On Y danse…

Foto’s Vallon-Pont-d’Arc
Foto’s Avignon
Polarsteps

Zonneklopper

Drie nachten zonder elektriciteit, ons zonnepaneel moet eindelijk maar eens in zijn kaarten laten kijken. Toegegeven het is een beetje spannend maar het zonnepaneel heeft met glans de test doorstaan.

Bij den boer

We hebben dan uiteindelijk toch doorgebeten en op een France Passion plaats gestaan, de eerste indruk was misschien niet uitmuntend, je weet dat je ergens op de boerderij achter een of andere hangar zult gestald worden. Het zicht naar voren was alvast dik in orde. We zagen uit op de wijngaard van de boer. Tenslotte zijn we hier om de steek te verkennen, we staan daar veilig, het kost niets en onze wijnvoorraad moest dringend aangevuld worden.

Dangerous

Wij bevinden ons in Vallon-Pont-d’Arc city. Nadat we geïnstalleerd zijn, trekken we naar zijn beroemdste monument de Arc. We trekken er te voet op uit en moeten de eerste kilometer steil omhoog. We dalen daarna weer een heel stuk om opnieuw omhoog te gaan. We raken niet alleen het noorden kwijt maar ook onze moed om terug te keren naar het laatste merkpunt als we merken dat we verkeerd zitten. We zien beneden ons de baan en kiezen voor de onveilige weg naar de Arc. De auto’s vliegen ons op de veel te smalle weg voorbij. Ik heb het gevoel dat we tegen zeven kilometer per uur naar onze bestemming gaan. Als er dan nog tunnels onderweg opduiken, zetten we het zowaar op een lopen om zo snel mogelijk van die gevaarlijke baan af te zijn.

Vallon-Pont-d’Arc

We waren hier aan de Arc zowat 37 jaar geleden op een van onze eerste reizen samen. We herinneren ons ondanks de grootsheid van de Arc geen van beiden deze omgeving. Vermoedelijk hadden we in die tijd meer oog voor elkaar… Pas op 😉 niet dat we dat nu niet meer hebben <3.

Jaguar

We verwennen ons met een ijsje en een drankje en besluiten om de terugweg op een comfortabelere manier aan te vatten. We laten een taxi komen. Blijkbaar is de eigenaar die een taxi voor ons opbelt bevriend met een luxe taxi bedrijf want ze komen ons halen met een Jaguar met zonnedak. De prijs was navenant, maar hoe dikwijls krijg je de kans om bezweet in een Jaguar te kruipen?

We gaan nog wat wijn proeven bij de boer en slaan wat extra voorraad in. Wij zijn de laatste jaren verhangen aan Argentijnse en vooral Chileense wijn en moeten op onze tong bijten om de aroma’s van die Franse wijnen terug wat te plaatsen. Mijn schoonvader zaliger, oenoloog en fervent favoriet van Franse wijnen, draait zich om in zijn graf als hij dit moest horen.

Na een geweldige nachtrust, de vorige was verschrikkelijk, pikken we nog een plaatselijke markt mee in alle vroegte. We respecteren natuurlijk de coronaregeltjes, maar op dit vroege uur zijn we zo goed als de enige passanten op de markt.

Tsjonge tsjonge….

Onze gps is ingesteld op GAP/Haut-Alpes, maar als we wegwijzers van Avignon/Vaucluse zien, en met de nieuwe maatregel dat rode zones niet verboden zijn maar af te raden, kiezen we na veel twijfel toch voor Avignon dat in rood gebied ligt. De kleur van de zones veranderen hier zo snel van kleur zoals ze in België van formateur, preformateur of weet ik hoe nog allemaal ze het circus in de wetstraat met titels bekleden. Ik wil hier, voor dat ik alle zonden van Israël over mij heen krijg, er bij vermelden dat we in onze eigen bubbel zitten, we gebruiken ons eigen toilet, douche, als we in rode zones zijn koken we zelf en lopen constant met dat vreselijke mondmasker rond. We mijden drukke plaatsen en hebben weinig of geen contact met andere mensen. OK dit getuigt niet van het grote voorbeeld, maar we doen geen gekke dingen. In acht gnomen dat België en met vlag en wimpel onze eigen provincie nog iets roder kleurt… Hoewel, in Marseille en Aix-en-Provence gaan ze terug in lock-down en moeten alle café’s en restaurants sluiten. Daar blijven we dus weg.   

Le Pont

OK zoals ik al zei, geen terrasjes, geen restaurants en drukke plaatsen mijden. Dit lukt  voortreffelijk, nergens is er grote drukte. We werken drie schitterende wandelingen af met natuurlijk als kers op de taart…u raadt het al: le pont de Saint-Bénezet, beter gekend als de pont d’Avignon. Ook het pauselijk paleis moet er aan geloven. De rondleiding is aan de hand van een tablet met een zeer interactief programma. Je waant je met momenten in de jaren dertienhonderd.

We pikken ook nog enkele imposante kerken mee en enkele musea die zeer de moeite zijn en bovendien gratis. De mondmaskers die we de hele tijd dragen zijn wel een serieuze domper op de feestvreugde maar dit is de enige manier dat we hier op een verantwoorde manier kunnen verblijven.

Hop naar het zeetje

Vanmorgen ruilen we de rode zone ‘Vaucluse’, waar we ons  eigenlijk niet echt comfortabel voelen in voor het iets veiligere ‘Aude’ dat oranje kleurt. Ook hier is het eigenlijk nog altijd oppassen geblazen. We maken een eerste stop in Fleury, waar we terug gebruik maken van een camperplaats op amper vijfhonderd meter van de zee. De wind waait hier stevig vanuit het binnenland richting zee. We moeten stevig inbeuken tegen de wind die met momenten de kuren van een kleine ‘Odette’ vertoont.

Ook hier kiezen we voor onze eigen keuken, om alle risico’s tot een minimum te herleiden. Morgen trekken we nog een stukje verder in het land van de Catharen richting Narbonne.

Departementtittis

Oogsttijd

Foto’s Arbois

Foto’s Nonières

Polarsteps

Het oogsten is zowat overal voorbij, de druiven in de Champagne, de appels en peren in Limburg, de druiven in de Elzas. Overal waren we getuige van honderden plukkers kromgebogen om al het sappige fruit in hun manden te laden, om het daarna in grote bakken over te kappen. De coöperaties die de druiven in lekker vocht omtoveren, kloppen overuren. De vrachtwagens rijden er af en aan om hun oogst af te kappen in lopende banden die de grote kuipen vullen waar de druiven worden geperst zodat de gisting kan beginnen.

De oogst is binnen

Zwalpen

Onze route leidt ons nu verder naar het zuiden van Frankrijk, zwalpend tussen de rode zones. Een enkele keer moeten we door een rode zone rijden, zonder dat we ook maar één voet aan grond zetten. We vergewissen ons daags voor we vertrekken op de kaart van het VRT-nieuws of het veilig toeven is in dat departement. In combinatie om een geschikte camperplaats, camping of een France Passion-verblijf bij een boer te vinden, is dit een hele opgave. Als je dan nog probeert om rekening te houden met de weerberichten is het bijna onbegonnen werk.

Campercontact

We schrappen dus de factor ‘op zoek naar goed weer’. Om een camperplaats te vinden, alleen voorbehouden voor motorhomes heb je een app: campercontact. Meestal zijn deze gratis of moet je ergens bij een plaatselijke handelaar om jetons gaan voor water of voor het lozen van de cassette van het toilet. In de hoop natuurlijk dat je hier iets drinkt of koopt, maar zeker geen verplichting. Vorige nacht in Arbois stonden we recht tegenover het kerkhof, veel hinder heb je daar niet van. Trouwens prachtige plaats voor een viertal motorhomes. Met vlakbij het zeer authentieke dorpje. Veel mogelijkheid om te fietsen en wandelen. Fietsen is wel voor gevorderden… wij laten onze fietsen dus in de garage staan.

Camperplaats Raucoules

France Passion

France Passion is opgezet door wijnboeren, veetelers, kaasboeren, enz… waar je voor één nacht gratis op hun bedrijf mag staan, in ruil voor aankoop van hun wijn of wat kaas. Ook hier weer geen verplichting. Onze eerste ervaring met deze laatste was niet al te best. In Arbois lieten we deze beker aan ons voorbijgaan. De plaats die we daar kregen was ergens achteraan de boerderij waar de boer zijn afval lag, tussen de verroeste machines, echt geen gezellige aanblik. In Nowack bij de champagneboer hadden we dan weer een betere plaats, maar kregen we wel onder onze neus gewreven dat we duidelijk op voorhand moesten aangeven dat we lid zijn. Met andere woorden, anders kregen we als lid van France Passion, geen plaats op hun camping maar omdat het gratis is een plaats achter hun hangar. We gaan die France Passion nog wel eens uittesten, wij zijn geduldige mensen, maar er zijn natuurlijk grenzen.

Louiske

Arbois op zich is natuurlijk een meer dan interessante stop, en niet in het minst voor de geschiedenis van zijn beroemde inwoner Louis Pasteur. De vader van de Oenologie, wegens zijn onderzoeken in de gisting van wijnen, maar vooral wegens zijn ontdekking van het serum tegen hondsdolheid. Je kan er zijn geboortehuis bezoeken en een wandeling maken rond het dorp waar hij geleefd heeft. De wandeling is net zoals in Colmar voorzien van pijlen op de grond. In Colmar volgden we de pijlen van zijn bekendste inwoner, Bartholdi, de bedenker van het vrijheidsbeeld. Hier in Arbois volgden we de pijlen die voorzien zijn van een microscoop die natuurlijk verwezen naar het laboratorium van Pasteur, dat we trouwens ook bezochten.

Tol mijden

Dit is tot nu toe de volgorde van de departementen die we aandeden. Haute-Rhin, Jura, Haute Loire, Ardèche, waar we vanmorgen na een korte rit zijn toegekomen. Vanmorgen heb ik zelf de rit kunnen uitrijden. Ik word weer geplaagd door helse rugpijnen wat het autorijden bijna onmogelijk maakt. Ik heb vooral last van de kuipzetels met hun herniasteun. Dus de vorige ritten heeft Hilde bijna alleen voor haar rekening genomen. We hebben de gps zodanig ingesteld dat we de péage vermijden. We rijden dus op de route nationale, vaak niet al te breed, en dus altijd opletten geblazen, voor de voorbijvliegende vrachtwagens die ook tol willen uitsparen. Zo kun je met het geld dat je daarmee uitspaart heel wat langer rond toeren hier.

Camperplaats Nonières

Slakkengangetje

De camperplaats van Nonières, is er eentje om in te kaderen, we staan hier vlakbij een meer. Om er te geraken moesten we over een oude brug waar we minder dan tien centimeter langs beide kanten van onze camper hadden. Het weer is zeer wisselvallig maar we negeren het beetje nat en maken een stevige wandeling in de buurt. We zijn beiden nat tot op ons vel. Morgen geven ze gelukkig iets beter weer, maar de drang om verder te rijden is groot. We voelen ons net een slak die zijn huisje ook altijd bij heeft. Wij moeten het gelukkig niet dragen.

La douce France

Covid-19

Foto’s Elzas

Covid-19 het woord dat niemand deze dagen nog wil horen, heeft onze planning het voorbije jaar danig in de war gegooid, trouwens niet alleen bij ons, maar bij vele anderen, die veel bekaaider uit deze periode zullen komen. Onze Madridreis die in het water viel, onze reportages die niet konden doorgaan, al mijn optredens zowel met de Fasons als met de Elzefolks die gewijzigd werden. Als klap op de vuurpijl onze reis naar Tanzania die gecanceld werd.

Dat die laatste zal terugbetaald worden is een lichtpuntje, Ryanair daarentegen speelt verstoppertje en daar vrees ik voor onze centen.

Kosten

Dit maakt dat een aankoop die eigenlijk pas voor binnen drie jaar was voorzien, ineens in een stroomversnelling is gekomen. Een motorhome, zowat het enige waar we samen tijdens de heropstart na de lockdown samen mochten naar gaan kijken. Honderden zijn er de revue gepasseerd. Uiteindelijk hebben we onze gading gevonden in Hoogstraten bij Vanomobil. Het is een Lyseo Time geworden van Bürstner, degelijke Duitse kwaliteit waar maar weinig ander merken tegenop kunnen… voor ons dan toch. Ieder diertje zijn peziertje zeker.

On the road

Ondertussen hebben we niet alleen de maidentrip (Westvleteren) achter de rug, maar ook Nollekes Winning in Schalkhoven, Nowack in de Champagnesteek. Ook een testrit met onze kleindochters Merel en Roxane in Kelchterhoef in Houthalen-Helchteren kon niet achterblijven én een uitstap met onze viervoeter Jarik in Tro do Way in Bertogne heeft de test met onze motorhome met glans doorstaan. We testen onze fietsen die we moeiteloos in de garage krijgen van onze motorhome, toch vaak iets minder moeiteloos de heuvels rond Schalkhoven. Onze botinnen halen we ook terug boven en verslijten ze in de verschillende streken hierboven genoemd. Onze fysiek kan er alleen maar op vooruit gaan.

Champagnestreek

Straffe ontmoeting

Klaar dus voor het grote werk. Bloggen zal in deze constellatie niet dikwijls gebeuren, maar een rustdag als vandaag zullen er wel meer komen en dan kan een blogje er wel af. Natuurlijk zal de locatie iets minder tot de verbeelding spreken en of we er een reportage van zullen maken valt al helemaal te betwijfelen. Onze start is er echter al eentje om in te kaderen. Als we bij de eerste stop in Heiderscheid camperplaats Fuussenkaul oprijden en we ons parkeren zien we dat we naast Hilde haar broer Luc staan. Hoe klein is deze wereld toch. Zijn vier jongens, zoals hij ze altijd zelf noemt, zijn ook van de partij. Vier Chihuahua’s die de hele avond een grote mond opzetten, en elkaar met momenten willen opeten.

Ravijn

We brengen een aangename avond door en zijn blij dat we Luc wat kunnen troosten met de jaargetijde van het overlijden van zijn vrouw. Als we ’s avonds afscheid nemen en willen gaan slapen doet Luc een ongelukkige stap achteruit en tuimelt tien meter de afgrond in en komt tot stilstand tegen een boom. Als we zien dat hij blijft liggen en versuft is door de klap tegen de boom, laat ik mij langs de netels naar beneden zakken om poolshoogte te nemen. Hij ligt daar volledig versuft, zijn armen en benen vol met bloed. Ook zijn aangezicht zit onder het bloed.

Ik help hem recht en probeer hem mee naar boven te sleuren, ik moet op de  steile helling tussen de netels tot het uiterste gaan om hem boven te krijgen. Het laatste stuk kan Hilde meehelpen om hem terug op het vlakke te krijgen. Hij is bij bewustzijn maar kan zich amper bewegen. Ondertussen kuist Hilde al het bloed van zijn aangezicht en ze merkt dat ik ook helemaal onder het bloed zit. Een tak is een stuk in mijn been gedrongen en ook mijn kleren hangen vol met bloed.

Sodazout

Als we overwegen om de 112 erbij te halen kruipt Luc rechtop en nadat we ons verzekerd hebben dat alles terug in orde is wachten we tot hij in zijn motorhome is binnengegaan alvorens we zelf onze wonden gaan likken. Mijn benen branden van de netels. Hilde legt mijn kleren in koud water met sodazout (die heeft toch aan alles gedacht) om de bloedvlekken te laten oplossen. Wij nemen sodazout mee, het goedje waar we in Zuid-Amerika nog overgelopen hebben, om onze vuilwatertank mee uit te spoelen en geurtjes tegen te gaan.

Daags nadien zijn we maar wat blij dat Luc al in de weer is met zijn honden en buiten een eer dat wat gekrenkt is, nog wat schrammen en builen heeft opgelopen. Nadien vertelt hij ons dat een wespensteek, waar hij allergisch voor is, de oorzaak zou kunnen geweest zijn van zijn val.

Tanken en ooievaars

Wij vertrekken naar onze volgende locatie, maar niet zonder nog even te profiteren van de goedkope diesel in Luxemburg. We rijden Frankrijk binnen en hoeden ons voor de rode zones. We slalommen tussen de rode zones door en na driehonderd kilometer, nestelen we ons in het departement Haut-Rhin in het dorpje met de leuke naam Riquewihr. Op de camping lopen de ooievaars rond alsof het hondjes zijn. Ze worden hier duidelijk verwend door de campinggasten, want ze kijken overal of er niets te rapen valt.

Vanop de camping is het een kleine 2 kilometer stappen naar het oude stadcentrum dat we al een paar keer bezocht hebben, maar waar een mens niet op uitgekeken raakt.

Ook Colmar moet er aan geloven dat met de fiets amper 12 kilometer verder ligt. Daar genieten we van een grote wandeling langs vele bezienswaardigheden die de stad telt.