Eindelijk Moskou

Foto’s Moskou dag 1
Video Moskou dag 1
Polarsteps

Gejost in den taxi?

De trein schuift, zoals ik gisteren al vertelde, moeiteloos en op tijd het station van Moskou binnen. Zaak is altijd om een taxi te vinden die je niet probeert te jossen. Toegegeven, hier in Rusland hebben ze ons nog niet één keer proberen op te lichten… maar er moet voor alles een eerste keer zijn zeker. We vinden een taxi die er volgens ons nogal vrij normaal uitziet, we klampen hem aan, leggen onze bagage in de koffer en stappen achteraan in. Zodra we echter neerzitten haalt hij alle tekens die van zijn auto precies een taxi maken van zijn dak, een bord voor zijn venster moet ook onder de bank… Als ik vraag wat ons dit circus gaat kosten zegt hij dat hij volgens de meter rijdt. Ik zie tijdens onze rit geen enkel metertje gaan dat er ook maar op zou wijzen dat we in een taxi zitten. Hilde volgt op haar gps of we inderdaad wel naar het juiste hotel gebracht worden.

State History museum
State History museum

Lelijk gezicht

Hoe hard kan hij ons pijn doen, verhalen van reizigers in andere landen beginnen door mijn kop te spoken. Ik zet mij al wat breder uit en zet een boos gezicht op en hou hem onophoudelijk in het oog zodat hij weet dat hij niet met een doetje te doen heeft. Uiteindelijk was ons wantrouwen, ingegeven door vermoeidheid een maat voor niets want de rit van acht kilometer koste ons € 18,-. Niet goedkoop in vergelijking met andere taxi’s die we hier in Rusland al namen, maar niet genoeg om hem zijn vet te geven. We zitten tenslotte in Moskou en niet meer op Olkhon Island.

Onze Jenthe gooit roet in het eten

Moskou: 33 jaar geleden maakten we met een hoop vrienden plannen om hier naartoe te komen. We organiseerden zelfs een Russische avond bij ons thuis om alles op punt te stellen. Vodka, borsch, vodka, …v… Niemand weet nog hoe dat feestje geëindigd is. Zes maand later was de datum dat we zouden vertrekken. Alleen…in die tijd mocht een zes maanden zwangere vrouw niet meer vliegen. Onze Jenthe gooide dus zonder het te weten roet in het eten. Wij hebben de reis gecanceld en uiteindelijk is er niemand vertrokken, maar die Russische avond blijft in Vilvoorde een begrip, zonder dat iemand nog de afloop kende.

Hoog van de grond

We zitten 15 verdiepingen hoog in een mastodont van een hotel, en zoals het meestal in dat soort hotels gaat… je zit hier niet alleen ;-).

Doodop maar te nieuwsgierig

We installeren ons en maken dat we nog zo veel mogelijk kunnen profiteren van Moskou. Het Rode Plein, het Kremlin, de metro’s, de nieuwsgierigheid geeft ons vleugels. Gelukkig, want de vermoeidheid van de 2 uur extra dag en de toch wel vermoeiende treinreis laat zich gevoelen.

St. Basil's Cathedral
St. Basil’s Cathedral

Tot nog toe konden we de toeristen op één hand tellen en waren we in sommige gebieden zelfs bezienswaardigheden, maar hier in Moskou weten ze wat toeristen zijn. Hou je handen maar op je portefeuille??? en dan wil ik niet zeggen bang zijn voor pickpockets, maar de prijzen stijgen meestal in gelijke evenredigheid met het aantal toeristen.

Opgepast voor de beren

Foto’s Perm
Polarsteps
Video

History chasers

De gevoelstemperatuur blijft een stuk onder nul, koud genoeg om regen in sneeuw te transformeren. Het lozen van hemelvocht zal echter niet voor vandaag zijn, het blijft droog. We zetten er van ’s morgens vroeg na het ontbijt onmiddellijk de pas in. Het is zondagochtend en de stad slaapt vandaag langer dan normaal. Wij rollen ondertussen de groene lijn op met al zijn bezienswaardigheden en dompelen ons onder in de rijke geschiedenis van helden, koopmannen en adel. De verhalen die we onderweg lezen op de informatieborden die rijkelijk langsheen de lijn staan opgesteld, vertellen ons leuke weetjes van Perm’s geschiedenis. Dat de namen vaak onuitspreekbaar en nog meer illustere onbekenden zijn voor ons kan de pret niet drukken.

Boris Pasternak

Boris Pasternak
Boris Pasternak

Wij hebben thuis wel wat Russische literatuur in onze bib zitten en niet in het minst Dokter Zjivago van Boris Pasternak, een naam waarmee ons moeder mij vroeger vaak betitelde. Het standbeeld van deze gerenommeerde schrijver en bovendien de huizen hier in Perm die voor zijn film model hebben gestaan, maakt dat dit puzzelstukje uit mijn verleden weerom een extra invulling krijgt.

Soort zoekt soort

De beer van Perm
De beer van Perm

Een van de laatste monumenten die we aandoen is de beer van Perm, het monument en symbool bij uitstek van Perm. Vroeger zouden hier beren tot in de stad hun heil gezocht hebben. Er blijkt hier trouwens een overtal aan beren in de bossen te zitten en er wordt zoals bij ons op patrijzen, herten en wilde everzwijnen, op beren gejaagd. Niet mijn cup of tea maar wildbestand is iets wat ik aan deskundigen overlaat.

Pizza uit Perm

We krijgen in ons hotel een extra uur om uit te checken, wat ons de tijd geeft om onderweg nog wat Permse gastronomie te verorberen. Dat dit een Permse Pizza is waar de Italianen wat mij betreft de duimen moeten voor leggen, doet niet ter zake. Alleen de alliteratie stemt mij al gelukkig.

De oren van de zoutdragers
De oren van de zoutdragers

Opkramen geblazen


We laten een taxi aanrukken waarvoor we de ronde som van € 2,- van ons budget moeten aftrekken. De prijzen zijn hier nog altijd van die orde dat vier weken Rusland het equivalent is van één weekje Griekenland. De oproep naar de taxibedrijven voor een verloren klak heeft niets opgebracht. Hopelijk kan ik een andere vleesklak hiermee gelukkig maken. Ondertussen moet ik wel de muts van Hilde aanslagen om mijnen teppe tegen de arctische temperaturen te beschermen. Hildes haardos kan haar voorlopig nog tegen brainefreeze behoeden.

Met de trein zou je er al zijn… in Rusland alvast

Oud en nieuw
Oud en nieuw

We laten het Uralgebergte achter ons en trekken nu helemaal het potje Europa open. Ik moet eerlijk toegeven dat het niet echt duidelijk is in welke provincie (hier noemen ze dit Oblast) of regio we zitten. Ik heb trouwens de indruk dat ze het hier zelf ook niet altijd weten, en ik die dacht dat het bij ons ingewikkeld was met zes regeringen… (tenminste als ze gevormd geraken). Ook nu weer is de trein precies op tijd, alleen de trein in Irkoetsk naar Krasnojarsk liet een vertraging optekenen, maar alle overige treinen waren stipt op tijd. Ook onderweg waren al de honderden stops klokvast. Ditmaal zitten we niet alleen in ons coupé, we krijgen na een paar haltes gezelschap van een jonge Rus die ook naar Moskou moet. Het is een lezer, dus veel last zullen we er niet van hebben.

Weerom een dag van 26 uur

Ik maak de treinhostess gelukkig door een klein aandenken te kopen van onze toch wel mythische treinrit Vladivostok – Moskou. We gaan onze laatste nacht op de trein in en lopen ook nu weer twee uur in, tegen de tijd dat we in Moskou arriveren zitten we nog welgeteld 1 uur achter op Belgische tijd. De jetlag wordt op die manier wel mooi verdeeld maar is er al bij al toch niet minder zwaar om.

Dikke nekken… 1ste klas

Wat is er leuker dan een verslagje te schrijven op een lange treinrit, het voelt alsof je een wereldreiziger bent die door Rusland reist, die zijn zoveelste boek aan het schrijven is ;-).
Het bobijntje met het aantal kilometers naar Moskou wordt dunnetjes en de hoop garen waar de kilometers opzitten die ons al scheiden van Vladivostok worden alsmaar dikker en dikker. Zeven dagen en na vannacht zeven nachten staan er op ons treinactief. Ik vraag mij af of we deze treinrit in omgekeerde volgorde nog eens moeten overdoen als we Korea en Japan zullen bezoeken? Misschien wel, maar dan zal het vermoedelijk in één stuk zijn en in een klasse meer ;-).

Yaroslavskaya oftewel Moskou

Om precies 10u38 stopt onze trein in het treinstation van Moskou: Yaroslavskaya terminus, de temperaturen scoren ineens een stuk hoger. We genieten van een 15 graden, de wolken treiteren ons met wat gezever maar niet genoeg om mijn haar te laten krullen. Het is eigenlijk bijna een emotioneel moment, de langste treinrit ter wereld: 9297 kilometer. Wij hebben in ons leven al wat afgehotst op ijzeren staafjes maar deze stond al een tijdje op onze bucketlist. TSE: check.

The place to be

Foto’s
Video
Polarsteps

Russische koffie

We zitten nog eventjes in Jekaterinburg, we maken nog een wandeling via de voetgangersstraat naar het plein van 1905, we treuzelen wat in een plaatselijke mall, waar de meeste blaffeturen nog hun snaveltjes toe hebben. We stoppen bij onze favoriete koffieshop en doen ons tegoed aan snuisterijen overgoten met heerlijke Russische koffie. Tegen de tijd dat de koffie genoeg is afgekoeld om achterover te kappen, slurpen we hem binnen en kramen we op om terug richting hotel te stevenen en onze rugzakken te pakken voor onze volgende bestemming: Perm.

Onze favoriete hotelbediende belt een taxi voor ons en zorgt er voor dat we gepast geld bij hebben om onze taxi te betalen. Hij langt hiervoor 10 roebel uit zijn eigen zak. Hij wijst kordaat het briefje van vijftig af dat ik hem hiervoor in de plaats wil geven.
Wij hebben in het westen echt wel een verkeerd beeld van de Russische federatie. Zoveel vriendschap, zoveel openheid.

Lagere klasse

In het station verorberen we als middagmaal nog snel een Camembert die we gisteren hebben gekocht. De geur dat dit beestje loslaat is niet om vrij te laten op de trein, want dan kan het goed zijn dat ze het hele treinstel evacueren.

Voor deze korte rit hebben we een derde klasse gereserveerd, gelukkig hoeven we hier geen vierentwintig uur op door te brengen. De mensen zijn weerom heel vriendelijk en gedienstig, iedereen helpt iedereen om op zijn plaats te geraken. Twee jonge gasten die duidelijk op stap geweest zijn in Jekaterinburg installeren onmiddellijk boven ons en geven een snurk weg tot in Perm. Een lieve oudere dame die van de gangzetels gebruik maakt, ontmanteld haar kabas en tovert hieruit een heel buffet waar ze een groot gedeelte van de rit van geniet alsof het een driesterren restaurant betreft.

Vlokken

Als we in Perm aankomen zijn de weergoden ons niet echt goed gezind en plagen ons met een mengeling van vlokken en hagelbollen. Na wat over en weer gepalaver in Perm station vinden we eindelijk een taxi, waarvan de chauffeuse na deze rit een klak rijker is.

Hilde regelt onderweg een afspraak met een chauffeur om morgen naar ‘Perm 36’ te gaan. Dit is de enige echte Goelag die nog te bezoeken is. De rest is blijkbaar afgebroken of verdwenen door de tand des tijds. Degene die we in Olkhon Island zagen waren overblijfselen die niet echt te bezoeken waren.

The green line or the red line

Vanmorgen hebben we weer keuze tussen twee lijnen die de stad doorkruisen langs de bezienswaardigheden. We kiezen vandaag voor de kortste (rode lijn) want om 11 uur worden we verwacht voor onze toer naar de goelag.

De rode lijn die de stad doorkruist is, de lijn via bezienswaardigheden met een groot love story-gehalte. Iedere stop vertelt ons over het liefdesverhaal van bekende en voor ons iets minder bekende Russische grootheden die daar ooit hebben gewoond. Enkele waaronder niet het minst Tsjechov vragen natuurlijk iets meer aandacht. Tsjechov jullie welgekende auteur van onder andere stukken waar ik zelf ooit in meespeelde (De Meeuw en De drie zusters, Oom Wanja).

Vijand nummer één

Enfin, we moeten ons nog reppen om bijtijds terug in het hotel te zijn waar ‘Azat’ een sympathieke Armeniër ons opwacht om ons te gidsen in het 120 kilometer verder gelegen Goelag 36. De sneeuwstormen onderweg geven al een goede indicatie van de omstandigheden waarin de veroordeelden hier hun gevangenschap moesten ondergaan.

Gulag 36 - Perm
Gulag 36 – Perm

Al de goelag’s zijn afgebroken omdat ze niet meer nodig waren, Goelag 36 overleefde deze uitroeiing omdat hier later in de jaren tachtig een gevangenis werd aangebouwd waar politieke gevangenen, dissidenten, intelligentsia en andere subversieve elementen die toentertijd het regime ook maar enigszins bekritiseerden werden naartoe gebracht. Het is koud en de omstandigheden waarin de gevangenen doorbrachten moet zowat gelijkaardig geweest zijn. De zomers duren hier vier maanden en gaan van zomer zowaar dit jaar onmiddellijk over naar winter. In de zomer eten de muggen je zowaar op en in de winter is de barre koude vijand nummer één.

Gulag 36 - Perm
Gulag 36 – Perm

Het deel van de politieke gevangenen en de Goelag’s zijn elkaar waard. De boeken die ik van Solzjenitsyn heb gelezen, die misschien wel de trigger waren om deze plek te bezoeken, blijken volgens onze gids een beetje van de pot gerukt. In ieder geval de omstandigheden waarin zowel de politieke vluchtelingen in de jaren 1980 als de veroordeelden onder het Stalin regime hier verbleven, was geen wandeling in het park.

We zijn van elf uur tot vijf uur ’s avonds onderweg en we komen veel te weten over het leven in Rusland. Azat, die hier pas acht jaar geleden in Rusland landde en de taal blijkbaar perfect beheerst, trouwens zijn eindwerk van de Unif hier verdedigde, is een spraakwaterval die even benieuwd als vrijgevig is met verhalen over het huidige Rusland. Wij slaan in het westen vaak de bal mis als het over de Russen gaat, zoveel is zeker.

Smokey dog

We vragen aan onze geweldig gids Azat om ons ergens in Perm te droppen waar we een apero’ke kunnen drinken in een plaatselijke kroeg. Hij dropt ons aan een kroeg ‘The Smokey dog’. We nemen afscheid van weerom iemand die het reizen zin geeft.

We zitten nog niet goed neer in de kroeg of we worden aangesproken door een andere sympathieke Rus met een goede kennis van het Engels. We nodigen hem uit aan onze tafel en trakteren hem op een biertje. Meer is er niet nodig om nog meer te weten te komen, over dit voor ons in het westen toch vaak in mystiek gehulde land.

Als dan nog blijkt dat hij een muzikant, zanger-gitarist is, hoef ik natuurlijk niets meer te zeggen. Vrienden van vrienden zijn onze vrienden en uiteindelijk hebben we een leuke babbel met de helft van de kroeg, die misschien wat verwonderd zijn wat twee eenzame Belgen in dit (tot nu toe voor ons) godvergeten gat komen zoeken. Maar geloof ons, niets is minder waar: Perm maak er een voldoende lange stop, deze stad is het waard. Dit blijkt ook weerom een theater, opera, ballet en kunststad te zijn. Wij zijn hier echter slechts op blitzbezoek.

Gouden vocht

Als we vertrekken nemen we afscheid van Misha die we precies al jaren kennen en krijgen we bij het buitengaan enkele lokaal gestookte bieren van een andere Rus die net een toer in België achter de rug heeft en eindeloos respect heeft voor ons gouden vocht. De biertjes die we kregen zullen hun geheimen prijsgeven op onze volgende treinrit naar…

En dan nog dit…

Foto’s
Video
Polarsteps

Een extra dag

Door omstandigheden, is er een extra dagje in ons programma geslopen. Vanmorgen waren we ons aan het opmaken voor onze verhuis naar Perm, maar ons treinticket vertelde ons iets anders. Onze eigen kamer konden we niet voor een extra dag boeken, maar een iets luxueuzere kamer konden we voor dezelfde prijs nog wel voor één extra nachtje krijgen.

Aangezien er nog een aantal zaken in Jekatarinburg een maagdelijk invulling hadden voor Hilderikopweg, lieten we deze kans natuurlijk niet onbetuigd – we konden eigenlijk niet anders – en genoten dus van een extra dag in deze theaterstad.

Jekaterinburg houdt van kleur
Jekaterinburg houdt van kleur

Er moeten trouwens nog wat dingen over de Ural gezegd worden

Laten we beginnen bij het belangrijkste. Raymond VHG zou ze omschrijven als ‘het mooist op aard…’ en ik moet dit volmondig beamen, de vrouwen hier in Rusland zijn van een buitenaardse schoonheid. Dit klinkt misschien wat seksistisch maar het mag toch gezegd. Dit is alleen als compliment bedoeld…tegenwoordig moet je aardig opletten met hetgeen je zegt, en als verhalenverteller weet ik hier van mee te spreken.

Misschien minder interessant maar zeker zo opvallend, en ik voeg er onmiddellijk aan toe, de vorige paragraaf heeft niets vandoen met deze. Het openbaar vervoer in deze stad, en dan bedoel ik de trams en de bussen zijn nog van een makelij van een eind uit de vorige eeuw. Bijzonder charmant om deze oude toestellen in al hun glorie in deze moderne stad te laten rondrazen en de link naar het verleden levendig te houden (alhoewel de Lenin standbeelden dit ook in al hun glorie doen).

En dan last but not least: de koude. We bevinden ons nu in de Ural, maar het spreekwoordelijke ‘ijskoude Siberië’ moet wat ons betreft zijn duimen leggen voor de vrieskou hier in de Ural. De temperatuur flirt hier onophoudelijk met het vriespunt en smakt de gevoelstemperatuur nog een stuk onder nul. In september sneeuwbuien is onze contreien ‘du jamais vu’. Gelukkig zijn hier winkels waar je winterse kledij voor dito taferelen kan kopen. Hilde is al een muts en handschoenen rijker, ikzelf een muts en warme kousen.

Free as a bird
Free as a bird

Uit de hoogte

De bezienswaardigheden op onze voorbereidingslijst worden dunnetjes.
Er is vandaag echter gelukkig tijd genoeg over om de Vysotsky tower met zijn 52 verdiepingen te beklimmen. Op minder dan één minuut sta ik helemaal niet buiten adem, boven op deze gigant, die een prachtig panoramisch uitzicht biedt op deze geweldige stad. De lift, het veiligste vervoermiddel uit deze en vorige eeuw, brengt ons beide voor € 10,- naar dit platform. We krijgen een overzicht, van de bijna honderd kilometer die er hier moest aan geloven, te zien van bovenaf.

Het circus, een prachtig gebouw, alsook het historisch museum hier vlak naast geven nog ‘gesloten’ tegen de tijd dat wij daar arriveren. De botanische tuin biedt onze ochtendwandeling wat soelaas.
We vermorzelen ook nog enkele kerken op onze weg met hun bling bling iconen, waar Hilde zich altijd mag inkapselen met een hoofddoekje en boven haar broek nog een rok mag wikkelen. De mannen moeten hun hoofd dan weer ontbloten… ja, ik weet het ook niet meer zulle. Wij volgen natuurlijk braaf de geplogenheden van alle religies en gemeenschappen, maar als rechtgeaarde ketter ontgaat mij soms wel de diepgang van deze gebruiken. Maar als reiziger moet je plooien.

In de namiddag valt onze keuze nog op een museum of ‘fine arts’ waar we de kunsten van het ijzer en- steen ( en gelukkig ook schilders) kunnen aanschouwen. Ik heb de grootste bewondering voor de kunstenaars die met deze aardse materialen fantastische dingen kunnen creëren, toch deze tak van kunst beroert mij het minste.

Hemels vocht

We overgieten onze cultuurnamiddag in een Engelse pub waar ze de kunst van hemels vocht tappen en het bereiden van overheerlijk gerechten tot bovenaardse kunst verheffen.
De foto’s en films die we nadien tijdens het blauwe uurtje (zoek dat maar eens op) kunnen maken schroeven deze extra dag in Jekatarinburg op tot een achttien karaats journey.

Jekaterinburg tijdens het blauwe uurtje
Jekaterinburg tijdens het blauwe uurtje

Tutu of gene tutu

Foto’s
Video
Polarsteps

Shirokorechenskoye Kladbishsch

Dit is zoveel als het kerkhof van Jekaterinburg. Père Lachaise in Parijs, het monumentale kerkhof in Milaan, de begraafplaats in Jeruzalem, tot de verbrandingen op de Ganges, ieder plaats herdenkt op zijn manier zijn doden en heeft zo zijn eigenaardigheden. Dit kerkhof munt toch wel uit door zijn speciale omgeving. De graven liggen in een vrij dicht begroeid bos, wat het toch iets extra geeft. De protserige graven van de maffiabazen, alsof ze hun status na hun dood nog hoog willen houden, geven het geheel iets onrealistisch. De wind die de kruinen van de bomen in beweging zet en de bladeren orkestreert tot een zachte fluistering, is alsof de doden nog snel wat boodschappen willen doorgeven.

We lopen alleen in dit immense bos met zijn kriskras door elkaar gesmeten weggetjes, het is alsof het bos je wil opslorpen in zijn ‘eindigheid’. Het heeft iets akeligs. Ieder takje dat breekt doet je opschrikken, alsof een grafsteen het begeeft en zijn inwoners terug naar het aardse bestaan willen overstappen.
Als de doodgravers gewapend met hun bezem de bladeren tot zwijgen aanmanen en ze op een hoop keren, is het tijd om op te krassen en de bewoners van dit bos hun rust terug te geven.

Shirokorechenskoye Kladbishsch - kerkhof
Shirokorechenskoye Kladbishsch

Nog onder de indruk van deze bijzondere plek, nemen we een bus terug naar het centrum. Het busje zit afgeladen vol, maar voor twee gekke toeristen vinden ze nog een plaatsje. Het doet een beetje denken aan de overvolle treinen in India, maar vermoedelijk door mijn jeugdige leeftijd of mijn hoge aaibaarheidsgraad mag ik naast de chauffeur plaatsnemen, Hilde krijgt een zitje op de eerste bank, en de rest van de reizigers mogen in lepeltjeshouding het ritje uitzitten.

Boris

Na dit klefferig ritje…voor de rest dan toch.. gaan we op zoek naar het punt tussen Azië en Europa maar moeten onverrichter zake terugkeren. We vragen ettelijke keren aan voorbijgangers waar het zich bevindt, maar niemand kan ons helpen. Ook als we het punt op de kaart aanduiden waar het monument staat, lijkt het alsof we een plaats op de maan aan het zoeken zijn.

We laten dit geografisch grensgevalletje voor wat het is en togen naar het Boris Jeltsin centrum. Een prachtig gebouw waar er heel wat te beleven valt. Het museum gewijd aan de eerste Russische president is een pareltje. De Russen weten verdraaid goed hoe ze een museum in elkaar moeten steken. Een interactieve opbouw raast door het leven van deze in het westen misschien toch wel miskend staatsman. Een aantal miskleunen niet te na gesproken toch wel een man die mee de ommekeer in Rusland wist te bewerkstelligen en mee verantwoordelijk was voor de markteconomie die het tegenwoordig heeft.

Jeltsin Museum
Jeltsin Museum

We pikken nog een tentoonstelling mee van een of andere fotograaf-kunstenaar die met 70.000 foto’s een filmpje maakte waarvan ik nog altijd op zoek ben naar de betekenis. Zal die waarschijnlijk ook nooit vinden.

Jeltsin Center
Jeltsin Center

Mijn eerste keer

Ondertussen is het al een heel stuk voorbij hoognoen en tegen de tijd dat we middageten is het bijna tijd om ons op te maken voor de kers op de taart vandaag. Prokofievs Romeo en Julia uitgevoerd door het Ural balletensemble.

De eerste keer in mijn leven dat we naar ballet gaan kijken en de oorzaak hiervan ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik vroeger zelf ‘verplicht’ ballet heb gedaan in mijn passage in het conservatorium in Antwerpen. Ik weet dat het volgende niet van uw netvliezen kan weggebrand worden, maar ik heb, niet in een tutu uiteraard, maar wel in een nauwsluitend (een ballenknijper zoals ze bij ons zeggen) een aplomb aan de Barre geoefend. Een grand écart heeft er nooit ingezeten, net zo min als een carrière als solist. Maar de ‘ruimteleer van Laban’ is mij bij madame Champagne toch altijd bijgebleven. Als het mens nog leeft vrees ik dat ze nog regelmatig nachtmerries heeft van mijn passage in haar lessen.

Wat er ook van zij, de voorstelling van vanavond was betoverend. Dit vraagt, wat zeg ik ‘ROEPT’ naar meer. Ah, zo schoon joh… Ik ken Romeo en Julia natuurlijk op mijn duimpje, van theater, de cinema en de opera, maar dit: hoe het Ural ballet ensemble de Capulets en de Montagues van de hand van Shakespeare, het mooiste liefdesverhaal ooit, afleveren is zonder woorden en dat alles op de meesterlijke muziek van Prokofiev. Hier geniet ik nog dagen van.

Naar de andere kant van Rusland

Dat de Uber die ons naar de andere kant van Rusland wil brengen en wij dit gelukkig tijdig in het snotje hadden kan deze avond niet vergallen. Dat ons avondeten hierdoor vervangen wordt door een zak chips is een bijkomstigheid.

Theater in de stad

Fotos
Video
Polarsteps

Ik weet het ook niet meer zulle…

Is het nu Ekaterinburg, Jekaterinburg, Jekaterinaburg of Yekaterinburg… je mag zelf kiezen. Wij gebruiken vanaf nu Jekaterinburg. Hoe je het ook spelt, wij lopen het vandaag ondersteboven.
We bevinden ons dus in de Oeral, de laatste stad trouwens op Aziatisch gebied, het monument dat dit aangeeft staat vandaag of morgen op het programma. Dus ook Siberië moet er na deze stad aan geloven.

Jekaterinburg
Jekaterinburg

Rood of blauw

Ook hier hebben ze weer van die lijnen op de grond die je kan volgen van de ene naar de andere bezienswaardigheid. Wij volgen vandaag de rode lijn, het meisje aan de hotelbalie zoekt voor ons de bezienswaardigheden op langsheen de blauwe lijn, die we morgen gedeeltelijk zullen volgen want blijkbaar komen toch enkele bezienswaardigheden overeen met de rode lijn.

Ontbijt onder den douche

Het ontbijt krijgen we op onze kamer en we mogen zelf kiezen om hoe laat. Om zeven uur staat ze met ons roerei en taart aan de deur terwijl ik nog sta te douchen. Roerei zonder brood en ’s morgens taart? Als ge honger hebt smaakt alles.

De Romanovs

We starten terug aan de bloedkerk, de kerk die gebouwd is op de resten van het huis waar de Romanovs, de Tsarenfamilie hun laatste dagen hebben doorgebracht en zijn vermoord. Yeltsin liet het huis afbreken uit angst dat het wel eens een bedevaartsoord voor monarchisten kon worden. Na de val van de USSR werd er op die plaats de bloedkerk gebouwd. In een gebouw naast de kerk is er trouwens een permanente tentoonstelling gewijd aan de Romanovs.

Tsaar Nicolaas II
Tsaar Nicolaas II

Oude liefde

Jekaterinburg, een stad naar mijn hart, zowat iedere straat (nu overdrijf ik lichtelijk) heeft zijn theater. Dit is waarlijk de grootste theaterstad bij uitstek ter wereld. Spijtig genoeg is mijn Russisch niet voldoende om een theateravond bij te wonen, maar waar je geen Russisch moet voor kennen en je in alle talen kan volgen is…? Juist, een avondje ballet. Waar ter wereld kan je beter een balletavond meemaken dan in Ruslands grootste theaterstad. We reserveren dan ook prompt voor morgenavond ‘ Romeo en Julia’. Tot mijn grote scha en schande moet ik toegeven dat dit de eerste keer is dat we naar een ballet gaan kijken.
Het verslag hiervan zal op zich laten wachten want het zal laat zijn eer we terug in onze hotelkamer zijn… alhoewel met ons weet je maar nooit.

Op sterven na dood

Nadat we in het operahuis onze tickets hebben vastgelegd, vervolgen we tussen de sneeuwbuien onze weg. Het is amper nul graden dat aanvoelt als -3. Ik loop al de hele weg te snotteren en te niezen, mijn benen voelen aan alsof ze het ieder moment gaan begeven. Gelukkig heb ik Hilde bij die me gelukkig laat geloven dat je van een verkoudheid niet meteen sterft ;-).

Hop naar Egypte

We bezoeken ettelijke bezienswaardigheden, maar die kan je gemakkelijk googelen. Het Alexander Nevsky klooster is nog zeker het vermelden waard, alsook de leuke verkeersvrije straat die het hele centrum in twee klieft. De bijna zeven kilometer lange wandeling brengt ons een stuk na de middag terug in de buurt van ons hotel, waar we iets schnabbelen en onze benen wat rust gunnen. In de late namiddag pikken we een Egyptische tentoonstelling van Toetanchamon mee, die rondreist in verschillende steden van Rusland. Gelukkig hebben we vadertje Google mee, die alles voor ons propertjes vertaalt in het Nederlands.
Ons stappentellertje plakt tegen de dertigduizend stappen, ongeveer twintig kilometer. Genoeg voor vandaag. Russische kost is nog het enige dat mij in beweging kan brengen.

Hommeles op de trein

Video
Foto’s
Polarsteps

Encefalitis

We verlaten Krasnojarsk, en we laten hier heel wat avontuurlijke uitdagingen liggen. Je kan per boot op vier dagen naar de Arctische zee varen… hier kom ik nog eens voor terug. Tomsk, Omsk en Novosibirsk ook nog het terugkomen waard.

Trouwens in Krasnojarsk laten we ook nog het prachtige Stolby Nationaal Park links liggen. Laat hier nu net de mug actief zijn die Japanse encefalitis overdraagt, het enige waarvoor we nog niet ingeënt zijn. Trouwens ook een echte kweekvijver voor de besmettelijke teek. Reden genoeg om deze plek te vermijden.

Onmetelijkheid

Na zes nachten op de trein begint de onmetelijkheid van dit land tot ons door te dringen. We zitten sinds gistermorgen op de trein, terug de Rossiya 1. Deze keer was hij wel op tijd. Ook deze trein was al vijf dagen onderweg vanuit Vladivostok tot in Krasnojarsk. Ondanks het feit dat we de vorige keer vijf uur vertraging hadden en we op alles voorbereid zijn, is deze kolos netjes op tijd. In de wachtzaal in Krasnojarsk hebben ze nochtans niets aan het toeval overgelaten en de wachtruimte is uitgerust met zowaar grote salonzetels. Het comfort wordt ons, gelukkig maar, een zeer korte tijd gegund.

Beddenruzie

32 uur is wat ons te wachten staat naar onze volgende bestemming: Jekatarinburg. Als we in ons coupé aankomen zit een jonge vader met zijn dochtertje op onze plaats. Daartegenover ligt er een andere reiziger nog languit op zijn bed. Het bed naar beneden geklapt om aan te geven dat hij nog in slaapmodus is. Ik doe teken naar de jonge vader dat hij op onze plaats zit. Hij doet teken met zijn hoofd dat het andere bed bezet is… ik voel aan mijn water dat dit wel eens een zeer gezellige reis zou kunnen worden.

Trein Krasnojarsk - Jekaterinburg
Trein Krasnojarsk – Jekaterinburg

Prinses duracel

Als ik kordaat mijn rugzak op mijn plaats neerplof, heeft hij de boodschap begrepen en gaat blijkbaar op zoek naar zijn vrouw die twee coupés verder ligt. Om een lang verhaal kort te maken: we installeren ons maar aangezien het nog vroeg is laat ik de zetel in dagmodus (dit wil zeggen: het bed niet naar beneden geklapt) staan. Hilde en ik zitten naast elkaar als de vader weerom bij ons komt zitten, wat natuurlijk zijn volste recht is, want hij heeft het andere bed bovenaan. Zijn dochtertje, een prinsesje die blijkbaar duracel batterijen heeft ingeslikt, zorgt voor de nodige ambiance. Onze overbuur blijft echter ongestoord op zijn nest liggen en geeft geen duimbreed van zijn bed toe.

Ons onderkomen voor de komende 32 uur
Ons onderkomen voor de komende 32 uur

Miss decibel

Als de vrouw van het koppel er ook nog komt bijzitten zit het spel op de wagen. We belanden in een spreekwoordelijk vuurgevecht tussen de vrouw en de lange slaper die zijn bed niet wil afgeven. Ze blijft ostentatief zitten. Het zweet breekt mij langs alle kanten uit, een coupé van vier waar we met zes inzitten is net iets teveel van het goede. Ik voel dat dit een zeer lange treinreis wordt. Het geluid dat die vrouw uitbraakt kan je best vergelijken met het opstijgen van een straalvliegtuig. Ik grabbel naar mijn muziekoortjes maar zelfs die zijn niet bestand tegen de hoeveelheid decibels dat dat mens produceert.

De hele nacht uitzitten

Gelukkig gaat vader af en toe op zijn bed rusten en volgt ‘madame decibel’ zijn voorbeeld in haar eigen coupé. Om de haverklap komt ze echter vader uit zijn schoonheidsslaapje houden. Ik probeer er ondertussen achter te komen wanneer ze het treinschip verlaten. Mister ‘ik geef mijn bed niet af’ moet er om 16u30 uit. De familie flodder echter pas morgenvroeg om 5 uur. Later kom ik aan de weet dat we twee tijdzones door moeten, wat betekent dat ze eigenlijk maar om 7 uur ontschepen.

Apple… ik had het kunnen weten

Ik concentreer mij zoveel mogelijk op mijn boek, ‘De Bourgondiërs’ van Bart Van Loo, wat op zich al een huzarenstukje is om dit te volgen, wordt in deze constellatie quasi onbegonnen werk. We spartelen door tot 16u30 en we hopen dat de rust zal terugkeren nu mister ‘bed‘ weg is. Toch, nu begint pas de nachtmerrie. Madam installeert zich mee in ons coupé, ze nemen de tafel in en beginnen een filmke te kijken op een laptop… natuurlijk een Apple, waar de volumeregeling van stuk is. Dat het een goeie film is blijkt uit haar vettig lachje.

Dode vis

Tot overmaat van ramp halen ze een soort gedroogde vis boven, die vermoedelijk al enkele weken verstikt zit in een plastiek zakje, en eenmaal bevrijdt zijn opgespaarde reuk op ons loslaat. Als ze beginnen met dat beest, dat al weken geen zonlicht heeft gezien, uit te zuigen en op te peuzelen, speelt mijn misofonie op en moet ik al mijn kalmte bewaren om die vis niet tussen hun toch al gehavende mislukt computertoestel te skwiezen. Als ze daarop nog wat bier kappen en de boeren niet van de lucht zijn, geef ik het op en ga op de gang kamperen.

Op de gang in de trein
Gelukkig brengt de gang af en toe wat rust

Goddank Maleisië

De verlossing is nabij als we in Novosibirsk, waar we spijtig genoeg zelf geen stop hebben, een nieuwe lading passagiers krijgen. Een zeventigjarige dame uit Maleisië brengt verlossing. De cinema wordt opgebroken en er zit niets anders op voor het echtpaar om hun bed op te zoeken. Zodra duracelleke en miss decibel in hun bed liggen, voel ik mijn bloed terug naar zijn plaats stromen.
Met onze jeugdige passagier van zeventig jaar hebben we nog een leuke babbel en ik vind ondertussen ook de weg naar de restauratiewagen waar ik van deze bewogen dag op mijn plooi kom. Was ik hier maar eerder naar verhuisd, maar wat hadden we dan in ons coupé gevonden.

Familie flodder

We hebben al bij al een goede nacht, de familie flodder verdwijnt gelukkig zonder al te veel lawaai. Het leukste deel van zo’n treinritten is het ontbijt (waar we zelf voor gezorgd hebben). Trouwens in deze treinrit was ook een lunch inbegrepen, maar daar gaan we het niet over hebben, want op den duur zouden jullie denken dat we hier niet graag zijn, en dat is zeker het geval niet.

Matroesjka’s

De matroesjka’s die vroeger op de perrons hun waren aan de man brachten, zijn verdwenen. Onpersoonlijke kiosken, waar je van alles en nog wat kan kopen, hebben hun plaats ingenomen. Noedels uit China hebben het pleit beslecht en zorgen voor een weelde aan geuren in de trein.

Halleluja…

Als we in Jekaterinburg arriveren begint het zowaar te sneeuwen, we meten -1° . Dit maakt de trans Siberische natuurlijk nog een stuk mytischer. We nemen afscheid van onze Maleisische vriendin maar worden eerst ondergedompeld in een zegening naar hierboven. Baat het niet… het schaadt ook niet. Ons moeder las in de tijd ook voor ons bij.

Daar is de Tsaar

Foto’s Krasnoyarsk
Polarsteps
Video

Late post

We kunnen het verslag van gisteren pas vandaag posten, mijn ongelimiteerde toegang voor een maand moet blijkbaar na 14 dagen worden verlengd. Het kost mij ongeveer € 4,- dus niet echt iets om je zorgen over te maken. Natuurlijk zeer ongemakkelijk juist op het moment dat je op een trein zit met 5 uur vertraging… misschien is de NMBS toch zo slecht nog niet. Gelukkig zijn we twee lezers en vijf uur ontspannen lezen is zelfs een zegen. Daarenboven geraken we aan de klap met een Russische madam die ons duidelijk maakt dat Krasnoyarsk volgens haar nog mooier is dan Irkoetsk. Het is dus bijna negen uur ‘s avonds als de Rossiya zich in gang trekt. Vijf uur later dan voorzien. Hij is bijna vier dagen onderweg, vertrokken vanuit Vladivostok, dus een paar uurtjes vertraging zal wel niet abnormaal zijn zeker.

Eerste in tweede

Alsof de goden er mee gemoeid zijn, wordt ons geduld beloond met een tweedeklas coupé waarin we alleen zitten… op het ogenblik van instappen toch. Na iedere halte, en er zijn er wel wat, houden we ons hart vast, maar uiteindelijk stapt er niemand tijdens de hele reis bij in ons coupé. We hebben dus een beetje een eerste klas voor de prijs van tweede. Al moet gezegd dat de verplaatsing met trein nr 1: ‘De Rossiya’, iets prijselijker is dan de overige treinen. Het eerste deel van de rit tussen negen en middernacht kunnen we wonderwel vrij goed slapen… De rest van de nacht is horror. De verwarming staat te hoog en we krijgen een droge mond en neus.

Reizen in tweede klas op de Trans Siberische Spoorlijn
Reizen in tweede klas op de Trans Siberische Spoorlijn

Weerom een streepje dichter bij België

Onderweg kruisen we weerom een tijdlijn en verschillen we maar vijf uur meer met België. Het is bijna 13 uur als we de rivier ‘Yenisey’ oversteken en uiteindelijk voet aan grond zetten in deze leuke stad. We verliezen dus een halve dag In Krasnoyarsk, maar onze vermoeide botten hoor ik hierover niet klagen. We zoeken aan het station een taxi en voor 4 euro worden we vlakbij ons hotel gedropt. We wassen het treinstof van ons af en maken een verkenningstoer. Volgens onze nieuwe hostvrouw zouden we hier terug in Europa zijn. Ik vind hier niet onmiddellijk iets van terug, maar betwijfel dit ten zeerste.

Wodka hier wodka daar

Overal vind je wel iets terug waar er wat te drinken en te schnabbelen valt. Zoals bij ons een wijntje of een biertje wordt gedronken, bestellen ze hier wat fruitsap van bosvruchten met… just, een fles wodka bij. Ook ’s avonds zien we dat er vaak gewoon wodka in plaats van wijn of bier wordt gedronken. Wij houden het wijselijk bij een biertje… overdag, maar ’s avonds proberen we toch wel enkele straffere zaken uit.

Hier gaat van het permafrost niet veel overblijven

Ondertussen swingen de temperaturen hier de pan uit. Het is hier 24 °C … Het is hier verdikke Siberië… zou er dan toch iets met ons klimaat aan de gang zijn???? Ik denk het wel, normaal moet het hier rond de 3 graden draaien rond deze tijd. Nu wij klagen niet maar ik vrees dat onze NIET-vliegschaamte hier misschien wel voor iets tussen zit.

Goeiemorgen of Dobroye Utro

Onze kamer is naar onze reisnorm zeer luxueus, groot en zeer modern ingericht. Voor minder dan veertig euro… daar kan je nog geen camping voor betalen in Europa.
We hebben een goede nachtrust, maar ons lichaam weet niet dat we één uur ingehaald hebben, we zijn dus om vijf uur klaarwakker. Genoeg te lezen, genoeg voor te bereiden en bovendien mogen we hier al om 7 uur aan de ontbijttafel.

Weekend wandelaars

De stad ontwaakt stilletjes terwijl wij langs de kade richting ‘Central Park’ lopen. We lopen vandaag weer de benen van onder ons gat en genieten van de rust in het park aan de overkant van de Yenisey rivier. Tegen de tijd dat we de terugweg aanvangen beginnen de mensen aan hun weekend uitstap naar het park.

Central Park, Krasnoyarsk
Central Park, Krasnoyarsk

De Tsaar en Lenin

Op de terugweg bezoeken we een stoomschip waarmee Lenin en Tsaar Nicolaas II nog hebben meegevaren. Varen doet die stoomboot al lang niet meer want hij ligt tegenwoordig op het droge en is ingericht als museum.

Oktoberrevolutie

Recht tegenover het stoombootmuseum ligt het ‘Ploshchad Mira museum’ waar er een fototentoonstelling loopt en een moderne kunst biënnale van over de hele wereld, maar de boeiendste verdieping is de vaste tentoonstelling die is gewijd aan de Oktoberrevolutie en het leven onder Lenin.
Onze stappenteller en niet in het minst wijzelf schreeuwen naar wat rust, want ons tellertje staat vandaag weerom in het rood. De rest van de late namiddag en de avond vullen we met het bijvullen van onze tank.
Morgen is het weerom vroeg dag.

ILLUSIE DOORPRIKT

Foto’s
Polarsteps

Follow the green line

Deze voormiddag staat er een wandeling op het programma langsheen de groene lijn. Deze lijn loopt door het historische centrum van Irkutsk en gaat langsheen de meest interessante gebouwen en plaatsen.
Na een stevig ontbijt trekken we onze regenjassen aan, want het eerste uur hebben de weergoden ons nog wat verfrissing beloofd in de vorm van wat nattigheid. Al bij al zijn ze ons gunstig gezind en ze treiteren ons maar met wat gezever. De zon wint de strijd en de wolken kunnen tegen zoveel geweld niet op en kiezen het hemelpad. Ook de temperatuur gaat de hoogte in en maakt onze jassen tot een overbodig rekwisiet.
De groene lijn start vlak voor ons hotel wat het natuurlijk een stuk gemakkelijker maakt. We lopen van de ene kerk naar de andere bezienswaardigheid en raken niet uitgekeken op al dat moois.

Volg de groene lijn
Volg de groene lijn

Illusie

Ik geef toe dat het beeld dat ik van Irkoetsk had niet helemaal overeenstemt met de werkelijkheid, de hoofdstad van Oost-Siberië is een moderne en zeer propere stad, met zeer goed onderhouden monumenten. Hier wordt zeer goed werk gemaakt van hun historisch erfgoed. Het beeld van een oude Sovjetstad waar verbannelingen werden naartoe gestuurd klopt dus helemaal niet. Wij voelen ons hier alvast in ons sas… nu ja dat doen we bijna overal, zolang we maar onderweg zijn.

Centen tellen

Ook op financieel gebied is het voor ons westerlingen vrij interessant, niet op zijn minst omdat de Roebel de laatste maanden bijna een vierde van zijn waarde verloor. Zelfs zonder die devaluatie zou het hier voor ons een stuk goedkoper zijn. Wat Moskou op dat gebied gaat brengen is nog een groot vraagteken, maar hier is het toch maar lekker meegenomen.

Langs de grote poort

Wij passeren de grote Moskou Triumphal Arch waar vermeld staat dat alle schrijvers en acteurs langs hier de stad binnen kwamen, ik kan natuurlijk niet anders dan mij dit verhaaltje te laten welgevallen en onder de Arch door verder de stad in te trekken 😉

Moskou Triumphal Arch
Moskou Triumphal Arch

Drinken voor hoognoen

Het is nog voor de middag en toch zien we regelmatig eentje die het hele voetpad in beslag neemt en het verschil niet ziet tussen de zon en de maan. Wodka is hier een groot probleem. Ik krijg al last van jicht bij het ruiken van sommigen hun adem. Aan de ingang van sommige kerken staan ze te bedelen voor geld… dat niet voor eten wordt gebruikt. Al bij al valt het aantal bedelaars hier mee… in Brussel zijn ze dikker bezaaid.

Nomaden

Wij zwerven al jaren van het ene land naar het andere, van het ene in het andere avontuur. Beetje bij beetje leer je de zaken te relativeren maar de kleine dingen ook meer de waarderen en zaken te appreciëren. Het is nooit overal rozengeur en maneschijn maar zodra we in reismodus verkeren, worden we een stuk verdraagzamer. Zolang de treinen maar op tijd rijden ;-).
Als we de hele stad ondersteboven hebben gelopen en de groene lijn helemaal hebben verorberd, eten we een kleinigheid, doen nog wat inkopen voor op de trein en hebben nog net genoeg tijd om mijn filmpje te kapteren en onze rugzakken te maken.
We hebben twee uur extra uitcheck tijd gekregen en hebben die meer dan nodig. Een kwartier voor we moeten uitchecken krijgen we een telefoontje dat het tijd is om te vertrekken.

NMBS-kuren

We bestellen tegen 14u30 een taxi en we zijn dus een half uur voor instaptijd in het station. Patat… twee uur vertraging… als je weet dat deze trein al bijna vier dagen onderweg is valt deze vertraging nog best mee… zoveel tijd moet je soms wachten op de lijn van Brussel naar Antwerpen en dat is een ritje van minder dan een uur. We maken dus van de nood een deugd en verwennen jullie met deze boodschap. Tegen de tijd dat ik dit publiceer loopt de vertraging op tot vijf uur…

Duizenden kilometers van huis…

Foto’s
Polarsteps

Vaarwel schoonzus

Gisteren kregen we bericht dat onze schoonzus Annemie is overleden, na een slepende ziekte. Dit is natuurlijk mee van het slechts denkbare bericht dat je op duizenden kilometers van huis kan krijgen. Het was haar wens en ook die van haar man, Hilde haar broer Luc, dat we onze reis niet mogen onderbreken. Bij deze willen we hem toch een hart onder de riem steken en wensen hem alle sterkte toe in deze moeilijke dagen. Dit is al de derde schoonzus/schoonbroer die we op korte tijd verliezen. We moeten allemaal vertrekken, maar ze waren allemaal meer dan twintig… zeg maar dertig jaar te jong.

Vandaag is het een transfer dag, We hebben nog wel de hele morgen, want we worden pas rond 13 uur opgepikt.

Experimenteren op het strand

We maken nog een wandeling tot aan het meer waar Hilde met haar filters en haar statief enkele experimenten uitvoert. Al zijn volgens haar de omstandigheden niet ideaal. Ik geniet wat verder op het strand van de rust en laat het mij welgevallen. Een beetje verder is er een rots waarlangs je verder naar het strand kan. Ik zie drie Russen met een fles, ik vermoed wodka, van die rotsen afdalen. Als ik zie hoe ze liggen te schuiven en schuifelen op hun achterste om naar beneden te komen, besluit ik om dat stuk rots te laten voor wat het is.

Experiment met lange sluitertijd
Experiment met lange sluitertijd

Kineasten

Na Hilde haar experiment hebben we nog wat tijd om onze rugzakken terug op orde te steken en nog wat te lezen. Terwijl ik mijn rugzak maak probeer ik een vlogje te maken over hoe onze rugzakken zijn samengesteld. Dit vraagt echter iets meer werk om te editen, dus ik weet niet wanneer dit online komt.

Ondertussen zijn onze filmpjes blijkbaar een succes, want we krijgen via verschillende kanalen heel wat complimentjes. Al moet ik zeggen dat de GOPRO tools natuurlijk een groot deel van het werk uit handen nemen.

Bezeten

Omstreeks iets voor 13 uur staat het busje voor de deur. We reppen ons voor een goede plaats, maar dit blijkt overbodig want het zijn bijna allemaal goede plaatsen want we zitten maar met zeven op een bus van 16. Het eerste stuk op het eiland doet de chauffeur op de slechte weg het zeer rustig aan… soms iets te rustig. Zodra we het Baikal meer zijn overgestoken, geeft hij plankgas en raast als een bezetene richting Irkoetsk. Vijf uur later komen we compleet door elkaar geschud, gebroken ik Irkoetsk aan.

En dan is er… Krasnoyarsk

Ook morgen hebben we maar een deel van de dag om ons bezoek aan de hoofdstad van Oost-Siberië verder te zetten, want om 16 uur staat al onze volgende verplaatsing met de trein naar Krasnoyarsk op het menu.