Storm op komst

Foto’s Île de Ré
Foto’s Saillac
Foto’s Soissons
Polarsteps

Bloggen versus Vloggen

In mijn laatste blog was de vraag: gaan we verder naar Spanje of trotseren we verder Frankrijk waar de weersvoorstellingen niet al te best zijn? Facebook en Whatsapp-vrienden weten ondertussen al dat we verder Frankrijk onveilig maakten.

De reden dat we niet alle dagen bloggen heeft vooral te maken met het feit dat trekken met de camper, ook een beetje inhoud dat huishoudelijke taakjes tijdrovend zijn en minder ruimte laten voor het bloggen. Als we reizen naar verre bestemmingen hangen we meer af van restaurants en hebben we meer tijd voor blogberichten. Sinds de aanschaf van onze GoPro en DJI posten we al eens gemakkelijker een filmpje. Of hoe blogger en vlogger niet ver van elkaar liggen.

Dus om verder te gaan op onze vorige blog, we vervolgen onze weg naar Bergerac, waar we op zoek gaan naar Cyrano. We hebben daar ongelofelijk veel geluk met het weer. De tijd dat we de stad verkennen lopen we iedere keer tussen de buien door. Cyrano mijn theaterheld leidt ons door deze gezellige stad.

Winderig

En dan heb ik het niet over mijn darmen. We staan vlak naast de rivier de Dordogne en we zien als we in onze camper zitten de rivier zwellen. De regen en de wind beuken onophoudelijk tegen ons vehikel. Ik ben er niet echt gerust in en de beelden van Nice gaan constant door mijn hoofd.

Ik heb een zeer slechte nacht maar tegen de tijd dat ik ’s morgens naar de bakker moet die een kilometer verder gelegen is, smakt de zon de regenwolken opzij en geeft ons de hele voormiddag de tijd om verder de stad te verkennen.

We overleven deze storm Oscar wiens naam ze in de loop van de dag veranderen naar Alex. What is in a name. Als ze stormen vertegenwoordigen kunnen ze mij gestolen worden.

Cyrano

Nu goed, we verlaten deze stad die mijn theaterverleden doet oprakelen en zetten koers naar La Rochelle of Rochefort in de Charente-Maritime en niet onze Belgische naamgenoot. We stallen ons op een camperplaats en trotseren het drie kilometer verder gelegen oude stadscentrum te voet. De haven en tevens de oude binnenstad is er eentje om duimen en vingers af te likken. Ons kilometertellertje gaat in het rood tegen de tijd dat we terug richting camper trekken.

Wispelturig

De camperplaats is gelegen net iets te ver buiten de stad, maar alle nutsvoorzieningen zijn aanwezig. Trouwens een gigantisch grote camperplaats. De weersvoorspellingen zijn niet van dien aard dat ge uw water erbij zou laten lopen. We plannen onze trip verder in functie van code oranje en de weerkaarten. Dinan, vlakbij Saint-Malo wordt onze volgende bestemming. We zitten vlakbij Îles de Ré en Îles d’Oleron, maar ze verwittigen voor hevige windstoten op de driekilometer lange brug die we met alle plezier van ons lijstje schrappen.

De ondoorgrondelijkheid van onze wegwee (omgkeerde van heimee) is zo wispelturig dat we er zelf kop noch staart aan krijgen. Onze GPS is ingesteld voor Dinan maar aan het eerste rondpunt waar ik Îles de Ré zie staan, trek ik aan mijn stuur en verander ik van koers. Hilde oppert nog eventjes dat ik de verkeerde afslag neem maar legt zich al even snel neer bij deze koerswijziging. Terwijl ik richting brug rijd, zoekt Hilde al een volgende stop op het eiland. De wind blaast met windstoten tot tachtig kilometer per uur, maar onze nieuwsgierigheid naar deze plaats is groter dan de angst om deze brug te trotseren bij dit rotweer.

Drie kilometer doodsangsten

We betalen acht euro om de brug te mogen gebruiken, het zicht is allesbehalve maar we zien ze opdoemen uit de mist terwijl de wind tegen ons kabanneke blijft inbeuken. Ik ben de péage gepasseerd en kan niet meer terug… Drie kilometer lange ellende. Ik moet mijn koers aanhoudend corrigeren door de hevige wind. Ik knijp mijn stuur zodanig hard (waarschijnlijk van de schrik) dat ik nadat we de brug over zijn, toch eventjes opmeet of ik de rubber van mijn stuur niet heb stukgeknepen.

We komen ergens midden op het eiland terecht, in Couarde, een leuke camping, vlakbij de zee waar niet veel toeristen meer te bespeuren zijn.

Tour de France

We bietsen een prima plaats vlakbij de zee, die ons de ganse nacht met haar gezangen van beukende golven gezelschap houdt. ’s Morgens blijven we genoodzaakt door de hevige regens en wind op de camping maar in de namiddag houdt de zon weerom de wolken voor ons op een afstand en kunnen we de rest van de dag het eiland verkennen met onze fietsen. We trekken naar Saint-Martin, waar de bende coureurs laatst tijdens de ronde van Frankrijk hoogtij vierden. Het stadje is een bijouke. We lopen ze helemaal plat en bekronen ons bezoek met een ‘Fruits-de-mer’.

Dat de terugtocht ons probeert terug te blazen naar Saint-Martin in plaats van onze camping, nemen we er met alle plezier bij. De oesters, kreeft, krab en andere zeeoogsten geven ons voldoende kracht om de uitdaging met de rotwind aan te gaan.

Tussen de landerijen

Ook de dag nadien weten we nog niet precies onze volgende koers. Bij het onbijt overleggen we en houden alle opties open. De motor is al gestart als we beslissen dat we richting de Cisse (rivier) gaan. Ons oog valt op een pedagogische boerderij in Loire et Cher. Tegen de tijd dat we aankomen in Seillac is het oranje veranderd in rood. Nu goed we zitten daar maar 24 uur en blijkbaar op een boerderij van 400 hectaren… helemaal alleen. We veranderen zelfs driemaal van plaats omdat we altijd een beter plekje vinden. Uiteindelijk vinden we een spotje helemaal op het einde van de boerderij met uitzicht op de boer zijn landerijen.

Up and down

We wagen ons nogmaals aan een fietstochtje van een twintigtal kilometer. Maar wij vergeten soms dat we nog altijd niet elektrisch fietsen. Geen meter plat. De eerste tien kilometer gaan bijna altijd in dalende lijn. Ik moet er geen tekeningetje bij maken: what goes down… de laatste kilometers gaan bijna constant bergop. Ik kom zowaar met mijn tong tussen mijn derailleur terug op de boerderij. De zon is ondertussen volledig doorgebroken en we genieten de rest van de avond nog van een warm herfstzonnetje.

Welke vaas ook weer?

Ook hier moeten we spijtig genoeg terug afscheid nemen en trekken verder Frankrijk door richting Soissons, op zoek naar de legende van de vaas.

Amen…

Foto’s Fleury
Foto’s Narbonne
Foto’s Lagrasse
Polarsteps

Sunrise of Sunset

We stevenen naar Fleury een kustplaatsje aan de Middellandse Zee. De zonsondergang kunnen we in tegenstelling tot onze Noordzeekust niet zien maar de zonsopgang is er eentje om in te kaderen. We parkeren ons op een camperplaats en laten de zonnepanelen hun werk doen om ons van de nodige elektriciteit te voorzien.

Sunrise in Fleury

Narbonne

De omgeving is prachtig maar we trekken daags nadien verder, naar een camping Mimosa vlakbij Narbonne. Dit is een ACSI camping waar we voor een schijntje dat het normaal kost kunnen verblijven omdat dit buiten het seizoen is. We bezoeken met de fiets het zeven kilometer verder gelegen Narbonne, met zijn prachtige historische stad.

Narbonne

Fietsen door het water

Ook het nabijgelegen meer ‘La Berre’ verkennen we, eerst te voet en de dag erna met de fiets. We fietsen naar het tien kilometer verder gelegen Bages. Hiervoor moeten we langs een weggetje vlak naast het water, waar de plassen naast het meer zelf de allure van kleine meertjes aannemen.  We moeten werkelijk tot aan de as van onze fiets door het water. Binnen de kortste keren zijn onze voeten doorweekt en even later raak ik zelfs helemaal tot aan mijn knieën in het water en moet ik afstappen en de hele plas doorwaden. We twijfelen om op onze stappen terug te keren maar ons motto: terugkeren is voor lozers bijten we door deze zure appel en bijten onze tanden stuk op deze mountainbikeroute voor gevorderden, tot in Bages. Gelukkig is dit dorpje meer dan de moeite waard en is al deze water ellende niet voor niets geweest. We kuieren met onze natte voetjes door dit prachtige historische centrum en twijfelen om toch langs de baan op onze stappen terug te keren naar de camping. We laten ons echter niet afschrikken door wat water en schoenen die toch al door en door nat zijn en keren via dezelfde weg terug. We weten ondertussen wat ons te wachten staat een genieten eens zoveel van dit ruige pad.

Lagrasse

In de namiddag nemen we een welverdiende duik in het plaatselijk zwembad en laten we ons ’s avonds verwennen in het plaatselijk restoke.

Abdijendag

De dag nadien zetten we koers naar Lagrasse, wat een van de mooiste dorpjes van Frankrijk schijnt te zijn. Onderweg stoppen we echter eerst in een goed bewaarde middeleeuwse abdij: Fontfroide. We mogen met een plannetje de hele abdij individueel verkennen. We wanen ons antagonisten in ‘the pillars of the earth’ van Ken Follet. Een prachtig bewaarde abdij waar we door alle gangen en kamers rondzwerven en volledig opgaan in dit middeleeuws goed bewaarde klooster. Na onze grondige inspectie gunnen we de paters hun rust en trekken verder naar onze overnachtingsplaats in Lagrasse onder de olijfbomen. Wat voorzichtigheid is wel wat geboden hier, onder deze lage bomen maar de plek is zeker uniek. Ook Lagrasse is nog een actieve abdij rijk, die we met een bezoek vereren. De actieve kloostermuren zijn op donderdag gesloten maar de dame aan het onthaal van het gedeelte dat voor toeristen wel is geopend, vertelt ons dat we ’s avonds de vespers kunnen bijwonen in het gedeelte dat door de broeders nog wordt gebruikt.

Opperste devotie

Zo gezegd zo gedaan. Het moet zowat, begrafenissen niet te na gesproken, twintig jaar geleden zijn dat ik nog een misviering op vrijwillige basis heb bijgewoond. We bellen aan en een jonge broeder komt ons in zijn witte pij aan de ijzeren grille tegemoet. Ik vertel hem dat we de misviering willen bijwonen. Zonder veel vragen te stellen, laat hij ons binnen en leidt ons via de in duisternis gehulde kloostermuren naar de oude kerk. De invallende duisternis maakt van de kloostergangen een zeer mystieke bedoening. Als hij ons voorleidt naar de oude kerk, waar al verschillende broeders zich in opperste overgave voorbereiden op de vespers, worden wij zowaar ondergedompeld in een tafereel van zowat duizend jaar geleden. Als het klokje zes uur dertig slaat, staan de broeders alsof ze door God zelve geroepen zijn recht en begeven zich naar voren en nemen vooraan plaats in de houten stoeltjes voorbehouden voor oppergelovigen. Als ze hun gezangen aanheffen, kan je niet anders dan onder een zekere trance terecht komen. Ik kan, voor ik mij volledig verlies in deze opperste devotie, mijn gopro in mijn hemd steken en een deel van deze goddelijke overgaven op de gevoelig plaat vastleggen. Het rode knipperende lichtje op mijn camera dek ik met mijn vinger af alsof het lijkt dat ik met de hand op mijn borst in opperste vervoering ben….wat eigenlijk wel een beetje is. Als de broeders hun gezangen staken en de vespers laten voor wat het is en zich vermoedelijk al opmaken voor hun volgende godsverering…ze moeten dit blijkbaar zo’n acht uren per dag doen…worden wij uitgeleide gedaan door de jonge broeder die ons binnenliet. De broeders blijken Augustijnen te zijn en als ik hem vertel dat onze parochie in Sint-Katelijne-Katelijne Sint-Augustinus heet, laat hij zijn broederlijk water bijna lopen.

En nu?

De weerberichten voor ons vooropgestelde traject zijn erbarmelijk. Ondertussen is de Aude voor ons Belgen vanaf morgen rood. Weerom moeten we onze plannen wijzigen. Blijven we, gaan we iets oostelijker terug naar boven door ander rood gebied, blijven we bij ons vooropgesteld reisplan….of trekken we naar Spanje waar ondertussen het autonome regio van Valencia terug oranje is? Wie zal het weten?