Alle berichten van hilderik

Mijn naam is Erik, sedert 1985 getrouwd met Hilde. We hebben drie kinderen, twee kleindochters en twee border collies. Intussen al ettelijke malen verhuisd, maar onze vaste stek gevonden in de Elzestraat, Sint-Katelijne-Waver. De wereld verkennen is onze topprioriteit. Gelukkig reizen we allebei graag en hebben we een gezamenlijke voorkeur voor een bepaalde manier van reizen: basic, zoveel mogelijk contact maken met de plaatselijke bevolking en cultuur. Bloggen doen we al van bij het prille begin van onze gezamenlijke reizen: eerst op papier, later op het internet.

Storm op komst

Foto’s Île de Ré
Foto’s Saillac
Foto’s Soissons
Polarsteps

Bloggen versus Vloggen

In mijn laatste blog was de vraag: gaan we verder naar Spanje of trotseren we verder Frankrijk waar de weersvoorstellingen niet al te best zijn? Facebook en Whatsapp-vrienden weten ondertussen al dat we verder Frankrijk onveilig maakten.

De reden dat we niet alle dagen bloggen heeft vooral te maken met het feit dat trekken met de camper, ook een beetje inhoud dat huishoudelijke taakjes tijdrovend zijn en minder ruimte laten voor het bloggen. Als we reizen naar verre bestemmingen hangen we meer af van restaurants en hebben we meer tijd voor blogberichten. Sinds de aanschaf van onze GoPro en DJI posten we al eens gemakkelijker een filmpje. Of hoe blogger en vlogger niet ver van elkaar liggen.

Dus om verder te gaan op onze vorige blog, we vervolgen onze weg naar Bergerac, waar we op zoek gaan naar Cyrano. We hebben daar ongelofelijk veel geluk met het weer. De tijd dat we de stad verkennen lopen we iedere keer tussen de buien door. Cyrano mijn theaterheld leidt ons door deze gezellige stad.

Winderig

En dan heb ik het niet over mijn darmen. We staan vlak naast de rivier de Dordogne en we zien als we in onze camper zitten de rivier zwellen. De regen en de wind beuken onophoudelijk tegen ons vehikel. Ik ben er niet echt gerust in en de beelden van Nice gaan constant door mijn hoofd.

Ik heb een zeer slechte nacht maar tegen de tijd dat ik ’s morgens naar de bakker moet die een kilometer verder gelegen is, smakt de zon de regenwolken opzij en geeft ons de hele voormiddag de tijd om verder de stad te verkennen.

We overleven deze storm Oscar wiens naam ze in de loop van de dag veranderen naar Alex. What is in a name. Als ze stormen vertegenwoordigen kunnen ze mij gestolen worden.

Cyrano

Nu goed, we verlaten deze stad die mijn theaterverleden doet oprakelen en zetten koers naar La Rochelle of Rochefort in de Charente-Maritime en niet onze Belgische naamgenoot. We stallen ons op een camperplaats en trotseren het drie kilometer verder gelegen oude stadscentrum te voet. De haven en tevens de oude binnenstad is er eentje om duimen en vingers af te likken. Ons kilometertellertje gaat in het rood tegen de tijd dat we terug richting camper trekken.

Wispelturig

De camperplaats is gelegen net iets te ver buiten de stad, maar alle nutsvoorzieningen zijn aanwezig. Trouwens een gigantisch grote camperplaats. De weersvoorspellingen zijn niet van dien aard dat ge uw water erbij zou laten lopen. We plannen onze trip verder in functie van code oranje en de weerkaarten. Dinan, vlakbij Saint-Malo wordt onze volgende bestemming. We zitten vlakbij Îles de Ré en Îles d’Oleron, maar ze verwittigen voor hevige windstoten op de driekilometer lange brug die we met alle plezier van ons lijstje schrappen.

De ondoorgrondelijkheid van onze wegwee (omgkeerde van heimee) is zo wispelturig dat we er zelf kop noch staart aan krijgen. Onze GPS is ingesteld voor Dinan maar aan het eerste rondpunt waar ik Îles de Ré zie staan, trek ik aan mijn stuur en verander ik van koers. Hilde oppert nog eventjes dat ik de verkeerde afslag neem maar legt zich al even snel neer bij deze koerswijziging. Terwijl ik richting brug rijd, zoekt Hilde al een volgende stop op het eiland. De wind blaast met windstoten tot tachtig kilometer per uur, maar onze nieuwsgierigheid naar deze plaats is groter dan de angst om deze brug te trotseren bij dit rotweer.

Drie kilometer doodsangsten

We betalen acht euro om de brug te mogen gebruiken, het zicht is allesbehalve maar we zien ze opdoemen uit de mist terwijl de wind tegen ons kabanneke blijft inbeuken. Ik ben de péage gepasseerd en kan niet meer terug… Drie kilometer lange ellende. Ik moet mijn koers aanhoudend corrigeren door de hevige wind. Ik knijp mijn stuur zodanig hard (waarschijnlijk van de schrik) dat ik nadat we de brug over zijn, toch eventjes opmeet of ik de rubber van mijn stuur niet heb stukgeknepen.

We komen ergens midden op het eiland terecht, in Couarde, een leuke camping, vlakbij de zee waar niet veel toeristen meer te bespeuren zijn.

Tour de France

We bietsen een prima plaats vlakbij de zee, die ons de ganse nacht met haar gezangen van beukende golven gezelschap houdt. ’s Morgens blijven we genoodzaakt door de hevige regens en wind op de camping maar in de namiddag houdt de zon weerom de wolken voor ons op een afstand en kunnen we de rest van de dag het eiland verkennen met onze fietsen. We trekken naar Saint-Martin, waar de bende coureurs laatst tijdens de ronde van Frankrijk hoogtij vierden. Het stadje is een bijouke. We lopen ze helemaal plat en bekronen ons bezoek met een ‘Fruits-de-mer’.

Dat de terugtocht ons probeert terug te blazen naar Saint-Martin in plaats van onze camping, nemen we er met alle plezier bij. De oesters, kreeft, krab en andere zeeoogsten geven ons voldoende kracht om de uitdaging met de rotwind aan te gaan.

Tussen de landerijen

Ook de dag nadien weten we nog niet precies onze volgende koers. Bij het onbijt overleggen we en houden alle opties open. De motor is al gestart als we beslissen dat we richting de Cisse (rivier) gaan. Ons oog valt op een pedagogische boerderij in Loire et Cher. Tegen de tijd dat we aankomen in Seillac is het oranje veranderd in rood. Nu goed we zitten daar maar 24 uur en blijkbaar op een boerderij van 400 hectaren… helemaal alleen. We veranderen zelfs driemaal van plaats omdat we altijd een beter plekje vinden. Uiteindelijk vinden we een spotje helemaal op het einde van de boerderij met uitzicht op de boer zijn landerijen.

Up and down

We wagen ons nogmaals aan een fietstochtje van een twintigtal kilometer. Maar wij vergeten soms dat we nog altijd niet elektrisch fietsen. Geen meter plat. De eerste tien kilometer gaan bijna altijd in dalende lijn. Ik moet er geen tekeningetje bij maken: what goes down… de laatste kilometers gaan bijna constant bergop. Ik kom zowaar met mijn tong tussen mijn derailleur terug op de boerderij. De zon is ondertussen volledig doorgebroken en we genieten de rest van de avond nog van een warm herfstzonnetje.

Welke vaas ook weer?

Ook hier moeten we spijtig genoeg terug afscheid nemen en trekken verder Frankrijk door richting Soissons, op zoek naar de legende van de vaas.

Amen…

Foto’s Fleury
Foto’s Narbonne
Foto’s Lagrasse
Polarsteps

Sunrise of Sunset

We stevenen naar Fleury een kustplaatsje aan de Middellandse Zee. De zonsondergang kunnen we in tegenstelling tot onze Noordzeekust niet zien maar de zonsopgang is er eentje om in te kaderen. We parkeren ons op een camperplaats en laten de zonnepanelen hun werk doen om ons van de nodige elektriciteit te voorzien.

Sunrise in Fleury

Narbonne

De omgeving is prachtig maar we trekken daags nadien verder, naar een camping Mimosa vlakbij Narbonne. Dit is een ACSI camping waar we voor een schijntje dat het normaal kost kunnen verblijven omdat dit buiten het seizoen is. We bezoeken met de fiets het zeven kilometer verder gelegen Narbonne, met zijn prachtige historische stad.

Narbonne

Fietsen door het water

Ook het nabijgelegen meer ‘La Berre’ verkennen we, eerst te voet en de dag erna met de fiets. We fietsen naar het tien kilometer verder gelegen Bages. Hiervoor moeten we langs een weggetje vlak naast het water, waar de plassen naast het meer zelf de allure van kleine meertjes aannemen.  We moeten werkelijk tot aan de as van onze fiets door het water. Binnen de kortste keren zijn onze voeten doorweekt en even later raak ik zelfs helemaal tot aan mijn knieën in het water en moet ik afstappen en de hele plas doorwaden. We twijfelen om op onze stappen terug te keren maar ons motto: terugkeren is voor lozers bijten we door deze zure appel en bijten onze tanden stuk op deze mountainbikeroute voor gevorderden, tot in Bages. Gelukkig is dit dorpje meer dan de moeite waard en is al deze water ellende niet voor niets geweest. We kuieren met onze natte voetjes door dit prachtige historische centrum en twijfelen om toch langs de baan op onze stappen terug te keren naar de camping. We laten ons echter niet afschrikken door wat water en schoenen die toch al door en door nat zijn en keren via dezelfde weg terug. We weten ondertussen wat ons te wachten staat een genieten eens zoveel van dit ruige pad.

Lagrasse

In de namiddag nemen we een welverdiende duik in het plaatselijk zwembad en laten we ons ’s avonds verwennen in het plaatselijk restoke.

Abdijendag

De dag nadien zetten we koers naar Lagrasse, wat een van de mooiste dorpjes van Frankrijk schijnt te zijn. Onderweg stoppen we echter eerst in een goed bewaarde middeleeuwse abdij: Fontfroide. We mogen met een plannetje de hele abdij individueel verkennen. We wanen ons antagonisten in ‘the pillars of the earth’ van Ken Follet. Een prachtig bewaarde abdij waar we door alle gangen en kamers rondzwerven en volledig opgaan in dit middeleeuws goed bewaarde klooster. Na onze grondige inspectie gunnen we de paters hun rust en trekken verder naar onze overnachtingsplaats in Lagrasse onder de olijfbomen. Wat voorzichtigheid is wel wat geboden hier, onder deze lage bomen maar de plek is zeker uniek. Ook Lagrasse is nog een actieve abdij rijk, die we met een bezoek vereren. De actieve kloostermuren zijn op donderdag gesloten maar de dame aan het onthaal van het gedeelte dat voor toeristen wel is geopend, vertelt ons dat we ’s avonds de vespers kunnen bijwonen in het gedeelte dat door de broeders nog wordt gebruikt.

Opperste devotie

Zo gezegd zo gedaan. Het moet zowat, begrafenissen niet te na gesproken, twintig jaar geleden zijn dat ik nog een misviering op vrijwillige basis heb bijgewoond. We bellen aan en een jonge broeder komt ons in zijn witte pij aan de ijzeren grille tegemoet. Ik vertel hem dat we de misviering willen bijwonen. Zonder veel vragen te stellen, laat hij ons binnen en leidt ons via de in duisternis gehulde kloostermuren naar de oude kerk. De invallende duisternis maakt van de kloostergangen een zeer mystieke bedoening. Als hij ons voorleidt naar de oude kerk, waar al verschillende broeders zich in opperste overgave voorbereiden op de vespers, worden wij zowaar ondergedompeld in een tafereel van zowat duizend jaar geleden. Als het klokje zes uur dertig slaat, staan de broeders alsof ze door God zelve geroepen zijn recht en begeven zich naar voren en nemen vooraan plaats in de houten stoeltjes voorbehouden voor oppergelovigen. Als ze hun gezangen aanheffen, kan je niet anders dan onder een zekere trance terecht komen. Ik kan, voor ik mij volledig verlies in deze opperste devotie, mijn gopro in mijn hemd steken en een deel van deze goddelijke overgaven op de gevoelig plaat vastleggen. Het rode knipperende lichtje op mijn camera dek ik met mijn vinger af alsof het lijkt dat ik met de hand op mijn borst in opperste vervoering ben….wat eigenlijk wel een beetje is. Als de broeders hun gezangen staken en de vespers laten voor wat het is en zich vermoedelijk al opmaken voor hun volgende godsverering…ze moeten dit blijkbaar zo’n acht uren per dag doen…worden wij uitgeleide gedaan door de jonge broeder die ons binnenliet. De broeders blijken Augustijnen te zijn en als ik hem vertel dat onze parochie in Sint-Katelijne-Katelijne Sint-Augustinus heet, laat hij zijn broederlijk water bijna lopen.

En nu?

De weerberichten voor ons vooropgestelde traject zijn erbarmelijk. Ondertussen is de Aude voor ons Belgen vanaf morgen rood. Weerom moeten we onze plannen wijzigen. Blijven we, gaan we iets oostelijker terug naar boven door ander rood gebied, blijven we bij ons vooropgesteld reisplan….of trekken we naar Spanje waar ondertussen het autonome regio van Valencia terug oranje is? Wie zal het weten?

On Y danse…

Foto’s Vallon-Pont-d’Arc
Foto’s Avignon
Polarsteps

Zonneklopper

Drie nachten zonder elektriciteit, ons zonnepaneel moet eindelijk maar eens in zijn kaarten laten kijken. Toegegeven het is een beetje spannend maar het zonnepaneel heeft met glans de test doorstaan.

Bij den boer

We hebben dan uiteindelijk toch doorgebeten en op een France Passion plaats gestaan, de eerste indruk was misschien niet uitmuntend, je weet dat je ergens op de boerderij achter een of andere hangar zult gestald worden. Het zicht naar voren was alvast dik in orde. We zagen uit op de wijngaard van de boer. Tenslotte zijn we hier om de steek te verkennen, we staan daar veilig, het kost niets en onze wijnvoorraad moest dringend aangevuld worden.

Dangerous

Wij bevinden ons in Vallon-Pont-d’Arc city. Nadat we geïnstalleerd zijn, trekken we naar zijn beroemdste monument de Arc. We trekken er te voet op uit en moeten de eerste kilometer steil omhoog. We dalen daarna weer een heel stuk om opnieuw omhoog te gaan. We raken niet alleen het noorden kwijt maar ook onze moed om terug te keren naar het laatste merkpunt als we merken dat we verkeerd zitten. We zien beneden ons de baan en kiezen voor de onveilige weg naar de Arc. De auto’s vliegen ons op de veel te smalle weg voorbij. Ik heb het gevoel dat we tegen zeven kilometer per uur naar onze bestemming gaan. Als er dan nog tunnels onderweg opduiken, zetten we het zowaar op een lopen om zo snel mogelijk van die gevaarlijke baan af te zijn.

Vallon-Pont-d’Arc

We waren hier aan de Arc zowat 37 jaar geleden op een van onze eerste reizen samen. We herinneren ons ondanks de grootsheid van de Arc geen van beiden deze omgeving. Vermoedelijk hadden we in die tijd meer oog voor elkaar… Pas op 😉 niet dat we dat nu niet meer hebben <3.

Jaguar

We verwennen ons met een ijsje en een drankje en besluiten om de terugweg op een comfortabelere manier aan te vatten. We laten een taxi komen. Blijkbaar is de eigenaar die een taxi voor ons opbelt bevriend met een luxe taxi bedrijf want ze komen ons halen met een Jaguar met zonnedak. De prijs was navenant, maar hoe dikwijls krijg je de kans om bezweet in een Jaguar te kruipen?

We gaan nog wat wijn proeven bij de boer en slaan wat extra voorraad in. Wij zijn de laatste jaren verhangen aan Argentijnse en vooral Chileense wijn en moeten op onze tong bijten om de aroma’s van die Franse wijnen terug wat te plaatsen. Mijn schoonvader zaliger, oenoloog en fervent favoriet van Franse wijnen, draait zich om in zijn graf als hij dit moest horen.

Na een geweldige nachtrust, de vorige was verschrikkelijk, pikken we nog een plaatselijke markt mee in alle vroegte. We respecteren natuurlijk de coronaregeltjes, maar op dit vroege uur zijn we zo goed als de enige passanten op de markt.

Tsjonge tsjonge….

Onze gps is ingesteld op GAP/Haut-Alpes, maar als we wegwijzers van Avignon/Vaucluse zien, en met de nieuwe maatregel dat rode zones niet verboden zijn maar af te raden, kiezen we na veel twijfel toch voor Avignon dat in rood gebied ligt. De kleur van de zones veranderen hier zo snel van kleur zoals ze in België van formateur, preformateur of weet ik hoe nog allemaal ze het circus in de wetstraat met titels bekleden. Ik wil hier, voor dat ik alle zonden van Israël over mij heen krijg, er bij vermelden dat we in onze eigen bubbel zitten, we gebruiken ons eigen toilet, douche, als we in rode zones zijn koken we zelf en lopen constant met dat vreselijke mondmasker rond. We mijden drukke plaatsen en hebben weinig of geen contact met andere mensen. OK dit getuigt niet van het grote voorbeeld, maar we doen geen gekke dingen. In acht gnomen dat België en met vlag en wimpel onze eigen provincie nog iets roder kleurt… Hoewel, in Marseille en Aix-en-Provence gaan ze terug in lock-down en moeten alle café’s en restaurants sluiten. Daar blijven we dus weg.   

Le Pont

OK zoals ik al zei, geen terrasjes, geen restaurants en drukke plaatsen mijden. Dit lukt  voortreffelijk, nergens is er grote drukte. We werken drie schitterende wandelingen af met natuurlijk als kers op de taart…u raadt het al: le pont de Saint-Bénezet, beter gekend als de pont d’Avignon. Ook het pauselijk paleis moet er aan geloven. De rondleiding is aan de hand van een tablet met een zeer interactief programma. Je waant je met momenten in de jaren dertienhonderd.

We pikken ook nog enkele imposante kerken mee en enkele musea die zeer de moeite zijn en bovendien gratis. De mondmaskers die we de hele tijd dragen zijn wel een serieuze domper op de feestvreugde maar dit is de enige manier dat we hier op een verantwoorde manier kunnen verblijven.

Hop naar het zeetje

Vanmorgen ruilen we de rode zone ‘Vaucluse’, waar we ons  eigenlijk niet echt comfortabel voelen in voor het iets veiligere ‘Aude’ dat oranje kleurt. Ook hier is het eigenlijk nog altijd oppassen geblazen. We maken een eerste stop in Fleury, waar we terug gebruik maken van een camperplaats op amper vijfhonderd meter van de zee. De wind waait hier stevig vanuit het binnenland richting zee. We moeten stevig inbeuken tegen de wind die met momenten de kuren van een kleine ‘Odette’ vertoont.

Ook hier kiezen we voor onze eigen keuken, om alle risico’s tot een minimum te herleiden. Morgen trekken we nog een stukje verder in het land van de Catharen richting Narbonne.

Departementtittis

Oogsttijd

Foto’s Arbois

Foto’s Nonières

Polarsteps

Het oogsten is zowat overal voorbij, de druiven in de Champagne, de appels en peren in Limburg, de druiven in de Elzas. Overal waren we getuige van honderden plukkers kromgebogen om al het sappige fruit in hun manden te laden, om het daarna in grote bakken over te kappen. De coöperaties die de druiven in lekker vocht omtoveren, kloppen overuren. De vrachtwagens rijden er af en aan om hun oogst af te kappen in lopende banden die de grote kuipen vullen waar de druiven worden geperst zodat de gisting kan beginnen.

De oogst is binnen

Zwalpen

Onze route leidt ons nu verder naar het zuiden van Frankrijk, zwalpend tussen de rode zones. Een enkele keer moeten we door een rode zone rijden, zonder dat we ook maar één voet aan grond zetten. We vergewissen ons daags voor we vertrekken op de kaart van het VRT-nieuws of het veilig toeven is in dat departement. In combinatie om een geschikte camperplaats, camping of een France Passion-verblijf bij een boer te vinden, is dit een hele opgave. Als je dan nog probeert om rekening te houden met de weerberichten is het bijna onbegonnen werk.

Campercontact

We schrappen dus de factor ‘op zoek naar goed weer’. Om een camperplaats te vinden, alleen voorbehouden voor motorhomes heb je een app: campercontact. Meestal zijn deze gratis of moet je ergens bij een plaatselijke handelaar om jetons gaan voor water of voor het lozen van de cassette van het toilet. In de hoop natuurlijk dat je hier iets drinkt of koopt, maar zeker geen verplichting. Vorige nacht in Arbois stonden we recht tegenover het kerkhof, veel hinder heb je daar niet van. Trouwens prachtige plaats voor een viertal motorhomes. Met vlakbij het zeer authentieke dorpje. Veel mogelijkheid om te fietsen en wandelen. Fietsen is wel voor gevorderden… wij laten onze fietsen dus in de garage staan.

Camperplaats Raucoules

France Passion

France Passion is opgezet door wijnboeren, veetelers, kaasboeren, enz… waar je voor één nacht gratis op hun bedrijf mag staan, in ruil voor aankoop van hun wijn of wat kaas. Ook hier weer geen verplichting. Onze eerste ervaring met deze laatste was niet al te best. In Arbois lieten we deze beker aan ons voorbijgaan. De plaats die we daar kregen was ergens achteraan de boerderij waar de boer zijn afval lag, tussen de verroeste machines, echt geen gezellige aanblik. In Nowack bij de champagneboer hadden we dan weer een betere plaats, maar kregen we wel onder onze neus gewreven dat we duidelijk op voorhand moesten aangeven dat we lid zijn. Met andere woorden, anders kregen we als lid van France Passion, geen plaats op hun camping maar omdat het gratis is een plaats achter hun hangar. We gaan die France Passion nog wel eens uittesten, wij zijn geduldige mensen, maar er zijn natuurlijk grenzen.

Louiske

Arbois op zich is natuurlijk een meer dan interessante stop, en niet in het minst voor de geschiedenis van zijn beroemde inwoner Louis Pasteur. De vader van de Oenologie, wegens zijn onderzoeken in de gisting van wijnen, maar vooral wegens zijn ontdekking van het serum tegen hondsdolheid. Je kan er zijn geboortehuis bezoeken en een wandeling maken rond het dorp waar hij geleefd heeft. De wandeling is net zoals in Colmar voorzien van pijlen op de grond. In Colmar volgden we de pijlen van zijn bekendste inwoner, Bartholdi, de bedenker van het vrijheidsbeeld. Hier in Arbois volgden we de pijlen die voorzien zijn van een microscoop die natuurlijk verwezen naar het laboratorium van Pasteur, dat we trouwens ook bezochten.

Tol mijden

Dit is tot nu toe de volgorde van de departementen die we aandeden. Haute-Rhin, Jura, Haute Loire, Ardèche, waar we vanmorgen na een korte rit zijn toegekomen. Vanmorgen heb ik zelf de rit kunnen uitrijden. Ik word weer geplaagd door helse rugpijnen wat het autorijden bijna onmogelijk maakt. Ik heb vooral last van de kuipzetels met hun herniasteun. Dus de vorige ritten heeft Hilde bijna alleen voor haar rekening genomen. We hebben de gps zodanig ingesteld dat we de péage vermijden. We rijden dus op de route nationale, vaak niet al te breed, en dus altijd opletten geblazen, voor de voorbijvliegende vrachtwagens die ook tol willen uitsparen. Zo kun je met het geld dat je daarmee uitspaart heel wat langer rond toeren hier.

Camperplaats Nonières

Slakkengangetje

De camperplaats van Nonières, is er eentje om in te kaderen, we staan hier vlakbij een meer. Om er te geraken moesten we over een oude brug waar we minder dan tien centimeter langs beide kanten van onze camper hadden. Het weer is zeer wisselvallig maar we negeren het beetje nat en maken een stevige wandeling in de buurt. We zijn beiden nat tot op ons vel. Morgen geven ze gelukkig iets beter weer, maar de drang om verder te rijden is groot. We voelen ons net een slak die zijn huisje ook altijd bij heeft. Wij moeten het gelukkig niet dragen.

La douce France

Covid-19

Foto’s Elzas

Covid-19 het woord dat niemand deze dagen nog wil horen, heeft onze planning het voorbije jaar danig in de war gegooid, trouwens niet alleen bij ons, maar bij vele anderen, die veel bekaaider uit deze periode zullen komen. Onze Madridreis die in het water viel, onze reportages die niet konden doorgaan, al mijn optredens zowel met de Fasons als met de Elzefolks die gewijzigd werden. Als klap op de vuurpijl onze reis naar Tanzania die gecanceld werd.

Dat die laatste zal terugbetaald worden is een lichtpuntje, Ryanair daarentegen speelt verstoppertje en daar vrees ik voor onze centen.

Kosten

Dit maakt dat een aankoop die eigenlijk pas voor binnen drie jaar was voorzien, ineens in een stroomversnelling is gekomen. Een motorhome, zowat het enige waar we samen tijdens de heropstart na de lockdown samen mochten naar gaan kijken. Honderden zijn er de revue gepasseerd. Uiteindelijk hebben we onze gading gevonden in Hoogstraten bij Vanomobil. Het is een Lyseo Time geworden van Bürstner, degelijke Duitse kwaliteit waar maar weinig ander merken tegenop kunnen… voor ons dan toch. Ieder diertje zijn peziertje zeker.

On the road

Ondertussen hebben we niet alleen de maidentrip (Westvleteren) achter de rug, maar ook Nollekes Winning in Schalkhoven, Nowack in de Champagnesteek. Ook een testrit met onze kleindochters Merel en Roxane in Kelchterhoef in Houthalen-Helchteren kon niet achterblijven én een uitstap met onze viervoeter Jarik in Tro do Way in Bertogne heeft de test met onze motorhome met glans doorstaan. We testen onze fietsen die we moeiteloos in de garage krijgen van onze motorhome, toch vaak iets minder moeiteloos de heuvels rond Schalkhoven. Onze botinnen halen we ook terug boven en verslijten ze in de verschillende streken hierboven genoemd. Onze fysiek kan er alleen maar op vooruit gaan.

Champagnestreek

Straffe ontmoeting

Klaar dus voor het grote werk. Bloggen zal in deze constellatie niet dikwijls gebeuren, maar een rustdag als vandaag zullen er wel meer komen en dan kan een blogje er wel af. Natuurlijk zal de locatie iets minder tot de verbeelding spreken en of we er een reportage van zullen maken valt al helemaal te betwijfelen. Onze start is er echter al eentje om in te kaderen. Als we bij de eerste stop in Heiderscheid camperplaats Fuussenkaul oprijden en we ons parkeren zien we dat we naast Hilde haar broer Luc staan. Hoe klein is deze wereld toch. Zijn vier jongens, zoals hij ze altijd zelf noemt, zijn ook van de partij. Vier Chihuahua’s die de hele avond een grote mond opzetten, en elkaar met momenten willen opeten.

Ravijn

We brengen een aangename avond door en zijn blij dat we Luc wat kunnen troosten met de jaargetijde van het overlijden van zijn vrouw. Als we ’s avonds afscheid nemen en willen gaan slapen doet Luc een ongelukkige stap achteruit en tuimelt tien meter de afgrond in en komt tot stilstand tegen een boom. Als we zien dat hij blijft liggen en versuft is door de klap tegen de boom, laat ik mij langs de netels naar beneden zakken om poolshoogte te nemen. Hij ligt daar volledig versuft, zijn armen en benen vol met bloed. Ook zijn aangezicht zit onder het bloed.

Ik help hem recht en probeer hem mee naar boven te sleuren, ik moet op de  steile helling tussen de netels tot het uiterste gaan om hem boven te krijgen. Het laatste stuk kan Hilde meehelpen om hem terug op het vlakke te krijgen. Hij is bij bewustzijn maar kan zich amper bewegen. Ondertussen kuist Hilde al het bloed van zijn aangezicht en ze merkt dat ik ook helemaal onder het bloed zit. Een tak is een stuk in mijn been gedrongen en ook mijn kleren hangen vol met bloed.

Sodazout

Als we overwegen om de 112 erbij te halen kruipt Luc rechtop en nadat we ons verzekerd hebben dat alles terug in orde is wachten we tot hij in zijn motorhome is binnengegaan alvorens we zelf onze wonden gaan likken. Mijn benen branden van de netels. Hilde legt mijn kleren in koud water met sodazout (die heeft toch aan alles gedacht) om de bloedvlekken te laten oplossen. Wij nemen sodazout mee, het goedje waar we in Zuid-Amerika nog overgelopen hebben, om onze vuilwatertank mee uit te spoelen en geurtjes tegen te gaan.

Daags nadien zijn we maar wat blij dat Luc al in de weer is met zijn honden en buiten een eer dat wat gekrenkt is, nog wat schrammen en builen heeft opgelopen. Nadien vertelt hij ons dat een wespensteek, waar hij allergisch voor is, de oorzaak zou kunnen geweest zijn van zijn val.

Tanken en ooievaars

Wij vertrekken naar onze volgende locatie, maar niet zonder nog even te profiteren van de goedkope diesel in Luxemburg. We rijden Frankrijk binnen en hoeden ons voor de rode zones. We slalommen tussen de rode zones door en na driehonderd kilometer, nestelen we ons in het departement Haut-Rhin in het dorpje met de leuke naam Riquewihr. Op de camping lopen de ooievaars rond alsof het hondjes zijn. Ze worden hier duidelijk verwend door de campinggasten, want ze kijken overal of er niets te rapen valt.

Vanop de camping is het een kleine 2 kilometer stappen naar het oude stadcentrum dat we al een paar keer bezocht hebben, maar waar een mens niet op uitgekeken raakt.

Ook Colmar moet er aan geloven dat met de fiets amper 12 kilometer verder ligt. Daar genieten we van een grote wandeling langs vele bezienswaardigheden die de stad telt.

Toulouse

Foto’s Toulouse 30 januari 2020
Foto’s Toulouse 31 januari 2020
Foto’s Toulouse 1 februari 2020
Foto’s Albi 2 februari 2020
Foto’s Carcassonne 3 februari 2020
Foto’s Toulouse 4 februari 2020

Visigoten

We verkassen naar de voormalige hoofdstad van de Visigoten, de stad aan de Garonne, prefectuur van de Haut-Garonne, hoofdstad van Occitanië of Catalaans Frankrijk: Toulouse. Gelegen in de Midden Pyrenneeën. We vertrekken in Charleroi en nog geen dertig bladzijdes in mijn boek of een dik uur later, landen we in Toulouse

Vertrek vanuit Charleroi
Vertrek vanuit Charleroi

Afspraak in Ransart

Maar voor we hier landen hebben we nog een afspraak in Ransart, een dorpje vlakbij de luchthaven van Charleroi, waar we de nacht doorbrengen voor onze vlucht naar Toulouse. Hilde werkt eerst nog een cursus af om haar fotoskills wat fine the tunen en daardoor vertrekken we pas rond negen uur dertig, het voordeel hiervan is dat er geen noemenswaardig verkeer meer is en we op minder dan vijfenveertig minuten op onze bestemming zijn.

We avontuurden dit al eens eerder, een overnachting en ons ouwe getrouwe bus parkeren voor de vijf komende nachten op een veilige parking bij het hotel. Bovendien worden wij gebracht en opgehaald op de luchthaven. Vorige keer verbleven we daar tussen twee vluchten door naar Sofia en Boekarest en werden we dus twee keer weggebracht en opgehaald op nachtelijke uren: inbegrepen in de prijs voor een luttele 60 euro toen, één overnachting en parking inbegrepen voor tien nachten. Nu kost het alvast 72 euro. Wat promotie voor dat hotelletje is hier dus meer dan op zijn plaats. Voor onze parking alleen hadden we al een stuk meer betaald.

Jeanne d’Arc

Zodra de deuren van het vliegtuig opengaan, voelen we de warme lucht door het vliegtuig waaien. De grond is nog wat vochtig van de regen die we tijdens onze landing in de verte zagen, maar de zon vecht zich een weg door de vochtige wolken en wint het pleit. We nemen aan de luchthaven een tram naar het centrum en aan het Justitiepaleis nemen we nog een metro naar de halte Jeanne d’Arc waar we vlakbij ons onderkomen voor de komende nachten uitstappen. Ons appartementje bevindt zich op de derde verdieping, zonder lift, drie verdiepingen hoog. Dat zal onze fysiek nog wat aanscherpen.

De Garonne bij valavond

We laten onze rugzakken achter en vertrekken onmiddellijk voor een eerste verkenning van de stad. Deze laat zich goed lezen en na een bezoekje aan de office du tourisme zijn we een kaartje rijker en zullen de komende dagen onze weg zeker niet verliezen in deze vierde grootste stad van Frankrijk.

Doelloos ronddwalen

We steken het kaartje in onze rugzak en laten ons leiden door de aangename straatjes en geven ons volledig over aan de verleidingen van deze aangename stad. We genieten van het doelloos ronddwalen in de smalle steegjes tussen de hoge huizen in rode baksteen en laten verwondering de overhand nemen.

Drone boven de Garonne

Als de ondergaande zon de wolken volledig tot overgave dwingt en de hemel rood laat kleuren haal ik mijn drone boven en drijf ik mijn nieuw speelgoedje over de Garonne en laat de Pont Neuf de protagonist van mijn eerste filmpje in Frankrijk spelen. De nabijheid van de luchthaven (minder dan 10 kilometer) Toulouse Blagnac, noopt mij om mijn vlucht niet te lang en zeker niet te hoog te laten verlopen. Trouwens iedere keer we de drone in een ander land loslaten, worden in het toestel de nieuwe reglementen van dat land aangepast. In Frankrijk mag je tot 150 meter hoog gaan (in België mag je maar 10 meter hoog). In een agglomeratie of in de nabijheid van een luchthaven mag je eigenlijk niet vliegen. Mijn adrenaline om het toestelletje boven de Garonne te laten vliegen, gaat de hoogte in.

Dronevlucht boven de Garonne

We blussen de adrenaline in een Ierse pub met het Ierse zwarte vocht voor mij en gemberbier voor Hilde en dwalen de rest van de avond door de stad die Clovis op de Visigoten wist te veroveren.

Constellation

Onze eerste nacht op Franse bodem was geen vijfsterrenslaapje maar het vooruitzicht van het Euroscopia-museum en de montagehallen van Airbus wissen het tekort aan slaap uit onze ogen. Met de T1-lijn van de tram overbruggen we de afstand van het centrum naar Constellation. We kregen al meteen een ontgoocheling van jewelste te verwerken, de montagehal is maar enkele dagen van de week te bezoeken en alleen op afspraak… vandaag niet (was nergens terug te vinden). We nemen vrede met het museum Aeroscopia. Gelukkig krijgen we hier waar voor ons geld. Een afspraak met de geschiedenis van de Europese luchtvaart. Ik laat mijn water net niet lopen bij het zien van al die luchtwaardige tuigen. De Concorde, al de verschillende modellen van Airbus, bijna allemaal kan je ze ook langs de binnenkant bezoeken. Ook militaire modellen staan in dit museum te blinken. De super Guppy loopt in de hangaar met alle aandacht weg. Gisteren zagen wij zijn opvolger boven ons hoofd vliegen: de Beluga XL. Een monster van een vliegtuig waar ze zonder moeite een ander vliegtuig in kwijt kunnen.

Airbus 380

Als we buiten op het tarmac echter oog in oog komen te staan met de Airbus 380 verliest al het voorgaande zijn glans. Dit vliegtuig overtreft al de vorige met vlag en wimpel. De sierlijkheid en grootsheid van dit vliegende wonder spreekt tot de verbeelding. Hoe krijgen ze het verdikke voor elkaar om zo maar eventjes bijna 900 mensen tegelijkertijd de lucht in te krijgen. Ik geraak niet uitgekeken op dit technische wonder. Onze niet-vliegschaamte krijgt hier een serieuze deuk, een vlucht met dit wonder tussen Parijs en Singapore – zo’n slordige 11.500 kilometer – zou zo maar eventjes 280 liter kerosine verbruiken… per persoon. Met ons beide heen en terug dus meer dan 1000 liter… pffft. Moet er nog kerosine zijn ;-)?

Airbus 380

De temperatuur flirt met de twintig graden en we laten de duizend liter kerosine voor wat ze zijn en verdiepen ons in de geneugten van het zuiden van Frankrijk.  

Junkies

Opvallend toch wel hoeveel junkies hier rondlopen, bovendien hebben ze vaak nog enkele viervoeters in hun spoor. Voor zover wij het zagen vallen ze de mensen niet lastig maar sommigen hadden niet een maar meerdere honden bij. Als ze elkaar dan opzochten lagen ze daar vaak met meer dan tien honden ergens te niksen. Dit doet evenwel niets af van het veiligheidsgevoel dat je in deze stad hebt.

Onze eerste avond doen we ons tegoed aan een lokale specialiteit: cassoulet.

Victor Hugo

We keren de stad binnenste buiten. Kathedraal, basiliek, kerk, Capitool, geen enkel monument laten we onberoerd. Alle monumenten, kerken of gebouwen uit de doeken doen zou ons te ver leiden. Als je op google, ‘Toulouse’ intypt vind je veel interessantere informatie. De buurt rond Carmes is zeker nog het vernoemen waard. De gezellige drukte rond de overdekte markt, catalogeer ik als een must see in Toulouse. Trouwens ook de overdekte markt zelf, een van onze favoriete plekken tijdens het bezoek aan een stad is met zijn plaatselijke verse producten een zalige haven om aan te leggen. De overdekte markt Victor Hugo krijgt een streepje meer.

Albi aan de Tarn

Onze vierde dag nemen we ondertussen de zuiderse mentaliteit aan en doen het een stuk rustiger, zodanig rustig dat we onze trein naar Carcassonne net niet halen. ’t Is te zeggen, we konden nog net op de trein springen, toch een garde laat ons er even snel weer afspringen als hij hoort dat we geen ticket hebben. Eentje op de trein kopen zou ons een fikse boete opleveren. We laten deze boete met graagte aan ons voorbij gaan en bekijken de alternatieven. Albi een historische stad op een dik uur met de trein is een volwaardig alternatief. We bietsen twee tickets uit een automaat en voor we het goed en wel beseffen zitten we op een trein richting Albi, een stad in het zuiden. Het is de hoofdstad van het Franse departement Tarn met de gelijknamige rivier die er doorstroomt.

Film Albi

Albi

Chauvinisme

Ook wel de rode stad genoemd vanwege de kathedraal die met rode bakstenen is gebouwd. Overigens een prachtige kathedraal Ste-Cécile d’Albi, één van de grootste bakstenen gebouwen in Europa. De mensen in Albi, de Albigeois, de vroegere Katharen, de ketters die vervolgd werden door de kerk, zijn ondertussen echte Fransen waar het chauvinisme vanaf druipt. Soms zeer terecht als het om hun producten gaat. Of het nu boeken zijn, fruit, groenten, vis of vlees, ze stallen hun waar uit met de grootste zorg en zo verleidelijk dat je niet anders kan dan jaloers zijn op zoveel liefde voor hun producten. Hun museum van de vermaarde schilder ‘Toulouse-Lautrec’ is natuurlijk om ongelofelijk fier op te zijn.

De kathedraal en de omgeving rond de oude brug is de moeite, de rest van het stadje kon mij niet echt bekoren. Als we in de namiddag de drone bovenhalen en boven de Tarn laten vliegen is het toch weer even kicken geblazen.

Als de zon zich richting horizon begeeft, keren we terug naar het station. Omstreeks halfzes zijn we in Toulouse, het is er nog altijd 23 graden. Morgen beloven ze nog warmer…

Rendez-vous met de trein

Dag vijf zijn we wel op tijd voor ons rendez-vous met de trein naar Carcassonne die zijn reis nadien verder zet naar Marseille. Ons einddoel vandaag is echter Carcassonne met zijn oude gefortificeerde stad. Het is maandag en heel de regio ligt op die dag zowat plat. Gelukkig kunnen we echter wel in de basiliek een kijkje nemen en een toer maken in het kasteel. Prachtig gerenoveerd overigens, maar verder valt hier niet veel te beleven. We maken een wandeling tussen de dubbele muren van het kasteel en ook nog eentje buiten de omwallingen. We dwingen ons stappentellertje naar de dertigduizend eenheden.

Film Carcassonne

Carcassonne

Als we hier onze drone willen oplaten om een overzicht te krijgen over de stad, weigert hij dienst. Mijn besturingssysteem geeft aan dat we in een no-fly-zone zitten (D-zone) en dit kleinood is zodanig ingesteld dat hij dan zelfs niet kan/wil opstijgen. De luchthaven is op minder dan drie kilometer in vogelvlucht. Als we een Ryanair-vliegtuig rakelings boven ons hoofd zien landen is dit dus niet verwonderlijk dat mijn tuig niet naar boven kan… stel je voor.

‘De Kuiper’ van Vilvoorde

Net als gisteren sporen we vroeger terug naar onze thuishaven dan voorzien. Tegen zes uur zitten we – alle vensters geopend – op ons appartement te genieten van wat aperitief en bijhorende hapjes. We beseffen dat onze journey er alweer opzit. Onze kampvuuravond in de stad, die we per ongeluk aandeden, vieren we in een populair entrecote restaurant waar ze in rijen staan aan te schuiven om bediend te worden. Dit is zowaar ‘De Kuiper’ van Vilvoorde in Toulouse.

Per ongeluk

Ik hoor jullie zeggen ‘per ongeluk?’… Inderdaad het was aanvankelijk de bedoeling om rechtstreeks voor een vijftal dagen naar Carcassonne te gaan. Echter door een of ander, wat ons betreft gelukkig toeval, besliste mijn ondoorgrondelijke smartphone ervoor dat we in Toulouse terecht kwamen. Vraag mij niet hoe dat mogelijk is en ook niet dat ik achteraf nog extra 16 euro moest betalen om de data te corrigeren. Misschien moet ik mijn zondagavondenthousiasme gescheiden houden van mijn wil om dingen te concretiseren. Alhoewel, zo zijn er al tal van leuke projecten ontsproten aan ons vermogen om elkaar te enthousiasmeren.

Morgen hebben we nog een marktbezoek en een museumbezoek op onze agenda staan en dan kunnen we weer aftellen naar ons volgende avontuur. Als er geen noemenswaardige gebeurtenissen plaatsvinden horen jullie ons weer op een van onze volgende esbattementen.

Vaarwel, wij moeten gaan

Onze laatste dag in Rusland is druilerig, de wolken laten hun tranen vloeien, ook zij weten dat we vandaag het land uit moeten. Dit mag je eigenlijk letterlijk nemen: ‘moeten’, ons visum vervalt vandaag dus wat dat betreft zijn de Russen meedogenloos.

Beroemd in Vega

Ook het hotel is ‘meedogenloos’, om 12 uur buiten. We hebben vanmorgen nochtans een uur verspeeld omdat de batterijen van het deurmechanisme leeg waren. Tot twee maal toe naar de receptie beneden moeten gaan, waar ze dachten dat onze magneetkaart die toegang verschafte in de kamer door onze bankkaarten onklaar was gemaakt. In het Bolshoi had ik veel beziens als ik mijn stroot openzette. In Vega-hotel kennen ze mij nu ook en niet van het zingen. Ik kan deze keten niet echt aanraden, dit zijn vrij grote blokken waar er per blok meer dan duizend kamers zijn, speciaal neergepoot voor de olympische spelen in 1980. Er is rond deze mastodonten een klein dorp ontstaan: Izmaylovo, daar waar ze een Kremlin hebben gebouwd met musea over verschillende ambachten met annex marktplaats: een ware toeristenval.

Roltrappen

Er zit dus niets anders op dan onze rugzakken te maken en achter te laten in de ‘cloakroom’.
Het wordt bijna een dagelijks ritueel, we bezoeken nog twee metro’s met een zeer bijzonder interieur. Bij de halte ‘Park Pobedy’ nemen we eventjes de roltrap naar boven en terug naar beneden. Dit is de langste roltrap ter wereld. Het duurt drie minuten van boven naar beneden, tegen een snelheid hoger dan de gemiddelde roltrapsnelheid. Ik schat dat hij ongeveer een tweehonderd meter lang is. Indrukwekkend!

Jordaens uit Rusland

We pikken nog het Pushkin museum of fine arts mee, waar er op dat ogenblik een tentoonstelling is van Jordaens. Dit zijn alle schilderijen van Jordaens die verspreidt over heel Rusland voor de gelegenheid van deze tentoonstelling hier zijn samengebracht. Een Vlaamse schilder om fier op te zijn. We nemen in schoonheid afscheid.

Veel te snel

Er rest ons niets anders dan onze rugzakken op te halen in het hotel, we nemen het openbaar vervoer naar de luchthaven Sheremetyevo. Die laatste dag is er vaak te veel aan, maar we zijn onderweg en voor we het goed en wel beseffen staat in Zaventem mijn zus Greta en onze schoonbroer Luc ons op te wachten. Het gaat altijd zo snel, het is alsof we niet weg geweest zijn.

Rusland, wat zal ik er van zeggen

Een algemeen beeld schetsen van Rusland is quasi onmogelijk, we legden meer dan 9000 kilometers per trein af in dit onmetelijke land en de mensen zijn er zo divers, dat het onmogelijk is om ze allemaal over een kam te scheren. Wat ze wel allemaal gemeenschappelijk hebben en waar ze in Europa vaak een verkeerd beeld over hebben is dat ze enorm vriendelijk zijn. We zijn veel te weinig van de grote steden weggeweest, dus hebben we niet echt een beeld van het platteland, zoals Martin Heylen dat schetste in zijn ‘Terug naar Siberië’, maar we hebben het gevoel dat ze in dat programma de extremen wat opzochten.

De levensstandaard is er zeker zo hoog als in België, wij hebben zelfs het gevoel dat er in de grote steden, meer welvaart is, de technologie verder geëvolueerd en dat ze in heel Europa een puntje kunnen zuigen aan de netheid en orde die we hier te zien kregen.

Voorkeur

Van Perm en Irkoetsk, maar vooral van Moskou zijn we helemaal weg. Ik vermoed dat het niet de laatste keer is dat we daar zijn geweest. We moeten tenslotte nog eens terug voor Sint-Petersburg, en je kan er donder op zeggen dat dit via Moskou zal zijn.

Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto
Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto

En dan nu…

We hebben jullie weeral vier weken bestookt met foto’s, blogberichtjes, Facebook, Instagram en dit jaar ook met Polarsteps en video. Wij zijn alvast altijd in onze nopjes als we onze reflectie van een land met iedereen kunnen delen. Bedankt ook weer om zoveel leuke reacties te posten. Op moeilijke momenten is dit toch altijd een extra stimulans om voort te doen. Dit is dus voor deze reis ons laatste bericht, vanaf nu kunnen jullie terug vrij ademen en zijn jullie weer enkele maanden van onze schrijfsels af… alhoewel ik heb nog wat verlof over dit jaar, dus je weet maar nooit.

We eindigen altijd met plannen voor onze volgende grote reis. We geven er allebei alvast de voorkeur aan om iets later op het jaar te gaan en waar we deze keer de natuur een hoofdrol laten spelen. Dit jaar was dat omwille van zware winters in Rusland niet aan de orde. Alhoewel de rit in de winter op de trans Siberische een stuk feeërieker is dan in de zomer… nu ja zomer, gevoelstemperatuur van -3 kan je bezwaarlijk zomer noemen.

Dus terug ten vroegste half oktober vertrekken, en wat de bestemming betreft, zijn we er nog niet uit. Ik zie Afrika volledig zitten, terwijl Hilde Canada naar voor schuift… maar dan vrees ik dat we al in mei moeten vertrekken, want in november in Canada…

Hilde houdt minutieus een roadbook bij met prijzen, bezienswaardigheden, praktische zaken zoals hoe en waar je visum kan krijgen of o.a. treintickets kan bestellen, adressen en onze aanbevelingen van hotels. Ook dit delen we graag met jullie.

Bedankt Johan om mijn taken vijf weken over te pakken, hou het nog een week vol dan kan ik nog een weekje nagenieten zonder kopzorgen in Molenbeek ;-)).

Presentatie Zuid-Amerika

Op 16 oktober geven we in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver een presentatie van onze reis naar Zuid-Amerika. We nodigen iedereen van harte uit om mee te komen genieten van verhalen, foto’s en film van deze wonderbaarlijke reis en anders… Tot in Afrika of Canada

Signatuur Hilderikopweg.eu

Roadbook Trans Siberische Spoorlijn
Foto’s