La douce France

Covid-19

Foto’s Elzas

Covid-19 het woord dat niemand deze dagen nog wil horen, heeft onze planning het voorbije jaar danig in de war gegooid, trouwens niet alleen bij ons, maar bij vele anderen, die veel bekaaider uit deze periode zullen komen. Onze Madridreis die in het water viel, onze reportages die niet konden doorgaan, al mijn optredens zowel met de Fasons als met de Elzefolks die gewijzigd werden. Als klap op de vuurpijl onze reis naar Tanzania die gecanceld werd.

Dat die laatste zal terugbetaald worden is een lichtpuntje, Ryanair daarentegen speelt verstoppertje en daar vrees ik voor onze centen.

Kosten

Dit maakt dat een aankoop die eigenlijk pas voor binnen drie jaar was voorzien, ineens in een stroomversnelling is gekomen. Een motorhome, zowat het enige waar we samen tijdens de heropstart na de lockdown samen mochten naar gaan kijken. Honderden zijn er de revue gepasseerd. Uiteindelijk hebben we onze gading gevonden in Hoogstraten bij Vanomobil. Het is een Lyseo Time geworden van Bürstner, degelijke Duitse kwaliteit waar maar weinig ander merken tegenop kunnen… voor ons dan toch. Ieder diertje zijn peziertje zeker.

On the road

Ondertussen hebben we niet alleen de maidentrip (Westvleteren) achter de rug, maar ook Nollekes Winning in Schalkhoven, Nowack in de Champagnesteek. Ook een testrit met onze kleindochters Merel en Roxane in Kelchterhoef in Houthalen-Helchteren kon niet achterblijven én een uitstap met onze viervoeter Jarik in Tro do Way in Bertogne heeft de test met onze motorhome met glans doorstaan. We testen onze fietsen die we moeiteloos in de garage krijgen van onze motorhome, toch vaak iets minder moeiteloos de heuvels rond Schalkhoven. Onze botinnen halen we ook terug boven en verslijten ze in de verschillende streken hierboven genoemd. Onze fysiek kan er alleen maar op vooruit gaan.

Champagnestreek

Straffe ontmoeting

Klaar dus voor het grote werk. Bloggen zal in deze constellatie niet dikwijls gebeuren, maar een rustdag als vandaag zullen er wel meer komen en dan kan een blogje er wel af. Natuurlijk zal de locatie iets minder tot de verbeelding spreken en of we er een reportage van zullen maken valt al helemaal te betwijfelen. Onze start is er echter al eentje om in te kaderen. Als we bij de eerste stop in Heiderscheid camperplaats Fuussenkaul oprijden en we ons parkeren zien we dat we naast Hilde haar broer Luc staan. Hoe klein is deze wereld toch. Zijn vier jongens, zoals hij ze altijd zelf noemt, zijn ook van de partij. Vier Chihuahua’s die de hele avond een grote mond opzetten, en elkaar met momenten willen opeten.

Ravijn

We brengen een aangename avond door en zijn blij dat we Luc wat kunnen troosten met de jaargetijde van het overlijden van zijn vrouw. Als we ’s avonds afscheid nemen en willen gaan slapen doet Luc een ongelukkige stap achteruit en tuimelt tien meter de afgrond in en komt tot stilstand tegen een boom. Als we zien dat hij blijft liggen en versuft is door de klap tegen de boom, laat ik mij langs de netels naar beneden zakken om poolshoogte te nemen. Hij ligt daar volledig versuft, zijn armen en benen vol met bloed. Ook zijn aangezicht zit onder het bloed.

Ik help hem recht en probeer hem mee naar boven te sleuren, ik moet op de  steile helling tussen de netels tot het uiterste gaan om hem boven te krijgen. Het laatste stuk kan Hilde meehelpen om hem terug op het vlakke te krijgen. Hij is bij bewustzijn maar kan zich amper bewegen. Ondertussen kuist Hilde al het bloed van zijn aangezicht en ze merkt dat ik ook helemaal onder het bloed zit. Een tak is een stuk in mijn been gedrongen en ook mijn kleren hangen vol met bloed.

Sodazout

Als we overwegen om de 112 erbij te halen kruipt Luc rechtop en nadat we ons verzekerd hebben dat alles terug in orde is wachten we tot hij in zijn motorhome is binnengegaan alvorens we zelf onze wonden gaan likken. Mijn benen branden van de netels. Hilde legt mijn kleren in koud water met sodazout (die heeft toch aan alles gedacht) om de bloedvlekken te laten oplossen. Wij nemen sodazout mee, het goedje waar we in Zuid-Amerika nog overgelopen hebben, om onze vuilwatertank mee uit te spoelen en geurtjes tegen te gaan.

Daags nadien zijn we maar wat blij dat Luc al in de weer is met zijn honden en buiten een eer dat wat gekrenkt is, nog wat schrammen en builen heeft opgelopen. Nadien vertelt hij ons dat een wespensteek, waar hij allergisch voor is, de oorzaak zou kunnen geweest zijn van zijn val.

Tanken en ooievaars

Wij vertrekken naar onze volgende locatie, maar niet zonder nog even te profiteren van de goedkope diesel in Luxemburg. We rijden Frankrijk binnen en hoeden ons voor de rode zones. We slalommen tussen de rode zones door en na driehonderd kilometer, nestelen we ons in het departement Haut-Rhin in het dorpje met de leuke naam Riquewihr. Op de camping lopen de ooievaars rond alsof het hondjes zijn. Ze worden hier duidelijk verwend door de campinggasten, want ze kijken overal of er niets te rapen valt.

Vanop de camping is het een kleine 2 kilometer stappen naar het oude stadcentrum dat we al een paar keer bezocht hebben, maar waar een mens niet op uitgekeken raakt.

Ook Colmar moet er aan geloven dat met de fiets amper 12 kilometer verder ligt. Daar genieten we van een grote wandeling langs vele bezienswaardigheden die de stad telt.