Vaarwel, wij moeten gaan

Onze laatste dag in Rusland is druilerig, de wolken laten hun tranen vloeien, ook zij weten dat we vandaag het land uit moeten. Dit mag je eigenlijk letterlijk nemen: ‘moeten’, ons visum vervalt vandaag dus wat dat betreft zijn de Russen meedogenloos.

Beroemd in Vega

Ook het hotel is ‘meedogenloos’, om 12 uur buiten. We hebben vanmorgen nochtans een uur verspeeld omdat de batterijen van het deurmechanisme leeg waren. Tot twee maal toe naar de receptie beneden moeten gaan, waar ze dachten dat onze magneetkaart die toegang verschafte in de kamer door onze bankkaarten onklaar was gemaakt. In het Bolshoi had ik veel beziens als ik mijn stroot openzette. In Vega-hotel kennen ze mij nu ook en niet van het zingen. Ik kan deze keten niet echt aanraden, dit zijn vrij grote blokken waar er per blok meer dan duizend kamers zijn, speciaal neergepoot voor de olympische spelen in 1980. Er is rond deze mastodonten een klein dorp ontstaan: Izmaylovo, daar waar ze een Kremlin hebben gebouwd met musea over verschillende ambachten met annex marktplaats: een ware toeristenval.

Roltrappen

Er zit dus niets anders op dan onze rugzakken te maken en achter te laten in de ‘cloakroom’.
Het wordt bijna een dagelijks ritueel, we bezoeken nog twee metro’s met een zeer bijzonder interieur. Bij de halte ‘Park Pobedy’ nemen we eventjes de roltrap naar boven en terug naar beneden. Dit is de langste roltrap ter wereld. Het duurt drie minuten van boven naar beneden, tegen een snelheid hoger dan de gemiddelde roltrapsnelheid. Ik schat dat hij ongeveer een tweehonderd meter lang is. Indrukwekkend!

Jordaens uit Rusland

We pikken nog het Pushkin museum of fine arts mee, waar er op dat ogenblik een tentoonstelling is van Jordaens. Dit zijn alle schilderijen van Jordaens die verspreidt over heel Rusland voor de gelegenheid van deze tentoonstelling hier zijn samengebracht. Een Vlaamse schilder om fier op te zijn. We nemen in schoonheid afscheid.

Veel te snel

Er rest ons niets anders dan onze rugzakken op te halen in het hotel, we nemen het openbaar vervoer naar de luchthaven Sheremetyevo. Die laatste dag is er vaak te veel aan, maar we zijn onderweg en voor we het goed en wel beseffen staat in Zaventem mijn zus Greta en onze schoonbroer Luc ons op te wachten. Het gaat altijd zo snel, het is alsof we niet weg geweest zijn.

Rusland, wat zal ik er van zeggen

Een algemeen beeld schetsen van Rusland is quasi onmogelijk, we legden meer dan 9000 kilometers per trein af in dit onmetelijke land en de mensen zijn er zo divers, dat het onmogelijk is om ze allemaal over een kam te scheren. Wat ze wel allemaal gemeenschappelijk hebben en waar ze in Europa vaak een verkeerd beeld over hebben is dat ze enorm vriendelijk zijn. We zijn veel te weinig van de grote steden weggeweest, dus hebben we niet echt een beeld van het platteland, zoals Martin Heylen dat schetste in zijn ‘Terug naar Siberië’, maar we hebben het gevoel dat ze in dat programma de extremen wat opzochten.

De levensstandaard is er zeker zo hoog als in België, wij hebben zelfs het gevoel dat er in de grote steden, meer welvaart is, de technologie verder geëvolueerd en dat ze in heel Europa een puntje kunnen zuigen aan de netheid en orde die we hier te zien kregen.

Voorkeur

Van Perm en Irkoetsk, maar vooral van Moskou zijn we helemaal weg. Ik vermoed dat het niet de laatste keer is dat we daar zijn geweest. We moeten tenslotte nog eens terug voor Sint-Petersburg, en je kan er donder op zeggen dat dit via Moskou zal zijn.

Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto
Hilderikopweg.eu in Vladivostok, met dank aan Vlad voor de foto

En dan nu…

We hebben jullie weeral vier weken bestookt met foto’s, blogberichtjes, Facebook, Instagram en dit jaar ook met Polarsteps en video. Wij zijn alvast altijd in onze nopjes als we onze reflectie van een land met iedereen kunnen delen. Bedankt ook weer om zoveel leuke reacties te posten. Op moeilijke momenten is dit toch altijd een extra stimulans om voort te doen. Dit is dus voor deze reis ons laatste bericht, vanaf nu kunnen jullie terug vrij ademen en zijn jullie weer enkele maanden van onze schrijfsels af… alhoewel ik heb nog wat verlof over dit jaar, dus je weet maar nooit.

We eindigen altijd met plannen voor onze volgende grote reis. We geven er allebei alvast de voorkeur aan om iets later op het jaar te gaan en waar we deze keer de natuur een hoofdrol laten spelen. Dit jaar was dat omwille van zware winters in Rusland niet aan de orde. Alhoewel de rit in de winter op de trans Siberische een stuk feeërieker is dan in de zomer… nu ja zomer, gevoelstemperatuur van -3 kan je bezwaarlijk zomer noemen.

Dus terug ten vroegste half oktober vertrekken, en wat de bestemming betreft, zijn we er nog niet uit. Ik zie Afrika volledig zitten, terwijl Hilde Canada naar voor schuift… maar dan vrees ik dat we al in mei moeten vertrekken, want in november in Canada…

Hilde houdt minutieus een roadbook bij met prijzen, bezienswaardigheden, praktische zaken zoals hoe en waar je visum kan krijgen of o.a. treintickets kan bestellen, adressen en onze aanbevelingen van hotels. Ook dit delen we graag met jullie.

Bedankt Johan om mijn taken vijf weken over te pakken, hou het nog een week vol dan kan ik nog een weekje nagenieten zonder kopzorgen in Molenbeek ;-)).

Presentatie Zuid-Amerika

Op 16 oktober geven we in de bibliotheek van Sint-Katelijne-Waver een presentatie van onze reis naar Zuid-Amerika. We nodigen iedereen van harte uit om mee te komen genieten van verhalen, foto’s en film van deze wonderbaarlijke reis en anders… Tot in Afrika of Canada

Signatuur Hilderikopweg.eu

Roadbook Trans Siberische Spoorlijn
Foto’s

Vanop het water

Foto’s Moskou, dag 4
Video
Polarsteps

Clockwise of counterclockwise

Een zonovergoten dag vandaag met maar liefst 20°C. Het is bijna niet te geloven. We halen terug onze zomertenue boven.

We starten met nog twee bijzonder mooie metrostations, Elektrozavodskaya en Arbatskaya. De volledige lijst met de bijzondere metrostations vind je terug in ons roadbook. Nog een leuke wetenswaardigheid, bron Wikipedia:
De rijrichting van de ringlijn valt op te maken uit de omroepstem. Een mannelijke stem kondigt de stations aan als de trein met de klok mee rijdt en een vrouwelijke stem als de trein tegen de klok in rijdt. Bij de radiale lijnen geldt dit principe voor respectievelijk de treinen richting het stadscentrum en naar de buitenwijken.
Wat mij betreft, alleen de metro’s zijn een bezoek aan Moskou waard.

Tussen Tsaar, Stalin en Yeltsin

We trekken vandaag na het metro-intermezzo naar de kathedraal van Christus de Verlosser. Dit is met kop en schouder de mooiste kerk/kathedraal die we vanbinnen zagen. Hier hangt trouwens heel wat geschiedenis aan vast, om een heel lang verhaal kort te maken: een kerk waar 70 jaar aan gebouwd is op verzoek van de Tsaren, in Stalintijd afgebroken omdat tijdens die periode religie in de USSR niet was toegelaten, later onder Yeltsin terug opgebouwd naar het originele ontwerp en pas in 2000 ingewijd. Trouwens een boven en een benedenkerk. In één woord ‘magistraal’. En zoals bij de meeste kerken in Rusland, verboden te fotograferen vanbinnen.

Christus de Verlosser kerk, Moskou
Christus de Verlosser kerk

Ge zoudt ze soms…

We zien vooraleer we de kerk binnengaan een ticketoffice en denken dat we hier een toegangsticket voor de kerk moeten aanschaffen. De toegang tot de kerk is gratis, maar hier kunnen wel een ticket kopen voor een boottocht. Zeer toeristisch, toch kopen we een ticket, want vanop het water krijg je toch meestal een ander zicht op de stad. De boot zou vertrekken binnen 20 minuten… tijd genoeg denken wij. We haasten ons naar de wat verder gelegen kade en staan daar te wachten op het vaartuig dat ons Moskou vanop de gelijknamige rivier zal laten zien. Na een half uur voel ik aan mijn water dat er iets verkeerd is. Ik zie toevallig dat manneke dat ons dat ticket heeft verkocht aan de overkant van de straat. Ik daar naartoe met de vraag waar onze boot blijft. Oh zegt hij, vandaag vertrekken ze pas om tien voor twaalf. Ik zeg tegen hem op mijn plat Vilvoords/Katlijns: “zijde gij nu met mijn chocodezen aan ’t spelen, ge zegt mij daarnet dat hij binnen twintig minuten vertrekt!?” Een Moskoviet, hier geboren en getogen die mijn taaltje verstaat, ze zijn hier niet dik bezaaid. Hij kan alleen maar stamelen: “sorry mister, sorry mister’. Enfin, niks aan te doen, we maken dus van de nood een deugd en bezoeken dan maar eerst de kathedraal (zie vorige paragraaf).

Только на русском

Na ons kerkbezoek zakken we dus terug af naar de kade… ik zal vandaag mijn trappentotaal nogal zien stijgen. Daar schepen we in op ons vaartuig voor een dik uur durende rondvaart op de Moskova. De uitleg is in eenduidig Russisch, dus moeten we ons behelpen met Google maps om de bezienswaardigheden te kunnen benoemen. De boot van de Engelstaligen zal nog een ander uurrooster gehad hebben ;-). Het is in ieder geval een zeer interessante uitstap. Altijd boeiend om een stad vanop de rivier te verkennen.

Zure room

Hoognoen is allang gepasseerd als we afmeren. We vullen onze tank wat bij in een plaatselijk restoke. Iets wat ik altijd heb willen vertellen is het veelvuldig gebruik van zure room hier. Bij zowat alle gerechten krijg je een potje zure room. Ik moet eerlijk toegeven, ik ben fan. Vanaf nu zal het zure room-verbruik in België een stuk hoger liggen.

Het schoonste

Na dit korte oponthoud zeilen we verder, ditmaal wel op eigen kracht naar het Zaryadye park. Een leuke heuvel met prachtig zicht op het Kremlin, de St. Basil en zijn sprookjesachtige omgeving. Mijn zus Frieda liet me weten dat ze de foto’s en filmpjes vanuit Moskou het mooiste vond.
Ze hebben hier ook een soort van immens amfitheater gebouwd met een brug die pijlerloos over de rivier de Moskova hangt. Dit geeft toch wat kriebels in de buik als je daarbovenop staat.

Zaryadye Park, Moskou
Zaryadye Park

Op, op, alles is op

We passeren nog langs een oud Engels gerechtshof, maar onze brandstoftank is volledig leeg. We proberen nog wat bij te tanken maar onze lichamen krijgen dit vocht niet meer omgezet in energie. We besluiten om de riem er af te leggen en ons vooral toe te leggen op spierversterkende lekkere dingen.

Gepubliceerd in Perm

We krijgen ondertussen een mailtje van onze Armeense vriend vanuit Perm dat ons verslag van de Goelag 36 op de website van hun organisatie staat. Zo blijft er toch een stukje van Hilderikopweg in Rusland hangen: http://permtours.com/feedback/

The Bolshoi Singer

Foto’s Moskou dag 3
Video Metro’s Moskou
Video Boshoi
Polarsteps

Ontbijt in stilte

We kiezen vanmorgen voor een ontbijt in het restaurant, niet in de Chinese eetzaal. De kost is quasi hetzelfde maar met dat verschil dat je natuurlijk niet de all-you-can-eat formule hebt, wat al heel positief is anders eten we toch teveel en bovendien zitten we er zo goed als alleen. Rustig om de dag te beginnen.

We hebben een afspraak met een van de grootste operahuizen ter wereld, maar eerst spelen we haasje over in de metro. Als je alle dagen bijna negen miljoen reizigers kan vervoeren en er in elk station iedere 90 seconden een metro opduikt dan weet je dat dit de drukste metro ter wereld is.

Stalins meesterwerk

Een van die zaken waarvoor Stalin een pluim op zijn hoed mag steken, zijn de ongelofelijk knappe stations. Blijkbaar liet Stalin de mensen door deze megalomane projecten geloven dat ze het goed hadden in de USSR. Hijzelf had zelfs een geheime doorgang vanuit het Kremlin naar een van de stations. De lijnen liggen zeer diep onder de grond, de reden hiervoor was dat ze ook als schuilkelders konden dienen tijdens de oorlog en daarna tijdens de Koude Oorlog.

Wij spelen een heel stuk van de ochtend in de metrostations, metro op, metro af, metro op, … enz. Wij sporen van station naar station en vallen van de ene verbazing in de andere. In de foto’s en de video van vandaag krijg je al best een goed beeld van deze prachtige stations.

Geef acht…

Tegen elf uur (of voor de Engelse groep een half uur later, maar dat wisten we niet) hebben we een afspraak in het Bolshoi theater, het operahouse waar ieder zichzelf respecterende operazanger op de bühne moet gestaan hebben. De wachter die alles in goede banen moet leiden, is er nog eentje die verloren gelopen is uit een vorig regime. Op een zeer autoritaire manier vraagt hij om onze rechterpols omhoog te houden, zodat hij ons een bandje met een volgnummer kan ombinden (dit is geleden van toen ik nog in de creche lag dat ze mij zoiets aandeden). Later bleek dit van geen enkel nut. We zijn zoals altijd en overal het geval is, te vroeg en moeten dus bijna meer dan veertig minuten op onze beurt wachten. We raken aan de praat met twee leuke Japanse dames, die zelf ooit ballet hebben gedanst. Soort zoekt soort zeker ;-)?

De kostprijs voor deze rondleiding van één uur kost 2.000 roebel , zowat 27 euro per persoon, duurder dan het Kremlin, maar ja, dit is wel het Bolshoi hé… Bovendien zijn we getuige van de repetitie van een balletvoorstelling van ‘Ivan de verschrikkelijke’, dit op zich al was zijn geld meer dan waard.

Bolshoi Theater
Bolshoi Theater

Luciano Enrico Pavalieko

Zonder dat ik er weet van heb, port Hilde mensen aan om mij de akoestiek te laten testen… Ja, dus ik heb in het Bolshoi theater gezongen. na het Scala in Milaan, maak ik ook mijn opwachting in het Bolshoi theater van Moskou. Ik test de akoestiek in de polyvalente zaal. In de zaal waar de Tsaar vroeger zijn toespraken hield, is er een bepaald punt op de vloer, waar je moet gaan staat om optimaal de akoestiek te laten klinken. Hier moet ik mijn nummertje op aanmoediging van de groep nog eens overdoen met een fragment uit een Russische opera. Een nummer ten beste geven in de Boshoi… faut le faire.

Een van de grootste zangers van het Bolshoi
Een van de grootste zangers van het Bolshoi

Klooster in de stijgers

Ik loop de rest van de dag op wolkjes, ne mens zou van minder. Maar the travelshow must go on en na een late lunch trekken we verder naar een klooster net buiten het centrum: ‘Novodevichy’, een hele verplaatsing. Bij aankomst zien we dat het hele klooster in de stijgers staat. De madame aan de ticketbalie spettelt niet tegen als ik haar wijs op de inkomprijs en het ingepakte klooster. Ze maakt er geen spel van en voor 3 euro mogen we samen binnen.
Dit klooster staat ook bekend voor zijn kerkhof maar de werken die aan de gang zijn, maken zo een zootje van het geheel dat er weinig te bezichtigen valt. Alleen één kerkje staat open voor publiek… Eens dit in al zijn glorie zal hersteld zijn, zal dit een bezoek meer dan waard zijn.

Waar is mijn koppelstuk gebleven?

We keren onverrichter zaken terug en nemen de metro naar het hotel waar we Hilde haar statief gaan ophalen om enkele special effects te nemen op het Rode Plein. De duisternis is nog niet helemaal ingevallen en we maken van de gelegenheid gebruik om nog wat te shoppen en onze dorst te laven.

Als het moment is aangebroken om haar fotomateriaal op te stellen merken we dat er een verbindingsstuk van de camera in een verkeerde zak steekt. De fotoshoot kan niet doorgaan , maar we gienieten toch maar van St Basil by night en het Rode Plein dat met zijn verlichting een feeëriek sfeertje ten beste geeft.

Kremlinnen

Hoe vetter hoe dikker

Foto’s Moskou dag 2
Video Moskou dag 2
Polarsteps

Vanmorgen kiezen we voor een ontbijt in het hotel, Voor minder dan tien euro krijgen we een buffet voorgeschoteld waarmee je gemakkelijk tweeduizend zielen van de hongersdood kan redden. Als we op de tweede verdieping arriveren, zitten er zowaar nog meer dan die tweeduizend zielen. Wij houden van China en hun inwoners maar deze overvloed op dit tijdstip van de dag is nogal ongemakkelijk. Als ik ooit een beschrijving van een mierennest moet maken, kom ik gewoon terug naar hier. We hebben er voor betaald, we laten het dus ook niet aan ons hartje komen en gaan volledig op in dit Chinese tafereeltje. Er wordt met man en macht karrenvrachten voedsel aangevoerd, want de honderden die volgevreten verdwijnen worden instant vervangen door een nieuwe lading hongerige wolven. Je moet het zien om te geloven. Spijtig genoeg worden de ladingen borden waar veel is opgeschept maar weinig van verbruikt, meedogenloos naar afvalcontainers gevoerd. Plotseling begrijpen we waarom er een weegschaal op onze kamer staat. In hotels of andere gelegenheden waar je all you can eat formule kan kiezen, zou je 500 grammen per dag aankomen…. en ik die dacht dat mijn kilo’s de schuld waren van mijn collega’s in Molenbeek ;-).

Nieuwsgierig naar het Kremlin?

Overzicht Kremlin
Overzicht Kremlin

Worsteling met tickets

We lezen dat het ticketoffice zich ergens in het park voor het Kremlin bevindt. Het park is vandaag echter afgesloten wegens bezoek van een of ander VIP. We moeten helemaal rondom het park lopen om het ticket office te vinden. We kopen een ticket voor het binnenplein van het Kremlin en de verschillende kerken. Voor The Ivan the Great Bell-Tower en The Armoury Chamber moet je echter nog aparte tickets hebben. De niet zo vriendelijke dame aan de ticketbalie verwijst ons ongeduldig door en doet teken dat we ze boven kunnen kopen. Niet dus. We moesten ze gewoon in het loket naast het hare hebben gekocht.

Andere keer goede keer

Wij gaan dus het Kremlin binnen zonder deze twee extra tickets en kunnen ze in het Kremlin zelf niet meer aanschaffen. Bovendien blijkt er op die tickets ook nog eens een tijdslot te zitten. Deze twee bezienswaardigheden zullen dus voor een andere gelegenheid zijn, want als we terug buiten gaan moeten we ook opnieuw de tickets voor het Kremlin kopen…

Het moet gezegd, dit is een van de meest indrukwekkende kerkverzameling die we ooit hebben gezien. Vanuit welke hoek je ook kijkt je ziet telkens een andere reeks torens versierd met goud of zilver. Je kan dit fotograferen zoveel je wil, maar uiteindelijk zal je zelf eens tot hier moeten komen om de statigheid en schoonheid hiervan in te schatten. Beschrijven lijkt mij quasi onmogelijk. Hilde geeft het beste van zichzelf om het, in deze niet al te beste weersomstandigheden, zo goed mogelijk vast te leggen.

De ene kerk is al bezienswaardiger dan de andere, fotograferen of filmen mag niet en Hilde als fotografe houdt zich mooi aan deze code van de fotograaf… ik hoor echter niet tot dit selecte groepje en laat mijn gopro los op deze voor de mensheid verborgen schatten, zonder dat iemand het merkt natuurlijk. Naughty boy…

Kremlin
Kremlin

Chinatown

Ze hebben ondertussen enkele ladingen vliegtuigen uit China gelost en dan wordt foto’s trekken een heksentoer. Want zodra je de ontspanknop beroert is het alsof ze uit de grond komen gekropen en je een groepsfoto Chinesen vereeuwigt op de gevoelige plaat.

De Tsaar zijn dikke ballen

Het pronkstuk van de Tsaar met zijn dikke ballen is nog nooit gebruikt. Het immense kanon, buiten categorie, heeft nog nooit een kogel (loden bal) gelost. Ik vermoed dat ze niemand hadden die sterk genoeg was om die ballen in het kanon te krijgen.

Ivan the terrible’s legacy

Het Kremlin is eigenlijk een van die dingen die je in je leven moet gezien hebben want de schoonheid is niet te beschrijven. Maar alsof we nog niet genoeg bovennatuurlijk moois hebben gezien in de buurt van het ‘Rode Plein’, dompelen we ons nog onder in de Sint Basil kerk of Prokovsky Kathedraal. Dit is blijkbaar nog een legacy van Ivan de Verschrikkelijke. Deze kathedraal is opgebouwd uit verschillende kerken onder zijn weelderig versierde koepels, waar een kat haar jongen niet zou in terugvinden. Het mannenkoor dat de kathedraal dan nog eens onderdompelt in Russische gezangen maakt van dit bovenmenselijk mooi plaatje een onvergetelijk moment.

Saint-Basil's Cathedral
Saint-Basil’s Cathedral

Leeg

Het verwoestende tempo begint door te wegen, we moeten dringend bijtanken na al dit bovennatuurlijk schoon. Ook ons reistempo moeten we even laten zakken. Snakkend naar wat rust proberen we nog het voormalige KGB hoofdkwartier mee te nemen, maar we stellen bijna met plezier vast dat dit niet meer kan bezocht worden (het is niet duidelijk of dit alleen vandaag is). We nemen dan maar de metro van Lubyanka naar onze halte Proletarskaya. We moeten onderweg nog twee maal overstappen en de overgang van de ene lijn naar de andere is een stuk verder dan dat we te voet bovengronds zouden gegaan zijn… of toch bijna.

Jetlaginhaaldutje

We zijn beide even volledig weg van de wereld en kunnen na dit jetlaginhaaldutje niet anders dan een artificieel dorpje vlakbij ons hotel bezoeken, een toeristentrap, waar er enkele leuke artisanale winkeltjes zijn, maar het zou mij niet verwonderen als dit een mega Chinees namaak is. Mijn gebeden aan mijn bierheiligen worden hier verhoord en we stuiten terug op mijn Russische klak die ik hier voor minder dan € 7,- kan terugkopen, bovendien vinden we hier ook onze traditionele kerstboomattributen, dus volledig nutteloos was het zeker niet.

Artificieel dorp met artisanale snuisterijen
Artificieel dorp