Categoriearchief: Reizen

Causerie: Het betoverende India

Dinsdag 30 april om 20 uur in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver vertellen Hilde en Erik  over hun boeiende reis naar India, gestoffeerd met foto’s en video.

Graag inschrijven, zodat we weten hoeveel wijn, koffie en water we mogen voorzien.  Inschrijven kan via blog@hilderikopweg.eu of erik.liekens@telenet.be

Inkom € 5,- drank: gratis 😉

Hilderikopweg, Taj Mahal

Hilderikopweg, Taj Mahal

Hilde en Erik vertellen van een land waar ze zintuigen te kort kwamen, waar ze vrienden voor het leven maakten en waar de mensen zo fascinerend en vriendelijk zijn dat het bijna bovenaards wordt.

Het land dat binnen afzienbare tijd China zal voorbijsteken wat betreft inwonersaantal. Het land waar leven en dood zo dicht bij elkaar ligt dat het bijna voelbaar wordt. Daar waar we de Ganges van glasheldere tot troebele levensader verkenden. Een kleurenpalet dat zijn weerga niet kent. Het land waar je het verschil leert tussen spicy en hot. Waar kruiden een omelet tot een driesterren gerecht verheffen.

Kortom, een vertelling, foto- en filmreportage die je niet mag missen, over… : het betoverende India.

Causerie:  is een manier om op luchtige wijze een onderwerp te bespreken. De spreker tracht doorgaans met enige humor en voorbeelden een onderwerp zodanig te presenteren, als lezing, voordracht of babbeltje, dat de luisteraars geboeid blijven en inhoudelijk alles meekrijgen.

Fotogalerij Indi

Veel te lang alleen weg

Personificatie

In Rio de Janeiro neem ik een onverwachte vlucht naar Santiago de Chili, waar ik een vlucht naar Lima neem met een vliegtuig dat New-York als eindbestemming heeft. In Lima was een transfer voorzien naar Santa Cruz in Bolivia, doch door onvoorziene omstandigheden blijf ik daar een hele poos plakken. Uiteindelijk kan ik dan toch nog een vlucht nemen tot in Santa Cruz, Daar wacht ik geduldig tot ik word opgehaald. Ik word daar echter veel te lang in een donkere ruimte opgesloten. Ik berust in mijn lot, tot er uiteindelijk iemand tot het besef komt dat ik daar eigenlijk niet thuishoor.

Hoe ik daar geraakt ben en via welke luchthavens ik uiteindelijk weg geraak, kan niemand meer achterhalen. Het is zaterdag 29 december, bijna tien weken na mijn verdwijning dat ik uiteindelijk in Zaventem terecht kom. Ontdaan van mijn beschermhoes zit ik opnieuw te wachten. Ook een jas, fleece en elektronica zak die veilig in mij waren opgeborgen zijn ergens onderweg verdwenen. Op zondag 30 december is het dan zover: ik word door mijn drager in Zaventem opgehaald en terug naar Sint-Katelijne-Waver gebracht.

Facebook

Ik nam jullie natuurlijk gisterenavond in de maling met mijn facebookbericht: ‘2 maand solo in Zuid-Amerika’’. Ik doelde hier natuurlijk op mijn rugzak die twee maanden alleen door Zuid-Amerika is getrokken. Inchecken op facebook deed ik vanmorgen ook in de luchthaven en die foto was natuurlijk om te laten zien dat mijn rugzak terecht was. Alsof ik Hilde en de nieuwjaarsfeestjes zou kunnen missen ;-).

Rugzaktoerist
Rugzaktoerist

Einde van de kroniek van mijn rugzak

Hierboven laat ik mijn rugzak zijn verhaal doen, een verhaal dat door Swissport, aan de balie voor verloren valiezen, min of meer kon achterhaald worden. Gisterenavond laat kregen we een mailtje van de bagageafhandeling dat mijn rugzak in Brussels Airport was toegekomen. Een berichtje dat voor euforische toestanden zorgde.

Het was niet de eerste nacht dat mijn rugzak ons de voorbije twee maanden heeft wakker gehouden, en zo was het ook de voorbije nacht. Zo vervuld van ongeloof dat mijn rugzak uiteindelijk nog is teruggevonden. Dat de beschermhoes, mijn jas, fleece en elektronica zak er niet inzaten, kon de pret niet drukken. Ik moet alvast geen nieuwe rugzak kopen en ook mijn wandelgerief stak er nog in. Alhoewel ik het meeste al vervangen had. Vorige week kochten we nog nieuwe bottinnen, het paar in de rugzak was eigenlijk toch aan vervanging toe.

De € 1370,- die we na veel moeite van Latam kregen, dekt de onkosten die we gemaakt hebben, maar al je spullen moeten missen op reis blijft toch een nare belevenis.

Wij wensen jullie verder nog een prettig eindejaar en een vreugdevol reislustig 2019 mét bagage.

Tot op onze weg.

Tripophobia

Krappe bedoening

Foto’s Zuid-Amerika

Het eindverslag laat altijd wat op zich wachten. De overgang naar Belgisch uur laat zich voelen, temeer daar we een nachtje hebben overgeslagen tijdens onze nachtvlucht met de Airbus 319/300. Het mag dan wel een van de nieuwste vliegtuigen zijn, het blijft toch een krappe bedoening.

Montaña Colorado
Montaña Colorado

Panama

Dan moeten we ook nog iets rechtzetten van Panama City. We zijn dus inderdaad via Panama City gevlogen, in Panama, niet de stad nabij Florida in de VS. De wifi liet te wensen over en we zagen zelf de kaart niet verschijnen op ons Facebookbericht. Panama City is een grote internationale luchthaven waar veel internationale vluchten vertrekken en toekomen.

Dure reis… absoluut niet

Zodra we voet aan grond zetten in Zaventem worden we opgepikt door onze schoonbroer Dirk, en natuurlijk kunnen we zodra we thuis aankomen, niet snel genoeg richting Goorboslei gaan, om onze nieuwst telg in de familie te knuffelen. Erin liet het zich allemaal welgevallen, maar bonneke en bompa waren maar al te blij.

En wat over onze reis in Zuid-Amerika? We hadden vooraf een beetje angst dat het een zeer dure reis zou worden. In Peru en Bolivia is het in elk geval spotgoedkoop. In Brazilië en Ecuador was het gevoelig duurder.

Eten

Voor het eten, de ceviche niet te na gesproken, moet je er zeker niet zijn. De papas (aardappel), wordt te pas en te onpas als groente geserveerd, in de vorm van fritas, zelfs in de soep. Het meest exotische dat we daar aten was cuy (cavia), alpaca en lama. Niet slecht, maar ook niet meteen wauw.
De landen Brazilië en Ecuador kunnen we moeilijk beoordelen omdat we daar ten slotte alleen de grote steden Rio de Janeiro en Quito bezochten, die niet echt een reflectie zijn van de samenleving in dat land.

Montaña Colorado
Montaña Colorado – alpaca

Heksenketel

Rio de Janeiro in Brazilië was een heksenketel, waar de verhalen en voorvalletjes over diefstallen niet echt comfortabel aanvoelen. In Quito hebben we het gevoel gehad dat we niet echt voet aan grond kregen. Hier is de traditionele kledij ook zo goed als volledig uit het straatbeeld verdwenen. Ook de vele stakingen en protestmarsen in de stad met het bijhorende lawaai deed de stad een beetje in een grijze muis veranderen. Het slechte weer op het moment van ons bezoek zal er voor iets tussen zitten en waardoor we niet willen quoteren.

Machocultuur

Peru en Bolivia echter zijn twee geweldige landen waar het goed toeven is. De natuurpracht is niet te beschrijven, hier is het wel continu wauw! We trokken van de bergen naar de zee en naar het Amazonewoud en de plaatsen overbluften elkaar in schoonheid. Hopelijk kunnen de foto’s wat weergeven welke pracht we daar te zien kregen.
De machocultuur van de chauffeurs maakte dat we ons vaak in het vervoer niet op ons gemak voelden. Daarom dat we vele tussenvluchten hadden. Die zijn niet alleen goedkoop maar een heel stuk veiliger, bovendien verlies je veel minder tijd, ok, wel je rugzak… Hoeveel vluchten het waren kan ik niet precies meer zeggen, we zijn de tel wat kwijtgeraakt, maar we komen in totaal een stuk boven de 15.

Piranha aan de haak
Piranha aan de haak

Nieuwe manier van pakken

De mensen zijn enorm vriendelijk en behulpzaam en we hadden er op geen enkel ogenblik een onveilig gevoel. De verkopers op straat spreken je aan, maar zijn niet opdringerig. Heel anders dan in Azië.
Mijn rugzakstory kan ook afgesloten worden, we kregen een voorstel van Latam waar we mee kunnen leven. Het blijft toch wel onbegrijpelijk hoe zoiets heeft kunnen gebeuren. We hebben daar natuurlijk een heleboel tijd mee verloren op zoek naar kleding en medicijnen en bovendien in de onderhandeling met Latam, dat was vooral nachtwerk. Het heeft ons ook wel een nieuwe manier van pakken bijgebracht. Zorg er altijd voor dat medicijnen (als het gaat natuurlijk) altijd in je dagrugzak zitten. Probeer ook wat reservegerief in de dagrugzak te steken. Ook zullen we in de toekomst toch wat meer verdelen over de rugzakken.

Luchthaven in Rurrenabaque
Luchthaven in Rurrenabaque

Grappige topbijstand

De joke van de reisbijstandsverzekering die ons aanraadde om een reserve rugzak met materiaal ter beschikking te stellen vóór vertrek, zodat ze deze kunnen opsturen in geval van verlies, zullen we maar niet vernoemen, want dit slaat alles.

Vieze ziektes

Ook mijn toerista die veertien dagen aansleepte en mijn energiepijl onder nul bracht, was een dieptepunt in onze vakantie. Het voordeel hiervan was dat we veel hebben uitgespaard op eten en drinken ;-).
De grote hoogte heeft ons ook af en toe wat parten gespeeld, de hoogtepillen staken gelukkig wel in onze dagrugzak, want uiteindelijk hebben we daar toch een heel deel van moeten opsouperen. Ook onze malariapillen in het Amazonegebied hebben we braaf genomen. We zijn in ieder geval beiden kerngezond teruggekomen, dus je moet niet bang zijn om binnen te springen, we hebben voor zover we weten geen ziektes meegebracht van ginder. Misschien dat die later nog de kop opsteken ;-).

Rufescent tiger heron (of de rosse tijgerroerdomp)
Rufescent tiger heron (of de rosse tijgerroerdomp)

We zijn beiden gecharmeerd door Zuid-Amerika en zijn bevolking. Of het ons Azië kan doen vergeten is een andere zaak, maar het zal in ieder geval ook voor altijd een speciaal plaatske in ons reishart krijgen.

Tripophobia

Wat zijn onze volgende plannen, want we lijden aan Tripophobia: de angst om geen reisvooruitzicht te hebben. Wel, we hebben die al hier en daar verklapt. We denken er aan om met de Trans Siberische Express tot in Vladivostok te rijden, uiteraard met wat tussenstops. Van daar met de boot naar Zuid-Korea en zo verder naar Japan. Of wordt het toch met de Royal Enfield door India? Wanneer wordt steeds moeilijker, want in onze favoriete maand november is er een verjaardag bijgekomen die we natuurlijk niet willen missen. Je komt het allemaal te weten via hilderikopweg.eu. Trouwens nog eventjes meegeven dat we ondertussen meer dan 1200 volgers hebben.
Iedereen bedankt voor de leuke mailtjes en reacties die we kregen. Op moeilijke dagen waren ze vaak een opsteker.

Roadbook

Foto’s Zuid-Amerika

Salar de Uyuni
Salar de Uyuni

Tot op onze weg…

De achterbuurt van Quito

De nieuwe stad in

Foto’s Quito dag 3

Na het ontbijt nemen we een taxi naar de nieuwe stad: ‘La Mariscal en La Floresta’ twee wijken die vlakbij elkaar liggen. Het is voor negen uur en de nieuwe stad is nog verlaten, de meeste zaken zijn nog gesloten. Het doet een beetje bevreemdend aan. We doorkruisen de twee wijken in alle richtingen toch er valt niet veel te beleven.

La Floresta’
La Floresta’

In mist en wolken

Na een uurtje houden we het voor bekeken en nemen een taxi terug naar de Basilica, hoog gelegen waardoor je een prachtig zicht hebt op de stad. De Basiliek heeft dan misschien wel de hoogste torens maar hij heeft niet de grandeur van de met goud beslagen interieurs van de kerken in de stad. De bergen rondom zijn nog gehuld in mist en wolken maar het zicht op de oude stad heeft dan weer een streepje voor.

Basilica
Basilica del Voto Nacional

Vieze buurt

Als we de buurt naar het kerkhof willen bezoeken, worden we tegengehouden door de bereden politie.

“Naar waar gaan jullie?”

“Euh, naar het kerkhof”

“Is dat uw vrouw” hij knikt naar Hilde.

“Ja”

“Is dat haar fototoestel?”

Ik wil een grapje maken en neen zeggen maar ik zie dat deze jonge heer in uniform niet in the mood is voor een grapje, dus ik antwoord braaf: ”ja”

“Als ik jullie was zou ik uit die buurt wegblijven, het zit er vol met drugsverslaafden en gasten met drankproblemen. Met dat fotoapparaat zoek je problemen. Als jullie persé naar het kerkhof willen nemen jullie best een taxi.”

Ik bedank hem voor de waarschuwing.

“Dit is de enige buurt in Quito waar het niet veilig is,” zegt hij, “hoewel, ze gebruiken hier nooit een mes.”

Ik denk bij mezelf: “Ik kan er hier anders nog enkele aanduiden”

Enfin, hij geeft nog enkele instructies mee waar we moeten mee oppassen en dwingt ons bijna op onze schreden terug te keren. De stad is groot genoeg, we laten het kerkhof dus maar voor wat het is en geven ons over aan de tal van kerken en kleine musea die de stad rijk is.

Quito
Quito

Mayonaise slaat niet echt aan

We eten een kleinigheidje in het cultureel centrum, en kuieren de rest van de dag door de stad. De mayonaise slaat niet echt aan met Quito, maar druppelsgewijs leren we haar toch te respecteren.

Belastingen

Als we ons hotel willen betalen klaagt onze madame dat het leven hier zo duur is en dat ze op alles 12,5% taks moet betalen. Als we haar over de Belgische BTW-voet en belastingen spreken, slikt ze haar tong bijna in. “Maar jullie krijgen daar wel veel voor in de plaats.” Het is waar, we krijgen er meer voor in de plaats, maar ik onthoud mij van verdere commentaar als ik bedenk hoeveel ministers en andere pottenlikkers hiervan moeten betaald worden.

Vanavond houden we kampvuuravond in Ecuador en stomen morgen verder op naar Panama.

Mitad del Mundo

Zoveel volgers

Foto’s Mitad del Mundo

We hadden gedacht om rond de achthonderd volgers te draaien, maar volgens onze laatste statistieken in Google Analytics zitten we aan 1111 volgers, ik denk dat dit zowat ons record is. Ook de vele reacties en de tijd dat er op de pagina wordt gebleven is boven alle verwachting. Bedankt iedereen om dit zo massaal te volgen en voor de zoveel positieve reacties.

Zachtjes tikt de regen tegen ’t vensterraam

Het heeft de hele nacht geregend, wat zeg ik, gegoten. Tussen de buien door hadden we beiden een goede nachtrust, dus wat mij betreft mag het hier ’s nachts nog regenen, vermoedelijk het hypnotisch tikken van de regen tegen het venster. Ook overdag krijgen we nog een en ander te verwerken.

Wierook en Palo Santo

Tijdens ons ontbijt, dat we nuttigen in een zaal die vlak naast een zagerij is gelegen worden er hele grote zakken met boomstronken geleverd. De sympathieke gastvrouw legt uit dat dit hout vanaf 26 november, vandaag dus, tot kerstmis in alle kerken verbrand wordt. Smeulen eigenlijk. De geur doet sterk denken aan wierook maar dan geparfumeerder, dragelijker in ieder geval. Wij kregen alvast enkele stukken mee naar huis. Hopelijk bezorgt dit ons geen problemen aan de grens. Het dode hout komt trouwens van de Palo Santo.

Boomtomaat
Boomtomaat

Onze gastvrouw laat ons ook nog kennismaken met de vrucht van de tomatenboom, wiens smaak ons doet denken aan een kruising tussen een tomaat en een perzik.

Militaire parade

Vanmorgen proberen we, voor ze ons om 11 uur oppikken aan het informatiecentrum, de kathedraal te bezoeken. Het is echter maandag en iedere maandag is er tussen 9 en 10 een militaire parade voor het presidentiële paleis. De volledige Plaza Grande en de toegangswegen zijn iedere maandag hermetisch afgesloten.

Betogers

De hele voormiddag lopen er verschillende betogers en stakers door de stad met toeters. Mijn oren tuiten van al dat toetergeweld. Nu goed, die mensen zullen natuurlijk hun reden hebben, wat die ook mag zijn. We merken dat hier in Ecuador de standaard misschien iets hoger ligt, maar dat brengt ook met zich mee dat het contrast met de sukkelaar groter is en dat er veel meer bedelaars te zien zijn. Geen kwaad woord over Ecuador, maar de klik zoals er die was met Bolivia en Peru hebben we geen van beide.

De prijzen liggen hier trouwens ook een stuk hoger, $ 5,- voor een museum of kerkbezoek, misschien niet veel maar in vergelijking met de vorige landen: duur.

Mitad del mundo
Mitad del mundo

Mitad del Mundo

Om elf uur stipt wandelen we met de dame van het informatiecentrum naar de bushalte waar we voorlopig door een tourbus worden opgepikt, die ons een half uur later afzet aan een kruispunt waar we onze definitieve bus nemen naar Mitad del Mundo.

Actieve vulkanen

Maar eerste passeren we nog een krater van een uitgedoofde vulkaan waar er 40 families hun kost verdienen op de resten van de lava. Van de krater merken we niks omdat de hele berg met bijbehorende krater in de mist ligt. Trouwens in heel Ecuador schijnen er nog zo’n 84 actieve vulkanen te bestaan waarvan er 24 in de hoofdstad gelegen zijn. Een van de gevaarlijkste is de Cotopaxi. Dat hier rond dit slapend gevaarte 3 miljoen mensen wonen, vind ik persoonlijk precies niet echt verantwoord. Hier gaan we nog over lezen vrees ik.

Mitad del mundo
Mitad del mundo

240 meter verschil?

Quito is de stad die beroemd is om de evenaar die door zijn stad loopt, overigens de tweede hoogst gelegen hoofdstad ter wereld, 2850 meter. Natuurlijk is Quito niet alleen, op nog zowat 40.000 kilometer die de twee halfronden scheiden liggen nog een aantal plaatsen op de evenaar. Het monument en zijn lijn die het noordelijk halfrond en het zuidelijk halfrond scheiden maakt voor de hoofdstad Quito wel een verschil. Naar het schijnt hebben moderne berekeningen echter bepaald dat de lijn zo’n 240 meter noordelijk ligt.

Wetenschappelijke proeven

Wij doen enkele proeven, waaronder het bekende waterproefje waarbij het water in het noordelijk halfrond duidelijk op een ander manier door de gootsteen loopt dan in het zuidelijk halfrond. Wat moet dat niet zijn 240 meter noordelijk. Ook het ei op een nagel plaatsen, of de proef om blindelings op de evenaar te lopen strekken ons toch tot de overtuiging dat de equator of evenaar hier loopt 😉.

Mitad del mundo
Mitad del mundo

De hele opzet, met musea en winkels maken de plaats natuurlijk the place to be voor toeristen die nog wat sollen uit hun zakken willen geschud zien.

De regen blijft ons teisteren maar kan de pret niet bederven, ook maken we kennis met de oogst en verwerking van de cacaoboon.

Tot ziens Peru

Terug naar Cuzco

Foto’s Quito – Ecuador

We genieten nog na van ons Machu Picchu avontuur, als de trein ons terug naar Ollantaytambo brengt waar een collectivo ons staat op te wachten. We hebben een zeer zenuwachtige chauffeur (ik heb er hier eigenlijk nog niet veel andere gezien) maar het voordeel is dat we een half uur sneller terug in Cuzco staan.

Dit geloof je echt niet meer!

We hebben onze grote bagage in ons hotel in Cuzco achtergelaten en voor we naar de kamer gaan halen we die op… het is te zeggen die van Hilde! Je gaat dit niet geloven, mensen zullen denken dat ik dit verzin om mijn blogs wat spannender te maken. Ze vinden mijn nieuwe zak niet terug. De gast achter het onthaal zoekt nog op drie andere plaatsten maar niets te vinden.

Ik vraag of dit een of andere grap is. Mijn potje begint over te koken… dit kan nu toch echt niet. Ik maan hem aan om nog eens te gaan zoeken en ik blijf in het deurgat staan om te zien dat hij niet met mijn chocodeizen aan het spelen is. Niks. Hilde gaat ondertussen met haar gerief al naar de kamer. Ik kom eventjes op de kamer afkoelen… Wat nu? Het is alsof de duivel ermee gemoeid is. We staan allebei te trillen op onze benen en echt niet van al het moois dat we zien deze keer.

Ik ga terug naar de balie en die gast ziet ondertussen zo wit als een lijk. Ik vraag hem nogal onbehouwen: ”En nu?” de een miserie is nog niet opgelost of mijn net aangekochte zak met allemaal nieuwe kleren en een hoop aandenken is ook zoek… ik mag er niet aan denken, moeten we weer heel die procedure doorlopen?

Ik wist niet dat ik zo’n grote zak had

Ik vraag of hij onmiddellijk de manager van het hotel wil bellen want hier wil ik wel een boompje over opzetten. Mevrouw de manager staat binnen de tien minuten aan het onthaal. Ik vertel haar de hele Latam-historie en ze zegt: “We zullen eerst nog eens samen gaan kijken.” Ze trekt dus terug de deur open waar al de bagage gestockeerd staat van reizigers die ondertussen naar Montaña Colorado of Machu Picchu zijn. De eerste zak die ze tegenkomt, een grote zwarte, neemt ze op en ik vertel haar dat het ook zo een is maar een beetje kleiner. “Welke naam moet er opstaan”, vraagt ze? Ik zeg: “Hilde of Erik.” “Wel”, zegt ze, “hier plakt Hilde Peeters op.” Ik ga bijna door de grond. Op de rugzak van Hilde stond mijn naam en op die van mij stond Hilde haar naam. Ze kan er gelukkig om lachen.

Hilde vraagt mij schamper of ik mijn eigen zak niet herken. Ik zeg haar dat ik niet wist dat ik zo’n grote zak had 😉.

Kampvuuravond in Peru

We proberen ons nog op te laden om nog een en ander in Cuzco te bezoeken maar verder dan de overdekte markt komen we niet. ’s Avonds laten we ons lekker gaan, want het is kampvuuravond in Peru. Morgen trekken we via Lima naar Quito. We worden onderweg nog maar eens een keer of twintig tegengehouden voor een massage, maar laten die kelk met plezier aan ons voorbijgaan. We kruipen vandaag vroeg onder de wol want morgen staat de taxi al voor zessen voor de deur.

Kuisman

Quito
Quito

Twee vluchten van Air Avianca brengen ons met een Airbus 319 naar de hoofdstad van Ecuador, het vierde land in Zuid-Amerika tijdens onze reis. Het is bijna twee uur in de namiddag als we in ons nieuw onderkomen toekomen. Het is wat zoeken welke kamer we uiteindelijk nemen, we twijfelen zelfs nog eventjes of we nog van hotel veranderen, maar uiteindelijk is het wel een gezellig hotelletje, alleen had de kuisman iets beter zijn best mogen doen.

Iglesia San Fransisco
Iglesia San Francisco

We verkennen de rest van de middag de stad, neuzen al tussen de bezienswaardigheden en leggen in het bureau van toerisme een trip voor morgen vast. To the middle of the earth!

Machu Picchu

Panoramisch venster

Foto’s Machu Picchu

De weg die naar de hemel loopt is niet zo simpel. We krijgen vanmorgen extra vroeg ontbijt want we worden omstreeks 7u50 aan het treinstation verwacht om in te checken. We nemen een tuktuk voor 3 sol, nog geen euro en we zijn natuurlijk meer dan op tijd. Er staat al een trein klaar, maar er zullen er nog 4 passeren alvorens het aan ons is.

We hebben er eentje met panoramische vensters dus we worden verzekerd van prachtige zichten. De trein slingert zich hotsend en botsend door de Secret Valley naar Aguas Calientes.

Belgische vlag

Als we na anderhalf uur wiggelend en waggelend in Aguas Calientes aankomen, staat de gastheer van ons hostel ons op te wachten… met een Belgisch vlagje en een bordje met onze naam op. Alleen met die Belgische vlag zou ik het zelfs nog niet herkend hebben 😉 (dit moet ik zeggen anders heb ik ambras met mijn vriendjes die binnenkort bij ons komen eten 😉).

Kostelijk prijskaartje

Onze gastheer is zo vriendelijk om ons erop te wijzen dat we best van hieruit nog een bus nemen naar Machu Picchu, want de klim duurt te voet meer dan anderhalf uur en dan zijn je beste pijlen al verschoten alvorens je aan de echte tocht door Machu Picchu moet beginnen. We waren dit toch al van zin maar de prijs is toch wel verrassend. Vijftig dollar, heen en terug, voor ons beiden. Ach, dit kan er ook nog bij, de trein $ 240,- voor ons beiden, daarbovenop nog de ingang voor Machu Picchu $ 80,-, dit telt natuurlijk door. Als je dan niet zeker bent van het weer kan dit natuurlijk nog een serieuze domper op de pret zijn. Vanmorgen vertelde de gastvrouw in ons vorig hotel dat ze het weer niet erg betrouwde en of we ons bezoek eventueel nog konden verzetten. Ook de weersvoorspellingen op onze smartphone voorspellen niet veel goeds.

Trein Ollantaytambo naar Aguas Calientes
Trein Ollantaytambo naar Aguas Calientes

Tijdsslot

Niets aan te doen, we zullen wel zien wat het wordt. We kopen de bustickets en brengen onze spullen naar ons nieuw onderkomen. Basic maar proper. We smijten alles af en vertrekken onmiddellijk naar het busstation waar slechts twintig mensen per keer in de bus naar boven mogen. Ons tijdsslot is om half een, dus tijd genoeg maar de rij is nogal lang en we schuiven mee aan. Met de dreigende wolken hopen we toch nog een glimp van MP op te vangen alvorens het verdwijnt in de wolken.

Immens populair

We zitten nog rapper op de bus dan we dachten en zodra deze vol zit, gaat het deurtje toe en gaan we voor een half uur durend ritje de archeologische site tegemoet. De haarspeldbochten volgen ook hier weer elkaar op, maar de offroad is breed genoeg om af en toe twee bussen naast elkaar te laten passeren. Na dertig spannende minuten komen we eindelijk aan op onze bestemming. De rij wachtenden aan de ingang is indrukwekkend, nu ja Machu Picchu is natuurlijk immens populair bij zowat iedereen in de wereld.

En toch geen groepsticket!

Wij schuiven aan, maar we hebben gezien dat er een groep sneller doorgang krijgt. Wij doen alsof onze neus bloedt en we glippen mee met een groep binnen. Ons tijdslot begint normaal om half een, maar ons ticket wordt bijna een uur te vroeg gescand en we zijn toch lekker binnen. Natuurlijk verlaten we die groep en genieten verder onder ons tweetjes.

Dichtbij de melkweg en de sterren

Wat die gasten hier op deze hoogte kwamen zoeken komen we te weten van een gids die vertelt aan zijn toehoorders dat ze niet alleen dicht bij God wilden zijn, maar vooral omdat ze dichter bij de melkweg en de sterren wilden vertoeven.

2430 meter

Het zicht is zoals iedereen het kent van de postkaarten en de foto’s op internet. En dat beeld doemt hier plots voor ons op. Dankzij Valter en Enrico die we leerden kennen in de Salar de Uyuni, vervolgen we onmiddellijk onze weg links richting zonnepoort, want later is het nog moeilijk om hier te geraken. De klim is minder zwaar dan gedacht, maar dat heeft natuurlijk ook te maken met de hoogte. We zitten op ongeveer 2430 meter, en dit is natuurlijk een stuk verteerbaarder dan 5000 meter.

Machu Picchu
Machu Picchu

Trillen op de benen

We zijn beiden sprakeloos, ik heb al enkele keren mijn broek laten zakken, de laatste keer in de Montaña Colorada tot op mijn enkels… maar nu moet ik ze helemaal uitdoen. Dit is zo een van de plaatsen die in ieder reishandboek zou moeten staan. We trillen op onze benen van opwinding. Er lopen hier een paar duizenden toeristen rond en toch heb je niet het gevoel dat dit overlopen is. Een beetje zoals vorig jaar dezelfde tijd in Agra, bij de Taj Mahal waar je ook het gevoel niet had dat er zoveel duizenden mensen rondliepen.

De Incabrug

Incabrug
Incabrug

We trekken van de zonnetempel nog een stuk verder naar de Incabrug, wat ik mij daar precies moet bij voorstellen weet ik niet, maar dat dit niet voor mensen met hoogtevrees is had ik al begrepen. We klimmen dus nog een stuk verder tot een soort van toegangspoort waar je moet melding maken van het feit dat je dit tochtje gaat ondernemen. Het is slechts twintig minuten wandelen, maar het pad is smal en spectaculair. Gelegen tegen flanken die honderden meters naar beneden duiken.

Berggeit

Ik ben nog aan het bedenken of we dit wel zouden doen, als Hilde ons al heeft ingeschreven. Dju, met een berggeit getrouwd zijn heeft niet altijd zijn voordeel😉. Nu goed, met de moed der wanhoop raap ik al mijn lef bij elkaar en weg zijn wij. Het is inderdaad een nauw padje dat flirt met de afgrond, maar de zichten zijn zo adembenemend dat het mijn hoogtevrees doet verdwijnen. Af en toe als er een vooruitstekende rots is waardoor je op de rand van het pad moet lopen, voel ik de vlinders in mijn buik, maar we geraken uiteindelijk bij de brug. Ik moet eerlijk toegeven dat ik eerst dacht dat dit zo’n gevalletje ging zijn met koorden die van de ene berg naar de ander gespannen is, maar uiteindelijk is het een houten brug, die gelukkig voor publiek afgesloten is. Trouwens hier in Machu Picchu lopen duizenden toeristen rond, maar in dit deel lopen we helemaal alleen.

Verstoppertje spelen

De rest van de namiddag genieten we van de Incastad en proberen verstoppertje te spelen met de vele toeristen en trekken naar plaatsen waar er geen toeristen zijn omdat de meeste de route met pijlen niet willen verlaten.

Ook dit is weer een momentje om in te kaderen. We proberen zoveel mogelijk beelden in ons geheugen op te slaan, en gelukkig hebben we materiaal bij dat daar een handje bij helpt.

Machu Picchu
Machu Picchu

Cusqueña

Een stuk in de namiddag nemen we terug de bus via de spectaculaire weg naar beneden, waar we bij een frisse Cusqueña niet uitgepraat geraken over hetgeen we zonet te zien hebben gekregen. We wandelen nog wat door het stadje Aguas Calientes dat door de inwoners liever Machu Picchu pueblo wordt genoemd en dat zich opmaakt om nog meer toeristen te kunnen slikken om aan hun behoefte te kunnen voldoen. Bouwkranen en bulldozers zoeken hun weg door deze vallei en graven aan de toekomst voor wat binnen enkele jaren een van de welvarendste steden zal worden dankzij de Inca’s die hier honderden jaren geleden de fond hebben gelegd voor dit gouden ei.

De Inca’s achterna

Collectivo

Foto’s Ollantaytambo

We mogen morgen maximum tien kilo meenemen op de trein van Ollantaytambo naar Aguas Calientes, we moeten dus een en ander herschikken. We mogen onze grote rugzakken in ons hotel in Cuzco achterlaten, want we komen hier zaterdagavond nog terug slapen.

Daarna vertrekken we naar de bushalte van Cuzco waar we een collectivo op de kop proberen te tikken. Dit is zowat een trufi maar iets groter, hij vertrekt echter ook pas als hij vol zit. Als we in de buurt komen worden we al onmiddellijk aangesproken voor een taxi of een collectivo voor respectievelijk 15 of 12 soles per persoon, ik vind die gast nogal agressief handelen en ik wimpel hem af en zeg hem dat we een bus willen.

Een beetje verder zien we de bussen staan en een ander man spreekt ons aan om ons te vervoeren in een collectivo voor 10 soles per persoon, bovendien eentje die klaarstaat om te vertrekken. Die eerste gast is in zijn gat gebeten en vliegt naar die verkoper dat hij zijn klanten afpikt. Ik moei er mij mee en ik zeg hem in mijn beste Spaans (dat klinkt als Engels) dat we helemaal geen deal hadden en op zoek waren naar een bus. Enfin, ze staan nog een tijdje te roepen tegen elkaar, terwijl wij als laatste op de bus kruipen. Deurtje toe en wijle weg.

The sacred Valley

Na twee uur bergrit komen we bijna 1000 meter lager aan in The Sacred Valley in Ollantaytambo waar we maanden geleden al een hostelletje geboekt hadden. Wat ons toen bezielde weet ik niet goed, want het hotel ligt meer dan een kilometer uit het gezellige centrum. We nemen een tuktuk en ik laat tegen Hilde al uitschijnen dat het verdomd goed zal moeten zijn. Als we aan het hostel toekomen zie ik de bui al hangen. De gastvrouw ontvangt ons zeer vriendelijk maar als ze de kamer laat zien kan ze mij met al haar charme niet overhalen. Hilde oppert nog dat het maar voor 1 nacht is, ik heb geen goesting om morgen vol met vlooienbeten te zitten.

We nemen vriendelijk afscheid en zeggen dat we toch liever dichter in het centrum willen liggen. Het kost ons bij booking.com toch tien dollar aan annulatiekosten. Vlooienspray kost meer volgens mij.

Pachamama

Dus terug naar af. Wij zoeken een café waar er wifi is en gaan op zoek via onze favoriete reissite naar een nieuwe overnachtingsplaats. We nemen een pintje (het eerste sinds zeeeeer lang) en we smossen wat met ons bier op de grond voor la Pachamama (brengt geluk als je moeder aarde laat meegenieten van dat lekkere vocht) die ons geluk moet brengen op onze zoektocht naar een nieuw onderkomen. Een beetje zoals ze in Thailand Boedda laten meedrinken. Er zijn volgens mij in Ollantaytambo meer ho(s)tels dan dat er inwoners zijn, dus is de opdracht niet zo moeilijk en we hebben snel onderdak.

Ollantaytambo
Ollantaytambo

De toverdrank van Obelix

In de namiddag bezoeken we de indrukwekkende Incasite van Ollantaytambo. Zo’n 140 soles voor ons beide (ongeveer € 34,-) Dit zijn Europese prijzen, maar hetgeen we te zien krijgen is dan ook wel indrukwekkend. Hoe die gasten dat zoveel honderden jaren voor elkaar kregen is voor vele wetenschappers een wonder. We hoorden van een van de gidsen die groepen begeleiden dat een van de stenen van de zonnetempel zo’n 70 ton zou wegen, ofwel beschikten die à la Obelix over toverdrank ofwel waren dat zeer ingenieuze knapen.

Ollantaytambo Inca site
Ollantaytambo Inca site

Zuurstofflessen

Het is al een goede voorbereiding voor het grote werk van morgen en gelukkig is het hier maar 2800 meter waarop we moeten klimmen dus lukt het al een stuk beter, al ga ik niet beweren dat we hier naar boven lopen. Naar het schijnt hebben er verschillende gidsen zuurstofflessen mee voor mensen die te gulzig naar boven vliegen, ik heb ze gelukkig nog niet nodig gehad.

Voor het eerst in Zuid-Amerika vragen er een hoop jonge grieten of ze met ons op de foto mogen. Als je dat al honderden keren in Azië hebt gedaan kan die ene keer hier er ook wel bij. Ik dacht dat ze het nooit zouden vragen😉.

Ollantaytambo Inca site
Ollantaytambo Inca site

Roze chocolade

We belanden na ons Inca avontuur in een chocolade museum met een aangrenzende bar waar je natuurlijk al hun chocolade kunt proeven. Ook onze Belgische chocolade zou gemaakt worden met de chocoladeboon uit Zuid-Amerika, maar we zijn het er beide over eens dat onze chocolatiers er betere resultaten mee halen. Trouwens een Belg heeft hier nog niet zolang geleden een chocoladeboon ontdekt waarvan er roze chocolade kan gemaakt worden. Als we het etablissement buitenstappen hebben we beiden een chocolade indigestie.

Montaña Colorado

Spijt

Foto’s Montaña Colorado

Gisterenavond zoals op het einde van onze vorige blogpost, heb ik toch nog in extremis de Montaña Colorado gereserveerd. Tegen de tijd dat we terug in ons hotel zijn heb ik er precies al spijt van, 7 uur bus!

Ieder op toer

Ik ga ’s avonds nog voor een nieuwe dagrugzak, die we overdag min of meer al hadden gereserveerd. Ik ga op mijn eentje erop uit. Op de centrale plaats vindt er zich een verkrachting plaats, nou  ja verkrachting. Twee honden zijn joepejoep aan het doen terwijl er een tiental andere honden toekijken. Ik kan niet anders dan tussen de joepers en de kijklustigen doorgaan anders moet ik over de straat lopen. Zodra ik passeer valt de laatste hond mij aan. Ik verhef mijn stem en kan hem hiermee onmiddellijk op zijn plaats zetten. Had dat beestje nu echt schrik dat ik zijn plaats in de rij wachtenden zou innemen? 😉

Incadorp

Om zeven uur ’s morgens staat er een busje voor de deur dat ons naar een centrale plaats brengt waar nog 12 andere gegadigden klaarstaan om een beklimming boven de 5000 meter te trotseren.

We moeten eerst 2 uur met het busje over vaste ondergrond tot aan een Incadorp waar we nog een overblijfsel (gerenoveerd natuurlijk) van een Incabrug terugvinden. De brug die we met de bus overrijden is alvast even spectaculair.

Incabrug
Incabrug

Eucalyptusbossen

We krijgen daar even de tijd om wat kiekjes te nemen van de brug en durvers hun gang te laten gaan over deze spectaculaire steekover te lopen. Daarna rijden we offroad verder naar de voet van de Montaña Colorado. De eerste stukken verlopen vrij rustig, als je in de Salar gezeten hebt is dit gesneden koek… denken we. De landschappen zijn prachtig en we worden altijd begeleid door het gebulder van een hevig riviertje dat de richting van de baan aangeeft. We rijden door eucalyptusbossen die hun geur tot in de auto afleveren, even wanen we ons in de Blue Mountains, in Australië. Na een tijdje wordt het landschap steeds ruwer en ruwer… maar ook de baan krijgt een upgrade en de haarspeldbochten wisselen elkaar af met steeds maar diepere afgronden.

Wij zijn zo ongeveer op een half uur van de voet van de berg verwijderd als de auto het begeeft. De rook komt uit de motorkap. We bevinden ons ver weg van de bewoonde wereld, alleen een eenzame alpaca komt onze miserie bekijken en vreet, alsof het hem geen bal kan schelen, zijn buikje rond.

Schilderen

We staan daar wat te schilderen, de motor stinkt naar een mengeling van olie en water en er is geen beweging meer in te krijgen. We besluiten om verder te voet te gaan naar een dorp dat een paar kilometer verder gelegen is en waar er een schooltje is waar een van de leraars over een bus beschikt die ons kan verder voeren.

Natuurlijk sneller gezegd dan gedaan. Op 4500 meter met pak en zak bergop gaan… geen sinecure. Enfin, we trekken de boel op gang en sleuren iedereen mee. Na zowat een uurtje wandelen zien we in de verte een schooltje opdoemen en zien inderdaad ook een busje staan voor 8+1. Ondertussen heeft Freddy, onze chauffeur/gids zijn motor terug gestart gekregen en zonder volk is hij zelfs tot aan het schooltje geraakt.

Alpaca
Alpaca

Bakske vol

Hij zoekt de schoolmeester op die zeker bereid is om ons naar de voet van de berg te brengen. Uiteindelijk duwt Freddy 12 mensen in dat busje voor acht. Met de chauffeur erbij 13… als dat maar geen ongeluk brengt. Zodra hij start geraakt hij niet eens van de oprit (weide) van de school. “De motor is nog koud” zegt hij… Er moeten een paar mensen uit, waaronder Hilde, die honderd meter later terug kunnen instappen.

Haarspeldbocht

Na zowat 1 kilometer, hoe kan het ook anders, stijl bergop en de ene haarspeldbocht na de andere… hetzelfde probleem als bij Freddy. Motor overhit. Weerom stappen een paar mensen uit, hij laat de auto wat afkoelen en terug kunnen we een tijdje verder. Als de auto na een tijdje volledig is opgewarmd wil hij een heel stuk verder. Niet alleen wordt het allemaal een stuk steiler en smaller, de weg brokkelt hier en daar af. Hoe hoger we geraken, hoe vettiger de ondergrond wordt en hoe minder grip zijn speelgoed op de ondergrond heeft. Hoe we boven geraakt zijn, weet ik nog altijd niet, maar hier mag je echt niet over nadenken. Ondertussen komt ook Freddy met zijn miserie boven aangetuft. Ik weet niet hoe het hier zit met mijn (of dat van Hilde) karma, maar met die auto’s hebben we nog niet veel geluk gehad. Hopelijk blijft het bij auto’s en laten ze onze vliegtuigen met rust… Alhoewel Latam kan er ook wat van.

Laatste generatie

Hier wonen ook nog mensen! Enkele families leven hier teruggetrokken drie uur dertig van Cuzco. Dit is zo authentiek, er worden hier alleen papas gekweekt op deze hoogte (aardappelen) en alpaca’s. De mensen verdienen hun kost met het vlees en de wol van deze dieren. We zien wel dat er een elektriciteitsdraad de community heeft bereikt, dus ook tv zal hun wel niet vreemd zijn. Hier kan je donder op zeggen dat ze stilaan aan de laatste generatie toe zijn die dit harde labeurse leven aankan/wil.

Montaña Colorado
Montaña Colorado

Nat in ’t zweet

Als we uitstappen, iedereen nat in ’t zweet, wordt het voorbije halfuur vergeten en uitgewist. Hetgeen we hier te zien krijgen is van een schoonheid die zelden geëvenaard wordt. Dit natuurwonder is nog maar drie jaar voor publiek opengesteld (volgens onze gids). We krijgen van onze gids eerst nog een soort van parfum in de handen gegoten dat de beklimming op deze hoogte iets eenvoudiger zou moeten maken.

Boven 5000

Een beklimming rond de 5000 meter en een stuk er boven is een speciale ervaring. De eerste honderd meter begin ik wat te hallucineren (wat ik trouwens op zeespiegel niveau ook al doe, dus niks nieuws onder de zon) maar je oogbollen puilen licht uit, je ademhaling wordt moeizaam, je neus klapt dicht, je ogen beginnen te tranen, je handen en gezicht tintelen,… zou ne mens zoiets voor zijn plezier doen. Hilde heeft in ’t snotje dat er iets niet normaal is. Ik vraag haar om even in mijn buurt te blijven om er zeker van te zijn dat ik niet van de berg totter.

Tectonische platen

Na honderd meter gaat het al een stuk beter, en zodra we gelanceerd zijn is er geen houden meer aan. Hetgeen we hier voorgeschoteld krijgen is eigenlijk van een andere planeet. Het verschuiven van tectonische platen heeft voor deze prachtige bergketen gezorgd. Alle tinten groen, geel, bruin, wit, grijs, rood,…hoe moeder natuur dit tot stand heeft gebracht is van een grotere orde. Emotie is de enige manier waardoor ik dit in mij kan opnemen. Tranen zijn als het vergrootglas van deze overweldigende schoonheid. Ik heb al vaak mijn broek laten zakken van zaken waar ik naar opkijk, maar nu hangt ze zowaar aan mijn enkels.

Montaña Colorado
Montaña Colorado

Palcoyo

Voor alle duidelijkheid wij bezoeken het minder populaire Palcoyo nog maar drie jaar op het programma van één organisatie. Dit gaat natuurlijk veranderen als ze dit verslag lezen. De meer populaire Montaña Colorado, de Vinicunca is een beetje overlopen, teveel bezoekers, trouwens ook slechtere weg ernaar toe, bovendien heeft het er vandaag de hele dag geregend, dus gelukkig kozen wij voor de minder gekende Palcoyo.

We bezoeken de vier uitzichtpunten en de drie kleurrijke bergen en raken bedolven onder een hoeveelheid van schoonheid dat het niet meer onder woorden te brengen is. Hopelijk geven een aantal foto’s van Hilde weer wat je hier kan verwachten.

Onweer

Als we helemaal boven staan en een overzicht hebben over de verschillende kleurenbergen zien we het onweer dreigend dichterbij komen. Bergen en onweer is een cocktail die je beter niet kan consumeren. Ik maakte in de chiro enkele van die onweersbuien in de bergen mee en dan weet je dat je daar NIET moet zijn. Ik zie de verraderlijke wolken schoorvoetend naderbij sluipen en de gedachte aan de steile afdaling met nog meer water, doet we niet watertanden van plezier.

Montaña Colorado
Montaña Colorado

Extra zuurstof

De hele groep heeft het blijkbaar begrepen en bij mondjesmaat komen de andere klimmers afgedaald naar de bus… nu ja bus. Volgens mij is deze weg alleen verantwoord met een vier maal vier en dit is bij deze zeker bewezen. Freddy zegt dat de afdaling geen probleem zal zijn omdat hij niet veel van het vermogen zal vergen. Op deze hoogte is het natuurlijk zo dat de auto extra zuurstof moet krijgen om te functioneren en ik heb al menig chauffeur een hendeltje zien opendraaien als ze boven een bepaalde hoogte komen.

Safe-modus

Het eerste halfuur van de afdaling kan je een speld horen vallen in de bus, geen rekening houdend met de motor van de bus uiteraard. Ik probeer wat stukken te filmen omdat zo mijn aandacht een beetje van de weg wordt afgeleid.  Freddy is een voortreffelijke chauffeur en voor we het weten zitten we terug in safe-modus.

We worden nog getrakteerd op een typisch Peruviaans etentje ergens in een godverlaten schuur, maar het moet gezegd het smaakt. Iedereen is natuurlijk uitgelaten bij zoveel wonderschone natuur en het goed aflopen van dit nogal hectisch avontuur.

Hilde haar eetcultuur

Trouwens Hilde haar Boliviaanse en Peruviaanse eetcultuur kan tellen. Ze probeerde al lama, alpaca en Guinea pig, ik heb mij de voorbije weken door mijn darmtroubles met een proevertje tevreden moeten stellen.

Morgen, 22 november (noot van Hilde: op Erik zijn verjaardag), staat er alweer een verhuis op het programma, we mogen slechts een deel van onze bagage meenemen, we worden beperkt door Peru rail tot tien kilo bagage per persoon. De rest… dat hoor je morgen… of later als we geen goeie WiFi-verbinding hebben.

Cuzco ondersteboven

Panoramisch zicht

Foto’s Cuzco

Panoramisch zicht op de bus, soms twijfelt ne mens, maar het moet gezegd dit was inderdaad een rit van 8 uur (en geen zes zoals ze ons voorhouden) maar we duiken van de ene vallei in de andere wisselend van decor alsof het niks is. De zetels zijn meer dan comfortabel en de bus zit slechts halfvol. Als ik moest weten dat alle busreizen zo waren we zouden er meer van profiteren. Natuurlijk was er ook nog de optie vliegtuig, maar dat vertelde ik al, met Latam NIET als het niet moet, maar de trein hebben we over het hoofd gezien anders was dit zeker een optie geweest.

Smalslaper

We kunnen wat rusten tijdens de reis en pakken zelfs een filmpje mee. Omstreeks vijf uur komen we aan op onze nieuwe bestemming: Cuzco. Ons hotel is nog een kwartiertje van het busstation en voor we het weten zijn we weer helemaal uitgepakt. Wij hebben het niet moeilijk met een smal bed, maar 1,20 meter voor ons beiden, dat kan ik Hilde niet aandoen. Na wat aandringen krijgen we een andere kamer met drie bedden… voor dezelfde prijs.

Kilo’s te koop

Wij struinen nog wat rond in een stad die onmiddellijk ons hart kan veroveren. We zoeken een eetgelegenheid want ik heb terug trek sinds bijna 14 dagen. Er mochten wel wat kilo’s af, toch liever niet op zo’n manier en dan nog wel op zo’n moment. Ik ben ondertussen een antibioticakuur gestart en hopelijk blijft alles in de gunstige zin evolueren.

Templo & Convento de La Merced Cusco
Templo & Convento de La Merced Cusco

Fotokes trekken

Vandaag staan een aantal historische gebouwen op het programma. In Bolivia kan je in de meeste kerken en kloosters wel foto’s nemen, hier mag dit niet. Als ik vraag aan het dametje dat de tickets verkoopt “waarom niet?”, zien we aan haar gezicht dat we een heel moeilijke vraag stellen. Uiteindelijk ziet ze het licht en zegt dat het voor de veiligheid is… natuurlijk dat we daar zelf niet konden opkomen 😉.

Shoppingtime

We shoppen nog wat en kopen nog wat kledingstukken bij zodat ik de sportzak kan vullen die we ons hebben aangeschaft. Wij hebben natuurlijk zo lang mogelijk gewacht om bagage te kopen die we moeten inchecken, want stel dat ze mijn rugzak toch moesten terugvinden zitten we met teveel aan bagage die we dan ook nog eens moeten bijbetalen.

Templo & Convento de La Merced Cusco
Templo & Convento de La Merced Cusco

Rugzakstory

Trouwens over bagage gesproken we hebben het voorstel van $ 760,- voor al hetgeen we al hadden aangekocht (dit bedrag dekte trouwens onze aankopen niet meer) PLUS de inhoud van de rugzak… afgewezen. We spelen poker en vragen om het bod toch te herbekijken. We kregen gisteren een mail dat we alles nog eens moesten oplijsten en dat we van elk item in de rugzak een voorbeeld op internet moeten opzoeken met de prijs erbij. Een hels (nacht)werkje, dat kan ik je verzekeren. Met die informatie willen ze het bod herbekijken (Alsof ze verdikke op de kermis een bod doen op ne zak smoutebollen).

Wij zijn dus in blijde verwachting en zijn benieuwd naar hun nieuw voorstel.

Montaña Colorado

Morgen zijn we de hele dag in de weer om een van ’s werelds kleurrijkste fenomenen te bewonderen: de Montaña Colorado.