Butch Cassidy and the Sundance Kid achterna

Avondprogramma

Aangezien we gisteren een avondprogramma hadden, wringen we twee dagen in één blogje. Gisteren verkennen we Tarija terwijl we hier en daar een stop houden om wat kleren te kopen. We zitten ondertussen op 1950 meter en voorlopig geen last van de hoogte.

Zangmicro

We spelen de hele dag met de micro’s (deze keer niet mijn zangmicro’s maar de gelijknamige bussen). We trekken naar Mercado Campesino waarvan ik denk dat dit een soort van mall is waar ik wat kledij kan vinden. Het is echter een markt zoals de zondagsmarkt in Anderlecht. Ze verkopen daar echt alles behalve wandelkledij voor bibi.

Cementerio General

We zetten snel de terugtocht in en stoppen bij het ‘Cementerio General’. Altijd een bijzondere ervaring een kerkhof in het buitenland verkennen. Ook dit maal is het weer zo. Zeker vlak voor 1 november. Alle graven moeten er op hun best uitzien, ze worden gepoetst, krijgen hier en daar een likje verf en worden versierd met de mooiste bloemen.

Streetfood

Na de middag bezoeken we een kleine tentoonstelling in het ‘gouden huis’, we gaan op zoek naar de ‘fountain of wishes‘ en het ‘blauwe paleis’. We rollen er wat kerken tussen en genieten de rest van de namiddag van het leuke Tarija. Tijdens de middag doen we ons tegoed aan de typische Boliviaanse keuken die in de Mercado Central wordt opgediend. Noem het modern streetfood.

Planetarium

Omstreeks 18u30 komen ze ons oppikken voor een bezoek aan het observatorium en het planetarium van Tarija dat zich net buiten het dorp bevindt. We zijn de enige twee die hiervoor intekenen. Hiervoor vorderen ze een chauffeur op, een gids in opleiding en Natalie waarmee we gisteren tijdens de wijntoer al kennis maakten.

De gids in opleiding spreekt een mondje Engels, zowat vergelijkbaar met mijn Spaans ?. We zijn natuurlijk superblij dat dit een privétoer is… Als we aan het observatorium toekomen staat er al een bende schoolkinderen aan wie de uitleg eentalig in het Spaans wordt gegeven. We mogen de groep vervoegen.

We zien Jupiter, Mercurius, Saturnus en Mars met het blote oog. Zodra we in het observatorium komen waar de vijf ton zware telescoop ons staat te wachten, moeten we onze beurt afwachten om een blik te kunnen werpen op Saturnus. Tegen de tijd dat de kinderen allemaal op het laddertje geklommen zijn gooien de wolken roet in het eten. De verantwoordelijke stelt scherp op een ster, omdat die nog zowat door de waas van de wolken komt. Enfin, met mijn zelfgemaakte telescoop kunnen we thuis andere dingen zien. Ik ben eigenlijk een beetje pist.

Chinese astronauten

Onze gids voelt dat ik een beetje geïrriteerd ben en vertelt dat het planetarium het enige in zijn soort is en dat zelfs Chinese astronauten hier vol bewondering naar komen kijken. De projector is van Japanse makelij en kost miljoenen… Bolivianos. Altijd leuk om zien, toch hetgeen we ooit in Kopenhagen te zien kregen is van een andere orde.

Onze avond wordt nog ruimschoots goedgemaakt als ze ons een paar plekken laten zien die in het donker nog een dimensie extra krijgen. Het blauwe paleis, het park van Simon Bolivar (de oprichter van Bolivia) en de Mirador Corazón de Jesús.

Als we terug in ons hotel zijn is het bijna elf uur en bloggen of foto’s publiceren zit er niet meer in. Morgen is het weer reisdag, we kunnen de rust gebruiken.

Busje komt zo

We zijn weer voor de kippen wakker en tegen de tijd dat we gaan ontbijten staat alles al gepakt en gezakt. We nemen opnieuw een micro naar de busterminal. Gelukkig hebben we ons ticket twee dagen geleden gekocht, want het busje zit afgeladen vol.

Roest

Als ik de bus de terminal zie oprijden, zie ik de roest er al afbladeren. De zeteltjes zijn gemaakt op Boliviaanse grootte, maar ik moet zeggen dat ze wel breed genoeg zijn, toch de kopsteun zit tegen mijn schouderbladeren. Ik bestudeer de buitenkant en zie dat het een dubbelasser is. Ik vraag mij af waarom dat nodig is, een oude bus waar slechts 30 mensen in kunnen. We rijden toch maar naar Tupiza, gaat die een omweg maken via de woestijn, ofwa?

Ik zorg ervoor dat Hilde haar rugzak veilig in de buik van de bus terecht komt terwijl Hilde zich installeert. Airco was in de periode dat deze bussen werden gemaakt nog niet uitgevonden. Ik krijg met veel moeite het vastgeroeste raam open. Het is buiten dertig graden en veel helpen doet het niet, maar mijn zweet droogt er toch van op.

Sundance Kid

Het eerste uur hebben we nodig om uit de periferie van Tarija weg te komen. De bus begint stilaan aan zijn klim naar Tupiza, daar waar Butch Cassidy en the Sundance Kid aan hun einde kwamen nadat ze Amerika waren ontvlucht.

3645

Bocht na bocht kreunt de bus, de versnellingen kraken en de chauffeur flirt iedere haarspeldbocht met de afgrond. Als we na drie uur klimmen op een hoogte komen van 3645 meter, stoppen we voor een kleine maaltijd. Voor ons is dit toch wel een ijkpunt, want ons vorige record was 3600 meter rond in China. We krijgen twintig minuten en de motoren draaien al als Hilde nog een toiletbezoek versiert.

Gereanimeerd

We vertrekken uiteindelijk op tijd en na tien minuten rijdt de chauffeur een zandweg op. Ik denk eerst dat er iets mis is, toch niets is minder waar. De overige 95 kilometer rijden we over een zandweggetje waar ik met mijn busje nog niet op durf. De bochten worden nog scherper, de hellingen steiler, de motor brult de hele tijd bergop. Ik houd de laatste honderd kilometer mijn adem in. Spectaculair. Dit is met vlag en wimpel de meest indrukwekkende, spectaculaire tocht ooit. Als ik dit met mijn zusjes moest ondernemen, moeten ze geheid gereanimeerd worden.

Onderweg van Tarija naar Tupiza
Onderweg van Tarija naar Tupiza

Kreunend

Op zeker moment stopt de chauffeur bergop, er is blijkbaar een probleem en met twee zoeken ze wat er aan de hand is. De zekeringkasten worden open gesmeten en na wat getik en geklop zetten we onze reis verder. Kreunend trekt de bus zich weer op gang, terwijl de bijzitter met zijn neus onder het dashbord hangt.

4500 meter

Gelukkig houdt dit roestige gevaarte het uit en klimt zelfs tot boven de 4500 meter, voor ons weer een record dat de komende dagen, als de hoogteziekte ons geen parten speelt, nog zal verbroken worden. Adembenemend, en volledig gerust ben ik er zelf ook niet in, ik ben al content dat we deze weg niet terug moeten, maar ik zou het voor geen geld van de wereld willen missen. Het stof vliegt de hele rit de bus binnen en alles zit onder het zand.

Hoogtemeter
Hoogtemeter

Bandiet

Na een beklijvende rit van zeven uur, komen we aan in Tupiza dat op een hoogte ligt van 3100 meter volgens mijn hoogtemeter. Natrillend op mijn benen zoeken we ons hostel met de naam van de gelijknamige bandiet die hier aan zijn einde kwam: Butch Cassidy.

Uit de ether

Na al dat hotel gedoe is het toch weer leuk thuiskomen in de ons zo vertrouwde hostels waar het contact zoveel leuker is dan in hotels. We kunnen onmiddellijk afspraken maken voor een vierdaagse in de bergen met een Italiaanse vader en zijn zoon. Een vierdaagse die ons vermoedelijk uit de ether zal halen. Maar tegenwoordig weet je nooit, wij hebben ooit signaal gehad ergens in de Cambodjaanse jungle…

Deel onze weg

2 gedachten over “Butch Cassidy and the Sundance Kid achterna”

  1. Hallo Hilde en Erik, wat een verhalen ?, ben zo blij dat we zo toch een beetje meereizen en meegenieten van jullie avonturen ?❤,geniet er nog van en wees voorzichtig,zie al uit naar jullie volgend bericht ?,grts xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *