Alle berichten van hilderik

Mijn naam is Erik, sedert 1985 getrouwd met Hilde. We hebben drie kinderen, twee kleindochters en twee border collies. Intussen al ettelijke malen verhuisd, maar onze vaste stek gevonden in de Elzestraat, Sint-Katelijne-Waver. De wereld verkennen is onze topprioriteit. Gelukkig reizen we allebei graag en hebben we een gezamenlijke voorkeur voor een bepaalde manier van reizen: basic, zoveel mogelijk contact maken met de plaatselijke bevolking en cultuur. Bloggen doen we al van bij het prille begin van onze gezamenlijke reizen: eerst op papier, later op het internet.

Desolaat in the Red Centre

Foto’s

We zijn weer vroeg uit de veren, het heeft ook wat geduurd gisterenavond eer we slaap konden vatten. Een paar lodges verder zaten een zestal lesbiennes die duidelijk iets te vieren hadden en hoe!… man man… of in dit geval misschien beter vrouw vrouw… Ik ga jullie de details besparen, want het zijn verhalen die in playboy thuishoren 😉

Vanmorgen opnieuw opgestaan om 5 uur, want er stond voor ons dus de 500 km naar Alice Springs op het programma. Zelfde menu als gisteren: desolaat en weer maar een handvol auto’s.

Onderweg komen we een kudde wilde dromedarissen tegen. Dit is niet hun natuurlijke habitat, die zijn hier nog achtergelaten door de Afghanen. Maar meer hierover binnen een dag of vier als we The Ghan nemen richting Adelaide.

Ik denk dat ik over een slang rijd, we rijden een stukje terug om te zien welke schade ik heb aangericht maar we zien de slang nog net tegen hoge snelheid de bush inkronkelen…. Hopelijk zonder al te veel averij.

We halen een roadtrain (een vrachtwagen met 3 aanhangwagens) in, toch wel vrij spectaculair die roadmonsters. Maar net op het ogenblik dat we hem hebben voorbijgestoken zien we op onze rechterkant een hele bende ( zeker een tiental) arenden. We proberen iets te vertragen om een foto te nemen maar dat gevaarte ligt in ons gat te duwen. Maar wat was da joh, E10, Frank en Myriam hoe groot kan zo’n arend worden? Wij hebben het gevoel dat ze bijna een meter hoog waren.

Verder zien we de gebruikelijke wilde paarden, hagedissen, emoes en kangoeroes…. Maar van de laatste alleen maar dode exemplaren, die doodgereden zijn en aan de kant van de weg blijven liggen. We durven het bijna niet te vertellen maar we hebben nog maar 1 levend exemplaar in vrijheid gezien…

Onze lodge in Alice Springs is een verademing na onze 2 laatste lodges en bovendien zéér goedkoop. Alles tiptop, terug wc en douche op onze kamer. We genieten van ons zwembad, doen wat boodschappen en vullen een wasmachine en kunnen eindelijk terug een flesje wijn kraken tegen normale prijzen. Ik kan eindelijk wat achterstallige berichtjes en foto’s posten… hopelijk krijg je er geen indigestie van 😉

We rijden terug op de aloude manier met de kaart op de schoot. In België hadden we de kaarten aangekocht van Australië voor op onze TomTom. Maar aangezien onze gsm Google Maps heeft en we daarop alles al hadden aangeduid, hebben we besloten om de TomTom thuis te laten. Blijkt dat onze telefoon hier geen dataverbinding heeft en we Google Maps dus niet kunnen gebruiken.

Hier wordt de Kerstman voortgetrokken door Kangoeroes

Morgen staan de ‘Mac Donnell Ranges’ op het menu, de moeite omwille van zijn kleuren en van het ruige landschap. We hadden er graag blijven overnachten maar we konden ze zonder 4X4 moeilijk bereiken.

For the record:

Alice Motor Inn AUD 80 per nacht voor twee personen. (ontbijt en privézwembad inbegrepen)

Water: gisteren nog AUD 7,5 vandaag….gratis.

Fles Wijn: AUD 10,-

Kings Canyon

Foto’s

De desolaatheid der dingen…

Indien je dit verslagje wil doorsturen naar vrienden of kennissen geen probleem hoor. Vraag je paswoord aan en je kan deze dan toevoegen. Oh ja moest ge onze mailtjes moe zijn, je kan je altijd uitschrijven, maar je moet oook wel eerst je paswoord opvragen. Je kan ook gewoon een mailtje sturen naar erik.liekens@telenet.be met de vraag je uit te schrijven.

We vertrekken vandaag vroeg richting Kings Canyon in het Watarrka Nationaal Park ongeveer 300 km verder. We rijden via de Lassiter Highway, één rijvak in iedere richting. Tijdens de hele rit komen we maar een handvol auto’s tegen. Kan je je voorstellen? Je rijdt van Oostende naar Eupen en je komt maar een vijftal auto’s tegen.

We spotten onmiddellijk een dingo en een kangoeroe en enkele wilde paarden. We vreesden een beetje voor de eentonigheid, maar zelfs in de bush zit er zoveel afwisseling dat je het niet gaat vervelen.

Als we gaan bijtanken in een tankstation aan de baan, waan je je in een film van 50 jaar geleden. Je kan er ook kamperen, er is een bar, restaurant, er staat zelfs een helikopter ( da’s dan uit een recentere film 😉 waarmee je rondvluchten kan maken rond Mount Conner, een berg die vaak verward wordt met Uluru.

Mount Conner

Voor we ons resort bereiken maken we nog een stop aan Kathleen Springs, een oude heilige Aboriginal waterbron. De warmte slaat werkelijk in ons gezicht als we uit de auto komen én ook de vliegen natuurlijk.

Kathleens Spring

We checken een uurtje later in rond half één, maar onze kamer is nog niet klaar dus besluiten we de wandeling rond Kings Canyon niet uit te stellen.

Er staat aangegeven dat de volledige toer een 6-tal kilometer is, maar met twee viewpoints erbij komen we toch aan 7. Niet zo erg zul je denken… temperatuur loopt ondertussen op naar bijna 40° in de schaduw, en op die moment is dat het enige waar we geen last van hebben… van schaduw.

Video: http://youtu.be/J0NZL55u7tw

We krijgen al onmiddellijk een stevige klim voorgeschoteld… moordend. We moeten echt stapje voor stapje naar boven kruipen en iedere 20 stappen drinken. Ik heb ongeveer evenveel liters water bij als we kilometers moeten afleggen. Maar het is het allemaal weer meer dan waard. We weten op den duur niet meer hoe onze top 5 er zou uitzien.

We moeten soms bokkensprongen nemen en af en toe nogal gewaagde overstapjes, onmogelijke trapjes en zwierige bruggetjes nemen, maar we genieten. Als we helemaal boven zijn kunnen we via een (om)weggetje opnieuw naar beneden naar de Garden of Eden.

Prachtig! De naam is niet gestolen. We zijn net Adam en Eva. Zwemmen is hier toegelaten, maar we vertrouwen het niet goed. Zouden er waterslangen in zitten? En met onze krokodillen-ervaring van de laatste dagen…

Hagedis?

De terugweg is nog lastig en de warmte speelt ons parten, enfin we zijn blij als we de auto zien staan.

In het resort nemen we nog een frisse duik en krijgen als toetje nog een zonsondergang op Kings Canyon.

Tussen haakjes, we hebben de volgorde hier eigenlijk verkeerd gepland. Op woensdag 14 november is er in Cairns een volledige Eclips te zien…. Dedju.

Enfin wij vertrekken morgen naar Alice Spring voor 4 nachten en hopelijk kunnen we daar dat spektakel toch nog een beetje meemaken.

Uluru en Kata Tjuta

Foto’s

Na een veel te lange vlucht, door te veel tegenwind… en wat voor ne wind, komen we een half uur later aan dan voorzien.

We vlogen dus tweemaal met hetzelfde vliegtuig, wel met een nieuwe crew. Het was een ‘Embraer 190’ dat maar plaats biedt aan 104 passagiers, maar die klein vliegtuigjes zijn dus veel meer onderhevig aan termiek. Onze evenwichtsorganen worden hier zwaar op de proef gesteld.

Landing Ayers Rock, zie zandstorm….brrrr….

We verlaten Cairns Queensland, en gaan via Sydney in New South Wales naar Uluru (Ayers Rock) in The Northern Territory. Deze rots is eigenlijk een monoliet in het centrum van Australië. Vroeger was dit gebied een oceaan en daarna een regenwoud. Nu is het een dorre woestijn.

We halen meteen op het Thrifty kantoor de sleutels op voor een Hyundai Accent, opnieuw een automatic…. Sebiet wil ik met niets anders meer rijden ;-)) We proberen toch nog eventjes om hem in te ruilen voor en 4 X 4 maar er zijn er geen meer voorradig. We zullen niet teveel off road moeten rijden ;-(. Onze vorige huurauto was een SUV van Mitsubishi. Die reed wel wat sportiever.

We hebben twee overnachtingen geboekt bij ‘Ayers Rock Resort – Campground’ in een bungalow, hmmm je mag niet te nauw zien. Hilde besluit om haar lakenzak te gebruiken in het bed. Die hadden we gekocht, mocht het bed ergens niet proper zijn.

De prijzen zijn hier nog exuberanter dan elders in het land. AUD 40,- voor een Lindemans wijntje dat je bij ons voor nog geen € 4,- kan kopen. Ook hier wordt het drinken van alcoholische dranken aan zeer zware wetten onderworpen. ’t Is hier begot nog erger dan in Marokko, waar ik eens een week zonder wijn heb moeten leven 😉

Enfin we installeren ons en we rijden daarna naar het ‘Uluru-Katja Tjuta Nationaal Park’ om onze vergunning te halen voor drie dagen. We zien in de verte Uluru al liggen, en rijden er al maar eens naar toe. De Unuga-people (Aboriginals) vragen met aandrang om hun heilige plaats niet te schenden en hem dus zeker niet te beklimmen. Daarenboven staat er te veel wind en is er zelfs een officieel verbod om hem te beklimmen die dag. Er zijn toch een paar onnozelaars die het wel wagen, maar die krijgen een warm onthaal bij hun terugkomst. De rangers staan hen op te wachten. Hun vergunning voor het park wordt onmiddellijk ingetrokken en volgens omstaanders zullen ze zwaar in hun beurs moeten tasten.

Maar dit even terzijde… Uluru zelf is weer… hoe zal ik het zeggen, mijn superlatieven geraken hier op. Wij vallen hier echt van de ene verbijstering en verwondering in de andere.

Wij schudden de rest van de namiddag de vliegvermoeidheid van ons af en koken voor het eerst ons eigen potje. Spaghetti met kamelengehakt… moet ge zelf maar eens proberen. Krokodil is er nog niet van gekomen Aline, maar dat wordt hier verkocht zoals bij ons kip en dat zal dus zeker nog op het menu komen, net als Emu (een soort struisvogel). Dus ik laat nog wel iets weten.

Zonsondergang Kata Tjuta

We pikken ’s avonds nog een schitterende zonsondergang mee op Uluru en KataTjuta (of The Olga’s zoals ze ze hier ook noemen). Daar wordt ne mens stil van. Zoveel schoonheid. We genieten met volle teugen. We kruipen die avond vroeg onder de wol, we zijn tenslotte al van 3 uur wakker.

Zonsopgang (Sunrise) Uluru

Deze morgen (voor jullie is dat gisterenavond) staan we weer voor dag en dauw op om de zonsopgang te gaan bekijken. Om vijf uur vertrekken we hier en zijn maar net op tijd om een schitterende Sunrise mee te maken. Er lopen hier toch wel wat anderstaligen rond die blijkbaar het verschil tussen sunset en sunrise niet kennen. Vanmorgen zagen we heel wat kijklustigen op de parking staan waar je de sunset kon meemaken;-)

We trekken onze stapschoenen aan en maken de base-wandeling rond de rots. 10,6 km daarmee krijg je een idee hoe groot dat gevaarte is. De eerste kilometer haspelen we af met grotendeels schaduw, maar als de zon wat hoger staat en de thermometer boven de 30° uittorent, voel je dat je leeft. Daarenboven krijgen we het gezelschap (trouwens al vanaf we hier geland zijn) van duizenden vliegen. We hebben een netje gekocht en poseren eventjes voor de foto, maar eigenlijk lopen we de ganse dag zonder. In een boek van Alice to Ocean vertelt de auteur dat je die vliegen moet laten doen, ze maken je poriën proper. Aan het aantal vliegen op mijn gezicht moet ik ne serieuze vetlap zijn ;-)).

 

 

Hilde: Erik neemt verschillende keren het woordje ‘amazing’ in de mond en dat is het ook.

We hebben ongeveer 6 liter water bij en tegen het einde van de wandeling hebben we die allemaal soldaat gemaakt.

Daarna trekken we nog een 40 km verder naar de Kata Tjuta (vele hoofden), ook dit is weer een fenomenaal staaltje natuur. We maken een kleine wandeling in de ‘Walpa Gorge Walk’ en tot slot doen we er nog de ‘Vallei der Winden’ bij. Deze twee laatste maken deel uit van ‘Kata Tjuta’.

Morgen trekken we weer verder. We zijn misschien ook een beetje Aboriginals, leven als een nomade, trekkend van de ene plaats naar de andere. Rusteloos, altijd openstaan voor wat komt, genieten van wat we zien, ik zou zeggen laat de boeren maar dorsen 😉

Crocodile Dundee

We zijn beide nog in de ban van… het Great Barrier Reef, het gonst nog na.

Cairns is een doorreisplaats, wel mekka voor jonge gasten die wat vertier zoeken. Het eten en drinken is beduidend goedkoper dan in Sydney of in het regenwoud. Veel is er in het centrum niet te zien. Maar zoals de reisgidsen laten weten: naar Cairns kom je niet om te zien maar om te doen. Wij laten deze kelk graag aan ons voorbij gaan.

We eten vandaag in een Irish Pub voor AUD 12,- p/p drank inbegrepen, op die manier krijg je natuurlijk terug wat ademruimte.

Crocodile
Crocodile

Wij bezoeken vandaag een krokodillenboerderij een beetje ten noorden van Cairns. De nursery van het hele opzet is vrij interessant, de verkooppraatjes en show tijdens croc-feeding neem je er dan maar bij. Ik heb lang gedacht dat madammen met een krokodillenlerenhandtas butchers waren… maar dat zijn diegene die graag ne steak lusten van een rund evenzeer… De beesten worden volgens het boekje gekweekt en geslacht, net zoals onze lekkere steak dus… no worries.

Dat ‘No Worries’ hoor je hier honderd keer per dag. Ga proberen die uitspraak mee te nemen naar Brussel 😉

In de namiddag moeten we onze eerste huurwagen terugbrengen naar de luchthaven, want morgen moeten we om 3u30 ‘s ochtends (ja, je leest het goed) op de luchthaven zijn voor een vlucht om 5 uur naar Alice Springs via Sydney. Een connectie van 35 minuten… Krap… Ik weet het, we hadden een rechtstreekse vlucht naar Alice Springs van hieruit kunnen boeken maar dit had ons AUD 250,- p/p meer gekost.

Tegen de tijd dat jullie dit lezen zitten we al in het Red Center ( Uluru) ik vrees dat onze connectie met de buitenwereld voor een tijdje gaat wegvallen. ‘ No Worries’

We waren trouwens vanmorgen voor onze wekker wakker. Wij hebben een ingebouwd mechanisme dat onze wekker overbodig maakt. We maken dit verslagje in de luchthaven waar ik mij momenteel in Vietnam waan. Al onze medepassagiers zijn van Aziatische origine.

Als je zes weken weg bent moet je een beetje op alles voorzien zijn. We hebben een systeem opgezet waarbij de kinderen thuis onze post inscannen die dit dan via de Cloud mogelijk maakt om hier te consulteren…. Dedju jong, het zijn allemaal rekeningen ;-). En zonder betrouwbare wifi-connectie wordt het moeilijk om betalingen online te doen.

We waren een beetje bezorgd voor onze aansluiting in Sydney naar Alice Springs, we hebben maar 35 minuten…. blijkt dat we terug op het zelfde vliegtuig moeten.

Great Barrier Reef

We vullen op ons duizendste gemakken onze rugzakken, ’t is ongeveer 5 uur in de morgen. Gisteren zijn we rond 21 uur gaan slapen (daar gaan er veel mij niet geloven), maakt dus dat we 8 uur geslapen hebben. Dit geeft eindelijk het gevoel van … we zijn echt in Australië, nu kunnen we stilletjes aan op kruissnelheid komen. Wij zijn vannacht nochtans gewekt door 2 parende Mallomies (kleine kangoeroetjes) aan de deur van onze badkamer. Ik moet ze bijna echt tegen hun gat stampen alvorens ze reageren. …de poephanen ;-))

Wonder boven wonder geraken we terug in slaap, we nemen een lekker ontbijt, samen met een koppel Franstalige Zwitsers die ook op doorreis zijn. Soms nogal verwarrend, overschakelen van Frans op Engels. Op den duur weet ik zelfs niet meer wat ik tegen Hilde moet praten… 😉

We vertrekken richting Port Douglas, de plaats bij uitstek volgens de Rough Guide, om het Great Barrier Reef te bezoeken. Wij stoppen bij een plaatselijk tourist information center, want je ziet de bomen door het spreekwoordelijke bos niet. Je kan een keuze maken tussen het inner reef, het middle reef en het outer reef. Om volledig van het rif te genieten moet je het outer reef nemen. Dit ligt wel 150 km in zee. De madam van het toerist informatiecentrum vertelt ons dat er binnen 20 minuten nog een boot van QuickSilver vertrekt voor een ganse dag. We twijfelen… we rijden tot aan the Marina (haven), maken een rugzakje met zwemgerief, en voor we het weten stomen we de Koraalzee af naar het outer reef. Pokkeduur weer maar we hebben dit hele ommetje naar Cairns en omgeving gemaakt speciaal voor deze uitstap. AUD 190,- per persoon, als het zo voortgaat hebben we op het einde van ons reisbudget nog wat maand over ;-))

Er staat veel wind en het is nogal zwaar bewolkt… gaan we daar wel iets te zien krijgen? De boot vertrekt op een nogal woelige zee. Als we aan boord komen, duwen ze mij – bij manier van spreken – twee pilletjes tegen zeeziekte in mijn strot. Hilde weigert resoluut. “Ik ben nog nooit zeeziek geweest”, zegt ze, en dat blijkt ook achteraf… echte zeebenen. Ik laat ze gewillig in mijn keel duwen, de laatste jaren heb ik er ook geen last van, maar ik neem het zekere voor het onzekere… en gelukkig. Wat is da joh, de zee staat vol schuimkoppen en we bonken tegen 55 km/h voor anderhalf uur lang naar het reef. Er zijn zowaar “puke”girls aan boord die met een glimlach, een zakje en wat verfrissingdoekjes klaarstaan om je kots op te vangen. Een paar rijen voor mij zit er een Chinees zeer gewillig de zakjes te vullen. Ik mag er niet naar kijken want nu weet ik het terug. Niet het beuken van de zee speelt mij parten, wel de puke-partijen van onze medepassagiers. Hilde weet dat ze mijn aandacht moet afleiden en ik slaag erin om behouden op het ponton van het outer reef aan te komen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dacht dat je het reef beter kon waarnemen. Je ziet wel de heldere, prachtige verkleuring van de zee en een eindeloze rij golven, maar nog niets van het koraal te zien. Hoewel dit een van de natuurverschijnselen is dat vanuit de ruimte waarneembaar is, merk je er van op de boot op het eerste zicht weinig van.

Great Barrier Reef - swimsuit
Great Barrier Reef – swimsuit

Ze passen ons een soort van duikerspakken aan met het verkooppraatje dat er nog geen enkele snorkellaar met zo’n pak is aangevallen door een haai ( ik zoek mij voor AUD 7 niet te laten pakken, die beesten weten wat goed vlees is 😉 ) en dat het ook weerstand biedt voor de kwallen die aan hun paringsseizoen bezig zijn. Enfin ze vinden daar nog een buitenmaatje voor mij en een gecentreerd pakje voor Hilde. We krijgen een zone toegewezen waar we vrij mogen rondsnorkelen, vooral om zo weinig mogelijk impact op het reef te veroorzaken.

We krijgen een brilletje (niet zonder eerst mijn snor met een halve pot vaseline in te smeren, om mijn brilletje op mijn gezicht te laten aansluiten) , snorkel en zwemvliezen toegemeten en mogen vanaf een soort aanlegsteiger het water in…. Fuck man dat is hier 8 meter diep, we overwinnen onze angst en laten ons in het oceaanwater glijden… We hebben geen van beiden al een snorkel opgehad, panikeren een beetje omdat je voor je luchttoevoer afhankelijk bent van die snorkel in je bek, je probeert te ademen maar dat wordt je belet door je brilletje… Enfin we trekken beide die snorkel uit onze mond en vertrekken alleen met brilletje…. De vissen komen ons al aan het ponton tegemoet en zwemmen voortdurend met ons mee, nieuwsgierig naar deze vreemde wezens. Er zitten serieuze kleppers tussen.

Great Barrier Reef - onderwater
Great Barrier Reef – onderwater

Kleuren komen op de foto niet volledig tot hun recht.

Ik word er terug emotioneel van als ik dit schrijf, dit staat met vlag en wimpel op de eerste plaats van wat we ooit te zien kregen. Ik zou duizend superlatieven kunnen bedenken om dit te beschrijven, maar dan zou ik hier nog te kort schieten. Jammer dat we niet eerst een waterbestendige wegwerpcamera hebben gekocht.

We krijgen beiden veel water binnen door onze onervarenheid met snorkelen maar we krijgen er geen genoeg van, dit is van een schoonheid…. man, man…

Wij krijgen ook nog de kans om met een soort van onderzeeër met glazen wanden een toertje te maken. Dit is waarlijk een fragment uit ‘Finding Nemo’ de schildpadden, kleurrijke vissen, koraal in duizend kleuren. Wette wa…. Kom zelf eens kijken dit moet je echt gezien hebben. Wij hebben alvast weer wat meer respect voor onze moeder aarde.

Great Barrier Reef - Hilde en Erik
Great Barrier Reef – Hilde en Erik

Na een lekkere lunch varen we volledig in trance en extase terug naar Port Douglas. De zee dient zich met momenten zeer woelig aan, maar het deert ons absoluut niet meer, met zoveel mooie beelden voor altijd op onze netvliezen gebrand, heb ik er zelfs vierentwintig uur op een rollend schip voor over.

Als we terug in Port Douglas komen lijkt de feestende meute voor het evenement van het jaar ‘ The Melbourne cup (een paardenrace waarvan gezegd wordt dat zij het land platlegt) ons niet te raken. We rijden door naar Cairns en overnachten in een normaal hotelletje waar we ons WiFi-hart kunnen ophalen.

Noot: Mijn verslag van vandaag is nog niet af, ik zal dit pas kunnen posten op de luchthaven morgen of in Ayers Rock… we zien wel.

Daintree

Gisterenavond vrij vroeg gaan slapen. 21 u30, de jetlag houdt aan. Om 2uur klaarwakker. Enfin dit zijn dus al 4u30 minuten die we in een ruk doorslapen. We zijn beiden doodmoe, maar er valt zoveel te beleven dat we geen tijd hebben om hier aan toe te geven.

Vanmorgen moesten we hoe dan ook om 5 uur opstaan, de shuttle voor de luchthaven komt ons om 6 uur oppikken. We vliegen vandaag met Virgin Australia naar Cairns. Voor een chartervlucht met een lowcost maatschappij moet gezegd dat dit dik in orde is. We maken de vlucht met een Boeing 330/800, we hebben zeker zoveel beenruimte als de internationale vluchten.

Landing Cairns
Landing Cairns

Wij pikken onze auto (een automatic) op in Cairns airport en rijden richting ‘Crocodylus Jungle Nest’ in Daintree National Park. Vlakbij Cape Tribulation. Onze overnachtingsplaats voor de komende twee nachten is in de Jungle. Er is een muggennet voorzien maar daar zaten toch al beestjes in en onder. We mogen onder geen beding brood of enige andere vorm van eten meenemen in onze “jungle-tent-lodge-kamer”. Er hangt een toffe sfeer. De BBQ ligt vol worstjes en kangoeroe-steak. Het is overal pokkeduur, maar hier kunnen we aanschuiven aan de BBQ voor AUD 7,-… Meegenomen :-).

Morgen staat Cape Tribulation op het programma, samen met een jungle-wandeling. Hier zouden veel krokodillen zitten, helmcasuarissen, allerlei soorten slangen, leguanen, insecten (brrrr) en natuurlijk vogels met de vleet. Als ze maar uit mijn bed blijven J.

Maar…. dit doen ze niet, er zit zowaar een kangoeroe (Tornton pig Melamie… of zoiets) op onze slaapkamer…. Wel een mini-versie ter grootte van een muis, maar ze kunnen naar ’t schijnt serieus huishouden en alles kapot bijten als er voedsel te vinden is. Hilde, het slachtoffer van dienst, schrikt zich een aap en springt op het bed. Het moet gezegd, gaan slapen met een ‘wild animal’ in je kamer.. ze is ’t nochtans gewoon ;-))

We hebben een vrij goeie nacht, de eerste in Australië, en dit nog wel in de Jungle. Deze morgen nemen we een ‘Jungle warrior’ ontbijt: worsten, spek, tomaten, eieren, toast… enfin we kunnen er tegen.

Regenwoud Daintree
Regenwoud Daintree

In de voormiddag pikken we Daintree Discovery Centre mee. Het leven in het regenwoud. Blijkt het oudste regenwoud ter wereld te zijn. Nog ouder dan het Amazonewoud. Enfin oudste, grootste… doet er niet toe, het is een zeer leerzame ontdekking. We klimmen via ladders en trapjes helemaal tot in de kruinen van het regenwoud…, zodat we het regenwoud van op diverse niveaus kunnen ontdekken. Niet voor mietjes.

Cape Tribulation
Cape Tribulation

Na dit educatief stopje wanen we ons regenwoudkenners en rijden verder naar Cape Tribulation (of Cape Trib voor de locals), ooit de locatie van het huwelijk van een collega van ons 😉 Het is inderdaad een ongelofelijk leuke plek. We genieten van de prachtige omgeving aan Kulki Beach en eten onze picknick aan een prachtig viewpoint.

Crocodile watch
Crocodile watch

Tijdens de terugrit nemen we een crocodile watch mee. We maken een prachtige boottocht op de Cooper Creek. We varen langs de mangroves en zien allerlei leuke inhammen, bomen, planten, bloemen… maar Crocodile Dundee heeft hier duidelijk goed huis gehouden want van de crocs is geen sprake. Nochtans op het einde van de boottocht springen plots enkele mensen op en roepen dat ze een crocodile zien… of was het een lochodile (houtblok)?

Helmcasuaris
Helmcasuaris

Tijdens onze rit van hot naar her komen we diverse borden tegen dat we moeten vertragen want dat er Cassowaries (helmcasuaris) gespot zijn. We zien er echter geen enkele. Op Cow Bay volgen we een wandeling, want daar zou je walvissen kunnen zien… Geen walvissen te zien. Het is niet onze lucky day… of toch? Vlakbij onze thuisbasis gaan we nog een bushwalk maken in het regenwoud en bij onze terugkeer aan onze lodge krijgen we dan toch nog zo’n helmcasuaris te zien, op 5m van onze ingang. Prachtig dier. Manshoog, zwarte veren op het lichaam, hals en kop blauw met rode accenten en de “helm” op zijn hoofd laat hem er een beetje prehistorisch uit zien. Geslaagde afsluiter.

Een goed warm douchke en een lekkere warme maaltijd met een goei glas Merlot (grappig hoe ze dat hier uitspreken) en we gaan onze tweede junglenacht in.

Slaapwel.

For the record

  • Toegang Daintree Discovery Centre: AUD 33,- p.p.
  • Crocodile tour: normaal AUD 28,- maar ik kan het mij niet laten en vraag hem of AUD 50 voor ons beide OK is en hij hapt toe… sport van de familie Liekens

Driving on the left side is the right side

Sydney 03 november 2012

We verkennen vandaag Potts Point, Kings Cross, Darlingtonhurst en Paddington.

We gaan via Circular Quai omdat we vanuit onze kamer een gigantische P&O sealiner zien liggen, ook de QE2 legt hier nog aan. Schepen zijn het enige vervoermiddel waar je ziel onmiddellijk meereist. Fascinerend.

Darlingtonhurst Sydney
Darlingtonhurst Sydney

We besluiten om de bus niet te nemen en kuieren op ons gemak naar Potts Point met zijn Victoriaanse huisjes. We passeren in de heenweg Hyde Park en nemen Saint Mary’s Cathedral onder de loep. Daarna kuieren we verder langs de wijken Kings Cross, Darlingtonhurst en Paddington met hun Victoriaanse huizen. Al deze wijken hebben een zeer hoog Portobello-Road-gehalte. We verslikken ons een beetje in de afstand en nemen in de terugtocht wijselijk de bus. Tickets voor de bus neem je hier op voorhand. Ze zijn te koop in winkels die geafficheerd staan aan het bushokje.

Rest ons alleen nog The Royal Botanic Gardens en The Domain en dan hebben we elke interessante wijk van Sydney platgelopen. We komen nog op het einde van onze reis terug en dan plannen we dit te bezoeken, misschien samen met nog een 3 uur durende Whale watching tocht per boot.

Ondertussen is het al ver na twaalf uur als we onze lunch nemen. De vermoeidheid houdt aan. Ik heb ergens gelezen dat voor ieder ‘uur zone’ die je passeert je een dag nodig hebt om te recupereren. Nog nen dag of 5 en we zijn terug op ons plooi 😉

De problemen met internet houden aan. Hilde kan via WiFi eventjes met haar smartphone op internet om een berichtje te posten.

Morgen vertrekken we in alle vroegte naar Cairns, waar we onze eerste auto moeten ophalen. Lang geleden dat we nog links gereden hebben. Maar ik herinner mij van de vorige keren dat het moeilijker is om achteraf terug rechts te gaan rijden.

Zij gaan er immers prat op dat ‘ driving on the left site of the road, the right side is ’ ;-))

For the record:
– Busticket voor 3 tot 5 zones: AUD 7,-

The Rocks

Vrijdag 02 November Sydney

Wij zijn vanmorgen wakker geworden rond 5 uur. Let we zijn wel maar rond twee uur gaan slapen, ik wacht nog een half uur voor ik tegen Hilde begin te vertellen, blijkt dat zij ook al een half uur wakker ligt. Ik benoem ons vroege uur als ‘jetlag’, waarop Hilde: dan heb jij wel altijd jetlag. Enfin nu heeft het kind nen naam 😉 In de namiddag begint de vermoeidheid toch door te wegen. De laatste drie nachten hebben we een gemiddelde nachtrust van minder dan drie uur, als hier maar geen vodden van komen.

Opera House - day
Opera House – day

We verkennen vandaag Sydney, we kammen ‘The Rocks’ uit, het centrum, natuurlijk ook het Opera House, waarvan de architect geïnspireerd werd bij het schillen van zijn appelsien. We beklimmen de Harbour Bridge, neen niet zoals die honderden zotten die daadwerkelijk bovenop het ijzeren gebinte klimmen, maar gewoon een wandeling over de brug. Het Opera House en de Harbour Bridge leggen zich in allerlei poses en laten zich gewillig uit alle hoeken en kanten fotograferen. In de namiddag nemen we een ticket met de veerboot naar Darling Harbour waar het goed toeven is.

We openen de jacht op een fles wijn voor vanavond. Dit is echter niet zo eenvoudig, blijkbaar zijn licenties en taksen niet van de poes. Resultaat we vinden op heel ons parcours maar één etablissement waar ze het goddelijke vocht verkopen… de prijzen zijn dan ook navenant.

Harbour Bridge
Harbour Bridge

Terwijl we de stad verkennen, moeten we vandaag ook op zoek naar een kabel voor onze netbook. We hadden van thuis uit al wel een wereldconnector mee, waarmee je in principe over heel de wereld elektriciteit uit de muur kan halen ;-). De Belgische stekkers met aarding zijn zo dik dat hij natuurlijk niet in dat spelleke past… Enfin we hebben ons gerief gevonden.

Monorail Darling Harbour, Sydney
Monorail Darling Harbour, Sydney

Een tweede probleem dat we vandaag moesten oplossen was onze gsm, met wifi kan je je hier en daar behelpen, maar als je wil bellen heb je dus een plaatselijke provider nodig. Probleem is dat de providers in België software op de telefoon installeren, waarmee ze de telefoon coderen. In Europa geen probleem, maar eens buiten Europa moet de telefoon door de Belgische provider ontsleuteld worden om door providers buiten Europa te kunnen gebruikt worden. Zolang zijn onze toestellen hier eigenlijk alleen maar een duur fotokadertje. Ook de Wifi van de JHB doet het niet. Een aanpalende kroeg heeft sinds woensdag ook problemen met WiFi, We proberen morgen ergens in de stad onze verslagjes te uploaden.

Terwijl we bovenstaande probleempjes oplossen, slaag ik er in om mijn kaart van Sydney kwijt te spelen. We keren meer dan een kilometer op onze stappen terug om onze kaart terug op te eisen….wat had ge gedacht, kaart foetsie? Enfin als beloning krijgen we toch nog enkele witte Ibissen (vogel met lange bek) te zien en dat maakt het verlies van een kaart van € 7,- natuurlijk ruimschoots goed. We krijgen ook nog een stadskoala te zien die de aandacht van de mensen flegmatiek ondergaat. Lang geleden dat die de bush gezien heeft.

Witte Ibis
Witte Ibis

Morgen keren we Sydney verder binnenste buiten en maken ons ’s avonds al klaar voor de volgende verplaatsing.

Rond zes uur ’s morgens nemen we al terug de shuttle naar de luchthaven waar we in alle vroegte het vliegtuig nemen richting Cairns. Hier brengen we een paar dagen in het regenwoud door en gaan we snorkelen in het Grote Barrièrerif. Daarna vliegen we door naar Uluru, ook niet onmiddellijk een WiFi-nest. Dus voorlopig moeten jullie het stellen zonder verslagen en zonder foto’s. Ik heb het gevoel dat Yvan en Inge vanuit de rimboe van Vietnam gemakkelijker netwerk hebben dan wij hier.

Enfin het thuisfront kijkt vermoedelijk af en toe op Facebook. Daar kan Hilde met haar smartphone af en toe iets posten.

For the record: Alles is hier pokkeduur:

  • Ticket Circular Quay tot Darling Harbour: AUD 11,- voor twee personen
  • Fles wijn van Lindemans AUS 15,-
  • Brood AUD 7,-
  • Belegd broodje: tussen AUD 7,5 en 10,-

De ziel komt te paard

Niets noemenswaardigs gebeurd tijdens de heenreis….tenzij… we krijgen op de treinrit van Mechelen naar Zaventem nog een onverwachte begeleiding van een verdwaalde reiziger, toevallig onze schoonbroer, voor ons alvast een leuke verrassing, voor hem vermoedelijk een moeilijker start van de dag. Voor de rest de standaard belevenissen van een reiziger zeker… een vertraging van twee uur in Abu Dhabi, rakelings boven Baghdad vliegen, een tropische storm trotseren boven de Indische oceaan ter hoogte van de evenaar waar het vliegtuig werd omgetoverd tot een kakkewalk en als kers op de taart na de landing in Sydney niet uit het vliegtuig mogen. Er waren enkele passagiers ziek geworden tijdens de reis en de quarantainedienst van Sydney wou geen risico nemen. Men liet eerst de “bioresponsable” met een gespecialiseerde arts langskomen om de zieken te onderzoeken en te beoordelen of we in quarantaine moesten blijven of mochten ontschepen.
We zagen ons al terug vertrekken naar Brussel met datzelfde vliegtuig. Ik garandeer je dat er na 24 uur op het vliegtuig, leukere verhalen zijn die je wilt te horen krijgen.

Vluchtschema
Vluchtschema

Gelukkig konden we na een half uur toch naar de paspoortcontrole. Er wordt degelijk gecontroleerd op voedsel, plantaardige- en dierlijke producten. We moesten onze rugzakken op de grond leggen en laten oversnuffelen door een hond.

Met het Shuttlebusje naar onze jeugdherberg in het centrum van Sydney (ongeveer 13 km). Ja Steffe, ge krijg het ons niet afgeleerd ;-). Maar deze is wel bijzonder. In een kamer voor twee personen met privé badkamer én met zicht op het operahuis. Gelegen midden in de wijk “The Rocks”, hartje Sydney. Staat mee op nummer één van de jeugdherbergen, samen met die van Ancona, vinden we.

Snel wat opgefrist om toch nog eventjes de sfeer in de stad op te snuiven. Het was ondertussen al na den tienen, dus een biertje in een nabijgelegen kroeg en nog eentje op het terras van het operahuis. Indrukwekkend.

Opera House
Opera House

De ziel komt te paard en dit is ook deze keer niet anders. Onze lichamen zijn al ter plaatse maar het besef dat je er effectief bent… laat nog op zich wachten. We wapenen ons, de jetlag indachtig met koekjes en water om met ons hongergevoel de nacht door te komen.

Ik brei hier verder op de Winne zijn: For the record (overzichtje van onkosten: je gaat hier niet te zien krijgen hoeveel pinten ik gedronken heb, wel hoeveel een pint kost. Voor de omrekening naar euro moet je het bedrag delen door vijf en vermenigvuldigen met vier.)

For the record:

  • Halve liter lager: AUD 7,
  • Wijntje 20 cl idem.
  • Overnachting JH in een tweepersoonskamer € 116,-
  • Shuttlebusje van Luchthaven naar JHB 15 AUD per persoon