Alle berichten van hilderik

Mijn naam is Erik, sedert 1985 getrouwd met Hilde. We hebben drie kinderen, twee kleindochters en twee border collies. Intussen al ettelijke malen verhuisd, maar onze vaste stek gevonden in de Elzestraat, Sint-Katelijne-Waver. De wereld verkennen is onze topprioriteit. Gelukkig reizen we allebei graag en hebben we een gezamenlijke voorkeur voor een bepaalde manier van reizen: basic, zoveel mogelijk contact maken met de plaatselijke bevolking en cultuur. Bloggen doen we al van bij het prille begin van onze gezamenlijke reizen: eerst op papier, later op het internet.

On Y danse…

Foto’s Vallon-Pont-d’Arc
Foto’s Avignon
Polarsteps

Zonneklopper

Drie nachten zonder elektriciteit, ons zonnepaneel moet eindelijk maar eens in zijn kaarten laten kijken. Toegegeven het is een beetje spannend maar het zonnepaneel heeft met glans de test doorstaan.

Bij den boer

We hebben dan uiteindelijk toch doorgebeten en op een France Passion plaats gestaan, de eerste indruk was misschien niet uitmuntend, je weet dat je ergens op de boerderij achter een of andere hangar zult gestald worden. Het zicht naar voren was alvast dik in orde. We zagen uit op de wijngaard van de boer. Tenslotte zijn we hier om de steek te verkennen, we staan daar veilig, het kost niets en onze wijnvoorraad moest dringend aangevuld worden.

Dangerous

Wij bevinden ons in Vallon-Pont-d’Arc city. Nadat we geïnstalleerd zijn, trekken we naar zijn beroemdste monument de Arc. We trekken er te voet op uit en moeten de eerste kilometer steil omhoog. We dalen daarna weer een heel stuk om opnieuw omhoog te gaan. We raken niet alleen het noorden kwijt maar ook onze moed om terug te keren naar het laatste merkpunt als we merken dat we verkeerd zitten. We zien beneden ons de baan en kiezen voor de onveilige weg naar de Arc. De auto’s vliegen ons op de veel te smalle weg voorbij. Ik heb het gevoel dat we tegen zeven kilometer per uur naar onze bestemming gaan. Als er dan nog tunnels onderweg opduiken, zetten we het zowaar op een lopen om zo snel mogelijk van die gevaarlijke baan af te zijn.

Vallon-Pont-d’Arc

We waren hier aan de Arc zowat 37 jaar geleden op een van onze eerste reizen samen. We herinneren ons ondanks de grootsheid van de Arc geen van beiden deze omgeving. Vermoedelijk hadden we in die tijd meer oog voor elkaar… Pas op 😉 niet dat we dat nu niet meer hebben <3.

Jaguar

We verwennen ons met een ijsje en een drankje en besluiten om de terugweg op een comfortabelere manier aan te vatten. We laten een taxi komen. Blijkbaar is de eigenaar die een taxi voor ons opbelt bevriend met een luxe taxi bedrijf want ze komen ons halen met een Jaguar met zonnedak. De prijs was navenant, maar hoe dikwijls krijg je de kans om bezweet in een Jaguar te kruipen?

We gaan nog wat wijn proeven bij de boer en slaan wat extra voorraad in. Wij zijn de laatste jaren verhangen aan Argentijnse en vooral Chileense wijn en moeten op onze tong bijten om de aroma’s van die Franse wijnen terug wat te plaatsen. Mijn schoonvader zaliger, oenoloog en fervent favoriet van Franse wijnen, draait zich om in zijn graf als hij dit moest horen.

Na een geweldige nachtrust, de vorige was verschrikkelijk, pikken we nog een plaatselijke markt mee in alle vroegte. We respecteren natuurlijk de coronaregeltjes, maar op dit vroege uur zijn we zo goed als de enige passanten op de markt.

Tsjonge tsjonge….

Onze gps is ingesteld op GAP/Haut-Alpes, maar als we wegwijzers van Avignon/Vaucluse zien, en met de nieuwe maatregel dat rode zones niet verboden zijn maar af te raden, kiezen we na veel twijfel toch voor Avignon dat in rood gebied ligt. De kleur van de zones veranderen hier zo snel van kleur zoals ze in België van formateur, preformateur of weet ik hoe nog allemaal ze het circus in de wetstraat met titels bekleden. Ik wil hier, voor dat ik alle zonden van Israël over mij heen krijg, er bij vermelden dat we in onze eigen bubbel zitten, we gebruiken ons eigen toilet, douche, als we in rode zones zijn koken we zelf en lopen constant met dat vreselijke mondmasker rond. We mijden drukke plaatsen en hebben weinig of geen contact met andere mensen. OK dit getuigt niet van het grote voorbeeld, maar we doen geen gekke dingen. In acht gnomen dat België en met vlag en wimpel onze eigen provincie nog iets roder kleurt… Hoewel, in Marseille en Aix-en-Provence gaan ze terug in lock-down en moeten alle café’s en restaurants sluiten. Daar blijven we dus weg.   

Le Pont

OK zoals ik al zei, geen terrasjes, geen restaurants en drukke plaatsen mijden. Dit lukt  voortreffelijk, nergens is er grote drukte. We werken drie schitterende wandelingen af met natuurlijk als kers op de taart…u raadt het al: le pont de Saint-Bénezet, beter gekend als de pont d’Avignon. Ook het pauselijk paleis moet er aan geloven. De rondleiding is aan de hand van een tablet met een zeer interactief programma. Je waant je met momenten in de jaren dertienhonderd.

We pikken ook nog enkele imposante kerken mee en enkele musea die zeer de moeite zijn en bovendien gratis. De mondmaskers die we de hele tijd dragen zijn wel een serieuze domper op de feestvreugde maar dit is de enige manier dat we hier op een verantwoorde manier kunnen verblijven.

Hop naar het zeetje

Vanmorgen ruilen we de rode zone ‘Vaucluse’, waar we ons  eigenlijk niet echt comfortabel voelen in voor het iets veiligere ‘Aude’ dat oranje kleurt. Ook hier is het eigenlijk nog altijd oppassen geblazen. We maken een eerste stop in Fleury, waar we terug gebruik maken van een camperplaats op amper vijfhonderd meter van de zee. De wind waait hier stevig vanuit het binnenland richting zee. We moeten stevig inbeuken tegen de wind die met momenten de kuren van een kleine ‘Odette’ vertoont.

Ook hier kiezen we voor onze eigen keuken, om alle risico’s tot een minimum te herleiden. Morgen trekken we nog een stukje verder in het land van de Catharen richting Narbonne.

Departementtittis

Oogsttijd

Foto’s Arbois

Foto’s Nonières

Polarsteps

Het oogsten is zowat overal voorbij, de druiven in de Champagne, de appels en peren in Limburg, de druiven in de Elzas. Overal waren we getuige van honderden plukkers kromgebogen om al het sappige fruit in hun manden te laden, om het daarna in grote bakken over te kappen. De coöperaties die de druiven in lekker vocht omtoveren, kloppen overuren. De vrachtwagens rijden er af en aan om hun oogst af te kappen in lopende banden die de grote kuipen vullen waar de druiven worden geperst zodat de gisting kan beginnen.

De oogst is binnen

Zwalpen

Onze route leidt ons nu verder naar het zuiden van Frankrijk, zwalpend tussen de rode zones. Een enkele keer moeten we door een rode zone rijden, zonder dat we ook maar één voet aan grond zetten. We vergewissen ons daags voor we vertrekken op de kaart van het VRT-nieuws of het veilig toeven is in dat departement. In combinatie om een geschikte camperplaats, camping of een France Passion-verblijf bij een boer te vinden, is dit een hele opgave. Als je dan nog probeert om rekening te houden met de weerberichten is het bijna onbegonnen werk.

Campercontact

We schrappen dus de factor ‘op zoek naar goed weer’. Om een camperplaats te vinden, alleen voorbehouden voor motorhomes heb je een app: campercontact. Meestal zijn deze gratis of moet je ergens bij een plaatselijke handelaar om jetons gaan voor water of voor het lozen van de cassette van het toilet. In de hoop natuurlijk dat je hier iets drinkt of koopt, maar zeker geen verplichting. Vorige nacht in Arbois stonden we recht tegenover het kerkhof, veel hinder heb je daar niet van. Trouwens prachtige plaats voor een viertal motorhomes. Met vlakbij het zeer authentieke dorpje. Veel mogelijkheid om te fietsen en wandelen. Fietsen is wel voor gevorderden… wij laten onze fietsen dus in de garage staan.

Camperplaats Raucoules

France Passion

France Passion is opgezet door wijnboeren, veetelers, kaasboeren, enz… waar je voor één nacht gratis op hun bedrijf mag staan, in ruil voor aankoop van hun wijn of wat kaas. Ook hier weer geen verplichting. Onze eerste ervaring met deze laatste was niet al te best. In Arbois lieten we deze beker aan ons voorbijgaan. De plaats die we daar kregen was ergens achteraan de boerderij waar de boer zijn afval lag, tussen de verroeste machines, echt geen gezellige aanblik. In Nowack bij de champagneboer hadden we dan weer een betere plaats, maar kregen we wel onder onze neus gewreven dat we duidelijk op voorhand moesten aangeven dat we lid zijn. Met andere woorden, anders kregen we als lid van France Passion, geen plaats op hun camping maar omdat het gratis is een plaats achter hun hangar. We gaan die France Passion nog wel eens uittesten, wij zijn geduldige mensen, maar er zijn natuurlijk grenzen.

Louiske

Arbois op zich is natuurlijk een meer dan interessante stop, en niet in het minst voor de geschiedenis van zijn beroemde inwoner Louis Pasteur. De vader van de Oenologie, wegens zijn onderzoeken in de gisting van wijnen, maar vooral wegens zijn ontdekking van het serum tegen hondsdolheid. Je kan er zijn geboortehuis bezoeken en een wandeling maken rond het dorp waar hij geleefd heeft. De wandeling is net zoals in Colmar voorzien van pijlen op de grond. In Colmar volgden we de pijlen van zijn bekendste inwoner, Bartholdi, de bedenker van het vrijheidsbeeld. Hier in Arbois volgden we de pijlen die voorzien zijn van een microscoop die natuurlijk verwezen naar het laboratorium van Pasteur, dat we trouwens ook bezochten.

Tol mijden

Dit is tot nu toe de volgorde van de departementen die we aandeden. Haute-Rhin, Jura, Haute Loire, Ardèche, waar we vanmorgen na een korte rit zijn toegekomen. Vanmorgen heb ik zelf de rit kunnen uitrijden. Ik word weer geplaagd door helse rugpijnen wat het autorijden bijna onmogelijk maakt. Ik heb vooral last van de kuipzetels met hun herniasteun. Dus de vorige ritten heeft Hilde bijna alleen voor haar rekening genomen. We hebben de gps zodanig ingesteld dat we de péage vermijden. We rijden dus op de route nationale, vaak niet al te breed, en dus altijd opletten geblazen, voor de voorbijvliegende vrachtwagens die ook tol willen uitsparen. Zo kun je met het geld dat je daarmee uitspaart heel wat langer rond toeren hier.

Camperplaats Nonières

Slakkengangetje

De camperplaats van Nonières, is er eentje om in te kaderen, we staan hier vlakbij een meer. Om er te geraken moesten we over een oude brug waar we minder dan tien centimeter langs beide kanten van onze camper hadden. Het weer is zeer wisselvallig maar we negeren het beetje nat en maken een stevige wandeling in de buurt. We zijn beiden nat tot op ons vel. Morgen geven ze gelukkig iets beter weer, maar de drang om verder te rijden is groot. We voelen ons net een slak die zijn huisje ook altijd bij heeft. Wij moeten het gelukkig niet dragen.

La douce France

Covid-19

Foto’s Elzas

Covid-19 het woord dat niemand deze dagen nog wil horen, heeft onze planning het voorbije jaar danig in de war gegooid, trouwens niet alleen bij ons, maar bij vele anderen, die veel bekaaider uit deze periode zullen komen. Onze Madridreis die in het water viel, onze reportages die niet konden doorgaan, al mijn optredens zowel met de Fasons als met de Elzefolks die gewijzigd werden. Als klap op de vuurpijl onze reis naar Tanzania die gecanceld werd.

Dat die laatste zal terugbetaald worden is een lichtpuntje, Ryanair daarentegen speelt verstoppertje en daar vrees ik voor onze centen.

Kosten

Dit maakt dat een aankoop die eigenlijk pas voor binnen drie jaar was voorzien, ineens in een stroomversnelling is gekomen. Een motorhome, zowat het enige waar we samen tijdens de heropstart na de lockdown samen mochten naar gaan kijken. Honderden zijn er de revue gepasseerd. Uiteindelijk hebben we onze gading gevonden in Hoogstraten bij Vanomobil. Het is een Lyseo Time geworden van Bürstner, degelijke Duitse kwaliteit waar maar weinig ander merken tegenop kunnen… voor ons dan toch. Ieder diertje zijn peziertje zeker.

On the road

Ondertussen hebben we niet alleen de maidentrip (Westvleteren) achter de rug, maar ook Nollekes Winning in Schalkhoven, Nowack in de Champagnesteek. Ook een testrit met onze kleindochters Merel en Roxane in Kelchterhoef in Houthalen-Helchteren kon niet achterblijven én een uitstap met onze viervoeter Jarik in Tro do Way in Bertogne heeft de test met onze motorhome met glans doorstaan. We testen onze fietsen die we moeiteloos in de garage krijgen van onze motorhome, toch vaak iets minder moeiteloos de heuvels rond Schalkhoven. Onze botinnen halen we ook terug boven en verslijten ze in de verschillende streken hierboven genoemd. Onze fysiek kan er alleen maar op vooruit gaan.

Champagnestreek

Straffe ontmoeting

Klaar dus voor het grote werk. Bloggen zal in deze constellatie niet dikwijls gebeuren, maar een rustdag als vandaag zullen er wel meer komen en dan kan een blogje er wel af. Natuurlijk zal de locatie iets minder tot de verbeelding spreken en of we er een reportage van zullen maken valt al helemaal te betwijfelen. Onze start is er echter al eentje om in te kaderen. Als we bij de eerste stop in Heiderscheid camperplaats Fuussenkaul oprijden en we ons parkeren zien we dat we naast Hilde haar broer Luc staan. Hoe klein is deze wereld toch. Zijn vier jongens, zoals hij ze altijd zelf noemt, zijn ook van de partij. Vier Chihuahua’s die de hele avond een grote mond opzetten, en elkaar met momenten willen opeten.

Ravijn

We brengen een aangename avond door en zijn blij dat we Luc wat kunnen troosten met de jaargetijde van het overlijden van zijn vrouw. Als we ’s avonds afscheid nemen en willen gaan slapen doet Luc een ongelukkige stap achteruit en tuimelt tien meter de afgrond in en komt tot stilstand tegen een boom. Als we zien dat hij blijft liggen en versuft is door de klap tegen de boom, laat ik mij langs de netels naar beneden zakken om poolshoogte te nemen. Hij ligt daar volledig versuft, zijn armen en benen vol met bloed. Ook zijn aangezicht zit onder het bloed.

Ik help hem recht en probeer hem mee naar boven te sleuren, ik moet op de  steile helling tussen de netels tot het uiterste gaan om hem boven te krijgen. Het laatste stuk kan Hilde meehelpen om hem terug op het vlakke te krijgen. Hij is bij bewustzijn maar kan zich amper bewegen. Ondertussen kuist Hilde al het bloed van zijn aangezicht en ze merkt dat ik ook helemaal onder het bloed zit. Een tak is een stuk in mijn been gedrongen en ook mijn kleren hangen vol met bloed.

Sodazout

Als we overwegen om de 112 erbij te halen kruipt Luc rechtop en nadat we ons verzekerd hebben dat alles terug in orde is wachten we tot hij in zijn motorhome is binnengegaan alvorens we zelf onze wonden gaan likken. Mijn benen branden van de netels. Hilde legt mijn kleren in koud water met sodazout (die heeft toch aan alles gedacht) om de bloedvlekken te laten oplossen. Wij nemen sodazout mee, het goedje waar we in Zuid-Amerika nog overgelopen hebben, om onze vuilwatertank mee uit te spoelen en geurtjes tegen te gaan.

Daags nadien zijn we maar wat blij dat Luc al in de weer is met zijn honden en buiten een eer dat wat gekrenkt is, nog wat schrammen en builen heeft opgelopen. Nadien vertelt hij ons dat een wespensteek, waar hij allergisch voor is, de oorzaak zou kunnen geweest zijn van zijn val.

Tanken en ooievaars

Wij vertrekken naar onze volgende locatie, maar niet zonder nog even te profiteren van de goedkope diesel in Luxemburg. We rijden Frankrijk binnen en hoeden ons voor de rode zones. We slalommen tussen de rode zones door en na driehonderd kilometer, nestelen we ons in het departement Haut-Rhin in het dorpje met de leuke naam Riquewihr. Op de camping lopen de ooievaars rond alsof het hondjes zijn. Ze worden hier duidelijk verwend door de campinggasten, want ze kijken overal of er niets te rapen valt.

Vanop de camping is het een kleine 2 kilometer stappen naar het oude stadcentrum dat we al een paar keer bezocht hebben, maar waar een mens niet op uitgekeken raakt.

Ook Colmar moet er aan geloven dat met de fiets amper 12 kilometer verder ligt. Daar genieten we van een grote wandeling langs vele bezienswaardigheden die de stad telt.

Toulouse

Foto’s Toulouse 30 januari 2020
Foto’s Toulouse 31 januari 2020
Foto’s Toulouse 1 februari 2020
Foto’s Albi 2 februari 2020
Foto’s Carcassonne 3 februari 2020
Foto’s Toulouse 4 februari 2020

Visigoten

We verkassen naar de voormalige hoofdstad van de Visigoten, de stad aan de Garonne, prefectuur van de Haut-Garonne, hoofdstad van Occitanië of Catalaans Frankrijk: Toulouse. Gelegen in de Midden Pyrenneeën. We vertrekken in Charleroi en nog geen dertig bladzijdes in mijn boek of een dik uur later, landen we in Toulouse

Vertrek vanuit Charleroi
Vertrek vanuit Charleroi

Afspraak in Ransart

Maar voor we hier landen hebben we nog een afspraak in Ransart, een dorpje vlakbij de luchthaven van Charleroi, waar we de nacht doorbrengen voor onze vlucht naar Toulouse. Hilde werkt eerst nog een cursus af om haar fotoskills wat fine the tunen en daardoor vertrekken we pas rond negen uur dertig, het voordeel hiervan is dat er geen noemenswaardig verkeer meer is en we op minder dan vijfenveertig minuten op onze bestemming zijn.

We avontuurden dit al eens eerder, een overnachting en ons ouwe getrouwe bus parkeren voor de vijf komende nachten op een veilige parking bij het hotel. Bovendien worden wij gebracht en opgehaald op de luchthaven. Vorige keer verbleven we daar tussen twee vluchten door naar Sofia en Boekarest en werden we dus twee keer weggebracht en opgehaald op nachtelijke uren: inbegrepen in de prijs voor een luttele 60 euro toen, één overnachting en parking inbegrepen voor tien nachten. Nu kost het alvast 72 euro. Wat promotie voor dat hotelletje is hier dus meer dan op zijn plaats. Voor onze parking alleen hadden we al een stuk meer betaald.

Jeanne d’Arc

Zodra de deuren van het vliegtuig opengaan, voelen we de warme lucht door het vliegtuig waaien. De grond is nog wat vochtig van de regen die we tijdens onze landing in de verte zagen, maar de zon vecht zich een weg door de vochtige wolken en wint het pleit. We nemen aan de luchthaven een tram naar het centrum en aan het Justitiepaleis nemen we nog een metro naar de halte Jeanne d’Arc waar we vlakbij ons onderkomen voor de komende nachten uitstappen. Ons appartementje bevindt zich op de derde verdieping, zonder lift, drie verdiepingen hoog. Dat zal onze fysiek nog wat aanscherpen.

De Garonne bij valavond

We laten onze rugzakken achter en vertrekken onmiddellijk voor een eerste verkenning van de stad. Deze laat zich goed lezen en na een bezoekje aan de office du tourisme zijn we een kaartje rijker en zullen de komende dagen onze weg zeker niet verliezen in deze vierde grootste stad van Frankrijk.

Doelloos ronddwalen

We steken het kaartje in onze rugzak en laten ons leiden door de aangename straatjes en geven ons volledig over aan de verleidingen van deze aangename stad. We genieten van het doelloos ronddwalen in de smalle steegjes tussen de hoge huizen in rode baksteen en laten verwondering de overhand nemen.

Drone boven de Garonne

Als de ondergaande zon de wolken volledig tot overgave dwingt en de hemel rood laat kleuren haal ik mijn drone boven en drijf ik mijn nieuw speelgoedje over de Garonne en laat de Pont Neuf de protagonist van mijn eerste filmpje in Frankrijk spelen. De nabijheid van de luchthaven (minder dan 10 kilometer) Toulouse Blagnac, noopt mij om mijn vlucht niet te lang en zeker niet te hoog te laten verlopen. Trouwens iedere keer we de drone in een ander land loslaten, worden in het toestel de nieuwe reglementen van dat land aangepast. In Frankrijk mag je tot 150 meter hoog gaan (in België mag je maar 10 meter hoog). In een agglomeratie of in de nabijheid van een luchthaven mag je eigenlijk niet vliegen. Mijn adrenaline om het toestelletje boven de Garonne te laten vliegen, gaat de hoogte in.

Dronevlucht boven de Garonne

We blussen de adrenaline in een Ierse pub met het Ierse zwarte vocht voor mij en gemberbier voor Hilde en dwalen de rest van de avond door de stad die Clovis op de Visigoten wist te veroveren.

Constellation

Onze eerste nacht op Franse bodem was geen vijfsterrenslaapje maar het vooruitzicht van het Euroscopia-museum en de montagehallen van Airbus wissen het tekort aan slaap uit onze ogen. Met de T1-lijn van de tram overbruggen we de afstand van het centrum naar Constellation. We kregen al meteen een ontgoocheling van jewelste te verwerken, de montagehal is maar enkele dagen van de week te bezoeken en alleen op afspraak… vandaag niet (was nergens terug te vinden). We nemen vrede met het museum Aeroscopia. Gelukkig krijgen we hier waar voor ons geld. Een afspraak met de geschiedenis van de Europese luchtvaart. Ik laat mijn water net niet lopen bij het zien van al die luchtwaardige tuigen. De Concorde, al de verschillende modellen van Airbus, bijna allemaal kan je ze ook langs de binnenkant bezoeken. Ook militaire modellen staan in dit museum te blinken. De super Guppy loopt in de hangaar met alle aandacht weg. Gisteren zagen wij zijn opvolger boven ons hoofd vliegen: de Beluga XL. Een monster van een vliegtuig waar ze zonder moeite een ander vliegtuig in kwijt kunnen.

Airbus 380

Als we buiten op het tarmac echter oog in oog komen te staan met de Airbus 380 verliest al het voorgaande zijn glans. Dit vliegtuig overtreft al de vorige met vlag en wimpel. De sierlijkheid en grootsheid van dit vliegende wonder spreekt tot de verbeelding. Hoe krijgen ze het verdikke voor elkaar om zo maar eventjes bijna 900 mensen tegelijkertijd de lucht in te krijgen. Ik geraak niet uitgekeken op dit technische wonder. Onze niet-vliegschaamte krijgt hier een serieuze deuk, een vlucht met dit wonder tussen Parijs en Singapore – zo’n slordige 11.500 kilometer – zou zo maar eventjes 280 liter kerosine verbruiken… per persoon. Met ons beide heen en terug dus meer dan 1000 liter… pffft. Moet er nog kerosine zijn ;-)?

Airbus 380

De temperatuur flirt met de twintig graden en we laten de duizend liter kerosine voor wat ze zijn en verdiepen ons in de geneugten van het zuiden van Frankrijk.  

Junkies

Opvallend toch wel hoeveel junkies hier rondlopen, bovendien hebben ze vaak nog enkele viervoeters in hun spoor. Voor zover wij het zagen vallen ze de mensen niet lastig maar sommigen hadden niet een maar meerdere honden bij. Als ze elkaar dan opzochten lagen ze daar vaak met meer dan tien honden ergens te niksen. Dit doet evenwel niets af van het veiligheidsgevoel dat je in deze stad hebt.

Onze eerste avond doen we ons tegoed aan een lokale specialiteit: cassoulet.

Victor Hugo

We keren de stad binnenste buiten. Kathedraal, basiliek, kerk, Capitool, geen enkel monument laten we onberoerd. Alle monumenten, kerken of gebouwen uit de doeken doen zou ons te ver leiden. Als je op google, ‘Toulouse’ intypt vind je veel interessantere informatie. De buurt rond Carmes is zeker nog het vernoemen waard. De gezellige drukte rond de overdekte markt, catalogeer ik als een must see in Toulouse. Trouwens ook de overdekte markt zelf, een van onze favoriete plekken tijdens het bezoek aan een stad is met zijn plaatselijke verse producten een zalige haven om aan te leggen. De overdekte markt Victor Hugo krijgt een streepje meer.

Albi aan de Tarn

Onze vierde dag nemen we ondertussen de zuiderse mentaliteit aan en doen het een stuk rustiger, zodanig rustig dat we onze trein naar Carcassonne net niet halen. ’t Is te zeggen, we konden nog net op de trein springen, toch een garde laat ons er even snel weer afspringen als hij hoort dat we geen ticket hebben. Eentje op de trein kopen zou ons een fikse boete opleveren. We laten deze boete met graagte aan ons voorbij gaan en bekijken de alternatieven. Albi een historische stad op een dik uur met de trein is een volwaardig alternatief. We bietsen twee tickets uit een automaat en voor we het goed en wel beseffen zitten we op een trein richting Albi, een stad in het zuiden. Het is de hoofdstad van het Franse departement Tarn met de gelijknamige rivier die er doorstroomt.

Film Albi

Albi

Chauvinisme

Ook wel de rode stad genoemd vanwege de kathedraal die met rode bakstenen is gebouwd. Overigens een prachtige kathedraal Ste-Cécile d’Albi, één van de grootste bakstenen gebouwen in Europa. De mensen in Albi, de Albigeois, de vroegere Katharen, de ketters die vervolgd werden door de kerk, zijn ondertussen echte Fransen waar het chauvinisme vanaf druipt. Soms zeer terecht als het om hun producten gaat. Of het nu boeken zijn, fruit, groenten, vis of vlees, ze stallen hun waar uit met de grootste zorg en zo verleidelijk dat je niet anders kan dan jaloers zijn op zoveel liefde voor hun producten. Hun museum van de vermaarde schilder ‘Toulouse-Lautrec’ is natuurlijk om ongelofelijk fier op te zijn.

De kathedraal en de omgeving rond de oude brug is de moeite, de rest van het stadje kon mij niet echt bekoren. Als we in de namiddag de drone bovenhalen en boven de Tarn laten vliegen is het toch weer even kicken geblazen.

Als de zon zich richting horizon begeeft, keren we terug naar het station. Omstreeks halfzes zijn we in Toulouse, het is er nog altijd 23 graden. Morgen beloven ze nog warmer…

Rendez-vous met de trein

Dag vijf zijn we wel op tijd voor ons rendez-vous met de trein naar Carcassonne die zijn reis nadien verder zet naar Marseille. Ons einddoel vandaag is echter Carcassonne met zijn oude gefortificeerde stad. Het is maandag en heel de regio ligt op die dag zowat plat. Gelukkig kunnen we echter wel in de basiliek een kijkje nemen en een toer maken in het kasteel. Prachtig gerenoveerd overigens, maar verder valt hier niet veel te beleven. We maken een wandeling tussen de dubbele muren van het kasteel en ook nog eentje buiten de omwallingen. We dwingen ons stappentellertje naar de dertigduizend eenheden.

Film Carcassonne

Carcassonne

Als we hier onze drone willen oplaten om een overzicht te krijgen over de stad, weigert hij dienst. Mijn besturingssysteem geeft aan dat we in een no-fly-zone zitten (D-zone) en dit kleinood is zodanig ingesteld dat hij dan zelfs niet kan/wil opstijgen. De luchthaven is op minder dan drie kilometer in vogelvlucht. Als we een Ryanair-vliegtuig rakelings boven ons hoofd zien landen is dit dus niet verwonderlijk dat mijn tuig niet naar boven kan… stel je voor.

‘De Kuiper’ van Vilvoorde

Net als gisteren sporen we vroeger terug naar onze thuishaven dan voorzien. Tegen zes uur zitten we – alle vensters geopend – op ons appartement te genieten van wat aperitief en bijhorende hapjes. We beseffen dat onze journey er alweer opzit. Onze kampvuuravond in de stad, die we per ongeluk aandeden, vieren we in een populair entrecote restaurant waar ze in rijen staan aan te schuiven om bediend te worden. Dit is zowaar ‘De Kuiper’ van Vilvoorde in Toulouse.

Per ongeluk

Ik hoor jullie zeggen ‘per ongeluk?’… Inderdaad het was aanvankelijk de bedoeling om rechtstreeks voor een vijftal dagen naar Carcassonne te gaan. Echter door een of ander, wat ons betreft gelukkig toeval, besliste mijn ondoorgrondelijke smartphone ervoor dat we in Toulouse terecht kwamen. Vraag mij niet hoe dat mogelijk is en ook niet dat ik achteraf nog extra 16 euro moest betalen om de data te corrigeren. Misschien moet ik mijn zondagavondenthousiasme gescheiden houden van mijn wil om dingen te concretiseren. Alhoewel, zo zijn er al tal van leuke projecten ontsproten aan ons vermogen om elkaar te enthousiasmeren.

Morgen hebben we nog een marktbezoek en een museumbezoek op onze agenda staan en dan kunnen we weer aftellen naar ons volgende avontuur. Als er geen noemenswaardige gebeurtenissen plaatsvinden horen jullie ons weer op een van onze volgende esbattementen.

Vaarwel, wij moeten gaan

Onze laatste dag in Rusland is druilerig, de wolken laten hun tranen vloeien, ook zij weten dat we vandaag het land uit moeten. Dit mag je eigenlijk letterlijk nemen: ‘moeten’, ons visum vervalt vandaag dus wat dat betreft zijn de Russen meedogenloos.

Beroemd in Vega

Ook het hotel is ‘meedogenloos’, om 12 uur buiten. We hebben vanmorgen nochtans een uur verspeeld omdat de batterijen van het deurmechanisme leeg waren. Tot twee maal toe naar de receptie beneden moeten gaan, waar ze dachten dat onze magneetkaart die toegang verschafte in de kamer door onze bankkaarten onklaar was gemaakt. In het Bolshoi had ik veel beziens als ik mijn stroot openzette. In Vega-hotel kennen ze mij nu ook en niet van het zingen. Ik kan deze keten niet echt aanraden, dit zijn vrij grote blokken waar er per blok meer dan duizend kamers zijn, speciaal neergepoot voor de olympische spelen in 1980. Er is rond deze mastodonten een klein dorp ontstaan: Izmaylovo, daar waar ze een Kremlin hebben gebouwd met musea over verschillende ambachten met annex marktplaats: een ware toeristenval.

Roltrappen

Er zit dus niets anders op dan onze rugzakken te maken en achter te laten in de ‘cloakroom’.
Het wordt bijna een dagelijks ritueel, we bezoeken nog twee metro’s met een zeer bijzonder interieur. Bij de halte ‘Park Pobedy’ nemen we eventjes de roltrap naar boven en terug naar beneden. Dit is de langste roltrap ter wereld. Het duurt drie minuten van boven naar beneden, tegen een snelheid hoger dan de gemiddelde roltrapsnelheid. Ik schat dat hij ongeveer een tweehonderd meter lang is. Indrukwekkend!

Jordaens uit Rusland

We pikken nog het Pushkin museum of fine arts mee, waar er op dat ogenblik een tentoonstelling is van Jordaens. Dit zijn alle schilderijen van Jordaens die verspreidt over heel Rusland voor de gelegenheid van deze tentoonstelling hier zijn samengebracht. Een Vlaamse schilder om fier op te zijn. We nemen in schoonheid afscheid.

Veel te snel

Er rest ons niets anders dan onze rugzakken op te halen in het hotel, we nemen het openbaar vervoer naar de luchthaven Sheremetyevo. Die laatste dag is er vaak te veel aan, maar we zijn onderweg en voor we het goed en wel beseffen staat in Zaventem mijn zus Greta en onze schoonbroer Luc ons op te wachten. Het gaat altijd zo snel, het is alsof we niet weg geweest zijn.

Rusland, wat zal ik er van zeggen

Een algemeen beeld schetsen van Rusland is quasi onmogelijk, we legden meer dan 9000 kilometers per trein af in dit onmetelijke land en de mensen zijn er zo divers, dat het onmogelijk is om ze allemaal over een kam te scheren. Wat ze wel allemaal gemeenschappelijk hebben en waar ze in Europa vaak een verkeerd beeld over hebben is dat ze enorm vriendelijk zijn. We zijn veel te weinig van de grote steden weggeweest, dus hebben we niet echt een beeld van het platteland, zoals Martin Heylen dat schetste in zijn ‘Terug naar Siberië’, maar we hebben het gevoel dat ze in dat programma de extremen wat opzochten.

De levensstandaard is er zeker zo hoog als in België, wij hebben zelfs het gevoel dat er in de grote steden, meer welvaart is, de technologie verder geëvolueerd en dat ze in heel Europa een puntje kunnen zuigen aan de netheid en orde die we hier te zien kregen.

Voorkeur

Van Perm en Irkoetsk, maar vooral van Moskou zijn we helemaal weg. Ik vermoed dat het niet de laatste keer is dat we daar zijn geweest. We moeten tenslotte nog eens terug voor Sint-Petersburg, en je kan er donder op zeggen dat dit via Moskou zal zijn.

Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto
Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto

En dan nu…

We hebben jullie weeral vier weken bestookt met foto’s, blogberichtjes, Facebook, Instagram en dit jaar ook met Polarsteps en video. Wij zijn alvast altijd in onze nopjes als we onze reflectie van een land met iedereen kunnen delen. Bedankt ook weer om zoveel leuke reacties te posten. Op moeilijke momenten is dit toch altijd een extra stimulans om voort te doen. Dit is dus voor deze reis ons laatste bericht, vanaf nu kunnen jullie terug vrij ademen en zijn jullie weer enkele maanden van onze schrijfsels af… alhoewel ik heb nog wat verlof over dit jaar, dus je weet maar nooit.

We eindigen altijd met plannen voor onze volgende grote reis. We geven er allebei alvast de voorkeur aan om iets later op het jaar te gaan en waar we deze keer de natuur een hoofdrol laten spelen. Dit jaar was dat omwille van zware winters in Rusland niet aan de orde. Alhoewel de rit in de winter op de trans Siberische een stuk feeërieker is dan in de zomer… nu ja zomer, gevoelstemperatuur van -3 kan je bezwaarlijk zomer noemen.

Dus terug ten vroegste half oktober vertrekken, en wat de bestemming betreft, zijn we er nog niet uit. Ik zie Afrika volledig zitten, terwijl Hilde Canada naar voor schuift… maar dan vrees ik dat we al in mei moeten vertrekken, want in november in Canada…

Hilde houdt minutieus een roadbook bij met prijzen, bezienswaardigheden, praktische zaken zoals hoe en waar je visum kan krijgen of o.a. treintickets kan bestellen, adressen en onze aanbevelingen van hotels. Ook dit delen we graag met jullie.

Bedankt Johan om mijn taken vijf weken over te pakken, hou het nog een week vol dan kan ik nog een weekje nagenieten zonder kopzorgen in Molenbeek ;-)).

Presentatie Zuid-Amerika

Op 16 oktober geven we in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver een presentatie van onze reis naar Zuid-Amerika. We nodigen iedereen van harte uit om mee te komen genieten van verhalen, foto’s en film van deze wonderbaarlijke reis en anders… Tot in Afrika of Canada

Signatuur Hilderikopweg.eu

Roadbook Trans Siberische Spoorlijn
Foto’s

Vanop het water

Foto’s Moskou, dag 4
Video
Polarsteps

Clockwise of counterclockwise

Een zonovergoten dag vandaag met maar liefst 20°C. Het is bijna niet te geloven. We halen terug onze zomertenue boven.

We starten met nog twee bijzonder mooie metrostations, Elektrozavodskaya en Arbatskaya. De volledige lijst met de bijzondere metrostations vind je terug in ons roadbook. Nog een leuke wetenswaardigheid, bron Wikipedia:
De rijrichting van de ringlijn valt op te maken uit de omroepstem. Een mannelijke stem kondigt de stations aan als de trein met de klok mee rijdt en een vrouwelijke stem als de trein tegen de klok in rijdt. Bij de radiale lijnen geldt dit principe voor respectievelijk de treinen richting het stadscentrum en naar de buitenwijken.
Wat mij betreft, alleen de metro’s zijn een bezoek aan Moskou waard.

Tussen Tsaar, Stalin en Yeltsin

We trekken vandaag na het metro-intermezzo naar de kathedraal van Christus de Verlosser. Dit is met kop en schouder de mooiste kerk/kathedraal die we vanbinnen zagen. Hier hangt trouwens heel wat geschiedenis aan vast, om een heel lang verhaal kort te maken: een kerk waar 70 jaar aan gebouwd is op verzoek van de Tsaren, in Stalintijd afgebroken omdat tijdens die periode religie in de USSR niet was toegelaten, later onder Yeltsin terug opgebouwd naar het originele ontwerp en pas in 2000 ingewijd. Trouwens een boven en een benedenkerk. In één woord ‘magistraal’. En zoals bij de meeste kerken in Rusland, verboden te fotograferen vanbinnen.

Christus de Verlosser kerk, Moskou
Christus de Verlosser kerk

Ge zoudt ze soms…

We zien vooraleer we de kerk binnengaan een ticketoffice en denken dat we hier een toegangsticket voor de kerk moeten aanschaffen. De toegang tot de kerk is gratis, maar hier kunnen wel een ticket kopen voor een boottocht. Zeer toeristisch, toch kopen we een ticket, want vanop het water krijg je toch meestal een ander zicht op de stad. De boot zou vertrekken binnen 20 minuten… tijd genoeg denken wij. We haasten ons naar de wat verder gelegen kade en staan daar te wachten op het vaartuig dat ons Moskou vanop de gelijknamige rivier zal laten zien. Na een half uur voel ik aan mijn water dat er iets verkeerd is. Ik zie toevallig dat manneke dat ons dat ticket heeft verkocht aan de overkant van de straat. Ik daar naartoe met de vraag waar onze boot blijft. Oh zegt hij, vandaag vertrekken ze pas om tien voor twaalf. Ik zeg tegen hem op mijn plat Vilvoords/Katlijns: “zijde gij nu met mijn chocodezen aan ’t spelen, ge zegt mij daarnet dat hij binnen twintig minuten vertrekt!?” Een Moskoviet, hier geboren en getogen die mijn taaltje verstaat, ze zijn hier niet dik bezaaid. Hij kan alleen maar stamelen: “sorry mister, sorry mister’. Enfin, niks aan te doen, we maken dus van de nood een deugd en bezoeken dan maar eerst de kathedraal (zie vorige paragraaf).

Только на русском

Na ons kerkbezoek zakken we dus terug af naar de kade… ik zal vandaag mijn trappentotaal nogal zien stijgen. Daar schepen we in op ons vaartuig voor een dik uur durende rondvaart op de Moskova. De uitleg is in eenduidig Russisch, dus moeten we ons behelpen met Google maps om de bezienswaardigheden te kunnen benoemen. De boot van de Engelstaligen zal nog een ander uurrooster gehad hebben ;-). Het is in ieder geval een zeer interessante uitstap. Altijd boeiend om een stad vanop de rivier te verkennen.

Zure room

Hoognoen is allang gepasseerd als we afmeren. We vullen onze tank wat bij in een plaatselijk restoke. Iets wat ik altijd heb willen vertellen is het veelvuldig gebruik van zure room hier. Bij zowat alle gerechten krijg je een potje zure room. Ik moet eerlijk toegeven, ik ben fan. Vanaf nu zal het zure room-verbruik in België een stuk hoger liggen.

Het schoonste

Na dit korte oponthoud zeilen we verder, ditmaal wel op eigen kracht naar het Zaryadye park. Een leuke heuvel met prachtig zicht op het Kremlin, de St. Basil en zijn sprookjesachtige omgeving. Mijn zus Frieda liet me weten dat ze de foto’s en filmpjes vanuit Moskou het mooiste vond.
Ze hebben hier ook een soort van immens amfitheater gebouwd met een brug die pijlerloos over de rivier de Moskova hangt. Dit geeft toch wat kriebels in de buik als je daarbovenop staat.

Zaryadye Park, Moskou
Zaryadye Park

Op, op, alles is op

We passeren nog langs een oud Engels gerechtshof, maar onze brandstoftank is volledig leeg. We proberen nog wat bij te tanken maar onze lichamen krijgen dit vocht niet meer omgezet in energie. We besluiten om de riem er af te leggen en ons vooral toe te leggen op spierversterkende lekkere dingen.

Gepubliceerd in Perm

We krijgen ondertussen een mailtje van onze Armeense vriend vanuit Perm dat ons verslag van de Goelag 36 op de website van hun organisatie staat. Zo blijft er toch een stukje van Hilderikopweg in Rusland hangen: http://permtours.com/feedback/

The Bolshoi Singer

Foto’s Moskou dag 3
Video Metro’s Moskou
Video Boshoi
Polarsteps

Ontbijt in stilte

We kiezen vanmorgen voor een ontbijt in het restaurant, niet in de Chinese eetzaal. De kost is quasi hetzelfde maar met dat verschil dat je natuurlijk niet de all-you-can-eat formule hebt, wat al heel positief is anders eten we toch teveel en bovendien zitten we er zo goed als alleen. Rustig om de dag te beginnen.

We hebben een afspraak met een van de grootste operahuizen ter wereld, maar eerst spelen we haasje over in de metro. Als je alle dagen bijna negen miljoen reizigers kan vervoeren en er in elk station iedere 90 seconden een metro opduikt dan weet je dat dit de drukste metro ter wereld is.

Stalins meesterwerk

Een van die zaken waarvoor Stalin een pluim op zijn hoed mag steken, zijn de ongelofelijk knappe stations. Blijkbaar liet Stalin de mensen door deze megalomane projecten geloven dat ze het goed hadden in de USSR. Hijzelf had zelfs een geheime doorgang vanuit het Kremlin naar een van de stations. De lijnen liggen zeer diep onder de grond, de reden hiervoor was dat ze ook als schuilkelders konden dienen tijdens de oorlog en daarna tijdens de Koude Oorlog.

Wij spelen een heel stuk van de ochtend in de metrostations, metro op, metro af, metro op, … enz. Wij sporen van station naar station en vallen van de ene verbazing in de andere. In de foto’s en de video van vandaag krijg je al best een goed beeld van deze prachtige stations.

Geef acht…

Tegen elf uur (of voor de Engelse groep een half uur later, maar dat wisten we niet) hebben we een afspraak in het Bolshoi theater, het operahouse waar ieder zichzelf respecterende operazanger op de bühne moet gestaan hebben. De wachter die alles in goede banen moet leiden, is er nog eentje die verloren gelopen is uit een vorig regime. Op een zeer autoritaire manier vraagt hij om onze rechterpols omhoog te houden, zodat hij ons een bandje met een volgnummer kan ombinden (dit is geleden van toen ik nog in de creche lag dat ze mij zoiets aandeden). Later bleek dit van geen enkel nut. We zijn zoals altijd en overal het geval is, te vroeg en moeten dus bijna meer dan veertig minuten op onze beurt wachten. We raken aan de praat met twee leuke Japanse dames, die zelf ooit ballet hebben gedanst. Soort zoekt soort zeker ;-)?

De kostprijs voor deze rondleiding van één uur kost 2.000 roebel , zowat 27 euro per persoon, duurder dan het Kremlin, maar ja, dit is wel het Bolshoi hé… Bovendien zijn we getuige van de repetitie van een balletvoorstelling van ‘Ivan de verschrikkelijke’, dit op zich al was zijn geld meer dan waard.

Bolshoi Theater
Bolshoi Theater

Luciano Enrico Pavalieko

Zonder dat ik er weet van heb, port Hilde mensen aan om mij de akoestiek te laten testen… Ja, dus ik heb in het Bolshoi theater gezongen. na het Scala in Milaan, maak ik ook mijn opwachting in het Bolshoi theater van Moskou. Ik test de akoestiek in de polyvalente zaal. In de zaal waar de Tsaar vroeger zijn toespraken hield, is er een bepaald punt op de vloer, waar je moet gaan staat om optimaal de akoestiek te laten klinken. Hier moet ik mijn nummertje op aanmoediging van de groep nog eens overdoen met een fragment uit een Russische opera. Een nummer ten beste geven in de Boshoi… faut le faire.

Een van de grootste zangers van het Bolshoi
Een van de grootste zangers van het Bolshoi

Klooster in de stijgers

Ik loop de rest van de dag op wolkjes, ne mens zou van minder. Maar the travelshow must go on en na een late lunch trekken we verder naar een klooster net buiten het centrum: ‘Novodevichy’, een hele verplaatsing. Bij aankomst zien we dat het hele klooster in de stijgers staat. De madame aan de ticketbalie spettelt niet tegen als ik haar wijs op de inkomprijs en het ingepakte klooster. Ze maakt er geen spel van en voor 3 euro mogen we samen binnen.
Dit klooster staat ook bekend voor zijn kerkhof maar de werken die aan de gang zijn, maken zo een zootje van het geheel dat er weinig te bezichtigen valt. Alleen één kerkje staat open voor publiek… Eens dit in al zijn glorie zal hersteld zijn, zal dit een bezoek meer dan waard zijn.

Waar is mijn koppelstuk gebleven?

We keren onverrichter zaken terug en nemen de metro naar het hotel waar we Hilde haar statief gaan ophalen om enkele special effects te nemen op het Rode Plein. De duisternis is nog niet helemaal ingevallen en we maken van de gelegenheid gebruik om nog wat te shoppen en onze dorst te laven.

Als het moment is aangebroken om haar fotomateriaal op te stellen merken we dat er een verbindingsstuk van de camera in een verkeerde zak steekt. De fotoshoot kan niet doorgaan , maar we gienieten toch maar van St Basil by night en het Rode Plein dat met zijn verlichting een feeëriek sfeertje ten beste geeft.

Kremlinnen

Hoe vetter hoe dikker

Foto’s Moskou dag 2
Video Moskou dag 2
Polarsteps

Vanmorgen kiezen we voor een ontbijt in het hotel, Voor minder dan tien euro krijgen we een buffet voorgeschoteld waarmee je gemakkelijk tweeduizend zielen van de hongersdood kan redden. Als we op de tweede verdieping arriveren, zitten er zowaar nog meer dan die tweeduizend zielen. Wij houden van China en hun inwoners maar deze overvloed op dit tijdstip van de dag is nogal ongemakkelijk. Als ik ooit een beschrijving van een mierennest moet maken, kom ik gewoon terug naar hier. We hebben er voor betaald, we laten het dus ook niet aan ons hartje komen en gaan volledig op in dit Chinese tafereeltje. Er wordt met man en macht karrenvrachten voedsel aangevoerd, want de honderden die volgevreten verdwijnen worden instant vervangen door een nieuwe lading hongerige wolven. Je moet het zien om te geloven. Spijtig genoeg worden de ladingen borden waar veel is opgeschept maar weinig van verbruikt, meedogenloos naar afvalcontainers gevoerd. Plotseling begrijpen we waarom er een weegschaal op onze kamer staat. In hotels of andere gelegenheden waar je all you can eat formule kan kiezen, zou je 500 grammen per dag aankomen…. en ik die dacht dat mijn kilo’s de schuld waren van mijn collega’s in Molenbeek ;-).

Nieuwsgierig naar het Kremlin?

Overzicht Kremlin
Overzicht Kremlin

Worsteling met tickets

We lezen dat het ticketoffice zich ergens in het park voor het Kremlin bevindt. Het park is vandaag echter afgesloten wegens bezoek van een of ander VIP. We moeten helemaal rondom het park lopen om het ticket office te vinden. We kopen een ticket voor het binnenplein van het Kremlin en de verschillende kerken. Voor The Ivan the Great Bell-Tower en The Armoury Chamber moet je echter nog aparte tickets hebben. De niet zo vriendelijke dame aan de ticketbalie verwijst ons ongeduldig door en doet teken dat we ze boven kunnen kopen. Niet dus. We moesten ze gewoon in het loket naast het hare hebben gekocht.

Andere keer goede keer

Wij gaan dus het Kremlin binnen zonder deze twee extra tickets en kunnen ze in het Kremlin zelf niet meer aanschaffen. Bovendien blijkt er op die tickets ook nog eens een tijdslot te zitten. Deze twee bezienswaardigheden zullen dus voor een andere gelegenheid zijn, want als we terug buiten gaan moeten we ook opnieuw de tickets voor het Kremlin kopen…

Het moet gezegd, dit is een van de meest indrukwekkende kerkverzameling die we ooit hebben gezien. Vanuit welke hoek je ook kijkt je ziet telkens een andere reeks torens versierd met goud of zilver. Je kan dit fotograferen zoveel je wil, maar uiteindelijk zal je zelf eens tot hier moeten komen om de statigheid en schoonheid hiervan in te schatten. Beschrijven lijkt mij quasi onmogelijk. Hilde geeft het beste van zichzelf om het, in deze niet al te beste weersomstandigheden, zo goed mogelijk vast te leggen.

De ene kerk is al bezienswaardiger dan de andere, fotograferen of filmen mag niet en Hilde als fotografe houdt zich mooi aan deze code van de fotograaf… ik hoor echter niet tot dit selecte groepje en laat mijn gopro los op deze voor de mensheid verborgen schatten, zonder dat iemand het merkt natuurlijk. Naughty boy…

Kremlin
Kremlin

Chinatown

Ze hebben ondertussen enkele ladingen vliegtuigen uit China gelost en dan wordt foto’s trekken een heksentoer. Want zodra je de ontspanknop beroert is het alsof ze uit de grond komen gekropen en je een groepsfoto Chinesen vereeuwigt op de gevoelige plaat.

De Tsaar zijn dikke ballen

Het pronkstuk van de Tsaar met zijn dikke ballen is nog nooit gebruikt. Het immense kanon, buiten categorie, heeft nog nooit een kogel (loden bal) gelost. Ik vermoed dat ze niemand hadden die sterk genoeg was om die ballen in het kanon te krijgen.

Ivan the terrible’s legacy

Het Kremlin is eigenlijk een van die dingen die je in je leven moet gezien hebben want de schoonheid is niet te beschrijven. Maar alsof we nog niet genoeg bovennatuurlijk moois hebben gezien in de buurt van het ‘Rode Plein’, dompelen we ons nog onder in de Sint Basil kerk of Prokovsky Kathedraal. Dit is blijkbaar nog een legacy van Ivan de Verschrikkelijke. Deze kathedraal is opgebouwd uit verschillende kerken onder zijn weelderig versierde koepels, waar een kat haar jongen niet zou in terugvinden. Het mannenkoor dat de kathedraal dan nog eens onderdompelt in Russische gezangen maakt van dit bovenmenselijk mooi plaatje een onvergetelijk moment.

Saint-Basil's Cathedral
Saint-Basil’s Cathedral

Leeg

Het verwoestende tempo begint door te wegen, we moeten dringend bijtanken na al dit bovennatuurlijk schoon. Ook ons reistempo moeten we even laten zakken. Snakkend naar wat rust proberen we nog het voormalige KGB hoofdkwartier mee te nemen, maar we stellen bijna met plezier vast dat dit niet meer kan bezocht worden (het is niet duidelijk of dit alleen vandaag is). We nemen dan maar de metro van Lubyanka naar onze halte Proletarskaya. We moeten onderweg nog twee maal overstappen en de overgang van de ene lijn naar de andere is een stuk verder dan dat we te voet bovengronds zouden gegaan zijn… of toch bijna.

Jetlaginhaaldutje

We zijn beide even volledig weg van de wereld en kunnen na dit jetlaginhaaldutje niet anders dan een artificieel dorpje vlakbij ons hotel bezoeken, een toeristentrap, waar er enkele leuke artisanale winkeltjes zijn, maar het zou mij niet verwonderen als dit een mega Chinees namaak is. Mijn gebeden aan mijn bierheiligen worden hier verhoord en we stuiten terug op mijn Russische klak die ik hier voor minder dan € 7,- kan terugkopen, bovendien vinden we hier ook onze traditionele kerstboomattributen, dus volledig nutteloos was het zeker niet.

Artificieel dorp met artisanale snuisterijen
Artificieel dorp