mijn eerste keer

Ondertussen is het al een heel stuk voorbij hoognoen en tegen de tijd dat we middageten is het bijna tijd om ons op te maken voor de kers op de taart vandaag. Prokofievs Romeo en Julia uitgevoerd door het Ural balletensemble.

De eerste keer in mijn leven dat we naar ballet gaan kijken en de oorzaak hiervan ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik vroeger zelf ‘verplicht’ ballet heb gedaan in mijn passage in het conservatorium in Antwerpen. Ik weet dat het volgende niet van uw netvliezen kan weggebrand worden, maar ik heb, niet in een tutu uiteraard, maar wel in een nauwsluitend (een ballenknijper zoals ze bij ons zeggen) een aplomb aan de Barre geoefend. Een grand écart heeft er nooit ingezeten, net zo min als een carrière als solist. Maar de ‘ruimteleer van Laban’ is mij bij madame Champagne toch altijd bijgebleven. Als het mens nog leeft vrees ik dat ze nog regelmatig nachtmerries heeft van mijn passage in haar lessen.

Wat er ook van zij, de voorstelling van vanavond was betoverend. Dit vraagt, wat zeg ik ‘ROEPT’ naar meer. Ah, zo schoon joh… Ik ken Romeo en Julia natuurlijk op mijn duimpje, van theater, de cinema en de opera, maar dit: hoe het Ural ballet ensemble de Capulets en de Montagues van de hand van Shakespeare, het mooiste liefdesverhaal ooit, afleveren is zonder woorden en dat alles op de meesterlijke muziek van Prokofiev. Hier geniet ik nog dagen van.

Naar de andere kant van Rusland

Dat de Uber die ons naar de andere kant van Rusland wil brengen en wij dit gelukkig tijdig in het snotje hadden kan deze avond niet vergallen. Dat ons avondeten hierdoor vervangen wordt door een zak chips is een bijkomstigheid.

Theater in de stad

Fotos
Video
Polarsteps

Ik weet het ook niet meer zulle…

Is het nu Ekaterinburg, Jekaterinburg, Jekaterinaburg of Yekaterinburg… je mag zelf kiezen. Wij gebruiken vanaf nu Jekaterinburg. Hoe je het ook spelt, wij lopen het vandaag ondersteboven.
We bevinden ons dus in de Oeral, de laatste stad trouwens op Aziatisch gebied, het monument dat dit aangeeft staat vandaag of morgen op het programma. Dus ook Siberië moet er na deze stad aan geloven.

Jekaterinburg
Jekaterinburg

Rood of blauw

Ook hier hebben ze weer van die lijnen op de grond die je kan volgen van de ene naar de andere bezienswaardigheid. Wij volgen vandaag de rode lijn, het meisje aan de hotelbalie zoekt voor ons de bezienswaardigheden op langsheen de blauwe lijn, die we morgen gedeeltelijk zullen volgen want blijkbaar komen toch enkele bezienswaardigheden overeen met de rode lijn.

Ontbijt onder den douche

Het ontbijt krijgen we op onze kamer en we mogen zelf kiezen om hoe laat. Om zeven uur staat ze met ons roerei en taart aan de deur terwijl ik nog sta te douchen. Roerei zonder brood en ’s morgens taart? Als ge honger hebt smaakt alles.

De Romanovs

We starten terug aan de bloedkerk, de kerk die gebouwd is op de resten van het huis waar de Romanovs, de Tsarenfamilie hun laatste dagen hebben doorgebracht en zijn vermoord. Yeltsin liet het huis afbreken uit angst dat het wel eens een bedevaartsoord voor monarchisten kon worden. Na de val van de USSR werd er op die plaats de bloedkerk gebouwd. In een gebouw naast de kerk is er trouwens een permanente tentoonstelling gewijd aan de Romanovs.

Tsaar Nicolaas II
Tsaar Nicolaas II

Oude liefde

Jekaterinburg, een stad naar mijn hart, zowat iedere straat (nu overdrijf ik lichtelijk) heeft zijn theater. Dit is waarlijk de grootste theaterstad bij uitstek ter wereld. Spijtig genoeg is mijn Russisch niet voldoende om een theateravond bij te wonen, maar waar je geen Russisch moet voor kennen en je in alle talen kan volgen is…? Juist, een avondje ballet. Waar ter wereld kan je beter een balletavond meemaken dan in Ruslands grootste theaterstad. We reserveren dan ook prompt voor morgenavond ‘ Romeo en Julia’. Tot mijn grote scha en schande moet ik toegeven dat dit de eerste keer is dat we naar een ballet gaan kijken.
Het verslag hiervan zal op zich laten wachten want het zal laat zijn eer we terug in onze hotelkamer zijn… alhoewel met ons weet je maar nooit.

Op sterven na dood

Nadat we in het operahuis onze tickets hebben vastgelegd, vervolgen we tussen de sneeuwbuien onze weg. Het is amper nul graden dat aanvoelt als -3. Ik loop al de hele weg te snotteren en te niezen, mijn benen voelen aan alsof ze het ieder moment gaan begeven. Gelukkig heb ik Hilde bij die me gelukkig laat geloven dat je van een verkoudheid niet meteen sterft ;-).

Hop naar Egypte

We bezoeken ettelijke bezienswaardigheden, maar die kan je gemakkelijk googelen. Het Alexander Nevsky klooster is nog zeker het vermelden waard, alsook de leuke verkeersvrije straat die het hele centrum in twee klieft. De bijna zeven kilometer lange wandeling brengt ons een stuk na de middag terug in de buurt van ons hotel, waar we iets schnabbelen en onze benen wat rust gunnen. In de late namiddag pikken we een Egyptische tentoonstelling van Toetanchamon mee, die rondreist in verschillende steden van Rusland. Gelukkig hebben we vadertje Google mee, die alles voor ons propertjes vertaalt in het Nederlands.
Ons stappentellertje plakt tegen de dertigduizend stappen, ongeveer twintig kilometer. Genoeg voor vandaag. Russische kost is nog het enige dat mij in beweging kan brengen.